Καλύτερα μια Πόλη που Γεμίζει τους Κάδους της, παρά μια Πόλη που Αδειάζει τους Δρόμους της

Με το θάρρος της γνώμης…   Ανήμερα Πάσχα, περνώντας από το Γύθειο προς το Μαυροβούνι, αντίκρισα κάδους απορριμμάτων γεμάτους μέχρι επάνω, με τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν. Μια εικόνα που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφορμή για αρνητικά σχόλια, για πρόχειρες συγκρίσεις και για εκείνη τη γνωστή, βολική ικανοποίηση που γεννιέται όταν βλέπουμε κάπου αλλού κάτι χειρότερο από το δικό μας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, βλέποντας αυτή την εικόνα, κάποιοι από τον χώρο της καθαριότητας στη Σπάρτη, ίσως ακόμη και άνθρωποι της δημοτικής αρχής, θα ένιωθαν μια εσωτερική επιβεβαίωση. Ότι στη Σπάρτη τα πράγματα είναι καλύτερα. Ότι οι δικοί μας κάδοι είναι πιο καθαροί, πιο προσεγμένοι, πιο ελεγχόμενοι. Ότι εδώ, τουλάχιστον στον τομέα αυτό, είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Και πράγματι, μια τέτο...

Ένας Στολισμός Λίγων Ημερών που Παρουσιάζεται με Μεγάλα Λόγια και Αμοιβαίους Επαίνους. Μια Πόλη Στολισμένη για Λίγο και Ξεχασμένη για Πολύ

«Με το θάρρος της γνώμης….  Νο16» από τον Βασίλη Λαδά           Όταν ο Εφήμερος Στολισμός Βαφτίζεται «Ανάπτυξη» Το Μικρό Προβάλλεται ως Μεγάλο για να Καλύψει το Ανύπαρκτο Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν κρίνεται από όσα λέγονται για αυτήν, αλλά από όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα της. Από την καθημερινότητά της, από το αποτύπωμα που αφήνει στον χρόνο, από την αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εικόνες και εντυπώσεις. Και τότε είναι που χρειάζεται να ειπωθούν τα πράγματα καθαρά, όχι για να ενοχλήσουν, αλλά για να θυμίσουν τι πραγματικά αξίζει. Υπάρχει κάτι βαθιά απογοητευτικό όταν βλέπεις ανθρώπους, να αλληλοεπαινούνται δημόσια για τα αυτονόητα. Να ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και να παρουσιάζουν το ελάχιστο ως σπουδαίο, λες και με λόγια και εικόνες μπορεί να καλυφθεί η απο...

Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει

Με το θάρρος της γνώμης από το Βασίλη Λαδά... Νο 14 ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή....

Το παρελθόν τιμάται όταν του δίνεις χώρο να ανασάνει, όχι όταν το στριμώχνεις σε κουφάρια. Η ιστορία ζητά αξιοπρέπεια, όχι απλώς στέγη

Με το θάρρος της γνώμης…. του Βασίλη Λαδά - Νο13 Η Σπάρτη σήμερα καλείται να δείξει τι θεωρεί άξιο του ονόματός της. Η Σπάρτη περιμένει εδώ και δεκαετίες τη δημιουργία ενός νέου, σύγχρονου αρχαιολογικού μουσείου, αντάξιου της ιστορίας και του ονόματός της. Ένα μουσείο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη Λακωνία, να αναδείξει τον αρχαίο πολιτισμό, να δώσει νέα πνοή στην πόλη και να προσελκύσει επισκέπτες απ’ όλο τον κόσμο. Αντ’ αυτού, αποφασίστηκε το νέο μουσείο να ανεγερθεί επάνω στο κουφάρι ενός παλιού εργοστασίου, του γνωστού FIX, το οποίο λειτούργησε πριν πολλές δεκαετίες. Ένα βιομηχανικό υπόλειμμα, ένα άδειο περίβλημα του παρελθόντος, που σήμερα καλείται να στεγάσει την ίδια την ψυχή της αρχαίας Σπάρτης. Για το νέο μουσείο της Σπάρτης ακούμε δ...

