Γιατί ο λόγος του πολίτη, όταν δεν χάνεται στη σιωπή, έχει δύναμη. Μπορεί να γίνει σκέψη. Και η σκέψη, όταν καταγράφεται, μπορεί να γίνει αφορμή για διάλογο, προβληματισμό και αφύπνιση

Από τις πλατείες, τους δρόμους και τις απλές συναντήσεις, γεννιέται ο λόγος της πόλης. Λόγος χωρίς υστεροβουλία. Λόγος που ζητά να ακουστεί. Δεν γράφονται όλα τα κείμενα πίσω από ένα γραφείο. Δεν γεννιούνται όλα μέσα στη σιωπή ενός δωματίου, ούτε ξεκινούν πάντα από μια έτοιμη ιδέα. Πολλές φορές, ο πιο αληθινός λόγος γεννιέται στον δρόμο. Εκεί όπου συναντιούνται οι άνθρωποι, εκεί όπου ακούγονται τα παράπονα, οι απορίες, οι αγωνίες και οι σκέψεις για την πόλη. Εκεί, μέσα στην καθημερινότητα, πέφτει ο πρώτος σπόρος. Πολλά από τα κείμενα που γράφονται για τη Σπάρτη ξεκινούν από απλές συζητήσεις με συμπολίτες. Από μια κουβέντα στην πλατεία, από μια παρατήρηση σε ένα μαγαζί, από ένα σχόλιο στον δρόμο, από μια εικόνα που κάποιος βλέπει και δεν μπορεί να την προσπεράσει αδιάφορα. Μια φράση π...

Η κυβέρνηση σου λέει: «Εγώ σου έδωσα το υπερσύγχρονο ψηφιακό εργαλείο. Σου έδειξα τις τιμές. Από εδώ και πέρα, η ευθύνη είναι δική σου».

Ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη. Μια χώρα όπου η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας δεν μελετάται πλέον στα συγγράμματα του Μαρξ, του Κέινς ή του Φρίντμαν, αλλά στις σελίδες των κρατικών προϋπολογισμών και στα ψηφιακά ληξιαρχεία των νεοσύστατων εταιρειών πληροφορικής. Η κυβέρνηση του Μεγάλου Εκσυγχρονιστή, του Μητσοτάκη της σημειωτικής και του 112, χτύπησε ξανά. Το τέρας του πληθωρισμού, αυτό το ανήμερο θεριό που κατασπαράζει τους μισθούς των ιθαγενών, βρήκε επιτέλους τον δάσκαλό του. Όχι, μην περιμένετε ελέγχους στα καρτέλ, ούτε μείωση του ΦΠΑ, αυτά είναι αναχρονιστικές κομμουνιστικές ιδέες. Η λύση είναι μία, είναι οραματική και, πάνω απ΄ όλα, είναι ψηφιακή. Η πλατφόρμα «PosoKanei». Η Ντόρα θα το έλεγε «καταπληκτικό» και θα είχε δίκιο. Χρειαζόταν η προσωπική παρέμβαση του Κυριάκου Μητσο...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85054-anti-prologou-gia-to-theatro-apo-ton-dimitri-katsafana/ )    Λοιπόν, αν ο Αισχύλος είναι ο κεραυνός και ο ωκεανός της δραματικής ποίησης, ο Σοφοκλής είναι το αηδόνι του Κολωνού που κάποτε μάγεψε τους ανθρώπους με την τελειότητά του. Όμως και ως τα σήμερα τις νύχτες στο ιερό άλσος, «ακόμη αργολαλεί του Κολωνού τ’ αηδόνι». Και τίποτα δεν μπορούμε να πιάσουμε από τη ματιά και τη ζωή τους, όπως και κάθε ανθρώπου, αν δεν επικοινωνήσουμε με τη δραματική τους ένταση. Χωρίς κοινή δόνηση δεν ανακαλύπτουμε τον πλάστη του έργου, τον ποιητή. Έχουμε μόνο γνώσεις, απαραίτητες βέβαια, αλλά χωρίς φλέβα ζωής. Φιλόλογοι και σκηνοθέτες προσπαθούμε έκτοτε να τους ερμηνεύσουμε. Και είναι φορές που μοιάζουμε με τα παιδιά, που με τα βρό...

Θα περίμενε κάποιος ότι έστω ένας αρμόδιος θα έβγαινε δημόσια να πάρει θέση και να εξηγήσει γιατί υπάρχει αυτή η απαράδεκτη κατάσταση που δείχνει απάθεια και αδιαφορία για την Ιστορία της Σπάρτης και να δεσμευτεί για τις περαιτέρω ενέργειες ώστε να γίνουν οι απαραίτητες μελέτες

Πριν από χρόνια η Πολιτεία προχώρησε σε προσεισμικό έλεγχο των δημόσιων κτιρίων και ιδίως των Σχολείων, που υποτίθεται ότι θα αποτελέσουν καταφύγιο των πολιτών σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Τότε αποκαλύφθηκε το σοβαρό πρόβλημα στατικότητας του 1ου Γυμνασίου Σπάρτης πάλαι ποτέ ιστορικού Αρρένων. Τα χρόνια πέρασαν χωρίς οι αρμόδιοι να λάβουν το παραμικρό μέτρο πλην της αναστολής της λειτουργίας του Σχολείου για την ασφάλεια των μαθητών. Φέτος στις 22 Μαΐου 2026 δημοσιεύτηκε δελτίο τύπου του Συλλόγου Διδασκόντων, του Συλλόγου Γονέων και του 15/μελούς Μαθητικού Συμβουλίου με το οποίο διεκτραγωδείτο η υπάρχουσα κατάσταση και καταγγελλόταν η αδιαφορία των υπευθύνων. Ακολούθησε ένα συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο με τίτλο «Η εγκατάλειψη του 1ου Γυμνασίου Σπάρτης» (27/05/2026)  του Μαθημ...

Μουγκρίζοντας, διέσχισε την Τριπόλεως σαν σίφουνας και φτάνοντας στη γωνία της Βιβλιοθήκης χωρίς να κόψει ταχύτητα, έστριψε απότομα αριστερά στην Παλαιολόγου

Η μνήμη είναι πράγμα περίεργο. Όταν έχει κουβέντα με την καρδιά, τότε κρατάει ζωντανή για πάντα την όποια κουβέντα έκανε μαζί της. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά πώς από τη 10ετία του ’60 μου έχει μείνει ζωντανή η ανάμνηση μιας μέρας που στη Σπάρτη περνούσε το θρυλικό «Ράλλυ Ακρόπολις». Απόγευμα  του 1969, τριάντα του Μάη ήτανε (μάλλον), και, θυμάμαι, όπως κάθε χρόνο, όλη η Σπάρτη βρισκότανε στο πόδι για να δει και να θαυμάσει τα αγωνιστικά αυτοκίνητα (ελληνικά και ξένα) που θα περνάγανε μέσα από την πόλη, αφού τότε η Πελοπόννησος ήταν προορισμός του θρυλικού αυτού αγώνα και η Λακωνία βρισκότανε μέσα στις επιλογές των οργανωτών. Η χάραξη στη Λακωνία περιελάμβανε απαιτητικές χωμάτινες ειδικές διαδρομές σε ορεινά κομμάτια, που δοκίμαζαν τα ιστορικά πληρώματα της εποχής. 1970: Ειδικ...

Ένας «ιερός κύκλος» προστασίας

Γύρω από τη Σπάρτη, σχηματίζοντας ένα νοητό τρίγωνο, βρίσκονται τρεις σπηλιές μετρίου μεγέθους: Πρόκειται για ομώνυμα σημεία δηλαδή θέσεις που φέρουν το ίδιο όνομα και φυσικά έχουν και την ίδια σημασία. Η πρώτη, με το όνομα « Τσακώνα », βρίσκεται στον δρόμο προς τη Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Η δεύτερη, με το όνομα « Σπηλιά της Ζαγάνας », εντοπίζεται πάνω από τον δημόσιο δρόμο, περίπου ένα χιλιόμετρο πριν από τη Ζαγάνα Η τρίτη αποτελεί την εκκλησία της Παναγίας της Ζαγούνας , ψηλά στον Ταΰγετο, πάνω από το Παρόρι Κατά την άποψή μου, πρόκειται για ομόρριζες ονομασίες, καθώς η ετυμολογία τους σχετίζεται με τη λέξη «διαγώνια» -όπως πράγματι είναι η γεωμετρία αυτών των σπηλαίων. Μάλιστα, σε παλαιότερο άρθρο μου, έχω αναλύσει την εξέλιξη της λέξης «διαγώνια» σε τζακώνα, τσακώνα ή ζακόνα...

