«Με το θάρρος της γνώμης…. Νο 6» από το Βασίλη Λαδά

Όταν κάποτε αποφασίσουμε να στολίσουμε την πόλη μας σύμφωνα με τη μακραίωνη ιστορία της και να την αναδείξουμε όπως της αξίζει, τότε θα καταλάβουμε σε ποια χρυσή πόλη ζούμε. Τότε θα δούμε πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει, ουσιαστικά και όχι επιφανειακά.

Δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όταν συμβεί, η πόλη θα είναι μοναδική. Για την Ελλάδα, για τον κόσμο, και ως σημείο αναφοράς για κάθε άλλη πόλη. Το μέλλον αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι επιλογή. Και όταν γίνει, τίποτα δεν θα μοιάζει τυχαίο. Θα είναι η στιγμή που η πόλη θα αποφασίσει να σταθεί στο ύψος της ιστορίας της.

Σκεφτείτε τη Σπάρτη ως μια πόλη που θα προοδεύει όχι επειδή έχει θάλασσα, αλλά επειδή έχει ψυχή. Μια πόλη που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει, δεν κυνηγά εύκολες συγκρίσεις. Μια πόλη που στηρίζεται στην ταυτότητά της και τη μετατρέπει σε δύναμη.

Να μπορεί να σταθεί απέναντι ακόμη και στις πιο κοσμοπολίτικες περιοχές της Ελλάδας, όχι με τον ίδιο τρόπο, αλλά με τον δικό της. Γιατί καμία άλλη δεν μπορεί να προσφέρει αυτό που μπορεί να προσφέρει η Σπάρτη. Ιστορία ζωντανή, ήθος, μέτρο, μνήμη και βάθος.

Η Σπάρτη μπορεί να γίνει μοναδική, όχι επειδή θα μοιάσει σε άλλες, αλλά επειδή θα θυμηθεί ποια είναι. Και όταν μια πόλη πατά γερά στην ψυχή της, τότε δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα. Προχωρά.

Ας γίνει μια ξενάγηση από την οδό Γυθείου. Από την είσοδο της πόλης, από το Γύθειο, εκεί όπου ο επισκέπτης σχηματίζει την πρώτη εικόνα. Όχι όπως είναι σήμερα, αλλά όπως θα μπορούσε να είναι.

Να περπατήσουμε νοερά τον δρόμο όπως είναι σήμερα. Να δούμε μνημεία, σημεία αναφοράς, χώρους που μιλούν για την ιστορία και την ταυτότητα της Σπάρτης.  Και να φτάσουμε μέχρι το βαρέλι του τροχονόμου. Να δούμε την πόλη μας αλλιώς. Την εικονική Σπάρτη, όπως θα άξιζε να είναι, για να γίνει κάποτε και πραγματική.

Η ανάπτυξη δεν γεννιέται από το παράπονο.

Γεννιέται από ανθρώπους που, αντί να μετρούν τι δεν γίνεται, τολμούν να πουν τι θα μπορούσε να γίνει. Ίσως έτσι αλλάξει και το κλίμα. Με λιγότερα παράπονα και περισσότερες προτάσεις.

Σπέρνοντας τον λόγο, καλλιεργούμε συνειδήσεις. Καλλιεργούμε προσδοκίες που γίνονται απαιτήσεις. Και οι απαιτήσεις, όταν είναι συλλογικές, μετατρέπονται σε πράξεις. Έτσι χτίζονται οι πόλεις που προχωρούν. Με όραμα, τόλμη και επιμονή.

Συνεχίζεται ….. στολίζοντας τη πόλη με ιδέες.

Βασίλης Λαδάς