Η Σπάρτη δεν ζητά λύπηση. Ζητά στρατηγική και τόλμη

Αφύπνιση ή παρακμή. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. ΠΡΙΝ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Η ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Κυρίες και κύριοι του Εμπορικού Συλλόγου Σπάρτης. Σας γράφω ως άνθρωπος που έζησε μια ολόκληρη ζωή μέσα στην αγορά. Από μικρό παιδί μέχρι τη σύνταξη πίσω από τον πάγκο ενός καφενείου. Ελεύθερος φυλακισμένος της Εστίασης. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, όλη μέρα κάθε μέρα όλο το χρόνο με κόπο, με αγωνία, με αξιοπρέπεια. Ξέρω τι σημαίνει να παλεύεις για τον ημερήσιο τζίρο. Ξέρω τι σημαίνει να περιμένεις την κίνηση που δεν έρχεται. Η εικόνα της αγοράς δεν αφήνει περιθώρια αυταπάτης. Η μειωμένη κίνηση, τα λιγότερα φώτα το βράδυ, τα καταστήματα που κλείνουν νωρίτερα, όλα δείχνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως ...

Η Σπάρτη ως πυρήνας πολιτιστικής και τουριστικής αναγέννησης

Από πόλη διέλευσης σε πόλη παραμονής και εμπειρίας Η ανάδειξη της αρχαίας ιστορίας και του πολιτισμού της Σπάρτης δεν αφορά μόνο την πόλη. Δημιουργεί έναν ισχυρό πόλο έλξης που απλώνει τα οφέλη του σε ολόκληρη τη Λακωνία και φυσικά στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία, μέσα από διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές εμπειρίες. Αν η Σπάρτη αναδείξει οργανωμένα την αρχαία ιστορία και τον πολιτισμό της, το όφελος δεν θα περιοριστεί μόνο στα όριά της. Θα λειτουργήσει ως ισχυρός πυρήνας έλξης, δίνοντας ουσιαστική ώθηση σε ολόκληρη τη Λακωνία. Κάθε περιοχή θα βρει τον δικό της τρόπο να ωφεληθεί, μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Παράλληλα, η δυναμική αυτή θα απλωθεί φυσικά και στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Ο κάθε νομός ...

Η πόλη που ζει με το λίγο, ενώ αξίζει το πολύ. Λίγοι επισκέπτες, λίγη ανάπτυξη. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.

Δεν μας λείπουν οι δυνατότητες. Μας λείπει η απόφαση. Όταν κάποτε αποφασίσουμε να στολίσουμε την πόλη μας σύμφωνα με τη μακραίωνη ιστορία της και να την αναδείξουμε όπως της αξίζει, τότε θα καταλάβουμε σε ποια χρυσή πόλη ζούμε. Τότε θα δούμε πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει, ουσιαστικά και όχι επιφανειακά. Δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όταν συμβεί, η πόλη θα είναι μοναδική. Για την Ελλάδα, για τον κόσμο, και ως σημείο αναφοράς για κάθε άλλη πόλη. Το μέλλον αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι επιλογή. Και όταν γίνει, τίποτα δεν θα μοιάζει τυχαίο. Θα είναι η στιγμή που η πόλη θα αποφασίσει να σταθεί στο ύψος της ιστορίας της. Σκεφτείτε τη Σπάρτη ως μια πόλη που θα προοδεύει όχι επειδή έχει θάλασσα, αλλά επειδή έχει ψυχή. Μια πόλη που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει...

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό - Ξυπνήστε τη Σπάρτη των ηρώων. Όχι αύριο, όχι κάποτε. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένος χρόνος είναι ήττα χωρίς μάχη

Η πόλη που έγραψε ιστορία, κοιμάται μέσα στη λήθη. Όσο η Σπάρτη μένει στη λήθη, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν της, προδίδει και το μέλλον της. Η ιστορία δεν ζητά να τη θαυμάζεις. Ζητά να τη συνεχίζεις. Η Σπάρτη αλλάζει όταν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα. Ώρα να δώσουμε στην πόλη την εικόνα που της αξίζει. Η Σπάρτη έχει ένα όνομα που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, όμως το όνομα από μόνο του δεν φέρνει τουρισμό, ούτε ανάπτυξη. Χρειάζεται ορατά σημάδια, χρειάζεται μορφή, ψυχή και παρουσία. Πρόσωπα που να μιλούν για τη δόξα, την ανδρεία και το ήθος της πόλης. Μια πόλη χωρίς τα πρόσωπα των ηρώων της είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Ας αναστήσουμε, λοιπόν, τη ψυχή της Σπάρτης με έργα που τιμούν το παρελθόν και εμπνέουν το μέλλον. Να αποκτήσει ξανά μνημεία, αγάλματα, θεματικά σημεία και ι...