Οι πολίτες σήμερα έγιναν εύπλαστοι και εύθραυστοι. Είναι επιθετικά εγωιστές επειδή είναι απελπισμένα μελαγχολικοί. Ζουν στην ψευδαίσθηση της καταναλωτικής ελευθερίας, διαλέγουν ελεύθερα μάρκα κινητού, την ίδια στιγμή που είναι οι πιο υπάκουοι υπήκοοι του συστήματος

Κάποτε, οι άνθρωποι πίστευαν στον Θεό, μετά πίστεψαν στην Επιστήμη, και στο ενδιάμεσο, μερικοί ρομαντικοί-όπως η αφεντιά μου για ένα διάστημα- πίστεψαν στο Κόμμα. Παρακολουθώ τις ομιλίες της ηγεσίας του Περισσού και σας εξομολογούμαι, με πιάνει μια γλυκιά, σχεδόν εφηβική νοσταλγία. Τι όμορφες που ήταν οι παλιές βεβαιότητες! Μία εργατική τάξη με καθαρά χέρια και μουντζουρωμένα πρόσωπα, ένα Κόμμα-οδηγητής, και μία παντοδύναμη Θεωρία που εξηγούσε τα πάντα: από την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέχρι το γιατί ξίνισε το γάλα στο ψυγείο. Ένα έτοιμο, λυμένο παζλ για μεγάλους που αρνούνται να μεγαλώσουν. Μόνο που, φευ, η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να μην διαβάζει τα κομματικά εγχειρίδια. Ο καπιταλισμός, αυτό το δαιμόνιο σύστημα που ανανεώνεται καταβροχθίζοντας τις ίδιες του τις...

Η αναφορά του κ. Μητσοτάκη στην αποχώρησή του μετά από μια ενδεχόμενη τρίτη θητεία δεν επηρεάζει μόνο τη Νέα Δημοκρατία. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταλύτης εξελίξεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, επιταχύνοντας διεργασίες διαδοχής

Η δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «αν με εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός για μια τρίτη τετραετία, δεν πρόκειται να υπάρξει τέταρτη» αποτελεί μια ιδιαίτερα ευφυή πολιτική κίνηση, η οποία δημιουργεί νέες ισορροπίες και αναταράξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ουσιαστικά, ο κ. Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα ότι στις μεθεπόμενες εκλογές δεν θα είναι ο ίδιος υποψήφιος πρωθυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα έχει νέο αρχηγό, είτε αυτός είναι ο κ. Δένδιας, είτε ο κ. Γεωργιάδης, είτε ο κ. Χατζηδάκης, είτε ο κ. Πιερρακάκης, είτε κάποιο άλλο κορυφαίο στέλεχος. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η προοπτική ενός νέου αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία, ο οποίος ενδεχομένως να θεωρείται πιο αντιμετωπίσιμος από τον σημερινό πρωθυπουργό, δημιουργεί την αίσθηση ότι η επόμενη μεγάλη ...

Ο ιδιώτης τιμά. Το κράτος αδιαφορεί. Ο Μυστράς περιμένει.

Όταν η μνήμη υψώνεται από έναν ιδιώτη, η σιωπή της πολιτείας φαίνεται μεγαλύτερη. Ο Μυστράς δεν χρειάζεται μόνο επισκέπτες. Χρειάζεται τιμή, φροντίδα και σύμβολα. Τα κάστρα δεν είναι πέτρες. Είναι ψυχή, ιστορία και μνήμη. Ο Μυστράς δεν είναι ένας απλός τόπος. Είναι μνήμη, ιστορία, Βυζάντιο, Ελλάδα. Είναι ένας τόπος που κουβαλά βάρος αιώνων και αξίζει να παρουσιάζεται με τον σεβασμό που του πρέπει. Γι’ αυτό και η εικόνα που αντικρίζει κανείς στο κέντρο του χωριού, με έναν ιδιώτη να στολίζει το μαγαζί του με βυζαντινές σημαίες και ελληνικά σύμβολα, δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα. Είναι μια πράξη τιμής. Την ίδια στιγμή, όμως, κοιτάζοντας ψηλά προς το κάστρο του Μυστρά, γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα. Πώς γίνεται ένας ιδιώτης, με δική του πρωτοβουλία, να τιμά την ιστορία του τόπου, ενώ ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

Αντί Προλόγου: Για Το Θέατρο   Θέατρο. Να μια λέξη με μακρά σταδιοδρομία. Τόπος μικρός σαν μια μεγάλη αγκαλιά που χωράει όλη την ανθρωπότητα. Όλους εμάς, ηθοποιούς – θεατές, μας εμπλέκει σ’ ένα δεσμό αμοιβαιότητας, μας μπάζει στο «παιχνίδι» του Κόσμου, όπου παίζεται η τύχη του ανθρώπου. Με τη δύναμη μιας γλώσσας αποκαλυπτικής παρά λογικής επιχειρηματολογίας, μας παρουσιάζει μια πλασματική μορφή ζωής με όλα τα χαρακτηριστικά της πραγματικής, κρατάει σε εγρήγορση το στοχασμό, μεταβάλλει και ανυψώνει τη ζωή. Κι αυτό, γιατί ο άνθρωπος προχωρεί με μια ερώτηση και μια απάντηση στα προβλήματα της ζωής, γιατί πάντα νιώθει την ανάγκη να σπάσει τον κύκλο στον οποίο είναι κλεισμένος και να συναντήσει έναν άλλο άνθρωπο, γιατί η αμοιβαιότητα με τον άλλο είναι ανάγκη υπαρξιακή.  Όταν είμαστε χαμ...

Ή συγκρούεσαι με τις ολιγαρχικές συμμορίες και τους μηχανισμούς της βίαιης κερδοσκοπίας, ή γίνεσαι ο επόμενος διαχειριστής της μιζέριας

Το δράμα με την ελληνική πολιτική σκηνή δεν είναι ότι οι παραστάσεις της είναι κακές. Το δράμα είναι ότι ο θίασος είναι πάντοτε ο ίδιος, οι θεατές γνωρίζουν το φινάλε από την πρώτη πράξη, κι όμως όλοι μαζί —ηθοποιοί, υποβολείς και κοινό— υποκρινόμαστε τους έκπληκτους. Εδώ και τρία χρόνια, παρακολουθούμε ένα πολιτικό σενάριο τόσο κακογραμμένο, που ακόμα και ο τελευταίος επαρχιακός κριτικός θα το είχε απορρίψει. Ο Πρωταγωνιστής, αφού αποσύρθηκε για λίγο στα παρασκήνια για να ξεσκονίσει το κοστούμι του, ετοιμάζεται για τη Μεγάλη Επάνοδο. Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει από το παραβάν στην πλατεία. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν θα ανέβει ξανά στη σκηνή, αλλά αν έχει αλλάξει το έργο. Διότι, αγαπητοί μου, αν πρόκειται για μια απλή ανακύκλωση της ίδιας παλιάς, κουρασμένης επιθεώρησης, το καινούργι...

Οι κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα δείχνουν άνθρωπο που ωρίμασε μέσα από τις τραυματικές εμπειρίες της καταδολίευσης της κυβέρνησής του από τους «συντρόφους...

Το γεγονός ότι η επάνοδος του Τσίπρα στην πολιτική με ένα νέο κόμμα, με νέα στελέχη, με στροφή στην κοινωνία και με την προοπτική της διακυβέρνησης ήταν απόλυτα επιτυχημένη το μαρτυρά ο τρόπος αντίδρασης όλων αυτών που συνιστούν το Αντι-Τσίπρα μέτωπο, το οποίο συγκροτείται από πολιτικά πρόσωπα και σχήματα που αρχίζουν από την ακροδεξιά και φτάνουν μέχρι την εξωκοινοβουλευτική άκρα αριστερά! Ο Τσίπρας κατηγορείται απ’ όλους αυτούς ακόμα και για το προπατορικό αμάρτημα! Τον μέμφονται για μεσσιανικές αντιλήψεις και για ένα προσωποπαγές κόμμα, παραβλέποντας πως όταν είχε στα χέρια του το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ και της Κυβέρνησης, όλοι αυτοί οι πιστοί της εσωκομματικής δημοκρατίας και των συλλογικών αποφάσεων όχι μόνο δεν πειθαρχούσαν στις αποφάσεις της πλειοψηφίας στα όργανα, αλλά πρόβαλλαν προ...

