«Με το θάρρος της γνώμης…. Νο 4» από το Βασίλη Λαδά

Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει.

Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε.

Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο πολίτης. Είναι η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε το άριστο.

Ο άνθρωπος που τιμήθηκε με βραβεία, που έφτασε με το έργο του μέχρι τα ανώτατα πολιτικά επίπεδα της χώρας, που κρίθηκε και ξεχώρισε πέρα από τοπικά όρια, δεν είναι απλώς ικανός. Είναι κεφάλαιο. Είναι ζωντανό παράδειγμα ότι ο πολιτισμός δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη, επιμονή και ήθος. Είναι από εκείνους που δεν υψώνουν τη φωνή τους, γιατί μιλούν τα έργα τους.

Όταν μια Δημοτική Αρχή αφήνει τέτοιους ανθρώπους στο περιθώριο, τότε εκπέμπει ένα μήνυμα. ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΤΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΒΟΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟ. Ότι το ακίνδυνο προτιμάται από το δημιουργικό. Ότι η πόλη φοβάται να κοιταχτεί στον καθρέφτη της και να δει τι πραγματικά αξίζει.

Μια πόλη όμως δεν προχωρά μπροστά με φόβο. Προχωρά όταν τολμά να αξιοποιεί τους καλύτερούς της. Όταν αναγνωρίζει, χωρίς ζήλια και μικρότητα, εκείνους που μπορούν να την ανεβάσουν επίπεδο. Όταν καταλαβαίνει ότι το άριστο δεν απειλεί. Ανυψώνει.

Ο άριστος πολίτης δεν ζητά προνόμια. Μπορεί όμως να προσφέρει. Και κάθε πόλη που δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, καθυστερεί. Όχι επειδή της λείπουν οι άνθρωποι. Αλλά επειδή δεν έχει το θάρρος να τους εμπιστευτεί.

Ακόμη κι αν αυτός ο πολίτης ανήκει στην αντιπολίτευση ή συμπορεύεται μαζί της, αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο την αξία του. Αντιθέτως, τη φωτίζει περισσότερο. Διότι ο πολιτισμός δεν είναι παράταξη, ούτε κομματικό λάβαρο. Είναι κοινός τόπος, κοινή ευθύνη και κοινό μέλλον για την πόλη.

Ένας άνθρωπος με αποδεδειγμένο έργο, με πανελλαδική αναγνώριση, με βραβεία που έφτασαν μέχρι την ανώτατη πολιτική εξουσία της χώρας, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «απέναντι». Δεν είναι απέναντι στην πόλη. Είναι μέσα της. Είναι κεφάλαιο ζωντανό, πολύτιμο, δοκιμασμένο. Και οφείλει κάθε Δημοτική Αρχή να το αναγνωρίζει αυτό, ανεξάρτητα από πολιτικές γραμμές και ισορροπίες.

Η ένταξη ενός τέτοιου πολίτη στα πολιτιστικά της πόλης δεν θα ήταν παραχώρηση. Θα ήταν πράξη ωριμότητας. Θα ήταν απόδειξη ότι η πόλη βάζει το συμφέρον της πάνω από μικρές αντιπαραθέσεις. Ότι μπορεί να ξεχωρίσει την προσφορά από την τοποθέτηση. Ότι αντιλαμβάνεται πως το άριστο δεν έχει χρώμα, ούτε στρατόπεδο.

Όταν αποκλείουμε ανθρώπους αξίας επειδή δεν ανήκουν στον «κύκλο μας», τότε δεν προστατεύουμε τη διοίκηση. Τη μικραίνουμε. Και μαζί της μικραίνουμε και την πόλη. Γιατί ο πολιτισμός χρειάζεται ανοιχτά μυαλά, γενναιότητα και εμπιστοσύνη στους καλύτερους, ακόμη κι αν δεν μας χειροκροτούν.

Ο πολίτης αυτός δεν χρειάζεται  ρόλο για να προβληθεί. Έχει ήδη αναγνωριστεί. Μπορεί και δικαιούται, να προσφέρει. Και μια Δημοτική Αρχή που θέλει να λέγεται προοδευτική, σύγχρονη και αντάξια της πόλης της, οφείλει να τον συμπεριλάβει. Όχι ως αντίπαλο. Αλλά ως πολύτιμο σύμμαχο του πολιτισμού και της προόδου.

Μόνο έτσι προχωρούν οι πόλεις μπροστά. Όταν δεν φοβούνται το άριστο, ακόμη κι αν προέρχεται από την άλλη πλευρά. Όταν καταλαβαίνουν ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν ακυρώνεται από την πολιτική του θέση, αλλά επιβεβαιώνεται από το έργο του. Οι πόλεις προχωρούν όταν εμπιστεύονται τους καλύτερους.  Αυτούς που δουλεύουν με  ΟΡΑΜΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ 

Και όλα αυτά δεν λέγονται γενικά, ούτε αφηρημένα. Λέγονται για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, με όνομα, με διαδρομή και με έργο. Μιλάμε, βέβαια, για τον συμπολίτη μας Ηλία Περγαντή του Στράτη. Έναν πολίτη που δεν χρειάζεται συστάσεις, γιατί οι πράξεις του προηγήθηκαν των λόγων. Που δεν ζήτησε ποτέ ανταλλάγματα, αλλά απέδειξε ότι ξέρει να προσφέρει με σοβαρότητα, γνώση και ήθος.

Η αναφορά στο όνομά του δεν είναι προσωπική χάρη. Είναι πράξη αναγνώρισης. Είναι υπενθύμιση ότι η πόλη έχει ανθρώπους έντιμους, άξιους, έτοιμους και δοκιμασμένους. Ανθρώπους που μπορούν να σηκώσουν ευθύνη και να υπηρετήσουν τον πολιτισμό χωρίς μικρότητες και χωρίς σκοπιμότητες.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για πρόοδο, για πολιτισμό και για μέλλον, ΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ τότε οφείλουμε να κοιτάμε κατάματα τέτοιους συμπολίτες. Να τους ακούμε. Να τους εμπιστευόμαστε. Να τους δίνουμε χώρο να προσφέρουν.

Γιατί οι πόλεις δεν μεγαλώνουν με σιωπές και αποκλεισμούς. Μεγαλώνουν όταν αναγνωρίζουν τους καλύτερούς τους.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος  να συγκριθεί μαζί σου;

Το άριστο δεν έχει πολιτικό πρόσημο, έχει αποτύπωμα και ευθύνη. Δεν απειλεί, ανυψώνει την πόλη. Είναι δοκιμασία ωριμότητας.

Από τον Βασίλη Λαδά