Συγχαρητήρια! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Ο πολιτισμός μιας πόλης δεν χτίζεται με ισορροπίες, αλλά με ανθρώπους αξίας. Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε. Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν ...

Από την εγκατάλειψη… στην αναγέννηση. Όταν το φως γίνεται πράξη!

Στολισμοί που ξεστολίζονται. Μνημεία που μένουν. Η διαφορά της ουσίας από την εντύπωση. Όταν η λάμψη κρατά τρεις εβδομάδες και η πόλη χρειάζεται έργα δεκαετιών  μένει το ερώτημα της ουσίας. Όταν ξεπερνιέται το μέτρο, χάνεται και η ουσία. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι χαρά, είναι λάμψη, είναι προσμονή για όλους και ειδικά για τα παιδιά και πρέπει να γίνεται πάντα. Σίγουρα ο στολισμός στα πλατάνια ήταν φωτεινός ωραίος, πραγματικά εντυπωσιακός και πρωτόγνωρος. Οι εκδηλώσεις στη πλατείας συνηθισμένες όπως κάθε χρόνο. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης, όσο καλοφτιαγμένος κι αν είναι, δεν αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες. Κανένας τουρίστας δεν θα ταξιδέψει για να δει φωτισμένα δέντρα ή στολισμένα πλατάνια. Αυτά απευθύνονται κυρίως σε εμάς τους ίδιους, στους κατοίκους, και έ...

Τα παράπονα περιγράφουν την πτώση. Οι προτάσεις είναι αυτές που φέρνουν ανάπτυξη

Όταν όλοι βλέπουν το πρόβλημα και κανείς δεν προτείνει λύση, η πόλη αδειάζει. Τις τελευταίες ημέρες ακούμε πολλούς «αρμόδιους», εκπροσώπους του εμπορικού συλλόγου, και των σωματείων κρεοπωλών και αρτοποιών, να βγαίνουν και να δηλώνουν το προφανές. Η πόλη δεν πάει καλά, ότι η κίνηση πέφτει, ότι τα μαγαζιά δυσκολεύονται. Μέχρι εδώ, κανείς δεν διαφωνεί. Όλοι το βλέπουμε. Αυτό που δεν ακούμε, όμως, είναι το πιο κρίσιμο: τι προτείνεται για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Σίγουρα, οι ντόπιοι πρέπει να στηρίζουμε τα ντόπια μαγαζιά. Να ψωνίζουμε στην πόλη μας, να κρατάμε το χρήμα εδώ και όχι να το σκορπίζουμε εκτός. Αυτό είναι σωστό και απαραίτητο. Όμως δεν αρκεί. Μια πόλη δεν μπορεί να ζήσει μόνο από τον εαυτό της. Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε ανάπτυξη πουθενά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ...

Η καταστροφή των ψηφιδωτών δεν είναι ατύχημα. Είναι το αποτύπωμα μιας πόλης που δεν άκουσε τον δημιουργό τους και άφησε την τέχνη του να σβήσει

Η πλατεία δεν έχει πλέον ψηφιδωτά. Έχει μάρτυρες της αμέλειας και της Ύβρεως σε έναν άνθρωπο που τίμησε την πόλη με τα χέρια του.   Στην κεντρική πλατεία βρίσκονται δύο ψηφιδωτά που κάποτε έδιναν μία ευγένεια στον χώρο και έδειχναν ότι η Σπάρτη μπορεί να έχει και λεπτότητα και αισθητική. Τα δημιούργησε ο ΚΑΛΛΙΔΩΡΟΣ , ένας άνθρωπος που δεν ήταν απλώς τεχνίτης. Ήταν σοβαρός, μετρημένος, αξιοπρεπής και αγαπητός σε όλους όσοι τον γνώρισαν. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονταν φασαρία για να σε κερδίσουν. Η παρουσία του ήταν ήρεμη και καθαρή, και η δουλειά του κουβαλούσε την ίδια ποιότητα. Ως μόνιμος πελάτης στο καφενείο, μου μιλούσε πάντα ήρεμα, χωρίς πικρία, αλλά με την αγωνία του ανθρώπου που ξέρει τι θα γίνει πριν γίνει. Και δυστυχώς, έπεσε μέσα σε όλα. Είχε προειδοποιήσε...