Τώρα, κατεδαφίζει και διαλύει έναν ιστορικό πολιτικό χώρο, προκειμένου, πάνω στα συντρίμμια, να οικοδομήσει ένα νέο, δικό του κόμμα

Πώς να εμπιστευθείς κάποιον, που ενώ εξέθεσε και κατέστησε αναξιόπιστη την Αριστερά με την κυβερνητική του θητεία, στη συνέχεια εγκατέλειψε το κόμμα στο οποίο ανδρώθηκε πολιτικά και το οποίο τον ανέδειξε, «πυροδότησε» διασπάσεις και, τώρα, κατεδαφίζει και διαλύει έναν ιστορικό πολιτικό χώρο, προκειμένου, πάνω στα συντρίμμια, να οικοδομήσει ένα νέο, δικό του κόμμα; Πώς να εμπιστευθείς;   Σπάρτη, 8-6-2026 Βαγγέλης Μητράκος ...

Οι άνθρωποι της εστίασης και της αγοράς γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει παρακμή. Τη βλέπουν πρώτοι. Τη νιώθουν στην κίνηση, στο ταμείο, στη δυσκολία να κρατήσουν προσωπικό και στη σιωπή των δρόμων

Υπάρχουν άνθρωποι της εστίασης που δεν χρειάζεται να μιλούν πολύ για να αποδείξουν ποιοι είναι. Μιλούν τα χρόνια τους, οι δυσκολίες που άντεξαν, οι εργαζόμενοι που στήριξαν, οι υποχρεώσεις που κράτησαν και η καθημερινή παρουσία τους σε έναν χώρο απαιτητικό και πολλές φορές αδυσώπητο. Η εστίαση δεν είναι απλώς ένα τραπέζι γεμάτο κόσμο ή ένα μαγαζί που δείχνει να πηγαίνει καλά. Πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχουν ατελείωτες ώρες δουλειάς, προσωπικό, ενοίκια, λογαριασμοί, φόροι, τέλη, προμηθευτές, άδειες και ένας καθημερινός αγώνας που δεν σταματά ποτέ. Πολλές φορές η πόλη βλέπει μόνο το αποτέλεσμα και όχι τη διαδρομή. Δεν βλέπει την αγωνία του επαγγελματία να κρατήσει την ποιότητα, να πληρώσει τους ανθρώπους του και να σταθεί όρθιος σε μια πόλη που δεν του προσφέρει πάντα την κίνηση και ...

Τι μας λέει, εν ολίγοις, ο Κοτζιάς; Ότι κάθε φορά που κάποιος αποτολμά να αρθρώσει λόγο κριτικό, κάθε φορά που κάποιος αρνείται να καταπιεί την εκάστοτε κομματική «γραμμή» αμασητί, επιστρατεύεται ο γνωστός, δοκιμασμένος μηχανισμός

Ανέκαθεν σε αυτόν τον τόπο, η πολιτική σκεπτόταν με όρους θρησκευτικούς. Ιδιαίτερα η Αριστερά είχε πάντα μια τάση να μετατρέπει τα γραφεία των επιτροπών της σε ιερά εξεταστήρια και τους εκάστοτε αρχηγούς της σε Πάπες με το προνόμιο του αλάθητου. Το κείμενο-μανιφέστο που έχω μπροστά μου, γραμμένο από το Νίκο Κοτζιά που, αν μη τι άλλο, έφαγε τη ζωή του στα κομματικά χαρακώματα, στο υπουργικό θώκο (υπογράφοντας μάλιστα και μια διεθνή συμφωνία που ακόμα προκαλεί εγκεφαλικά στους επαγγελματίες πατριδοκάπηλους), περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια μια παλιά, γνώριμη ασθένεια. Την ασθένεια του «Μονόδρομου». Τι μας λέει, εν ολίγοις, ο Κοτζιάς; Ότι κάθε φορά που κάποιος αποτολμά να αρθρώσει λόγο κριτικό, κάθε φορά που κάποιος αρνείται να καταπιεί την εκάστοτε κομματική «γραμμή» αμασητί, επι...

Επισημαίνουμε την ύπαρξη μεγάλου πεύκου επί της πλατείας, το οποίο έχει πάρει, εδώ και χρόνια, επικίνδυνη κλίση και, μάλλον, πρέπει (δυστυχώς) να αποκοπεί

Με την ευκαιρία της παρουσίας (και πάλι) πολυπληθούς δημοτικού συνεργείου, παρουσία του Αντιδημάρχου Πρασίνου κ. Κοκκορού Ευστρατίου, για γενικό εξωραϊσμό της Πλατείας Ν. Κόσμου (κλαδέματα δέντρων, καθαρισμός-συντήρηση σιντριβανιού, κούρεμα γκαζόν, καθαριότητα χώρου, συντήρηση παροχής ύδρευσης κλπ)  ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ την ύπαρξη μεγάλου πεύκου επί της πλατείας, το οποίο έχει πάρει, εδώ και χρόνια, επικίνδυνη κλίση και, μάλλον, πρέπει (δυστυχώς) να αποκοπεί, για να μην αποτελεί διαρκή κίνδυνο σε έναν κοινόχρηστο χώρο μεγάλης επισκεψιμότητας (ιδίως παιδιών) αλλά και κυκλοφορίας αυτοκινήτων.   Σπάρτη 5-6-2026 Νεοκοσμίτης ...

Έφτασε μόνο να στηθεί η προτομή Σου κατά πρόσωπο της Σπάρτης, για να ξυπνήσουν οι εκ δεξιών και ευωνύμων ματαιωμένοι της Ιστορίας και να σε διεκδικήσουν, προκειμένου να λάβουν πολιτική υπόσταση και αξία

Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα…. Σε ευχαριστούμε, γιατί, σήμερα, εν έτει 2026, ογδόντα τρία χρόνια μετά την ανεπανάληπτη θυσία Σου στο Μονοδέντρι, όπου εκτελέστηκες μαζί με άλλους 117 Ήρωες Συναγωνιστές σου, καταδομένοι από τους ντόπιους δωσίλογους, συνεχίζεις να μας δίνεις μαθήματα ζωής και καθήκοντος.   Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα…. Ένας νέος Σπαρτιάτης, ο κορυφαίος Γλύπτης και Ενεργός Πολίτης Δημοσθένης Γ. Τζανάκος, εκπλήρωσε μια συλλογική ευθύνη που τούτη η πόλη αγνοούσε και παράβλεπε, να στηθεί, δηλαδή, η προτομή σου στη Σπάρτη, όχι γιατί Εσύ το είχες ανάγκη, αλλά γιατί εμείς το χρειαζόμαστε, προκειμένου να ξεπλύνουμε από πάνω μας το άγος του χαμού σας και της προδοσίας, αλλά και για να φωτίσουμε το δρόμο του μέλλο...

Ο Μυστράς έχει το Παλάτι του. Η Σπάρτη πρέπει να βρει την πόλη που της αξίζει.

Η ολοκλήρωση και ανάδειξη του Παλατιού των Παλαιολόγων στον Μυστρά είναι αναμφίβολα ένα σπουδαίο γεγονός. Είναι ένα έργο που τιμά την ιστορία, συγκινεί τον επισκέπτη και δυναμώνει ακόμη περισσότερο την πολιτιστική αξία της περιοχής. Ο Μυστράς, με τη δική του ξεχωριστή δύναμη, με τη βυζαντινή του μνήμη, με την Καστροπολιτεία του και με το Παλάτι των Παλαιολόγων, αποκτά πλέον έναν ακόμη πολύ ισχυρό λόγο επισκεψιμότητας. Το έργο αυτό θα φέρει κόσμο. Θα αυξήσει κατακόρυφα την επισκεψιμότητα στην Καστροπολιτεία.  Θα έρθουν χιλιάδες επιπλέον επισκέπτες να δουν, να θαυμάσουν, να φωτογραφίσουν, να περπατήσουν μέσα στην ιστορία. Αυτό είναι πολύ θετικό και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Κάθε έργο που αναδεικνύει την ιστορία του τόπου μας είναι κέρδος για τον πολιτισμό, για τη μνήμη και για την εικό...