Η Πόλη Γίνεται Μεγαλύτερη, Όσο Μεγαλύτερο, Είναι το Όραμά Της

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΧΑΡΑΖΑΝ ΜΑΡΜΑΡΑ.ΕΜΕΙΣ ΧΑΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ; Ένα μνημείο δεν είναι στολίδι, είναι μήνυμα. Και μια πόλη που εκπέμπει μήνυμα, αλλάζει. Αμέσως, Οριστικά και Βαθιά. Με λίγα στοχευμένα έργα και τολμηρές παρεμβάσεις, η πόλη μπορεί να μεταμορφωθεί μέσα σε μία νύχτα. Η ιστορία υπάρχει , μένει μόνο η βούληση να την αναδείξουμε. ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, κύριοι της Δημοτικής Αρχής και εσείς, πολίτες της Σπάρτης, μια εικόνα που σήμερα μοιάζει σχεδόν απίστευτη, αλλά θα μπορούσε να γίνει η νέα πραγματικότητα της πόλης μας. Φανταστείτε αυτά τα μνημειακά σιντριβάνια , με τις μορφές των ηρώων, των Θεών και των μυθικών προσώπων της Λακεδαίμονος, να κοσμούν καίρια σημεία της πόλης. Ένα δεξιά και ένα αριστερά από το Δημαρχείο, ή απέναντι αυτού στους κήπους  της πλατ...

Η Σπάρτη των «Δεν γίνεται διότι έτσι τα βρήκαμε» - Η νοσηρή νοοτροπία που κρατά τη Σπάρτη πίσω

Μια νοοτροπία που πνίγει κάθε νέα ιδέα και μετατρέπει την ιστορία από πηγή έμπνευσης σε βαρίδι ακινησίας. Στη Σπάρτη έχει εγκαθιδρυθεί μια νοσηρή νοοτροπία που κρατά την πόλη καθηλωμένη στο παρελθόν. Μια νοοτροπία που, αντί να αντλεί έμπνευση από την ιστορία, εγκλωβίζεται σ’ αυτήν. Κάθε νέα ιδέα, κάθε πρόταση που θα μπορούσε να λύσει προβλήματα ή να προσφέρει προοπτική, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ειρωνεία ή και άρνηση. Ο διάλογος αντικαταστάθηκε από τη δυσπιστία. Η δημιουργική διαφωνία, από τον φόβο της αλλαγής. Και το «έτσι τα βρήκαμε» έγινε άλλοθι για αδράνεια. Αυτή η στάση δεν είναι απλώς συντηρητισμός. Είναι μια παθολογική προσκόλληση στο βολικό τέλμα, μια αντίδραση που ακυρώνει κάθε δυνατότητα προόδου. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας είναι οι φοίνικ...

Στη Σπάρτη Αξίζει ένα Άγαλμα που να την Εκπροσωπεί με Περηφάνια

Τι άγαλμα δεσπόζει σήμερα στην κεντρική πλατεία της Σπάρτης; Και τι άγαλμα θα έπρεπε να υπάρχει εκεί, αντάξιο της ιστορίας και του ονόματός της; Αυτό που ήδη υπάρχει η ένα από αυτά που παρουσιάζονται στις φωτογραφίες; Η πλατεία είναι η καρδιά της πόλης. Εκεί χτυπά ο παλμός και το βλέμμα κάθε επισκέπτη. Το κέντρο μιας πόλης δείχνει το ποια είναι, και το άγαλμα που στέκει εκεί πρέπει να την εκπροσωπεί με τιμή και σεβασμό. Τα υπόλοιπα ας τοποθετηθούν σε πολύ κεντρικά σημεία της πόλης. Η Σπάρτη πρέπει να μετατραπεί σε ανοιχτό μουσείο πολιτισμού και ιστορίας σε όλο της το εύρος, στα μήκη και τα πλάτη,. Να αναδεικνύει την ιστορία της, να δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να περπατά μέσα στο παρελθόν, να αγγίζει, να νιώθει, να ζει τον πολιτισμό και το μεγαλείο της. Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ αφιερών...