Δεν προχωρούν οι τεχνικές μελέτες, οι απαραίτητες παρεμβάσεις, παραμένει ακόμη κλειστό, αφήνεται στη λήθη και στη λεηλασία του χρόνου

Ανέκαθεν, από πολύ παλιά, μας συγκινούσε, μας ύψωνε ως άτομα πάνω από το στενό εγώ μας, μας προσανατόλιζε. Μας έδινε τη δύναμη να σκεφτόμαστε με ιδέες και να τις ανάγουμε σε αρχές ζωής. Ερωτώ: τι είναι η ζωή χωρίς αχνάρια μέσα στον χρόνο; Τι είναι η ζωή χωρίς τη μορφή της, χωρίς την εσωτερική μας ζωή, χωρίς τα αντικειμενικά έργα του πνεύματος; Θα αφήσουμε, λοιπόν, τον μεγάλο μύθο των εφηβικών μας χρόνων, τη ζύμη της ψυχής μας, στο έλεος των καιρών; Δαπανήθηκαν γενεές γενεών για να διατηρήσουν το Γυμνάσιο Σπάρτης. Τι να θυμηθώ εδώ πρώτα και τι ύστερα; Κι’ ακόμη τι να διεκτραγωδήσω; Σκοπός βέβαια του Γυμνασίου, σχολείου Μέσης Εκπαίδευσης, ήταν να προετοιμάζει και να οργανώνει τους ανθρώπους για ελεύθερη, έλλογη, πολιτισμένη ζωή. Στα χρόνια μου, όπου εδώ έζησα μια ολόκληρη ζωή, ήταν ένα...

Ο Τσίπρας ο προδότης, ο απατεώνας, ο ψεύτης, ο ανίκανος, ο λαϊκιστής και πάει λέγοντας. Ματαιοπονούν και σύντομα θα διαπιστώσουν ότι ο προοδευτικός δημοκρατικός λαός πρόσμενε την κίνηση του Τσίπρα για να υπάρξει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση με αριστερό πρόσημο

Την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ του  Αλέξη Τσίπρα και τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ του Πάνου Καμμένου είχε δημιουργηθεί ένα επιθετικό – παραπλανητικό μέτωπο κατά της τότε κυβέρνησης και των επικεφαλής ιδίως κατά του Τσίπρα. Υπήρξαν κονδυλοφόροι που «έξυναν τα νύχια» τους, αναζητώντας συνήθως ανύπαρκτους λόγους για να κατακρίνουν τον τότε πρωθυπουργό και να ζητήσουν «την κεφαλήν του επί πίνακι»! Οι άνθρωποι αυτοί, που κάθε εβδομάδα και συχνά καθημερινά, στοχοποιούσαν τον Αλέξη Τσίπρα, ποτέ δεν βρήκαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι ο τότε πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του τόλμησαν να αναλάβουν την εξουσία σε μια χρεωκοπημένη και θεσμικά διεφθαρμένη χώρα και να έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους φανερούς και κρυφούς εχθρούς της Ελλάδος. Και κατόρθωσαν να περάσουν τις...

Γιατί η ελευθερία, έρωτα μου, δεν χωράει σε λογισμικά/ και έτοιμους σχεδιασμούς·/ είναι μια πέτρινη διαδρομή μες στο σκοτάδι,/ που βγάζει πάντα σε έναν δικό μας, ολόφρεσκο ήλιο.

Επιστολή των Αγράμματων Εραστών Αν με ρωτήσεις, θα σου πω πως δεν θυμάμαι πια να μετράω. Οι αριθμοί ήταν πάντα μια φυλακή για τους ανθρώπους που αγάπησαν το απέραντο, ένα κρύο ταμπλό, γεμάτο γρανάζια και σφιχτές παρενθέσεις. Μα απόψε, το στοπ πατήθηκε μες στη σιωπή, κι όλα εκείνα τα ρυθμισμένα δάκρυα ξεράθηκαν, σαν το βρεγμένο ύφασμα που το ξεχάσαμε στον ήλιος της αυλής. Θυμάσαι που λέγαμε «ένα, δύο, τρία» και νομίζαμε πως ορίζουμε τα αστέρια. Τώρα κοίτα, το ρολόι έσπασε, οι δείκτες του γίνηκαν μυτερά σπαθιά κι εμείς μείναμε αγράμματοι, γεμάτοι από μια ευλογημένη αμνησία. Δεν έχουμε πια ανάγκη την αλφάβητο για να ιστορήσουμε τον πόνο. Ένα  φως σβησμένο στην οθόνη, ένας καστανός κόκκος χώματος, κι η ψυχή που κοντοστέκεται σαν όφις μπροστά στο ...

Ας το καταλάβουν καλά οι επίδοξοι σωτήρες, δεν γίνεται χωρίς συγκρούσεις. Δεν γίνεται χωρίς βαθιές, επώδυνες τομές στο σάπιο σώμα του ελληνικού καπιταλισμού και του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού. Δεν γίνεται χωρίς τη δεδηλωμένη διάθεση να «σπάσουν αυγά». Αν φοβάσαι το τσόφλι, ομελέτα δεν τρως· τρως μόνο τα λόγια σου.

Η πολιτική ψυχολογία του σύγχρονου ψηφοφόρου χαρακτηρίζεται συχνά από μια μεταφυσική, σχεδόν ερωτική σχέση με το φάντασμα του παρελθόντος. Στον μέσο πολίτη αρέσει να τρομάζει, του αρέσει να ελπίζει, αλλά κυρίως του αρέσει να θυμάται τις περασμένες συλλογικές προσδοκίες όχι όπως ακριβώς τις έζησε, αλλά όπως θα ήθελε να τις έχει ζήσει. Παρακολουθώ, λοιπόν, με εκείνη την απαραίτητη ειρωνική απόσταση που χαρίζει η γνώση της Ιστορίας, το νέο ψηφιακό και πολιτικό πανηγύρι γύρω από το λεγόμενο «νέο εγχείρημα» του Αλέξη Τσίπρα. Και δεν μπορώ να μη μειδιάσω βλέποντας τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους, με τα ίδια ακριβώς πληκτρολόγια, να εκκενώνουν τόνους ενθουσιασμού, λες και ανακάλυψαν ξανά το Άγιο Δισκοπότηρο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Το φαινόμενο είναι ψυχαναλυτικά αξιοσημείωτο. Οι ίδιοι α...

«Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας, παρά να πετύχεις μιμούμενος»

ΠΩΣ να εμπιστευθείς ένα πολιτικό αρχηγό που δεν εμπιστεύεται ο ίδιος τον εαυτό του και μιμείται, στα πάντα, έναν άλλον, επιτυχημένο αρχηγό, τον Ανδρέα, πιστεύοντας αφελώς πως θα προσελκύσει ψηφοφόρους, φορώντας αποκριάτικο προσωπείο; Ύφος Ανδρέα Παπανδρέου, λόγος Ανδρέα, κινήσεις Ανδρέα, τσιτάτα και συνθήματα Ανδρέα, «τα πάντα όλα» …Ανδρέας!!! Την Αννούλα ο Ανδρέας το 1985, την Ήρα ο Τσίπρας το 2026!!! Ακόμα και την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας, την παρουσίασε, εν έτει 2026, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (ούτε χέρι δεν άλλαξε ο αθεόφοβος) που το έκανε ο Ανδρέας στις 3 Σεπτέμβρη 1974, παρουσιάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ!!! ΠΩΣ να εμπιστευθείς ένα πολιτικό αρχηγό, που δεν εμπιστεύεται ο ίδιος τον εαυτό του; «Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας, παρά να πετύχεις μιμο...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/84963-theseis-kai-apopseis-gia-tin-alosi-kai-i-thusia-tou-konstantinou-palaiologou---iii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, ο νεκρός της Πύλης του Αγίου Ρωμανού θα γίνει βίωμα της λαϊκής ψυχής, ο ζωτικός μύθος της Μεγάλης Ιδέας του Νεοελληνισμού, σπέρμα Ελευθερίας, ο προάγγελος του 1821. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Κολοκοτρώνη: «Μιαν φοράν», λέει ο Θ. Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματά του, «όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτον να με ιδή. μου είπε ότι: “πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση”. Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, Καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλο...

Μια κοινωνία που συνηθίζει να προσπερνά τη μνήμη και την ευθύνη και εξοικειώνεται με τα ερείπια, συχνά εξοικειώνεται και με την ιδέα ότι «τίποτα δεν αλλάζει»

Το άλλοτε ζωντανό και εμβληματικό σχολικό κτήριο παραμένει εκτεθειμένο στη φθορά του χρόνου, εκπέμποντας εικόνα πλήρους αδιαφορίας απέναντι στην ιστορία και την εκπαιδευτική κληρονομιά της πόλης. Με βαθιά θλίψη και απογοήτευση αντικρίζουν σήμερα οι απόφοιτοι την εικόνα εγκατάλειψης  του ιστορικού κτηρίου του Πρώτου Γυμνασίου Σπάρτης (τέως Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης). Ένας χώρος γεμάτος μνήμες, όνειρα, φιλίες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής στέκει πλέον σιωπηλός και παραμελημένος,  σαν να ξεχάστηκε από όλους εκείνους που όφειλαν να τον προστατεύσουν. Στους διαδρόμους του, για πολλές δεκαετίες, ακούστηκαν γέλια μαθητών, αγωνίες εξετάσεων, φωνές σπουδαίων δασκάλων που διαμόρφωσαν ανθρώπους και χαρακτήρες. Εκεί μάθαμε περισσότερα από μαθήματα. Μάθαμε να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε, να αγα...

Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν;

Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ από κάποιους φανατικούς θα τολμήσω σήμερα να θίξω και να σχολιάσω ορισμένα από τα φαινόμενα «πανηγυρισμού» των οπαδών του Ολυμπιακού για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου στην καλαθοσφαίριση. Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν; Διότι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στον κατ’ όνομα ελληνικό αθλητισμό οι ομάδες δεν είναι τίποτε άλλο παρά επαγγελματικές επιχειρήσεις κάποιων εχόντων και κατεχόντων, οι προπονητές και οι παίκτες είναι επαγγελματίες αδρά αμειβόμενοι και κατά την πλειονότητά τους ξενικής καταγωγής και μετά από νικηφόρες αναμετρήσεις αυξάνεται ο ατομικός και συλλογικός τους τζίρος στην αγ...

Έργο ζωής της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας

Τιμή, σεβασμός και ευγνωμοσύνη οφείλονται προς τη Μοναστική Αδελφότητα της Παντάνασσας του Βυζαντινού Μυστρά, τη Σεβάσμια Ηγουμένη Αβερκία, τη Γερόντισσα Ακακία και τις Αδελφές Αγνή και Ελισάβετ, στο επίπονο έργο των οποίων οφείλονται οι Βυζαντινές Ενδυμασίες που κοσμούν και δίνουν ιστορικό και πνευματικό περιεχόμενο στην εντυπωσιακή Αίθουσα του Θρόνου των αναστηλωμένων Παλατιών του Βυζαντινού Μυστρά. Πρόκειται για ένα έργο ζωής της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας, η οποία, παράλληλα με τα πνευματικά της καθήκοντα και την ιερή υποχρέωση, που εθελοντικά έχει αναλάβει, να κρατά ζωντανή την έπαλξη της Παντάνασσας αλλά και της Καστροπολιτείας, εμπνεύσθηκε (Θεία Προνοία και Χάριτι), εδώ και χρόνια, να δημιουργήσει μια σειρά Βυζαντινών Ενδυμασιών, από εκείνες που φορούσαν ο Παλαιολόγο...

Με θλίψη παρατήρησα πως το όλο έργο παρουσιάστηκε ως έργο της σημερινής κυβερνήσεως και ειδικά της Υπουργού Πολιτισμού και των συνεργατών της

Η πρόσφατη τελετή εγκαινίων του παλατιού στη βυζαντινή καστροπολιτεία του Μυστρά με παρουσία του κ. Πρωθυπουργού, της κας Υπουργού Πολιτισμού, του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου, του Δημάρχου Σπάρτης και άλλων αξιωματούχων είναι αναμφισβήτητα μια μοναδικής σημασίας ιστορική στιγμή, αφού μετά από δεκαετίες επιστημονικού έργου, λεπτομερών τεχνικών εργασιών και διάθεσης δημόσιων οικονομικών πόρων, οι Έλληνες πρωτίστως και οι ξένοι επισκέπτες δευτερευόντως, θα έρχονται σε άμεση επαφή  με το παλάτι των Παλαιολόγων και θα βιώνουν την αίγλη και το μεγαλείο του Δεσποτάτου του Μορέως και της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Με θλίψη παρατήρησα βλέποντας τις τηλεοπτικές εικόνες κι ακούγοντας τις ομιλίες των επισήμων πως το όλο έργο παρουσιάστηκε ως έργο της σημερινής κυβερνήσεως και ειδικά της Υπουργού Π...

Η οργανωμένη φάση των μεγάλων αναστηλωτικών εργασιών στα Παλάτια των Δεσποτών του Μυστρά ξεκίνησε το 1984

Πραγματοποιήθηκε χθες 21/5/2026 με την παρουσία του Πρωθυπουργού κ Μητσοτάκη και της Υπουργού Πολιτισμού κ Μενδώνη, η τελετή  «απόδοσης» των έργων προστασίας και ανάδειξης της Καστροπολιτείας του Μυστρά και των Μουσειακών εκθέσεων στο Παλάτι των Δεσποτών, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στην πρόσκληση.  Βεβαίως η φασαρία των ημερών και το άγχος της προετοιμασίας πιθανόν να οδήγησε και στο μικρό, αλλά ουσιαστικό κενό διατύπωσης στην πρόσκληση: «απόδοση των έργων» σε ποιόν; Προφανώς στο κοινό, ντόπιους και επισκέπτες! Αλλά μάλλον ήταν αυτονόητο και περίσσευε.   Επειδή χθες ήταν μια πραγματικά μεγάλη ημέρα για την Λακωνία, πολύ σημαντική ημέρα για την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας, που κατέθεσε την ψυχής της στην ολοκλήρωση αυτού του έργου, θεωρήθηκε από τους ομιλητές μάλλον άκομψο, ίσως και ...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/84923-theseis-kai-apopseis-gia-tin-alosi-kai-i-thusia-tou-konstantinou-palaiologou---ii--apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Και υπογραμμίζει ο Χαλκοκονδύλης τον ηρωικό θάνατο των Ελλήνων που πέθαναν για τις γυναίκες, τα παιδιά τους, την πατρίδα, ενώ οι Τούρκοι είχαν μπει πια στην πόλη και σκότωναν αδιακρίτως στους δρόμους: «Ἄλλοι δ’ αὖ τῶν Ἑλλήνων ἄλλη τῆς πόλεως τραπόμενοι ἐν ἀπορίᾳ εἴχοντο καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον οἱ μὲν ἀπώλοντο, οἱ δὲ καὶ ἡλίσκοντο, καὶ πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων ἄνδρες, γενόμενοι ἀγαθοὶ ἐμαχέσαντο καὶ ἀπέθανον πρὸ τῆς πατρίδος, ὥστε μὴ ἐπιδεῖν τὰς γυναῖκας αὐτῶν καὶ τοὺς παῖδας εἰς ἀνδραποδισμὸν γιγνομένας. Ὅ τε καὶ Θεόφιλος τοῦ Παλαιολόγων γένους ταύτῃ ἐτελεύτησεν, ἀνδρικῶς ἀγωνισάμενος θανάτου ἕνεκα καὶ τῶν Παλα...

Το γυάλισμα των παπουτσιών απαιτούσε τέχνη, εμπειρία και γρηγοράδα

Μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1914-1923) και τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, ο ξεριζωμένος Ελληνισμός (περίπου 3 εκατομμύρια) γύρεψε καταφύγιο στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας. Ένας από τους προορισμούς υποδοχής της προσφυγιάς ήταν και το Γύθειο. Οι  δυστυχισμένοι και αφανισμένοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν, όπως-όπως, σε ειδικά διαμορφωμένη περιοχή του Γυθείου, γνωστή ως «Προσφυγικός Συνοικισμός», που βρισκόταν ανεβαίνοντας τη σημερινή οδό Αρχαίου Θεάτρου. Οι υποσχέσεις του κράτους για σπίτια και χωράφια, δεν εκπληρώθηκαν  και οι πρόσφυγες αναγκάστηκαν να βγουν (μόνοι και αβοήθητοι) στη σκληρή βιοπάλη για να επιβιώσουν, ενώ τους μάστιζε η δύσκολη ζωή στις παράγκες, η φτώχια, η αρρώστια, και η καταφρόνια. Παρ’ όλα αυτά οι πρόσφυγες επιβίωσαν, ρίζωσαν, δημιουργήθηκαν και πρ...