Ο Σπόρος της Ελπίδας, ο Σπόρος του Λόγου και το Άγονο Έδαφος

Ένας λόγος αληθινός φτάνει εκεί που δεν φτάνουν χίλιες σιωπές φοβισμένες. Με σταματούν στον δρόμο και ρωτούν: «Γιατί γράφεις; Τι περιμένεις; Μία συμφωνείς, μία διαφωνείς. Μία επαινείς, μία καυτηριάζεις. Δεν σε ακούει κανείς, δεν αλλάζει τίποτα.  Γιατί εκτίθεσαι δημόσια, αφού βλέπεις πως κανείς δεν μιλάει, και όλοι αρκούνται να γκρινιάζουν κρυφά στις παρέες τους. Ποιος είναι πίσω σου;» Η απάντηση είναι μία: Κανείς δεν είναι πίσω μου. Ούτε κόμμα, ούτε παράταξη, ούτε συμφέρον, ούτε σκοπιμότητα. Πίσω μου στέκει μόνο η αλήθεια που νιώθω και η αγάπη  για τον τόπο μου. Έχω πλέον πολύ ελεύθερο χρόνο. Σκέφτομαι προβληματίζομαι και  καταγράφω τις σκέψεις μου. Ίσως να έχουν δίκιο, αν δεχτούμε να σιωπήσουμε. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει όταν όλοι παραιτούνται, όταν ο λόγος σωπαίνει, όταν ...

Ή ταν ή επί τας: Από τη Σπαρτιάτισσα μάνα στη Σπάρτη του σήμερα

Η ρήση που έγινε αιώνιο σύμβολο θάρρους, τιμής και καθήκοντος  και όμως λείπει από την ίδια τη Σπάρτη. Η φράση «Ή ΤΑΝ  Ή ΕΠΙ ΤΑΣ»  δεν είναι απλώς πολεμική ιαχή ή ένα ιστορικό απόφθεγμα. Είναι στάση ζωής, κώδικας αξιών και συμπύκνωση του Σπαρτιατικού ήθους. Η Σπαρτιάτισσα μάνα, δίνοντας την ασπίδα στον γιό της, δεν του ζητούσε απλώς να νικήσει ή να πεθάνει. Του υπενθύμιζε ότι η τιμή και η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και την κοινότητα είναι πάνω από το προσωπικό συμφέρον, τον φόβο ή τη δειλία. Το «Ή ΤΑΝ  Ή ΕΠΙ ΤΑΣ»  εκφράζει τη συνειδητή επιλογή της αξιοπρέπειας. Δεν αφορά μόνο τον πόλεμο, αφορά κάθε στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να πράξει το σωστό, ακόμη κι αν αυτό έχει κόστος. Σημαίνει να δίνεις τη μάχη σου με αλήθεια, πίστη και συνέπεια, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς δικαιολογ...

Από το Μολών Λαβέ του Λεωνίδα στο «ΟΧΙ» του 1940 | Δυο Λέξεις που Έγιναν Σύμβολο Ανδρείας, Τιμής και Ευψυχίας

Η φράση «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» δεν είναι απλώς δύο λέξεις χαραγμένες στην πέτρα. Είναι κραυγή ψυχής, κάλεσμα ελευθερίας, στάση ζωής. Είναι το «ΟΧΙ» του Λεωνίδα απέναντι στην υποταγή, το «ΝΑΙ» στην τιμή, στην ευθύνη και στην αυταπάρνηση. Στις Θερμοπύλες, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας δεν υπερασπίστηκε απλώς μια πύλη γης. Υπερασπίστηκε το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει ελεύθερος, να επιλέγει την αξιοπρέπεια αντί του φόβου, να στέκεται όρθιος ακόμη κι όταν γνωρίζει πως θα πέσει. Αιώνες αργότερα, το ίδιο πνεύμα ξαναζωντάνεψε το 1940, όταν η Ελλάδα, μικρή μα περήφανη, είπε το δικό της «ΟΧΙ». Ήταν το ίδιο αίμα, η ίδια ψυχή, η ίδια πίστη που ξύπνησε και αντήχησε ξανά από τα βουνά της Πίνδου ως τα βάθη της ιστορίας. Το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του Λεωνίδα έγινε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού. Ήταν το ίδιο ...