Αποφασίστε, Σπαρτιάτες, πρώτα τι θέλετε να είστε… και μετά τι θέλετε να φυτέψετε. Γιατί σε αυτή την πόλη τίποτα δεν μπαίνει για να μείνει. Μπαίνει… μέχρι την επόμενη απόφαση ή τις επόμενες εκλογές

Μια μέρα, εκεί που οι κυβόλιθοι είχαν αρχίσει να συνηθίζουν τη μοίρα τους και τα πλατάνια να ρίχνουν δειλά τη σκιά τους, ένας ψίθυρος κατέβηκε τον δρόμο σαν κρύος αέρας. —Το μάθατε; είπε δυνατά ένας κυβόλιθος που προεξείχε και πάντα κάτι ήξερε πριν τους άλλους. —Τι έγινε πάλι; —Λένε… κυκλοφορεί… θα φέρουν πίσω τους φοίνικες. Σιωπή. Τα πλατάνια ανατρίχιασαν. —Μα… δεν ήμασταν εμείς η «σωστή επιλογή»; «Σκιά, οξυγόνο, ευρωπαϊκή αισθητική», δεν έλεγαν; Ένας κυβόλιθος γέλασε πικρά: —Ναι, καλά… Αυτοί που ψήφισαν υπέρ και πανηγύριζαν για τα πλατάνια, τώρα ξαναθυμήθηκαν και νοσταλγούν τους φοίνικες. Σε αυτή την πόλη δεν φυτεύουν δέντρα. Φυτεύουν εντυπώσεις για να θερίζουν ψήφους. Από πιο πέρα ακούστηκε φωνή: —Συγγνώμη… εμείς υπάρχουμε στη συζήτηση; Ήταν δυο φοίνικες. Ξεραμένοι...

Γράψω δυναμικά και πύρινα, προσπαθώ δίκαια, σίγουρα αδέσμευτα και δεν διστάζω και να επικροτήσω το καλό με ονοματεπώνυμο…

Γράφω αυτό το άρθρο και είναι από τις λίγες ή σπάνιες φορές που θα αναφερθώ σε άτομα που ασχολούνται με τα κοινά της πόλης ή του νόμου και τώρα συγκεκριμένα με την αυτοδιοίκηση.  Ξεχώρισα και επέλεξα αυτούς τους δύο αντιδημάρχους και θα αναφερθώ σε αυτούς επειδή λόγω των αρμοδιοτήτων τους και αν θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους πρέπει να εφαρμόσουν τη φράση που λέει: Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.   Ο ένας είναι ο Φάνης Λάζαρης και ο άλλος ο Δημήτριος Γιαννόπουλος. Και οι δύο τους γνωστοί και πετυχημένοι στον επαγγελματικό τους τομέα και προφανώς για να εκλεγούν πήραν την ψήφο των Σπαρτιατών άρα είναι και αγαπητοί.   Αυτό το τελευταίο το τιμούν με τη συμπεριφορά τους όμως για το κοινό των πολλών και σπάνε αυγά και τρώμε εμείς την ομελέτα που αυτοί φτιάχνουν. Δεν σφυρί...

Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι πια τυφλή. Είναι μια ακριβή μισθωμένη συνοδός, που ακολουθεί τον πελάτη της (την κυβέρνηση) σε κάθε του αθλιότητα, φροντίζοντας να κρατάει το φόρεμά της καθαρό από το αίμα των Τεμπών και τη λάσπη των υποκλοπών

Η Σεπτή Κυρία και το Πεπρωμένο της Υποταγής Σε αυτή τη δύσμοιρη γωνιά της Βαλκανικής, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε «λίκνο της Δημοκρατίας», έχουμε αναπτύξει μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική ικανότητα, να μετατρέπουμε τους θεσμούς σε εποχιακά αξεσουάρ της κυβερνητικής γκαρνταρόμπας. Η Δικαιοσύνη, αυτή η σεπτή κυρία με τον επίδεσμο στα μάτια, φαίνεται πως στην Ελλάδα του «επιτελικού κράτους» δεν είναι πια τυφλή. Είναι απλώς κλινικά νεκρή – ή, ακόμα χειρότερα, έχει βγάλει τον επίδεσμο για να κλείνει το μάτι με νόημα στους ενοίκους του Μαξίμου, την ώρα που εκείνοι αδειάζουν τα ταμεία και τις ελπίδες μας. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης, δεν αποτελεί πλέον τον τρίτο πυλώνα του πολιτεύματος. Έχει μετατραπεί στο ορθοπεδικό δεκανίκι μιας εξουσίας που παραπαίει μέσα στον βούρκο των δικών της εγκλημ...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά - ΙΙ», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/84909-theseis-kai-apopseis-gia-tin-alosi-kai-i-thusia-tou-konstantinou-palaiologou-apo-ton-dimitri-ga-katsafana/#google_vignette )   Αναφορικά τώρα με τον τόπο και τον τρόπο που πέθανε ο Κωνσταντίνος. Οι μαρτυρίες όλων των Ελλήνων χρονικογράφων συμφωνούν ότι έπεσε κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκτός από μία παράδοση που αναφέρει ο Δούκας, σύμφωνα με την οποία πέθανε κάπου στη λεγόμενη Πύλη του Χαρισίου. Ότι πάλι έπεσε από σπαθί Τούρκου μαρτυρούν και οθωμανικές πηγές, καθώς και ο λόγος του πρωθυπουργού Νοταρά που απηύθυνε στον γιο του, την ώρα που σφαζόταν μπροστά στα μάτια του, με εντολή του ίδιου του Πορθητή. Ο Τούρκος ιστορικός Δ. Καντεμίρ, στο ιστορικό έργο του που έχει μεταφραστεί στη γερμανική και αντλεί από οθω...

Ένας άνθρωπος που περνά μια ζωή ολόκληρη αγαπώντας κάποιον περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί αγάπη είναι να θέλεις να κάνεις τα ίδια και την επόμενη μέρα! Αυτή είναι η ΜΑΝΑ! Παρόλο τη φθορά, ακούραστη υπομένει για να δίνει αγάπη και την επόμενη ημέρα.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ξυπνήσει πριν από όλους ένα κυριακάτικο πρωινό, μόνο και μόνο για να γεμίσει το σπίτι μυρωδιές, με εκείνους τους κεφτέδες που όσο κι αν μεγαλώσεις, όσο κι αν ταξιδέψεις, ποτέ δεν θα βρεις ξανά τόσο νόστιμους. Υπάρχει ένας άνθρωπος που με πόνο σε φέρνει στη ζωή και από εκείνη τη στιγμή ξεχνά πολλές φορές τη δική της. Που θα στερηθεί αθόρυβα για να μη στερηθείς εσύ. Που θα φοβηθεί για σένα περισσότερο απ’ όσο φοβάται για τον ίδιο της τον εαυτό. Που θα ξυπνήσει μέσα στη νύχτα, από τον συναγερμό της καρδιάς της, μόνο και μόνο επειδή άκουσε έναν θόρυβο ή έναν βήχα από το δωμάτιό σου. Που θα μείνει ξάγρυπνη σαν αιώνιο φωτοκύτταρο ανίχνευσης κίνησης, μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα και να ξέρει πως γύρισες ασφαλής. Υπάρχει ένας άνθρωπος που η αγκαλιά του ε...

Φανταστείτε μια παραποτάμια διαδρομή όπου το φυσικό τοπίο θα δένει οργανικά με μορφές, παραστάσεις, ψηφιδωτά και σκηνές εμπνευσμένες από τη Σπαρτιατική αγωγή

Στις όχθες του Ευρώτα η φύση δεν στέκεται μόνη. συνομιλεί με τη μνήμη, με την ιστορία και με την ψυχή της Σπάρτης, υπενθυμίζοντας ότι σε αυτόν τον τόπο δεν γεννήθηκε απλώς μια πόλη, αλλά ένας τρόπος ζωής. Ο Ευρώτας δεν είναι ένα ακόμη φυσικό στοιχείο δίπλα στη Σπάρτη. Δεν είναι μια ουδέτερη όχθη που περιμένει απλώς λίγη διαμόρφωση, λίγα δέντρα, μερικά παγκάκια και έναν συνηθισμένο περίπατο. Είναι ένας τόπος φορτισμένος με ιστορία, συμβολισμό και μνήμη. Και ακριβώς γι’ αυτό, αν κάποτε δημιουργηθεί το παρόχθιο άλσος που τόσα χρόνια συζητείται, δεν επιτρέπεται να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη έργο πρασίνου χωρίς ψυχή. Η όχθη του Ευρώτα χρειάζεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια επιφανειακή αισθητική φροντίδα. Χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται ταυτότητα. Χρειάζεται έναν χαρακτήρα που να ανήκει μό...