Σπαρτιατικό Ήθος: λιτότητα στα λόγια, πληρότητα στο πνεύμα, αλήθεια στη στάση

Ο Λυκούργος, ο θρυλικός νομοθέτης (9ος ή 8ος αι. π.Χ.), θεωρείται ο πατέρας του Σπαρτιατικού ήθους. Ο Πλούταρχος γράφει πως ο Λυκούργος «εποίησε την πόλιν ολόκληρον παιδευτήριον αρετής» δηλαδή έκανε όλη την πόλη ένα σχολείο αρετής. Χωρίς Σπαρτιατικό Ήθος, Άλκη και Ευψυχία, χάνεται η ουσία του να είσαι Σπαρτιάτης. Το Σπαρτιατικό ήθος δεν είναι απλώς μια φράση ή ένα κομμάτι του παρελθόντος. Είναι τρόπος σκέψης και στάσης ζωής. Είναι η πειθαρχία, η ευψυχία, το μέτρο, η λιτότητα των λόγων και η καθαρότητα της ψυχής. Να ενεργείς πάντοτε με πολιτισμένο τρόπο, με σεβασμό, αξιοπρέπεια και ήθος. Μακριά από ύβρεις, ακρότητες και άγονες αντιπαραθέσεις, αυτά δεν ταιριάζουν σε άνθρωπο με Σπαρτιατική παιδεία. Αυτά τα λόγια αποκτούν σήμερα ακόμη μεγαλύτερη αξία. Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν...

Σπάρτη… Από το γενναιότητα και το θάρρος του Λεωνίδα στη στασιμότητα του παρόντος. Άλκη και Ευψυχία. Οι χαμένες αρετές της σημερινής Σπάρτης

Ο Λυκούργος θεωρείται ο νομοθέτης της αρχαίας Σπάρτης που καθιέρωσε τον στρατιωτικό προσανατολισμό της σπαρτιατικής κοινωνίας σύμφωνα με χρησμό του Απόλλωνα από το μαντείο των Δελφών Στη Σπάρτη της αρχαιότητας, δύο λέξεις καθόριζαν την ουσία του Σπαρτιατικού ιδεώδους.  Άλκη και Ευψυχία. Η πρώτη, η Άλκη, συμβόλιζε τη δύναμη, τη σωματική και ψυχική αντοχή, τη μαχητικότητα που δεν λύγιζε μπροστά σε καμία δυσκολία. Η δεύτερη, η Ευψυχία, ήταν η ψυχική γενναιότητα. Το θάρρος, η πίστη στο καθήκον και η αξιοπρέπεια ακόμη και μπροστά στην ήττα ή τον θάνατο. Αυτές οι δύο αρετές αποτέλεσαν τον πυρήνα της Σπαρτιατικής αγωγής, τον λόγο που η Σπάρτη δεν έγραψε απλώς ιστορία, αλλά έγινε σύμβολο αιώνιο. Στη σημερινή Σπάρτη, δυστυχώς, αυτές οι έννοιες μοιάζουν να έχουν χαθεί. Η Άλκη έχει αντι...