Διαμορφώνεται μια δημοτική αρχή που υστερεί εμφανώς επικοινωνιακά και απομακρύνεται από την αναγκαία ψυχραιμία στη δημόσια έκφραση

Η επαναλαμβανόμενη ένταση στον δημόσιο λόγο, οι αστοχίες σε συνεντεύξεις και η λειτουργία στο Δημοτικό Συμβούλιο συνθέτουν μια συνολική εικόνα επικοινωνιακής απορρύθμισης για τη δημοτική αρχή. Η δημόσια επικοινωνία μιας δημοτικής αρχής δεν αποτελεί προσωπικό χώρο έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα. Συνιστά θεσμική ευθύνη και, ως τέτοια, οφείλει να χαρακτηρίζεται από νηφαλιότητα, σαφήνεια και σεβασμό. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε πρόσφατη ανάρτηση Αντιδημάρχου του Δήμου Σπάρτης, ο οποίος, επιχειρώντας να απαντήσει σε επικρίσεις για τη λειτουργία δημοτικών δομών, επέλεξε ύφος που παραπέμπει περισσότερο σε διαδικτυακή αντιπαράθεση παρά σε θεσμική τοποθέτηση (και δεν είναι η πρώτη φορά). Η χρήση επιθετικού λόγου, οι προσωπικοί υπαινιγμοί και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί προς πολίτες δ...

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία διαχωρίζει τους ανθρώπους αμείλικτα: Από τη μία, εκείνοι που στέκονται απέναντι στον θάνατο προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Από την άλλη, εκείνοι που στέκονται απέναντι στην κάμερα προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια της εξουσίας τους.

Ι. Η εσωτερική θεολογία του Μαρτυρίου Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή που θα έκανε κάθε «νοικοκυραίο» να ανατριχιάσει. Η 1η Μαΐου του 1944 στην Καισαριανή δεν ήταν μια τραγωδία. Ήταν μια λογική κατάληξη. Στην Ελλάδα, την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του αιματηρού παραλογισμού, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τυχαίος· είναι πάντα οργανωμένος από ένα κράτος που μισεί τα παιδιά του, ειδικά όταν αυτά αρνούνται να γίνουν δούλοι. Οι Διακόσιοι δεν ξεφύτρωσαν στην Καισαριανή σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Ξεκίνησαν από το Χαϊδάρι, από το Μπλοκ 15, κουβαλώντας πάνω τους τη σκόνη της Ακροναυπλίας και την αλμύρα της Ανάφης. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη «εκτελεστεί» ηθικά από το επίσημο ελληνικό κράτος της 4ης Αυγούστου, που τους παρέδωσε πακέτο στους Γερμανούς. Εδώ έγκειται η πρώτη μεγάλη αθλιότητα:...

Δυστυχώς, η εκτέλεση των 11 της Σπάρτης, έχει μείνει στο περιθώριο της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης, αφού επισκιάστηκε από την εκτέλεση των 200 Αγωνιστών της Καισαριανής, που έγινε την ίδια μέρα και για την ίδια αιτία

«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια, εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος. Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους, και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.» Άγγελος Σικελιανός   Η Εθνική Αντίσταση 1941-1944 υπήρξε μια κορυφαία ιστορική στιγμή για τον Ελληνικό Λαό, ο οποίος ενωμένος και αποφασισμένος, ξεσηκώθηκε, σ’ έναν ανυποχώρητο αγώνα ζωής ή θανάτου, για να διώξει από τα χώματα της πατρίδας τούς κατακτητές. Σ’ αυτόν τον αγώνα χιλιάδες υπήρξαν εκείνοι οι αγωνιστές  που προσέφεραν θυσία τη ζωή τους, με όραμα μιαν ελεύθερη και ευτυχισμένη Ελλάδα.    Η Ιστορία, αρέσκεται να διασώζει  και να κάνει θρύλους, κυρίως, τα ονόματα των ηγετών, των μπροστάρηδων. Όμως, το δέντρο της Λευτεριάς το έθρεψαν, με λίπασμα τα κόκαλά τους, ΚΑΙ οι αμέτρητοι  ...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

Ο Φραντζής στην περιγραφή της πολιορκίας λέει ότι τις πρωϊνές ώρες, όταν το φως των αστέρων στον ουρανό υποχωρούσε καθώς άρχιζε να ροδίζει η αυγή, οι πολιορκούμενοι σχεδόν νικούσαν ανθιστάμενοι γενναία: «[…] καὶ ὥρας μὲν δύο ἡ μάχη ἐστήκει στένουσα καὶ φρικαλέα. ἦν δέ πως τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπικρατέστερα». Σ’ αυτή την περιγραφή ο Κριτόβουλος προσθέτει την τραγική φράση: «ἕως ἡ πονηρὰ καὶ ἀγνώμων τύχη προὔδωκε τούτους». Οι στίχοι του Κάλβου για τον Ιερό Λόχο στο Δραγατσάνι (1821): «Σας άρπαξεν η τύχη την νικητήριον δάφνην κι’ από μυρτιάν σας έπλεξε και πένθιμον κυπάρισσον στέφανον άλλο». μπορεί να είναι ένα θαυμάσιο, ποιητικό σχόλιο και στην τραγική αυτή φράση του Βυζαντινού ιστορικού. Ο Κριτόβουλος, με τη φράση αυτή αφήνει να εννοηθεί ότι, αν δεν συνέβαιναν κάποια σοβαρά...

Πρόοδο θα είχαμε αν το οχτάωρο και το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας είχαν γίνει τετραήμερο και 32 ώρες

Έχουν περάσει 140 χρόνια από την εξέγερση των συνδικάτων των εργατών την πρώτη Μαΐου του 1886 στο Σικάγο διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και οκτάωρο.  8 ώρες εργασία 8 ώρες ελεύθερος χρόνος 8 ώρες ξεκούρασης και ύπνος   Όπως καταλάβατε από τον πρόλογο θα γράψω ένα άρθρο για την εργατική πρωτομαγιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων σήμερα, αν και συνηθίζω να γράφω για θέματα εθνικά και εκκλησιαστικά. Όμως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς όπως και οι άλλοι που γράφουν πιο συχνά άρθρα σαν αυτό που γράφω εγώ τώρα και σπανιότερα σαν αυτά που γράφω συχνότερα εγώ.   140 χρόνια μετά βλέπω ότι αυτό το κεκτημένο όχι μόνο δεν έχει εξελιχθεί αλλά έχει και αλλοιωθεί. Με λίγα πράγματα η κατάσταση χειροτέρευσε από τότε. Άνθρωποι δώσανε και τη ζωή τους για να καθιερωθεί το οκτάωρο στην ε...

Η Σπάρτη έχει ανάγκη από καθαρές φωνές, όχι από βολικές σιωπές.

Με το θάρρος της γνώμης… από το Βασίλη Λαδά  No17 Όποιος δεν περιμένει αντάλλαγμα, μπορεί να πει την αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλούν για την πόλη ελεύθερα, γιατί ακριβώς δεν περιμένουν τίποτα για τον εαυτό τους. Δεν ζητούν επιβράβευση, δεν επιδιώκουν αξιώματα, δεν κυνηγούν ψήφους, δεν υπολογίζουν προσωπικό όφελος. Και ακριβώς γι’ αυτό, ο λόγος τους είναι πιο καθαρός, πιο τίμιος και πιο αληθινός. Όταν κάποιος δεν έχει ανάγκη από ανταλλάγματα, τότε μπορεί να πει τα πράγματα όπως είναι. Μπορεί να μιλήσει για τα προβλήματα της Σπάρτης χωρίς φόβο, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς εκείνη τη βολική σιωπή που συχνά κρύβει την αλήθεια αντί να την υπηρετεί. Μπορεί να δείξει τις αδυναμίες, τις καθυστερήσεις, τις παραλείψεις, τη στασιμότητα, όχι από κακή πρόθεση, αλλά από ευθύνη α...

Γιατί ο λυγμός δεν είναι ήττα. Είναι η τελευταία μας αντίσταση στην αδιαφορία. Κι αν η καρδιά μου φοράει σήμερα μια πανοπλία από κενό, είναι μόνο και μόνο για να φυλάξει μέσα της ακέραιο το δικό σου γέλιο.

Ίσως τελικά ο θάνατος να μην είναι η σιωπή, αλλά το ότι οι δρόμοι συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να τους περπατάς. Σήμερα το δωμάτιο γέμισε από την απουσία σου… κι ήταν η παρουσία σου τόσο στερεή, που σχεδόν την ακούω να ανασαίνει δίπλα μου στον καναπέ.  Έτσι είναι οι άνθρωποι· φεύγουν ένα απόγευμα για να αγοράσουν τσιγάρα και ξεχνούν να επιστρέψουν από την αιωνιότητα. Και μένουμε εμείς, με τα χέρια χωμένα στις τσέπες παλιών τζάκετ, να ψηλαφούμε τρύπες και εισιτήρια ακυρωμένα από καιρό. Κοιτάζω τον καθρέφτη και δεν με αναγνωρίζω - βλέπω μόνο το κενό που άφησες, ένα σχήμα ανθρώπου που λείπει από τη μέση της κάμαρης, από τη μέση της ζωής μου.   Οι μέρες περνούν σαν αργοκίνητα φορτηγά σε μια εθνική οδό που δεν βγάζει πουθενά. Οι σχέσεις μας, οι φίλοι, οι έρωτες... όλα μοιάζουν τώρα με εκε...