Χίλων ο Λακεδαιμόνιος - Σπαρτιάτισσα Μάνα - Διηνέκης

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ .  Προς Συνδημότες  και Δημοτική Αρχή Σπάρτης ΠΡΟΤΑΣΗ . Το θέμα να έλθει προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Σπάρτης Χίλων ο Λακεδαιμόνιος - Σπαρτιάτισσα Μάνα - Διηνέκης Τρία μνημεία, σοφίας, ανδρείας  και αυτοθυσίας  για τη Σπάρτη Η Σπάρτη είναι μια πόλη που δεν ανήκει μόνο στους κατοίκους της, ανήκει σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι όνομα-σύμβολο, σημείο αναφοράς της ιστορίας και της παγκόσμιας μνήμης. Και κάθε σύμβολο ζει στο παρόν μόνο όταν οι άνθρωποί του φροντίζουν να θυμούνται, να τιμούν και να εμπνέονται από την κληρονομιά του. Ανάμεσα στις σπουδαιότερες μορφές της αρχαίας Σπάρτης ξεχωρίζει ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, (600 ΠΧ – 520 ΠΧ) ένας από τους Επτά Σοφούς της Ελλάδας. Με τη δύναμη της σκέψης του και τη λιτότητα του λόγου του, μας άφησε παρακαταθήκες...

Η Σπάρτη είναι όνομα βαρύ, παγκόσμιο σύμβολο, σημείο αναφοράς στην Ιστορία

«Η ανοχή και η απάθεια δεν είναι αρετές Είναι τα σημάδια μιας κοινωνίας που σβήνει. Όταν σταματάμε να αντιδρούμε, αρχίζουμε να συναινούμε στην ίδια μας την παρακμή. Καιρός να ξυπνήσουμε, πριν να είναι αργά.» Η Σπάρτη είναι όνομα βαρύ, παγκόσμιο σύμβολο, σημείο αναφοράς στην Ιστορία. Για τους ξένους είναι ιδέα, έμπνευση και προορισμός - όπως τονίζει τακτικά και με κεφαλαία γράμματα μία γνωστή Σπαρτιάτισσα-. Κι όμως, όταν έρχονται εδώ απογοητεύονται και φεύγουν  χωρίς καθυστέρηση. Γιατί η εικόνα που βλέπουν δεν έχει καμία σχέση με τη λάμψη που περιμένουν. Από το 1977 μέχρι σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα, το Παλάτι των Παλαιολόγων παραμένει «υπό ανακαίνιση» χωρίς κανένας να λογοδοτεί για αυτή τη χρονοκαθυστέρηση, ούτε να υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης. Η σύγκριση με την Ακρόπολη τω...

Η Σπάρτη θα πάει μπροστά όταν μάθουμε να λέμε «μπράβο» σε όσους αποδείξουν ότι πραγματικά το αξίζουν

Πρέπει πάντα να λέμε τον καλό λόγο και να δίνουμε δύναμη και κουράγιο στους εργαζόμενους του Δήμου, αναγνωρίζοντας την καθημερινή τους προσπάθεια, η οποία σίγουρα μόνο εύκολη δεν είναι. Δεν είναι απλό και εύκολο να φροντίζεις φυτά σε πάρκα, πλατείες, δρόμους, κοιμητήρια και γενικά δημόσιους χώρους, όμως οι άνθρωποι της υπηρεσίας πρασίνου του Δήμου Σπάρτης, το κάνουν με αγάπη, μεράκι και αφοσίωση   με επικεφαλής και επιβλέποντα τον Αντιδήμαρχο Πάρκων, Πρασίνου και Συντήρησης Κοιμητηρίων, κύριο Ευστράτιο  Κοκκορό,. Κάθε μέρα φυτεύουν, κλαδεύουν δένδρα, κόβουν χόρτα, καθαρίζουν κήπους και πάρκα. Το αποτέλεσμα μπορεί να μη φαίνεται άμεσα, όμως την άνοιξη θα μιλήσει από μόνο του, με την πόλη να γεμίζει χρώματα, αρώματα και ζωή. Σίγουρα υπάρχει ακόμα δουλειά που πρέπει να γίνει – λείπουν δέν...

Η πόλη μας αξίζει να είναι όμορφη, λειτουργική και φιλόξενη, και πιστεύω ότι η Δημοτική Αρχή η οποία δείχνει σωστά δείγματα στη φροντίδα της πόλης, μπορεί να δώσει λύση

Στην πόλη μας υπάρχουν πολλοί παλιοί και κατεστραμμένοι τηλεφωνικοί θάλαμοι, καθώς και εγκαταλελειμμένα περίπτερα που πλέον δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης. Αυτές οι εικόνες όχι μόνο δεν εξυπηρετούν καμία ανάγκη, αλλά αντιθέτως υποβαθμίζουν την αισθητική του αστικού χώρου και αποτελούν μια αρνητική «βιτρίνα» για τους κατοίκους και τους επισκέπτες. Η παρουσία τους δίνει την εντύπωση εγκατάλειψης και αδιαφορίας, τη στιγμή που η πόλη μας έχει ανάγκη από καθαρές, περιποιημένες και καλαίσθητες γωνιές. Η απομάκρυνσή τους ή η αξιοποίησή τους με κάποιον δημιουργικό τρόπο θα βελτιώσει σημαντικά την εικόνα της πόλης, θα συμβάλει στην τουριστική της ανάπτυξη και θα αναδείξει τον σεβασμό προς τον δημόσιο χώρο. Η πόλη μας αξίζει να είναι όμορφη, λειτουργική και φιλόξενη, και πιστεύω ότι η Δημοτική ...

Ποιόν κοροϊδεύετε άραγε κύριοι του Δήμου; Αν δεν ήταν οι άξιοι ιερείς του Ναού και οι γείτονες του Νεκροταφείου να καθαρίζουν τη είσοδο και γύρω από το Ναό δεν θα υπήρχε ούτε τετραγωνικό μέτρο καθαρό να καθίσουμε. Τι να πρωτοκάνουν όμως;

Στις 14 Απριλίου το απόγευμα θα γίνει λειτουργία και περιφορά του Επιταφίου στο Α’ Νεκροταφείο Σπάρτης Θα παρευρεθούν   εκεί,  Ιερείς του Ναού, ίσως  υπεύθυνοι και υποψήφιοι της Δημοτικής αρχής και πλήθος κόσμου. Προτείνω μετά το  τέλος του Επιταφίου,  όλοι  όσοι παρευρεθείτε εκεί , να κάνετε ένα πέρασμα από όλο το Νεκροταφείο  και  να  δείτε  τα χάλια, να θαυμάσετε  μοναδικό θέαμα, εγκατάλειψης  και βομβαρδισμένου τοπίου ανοικτούς και καταστραμμένους τάφους  που υπάρχουν και την έλλειψη περίφραξης στο Α΄ Νεκροταφείο Σπάρτης. Φαντάζομαι ότι, ο Δήμος θα έχει φροντίσει να καθαρίσει τους διαδρόμους από πευκοβελόνες, νεράντζια  και χόρτα, ώστε να φανεί  περιποιημένο και με καλή εικόνα  το  Α΄ Νεκροταφείο που λόγω της ημέρας  θα γίνουν επισκέψεις από κόσμο. Ποιόν κοροϊδεύετε άραγε κύριο...

Παρά τα χρόνια του το ψυγείο άντεξε στη χρήση όσο μεγάλη και να ήταν και έκλεισε η ψύξη του για πάντα από την πρώτη καραντίνα του κορονοϊού και μετά.

Τι αξία μπορεί να έχει ένα παλιό επαγγελματικό ψυγείο εξήντα και πάνω  χρόνων (μεγαλύτερο ηλικιακά από εμένα) που έχει δουλέψει συνεχώς  ως ο καλύτερος εργάτης  χωρίς παράπονο, χωρίς να ζητάει τίποτα. Το αφεντικό του το φρόντιζε το καθάριζε και όποια μικροβλάβη του τη διόρθωνε αμέσως. Για όλο τον κόσμο δεν έχει καμία αξία. Πάλιωσε. Είναι για πέταμα. Για τον ιδιοκτήτη του όμως έχει μεγάλη αξία. Ζήσανε, δουλέψανε, γεράσανε και βγήκαν στη  σύνταξη μαζί. Τι αξία μπορεί να έχει αυτό το γερασμένο ψυγείο του καφενείου; Αξία του είναι οι ώρες οι μέρες τα χρόνια που είμαστε και δουλεύαμε μαζί. Αξία μόνο συναισθηματική. Μικρό παιδί ήμουνα και  θυμάμαι να μπαίνω ο μισός μέσα για να το γεμίσω με μπύρες και  αναψυκτικά. Κιβώτια  ολόκληρα  με Tam-Tam (ελληνική απάντηση στην Coca-Cola), γκαζόζες, σ...