Όσοι ακόμα ονειρεύονται, ας το καταλάβουν: Το πρόβλημα δεν είναι αν θα γίνουμε «πιο κεντρώοι» ή «πιο αριστεροί». Το πρόβλημα είναι αν θα ξαναγίνουμε άνθρωποι με ραχοκοκαλιά.

Ας συνεννοηθούμε για να μην παρεξηγηθούμε: «Η πολιτική απαιτεί έναν μακροχρόνιο πόλεμο θέσεων. Αυτό σημαίνει τη σταδιακή κατάκτηση της πολιτισμικής ηγεμονίας πριν από την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Η ηγεμονία επιτυγχάνεται όταν οι αξίες της κυρίαρχης τάξης γίνονται αποδεκτές από τους υποτελείς ως «κοινή λογική»» Αυτά μας λέει ο Αντόνιο Γκράμσι αρκετά χρόνια πριν. Η πολιτική στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ούτε η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη του διαγκωνισμού για μια θέση στον ήλιο της εξουσίας, έστω κι αν αυτός ο ήλιος καίει τα σωθικά της κοινωνίας. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια απλή εκλογική ήττα. Είναι μια ανθρωπολογική μετάλλαξη. Είναι η στιγμή που το «εμείς» της συλλογικής απελευθέρωσης παρέδωσε το πνεύμα στο «εγώ» της επαγγελματικής αποκατάστασης. Η Ιστορία, αυτή η δύστρο...

Στη μνήμη Κωνσταντίνας Κατσαφάνα

Το τραγούδι αυτό αποτελεί μελοποίηση ενός βαθιά συγκινητικού ποιήματος της αγαπημένης φίλης και συναδέλφου, Αναστασίας Κόκκινου.   Η μουσική γεννήθηκε λίγο καιρό μετά την απώλεια της πολυαγαπημένης της κόρης, Κωνσταντίνας , που έφυγε από αυτό τον μάταιο κόσμο για να συνεχίσει την ύπαρξή της στην κατοικία των αγγέλων, αφού και η ίδια ήταν ήδη από εδώ ένας πραγματικός άγγελος.   Δεν αισθάνομαι πως αυτή η μελωδία είναι αποκλειστικά δική μου. Ένας άγγελος ήρθε και την έβαλε μέσα στο μυαλό μου — σαν ένα μήνυμα που έπρεπε να βρει τον δρόμο του. Ένα δώρο προς τη μητέρα του . Ανδρέας Σκιαδάς   Τ his song is a musical setting of a deeply moving poem by my dear friend and colleague, Anastasia Kokkinou .  The music was born some time after the loss of her beloved daughter, Konstantina ,...

Καλντερίμι Παλαιολόγου | Αρχαία Σπάρτη | Ασφάλεια σχολικών κτηρίων | Η μοίρα των αγαλμάτων | Οικία Ψηφιδωτών

Καλντερίμι Παλαιολόγου    Το «καλντερίμι» που φτιάχτηκε στην Παλαιολόγου και διαφημίστηκε ως «ανάπλαση» ξηλώνεται και βουλιάζει. Καλύτερα κυκλοφορούν τα αυτοκίνητα σ’ έναν αγροτικό δρόμο παρά στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Τι μέλλει γενέσθαι για να εξαλειφθεί αυτή η ντροπή που μας εκθέτει;   Αρχαία Σπάρτη    Ένα κακοφτιαγμένο και πολλαπλώς φθαρμένο πλακόστρωτο, «οδηγεί» τους επισκέπτες στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Τους υποδέχεται ένα χορταριασμένο τμήμα του τείχους και δεξιά και πίσω του ένα μονοπάτι τύπου ζούγκλας, που έχουν διανοίξει οι επισκέπτες προσπαθώντας να περάσουν μέσα από το ψηλό χορτάρι για να δουν τα αρχαία που υπάρχουν εκεί. Τα κουβούκλια υποδοχής, ενημέρωσης και αναμνηστικών στην είσοδο, παραμένουν έρημα και κλειστά από την εποχή της τοποθέτησ...

Είναι ο κ. Τραμπ δημοκρατικός ηγέτης, όταν ακροβατεί στα όρια του αμερικανικού συντάγματος επιβάλλοντας της θέληση του ενός ανδρός;

Μπήκαμε στον 21ο αιώνα με τους καλύτερους οιωνούς! Η Επιστήμη αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά, η Τεχνολογία κορυφώνεται, η Πληροφορική περνάει από επανάσταση σε επανάσταση, οι Επικοινωνίες σπάνε τα δεσμά της απομόνωσης, η Αστροναυτική ανοίγει νέους τολμηρούς ορίζοντες προς το διάστημα… Κι όμως η Ανθρωπότητα αντί να ανεβαίνει  τα σκαλιά της κοινωνικής προόδου και να διαμοιράζει με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο, ισότιμο και φιλάνθρωπο τρόπο τα πλούτη της γης, η δυστυχία, η φτώχεια και οι ασθένειες εξακολουθούν να μαστίζουν τις λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου με θύματα κυρίως τα μικρά παιδιά. Κι αντί τα πικρά διδάγματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και των τοπικών συρράξεων που ακολούθησαν να ποδηγετούν την παγκόσμια κοινότητα σε ένα δρόμο ειρήνης, ασφάλειας και δικαιοσύνης, οι εμπόλεμες συρράξει...

Μετατρέψαμε τη χώρα σε ένα απέραντο παζάρι όπου η νομιμότητα ανταλλάσσεται με ψήφους

Είναι να απορεί κανείς με την αθωότητα -ή μάλλον με την απύθμενη θρασύτητα- της εγχώριας πολιτικής μας πανίδας. Οι άνθρωποι που νομοθετούν σε αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής, έχουν την εντύπωση πως ο Νόμος είναι σαν το λάστιχο: τον τραβάς από δω, τον μαζεύεις από κει, τον φέρνεις στα μέτρα της «εξυπηρέτησης» του ψηφοφόρου και στο τέλος τον βαφτίζεις «εθνική κυριαρχία». Μόνο που τώρα, η κυρία Κοβέσι δεν ήρθε για να πιει καφέ στο Κολωνάκι. Ήρθε με ένα διαβιβαστικό 137 σελίδων που μυρίζει μπαρούτι και ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο - μια γλώσσα που οι δικοί μας αδυνατούν να μεταφράσουν, διότι στην Ελλάδα η «νομιμότητα» είναι μια έννοια νεφελώδης, κάτι σαν το Άγιο Φως, τη βλέπουν όλοι, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς ανάβει. Η Ελλάδα, αγαπητοί μου, είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου η πολιτική δ...

Δεν είναι μόνο η άριστη παραδοσιακή τέχνη που κατέχουν οι Αδελφοί Κόγια. Είναι μαζί και η φιλοσοφία ζωής μέσα στην οποία περικλείουν την τέχνη αυτή.

Ψυχή και καρδιά κάθε χωριού είναι οι άνθρωποί του. Και ιδιαίτερα εκείνοι που αγνόησαν τις Σειρήνες και επέλεξαν να μείνουν για πάντα στα χωριά τους, φυλάγοντας «Θερμοπύλες», παρ’ όλο που ξέρουν πως οι Μήδοι έχουν πλέον διαβεί. Δυο τέτοιοι Θερμοπυλομάχοι της Καστανιάς Καρδίτσας είναι τα αδέρφια Ηλίας και Παύλος Κόγιας, που στο εργαστήριό τους, εκεί στο κέντρο του χωριού, κατασκευάζουν με την παραδοσιακή τεχνική τσαρούχια, γουρουνοτσάρουχα, γυναικεία υποδήματα με μπαρέτα και δετά, παντούφλες νησιώτικες,  ανδρικά υποδήματα δετά χορού, σελάχια καθώς επίσης και στιβάνια κρητικά και ποντιακά.    Ο παππούς τους, ο Αντώνης Κόγιας, άνοιξε τσαγκάρικο στην Καστανιά, λίγο μετά το 1900, φτιάχνοντας  τσαρούχια, γουρνοτσάρουχα και άλλα υποδήματα του καιρού εκείνου. Ήταν οι εποχές που η Καστανιά υ...