Γιατί η ελευθερία, έρωτα μου, δεν χωράει σε λογισμικά/ και έτοιμους σχεδιασμούς·/ είναι μια πέτρινη διαδρομή μες στο σκοτάδι,/ που βγάζει πάντα σε έναν δικό μας, ολόφρεσκο ήλιο.

Επιστολή των Αγράμματων Εραστών Αν με ρωτήσεις, θα σου πω πως δεν θυμάμαι πια να μετράω. Οι αριθμοί ήταν πάντα μια φυλακή για τους ανθρώπους που αγάπησαν το απέραντο, ένα κρύο ταμπλό, γεμάτο γρανάζια και σφιχτές παρενθέσεις. Μα απόψε, το στοπ πατήθηκε μες στη σιωπή, κι όλα εκείνα τα ρυθμισμένα δάκρυα ξεράθηκαν, σαν το βρεγμένο ύφασμα που το ξεχάσαμε στον ήλιος της αυλής. Θυμάσαι που λέγαμε «ένα, δύο, τρία» και νομίζαμε πως ορίζουμε τα αστέρια. Τώρα κοίτα, το ρολόι έσπασε, οι δείκτες του γίνηκαν μυτερά σπαθιά κι εμείς μείναμε αγράμματοι, γεμάτοι από μια ευλογημένη αμνησία. Δεν έχουμε πια ανάγκη την αλφάβητο για να ιστορήσουμε τον πόνο. Ένα  φως σβησμένο στην οθόνη, ένας καστανός κόκκος χώματος, κι η ψυχή που κοντοστέκεται σαν όφις μπροστά στο ...

Ας το καταλάβουν καλά οι επίδοξοι σωτήρες, δεν γίνεται χωρίς συγκρούσεις. Δεν γίνεται χωρίς βαθιές, επώδυνες τομές στο σάπιο σώμα του ελληνικού καπιταλισμού και του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού. Δεν γίνεται χωρίς τη δεδηλωμένη διάθεση να «σπάσουν αυγά». Αν φοβάσαι το τσόφλι, ομελέτα δεν τρως· τρως μόνο τα λόγια σου.

Η πολιτική ψυχολογία του σύγχρονου ψηφοφόρου χαρακτηρίζεται συχνά από μια μεταφυσική, σχεδόν ερωτική σχέση με το φάντασμα του παρελθόντος. Στον μέσο πολίτη αρέσει να τρομάζει, του αρέσει να ελπίζει, αλλά κυρίως του αρέσει να θυμάται τις περασμένες συλλογικές προσδοκίες όχι όπως ακριβώς τις έζησε, αλλά όπως θα ήθελε να τις έχει ζήσει. Παρακολουθώ, λοιπόν, με εκείνη την απαραίτητη ειρωνική απόσταση που χαρίζει η γνώση της Ιστορίας, το νέο ψηφιακό και πολιτικό πανηγύρι γύρω από το λεγόμενο «νέο εγχείρημα» του Αλέξη Τσίπρα. Και δεν μπορώ να μη μειδιάσω βλέποντας τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους, με τα ίδια ακριβώς πληκτρολόγια, να εκκενώνουν τόνους ενθουσιασμού, λες και ανακάλυψαν ξανά το Άγιο Δισκοπότηρο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Το φαινόμενο είναι ψυχαναλυτικά αξιοσημείωτο. Οι ίδιοι α...

«Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας, παρά να πετύχεις μιμούμενος»

ΠΩΣ να εμπιστευθείς ένα πολιτικό αρχηγό που δεν εμπιστεύεται ο ίδιος τον εαυτό του και μιμείται, στα πάντα, έναν άλλον, επιτυχημένο αρχηγό, τον Ανδρέα, πιστεύοντας αφελώς πως θα προσελκύσει ψηφοφόρους, φορώντας αποκριάτικο προσωπείο; Ύφος Ανδρέα Παπανδρέου, λόγος Ανδρέα, κινήσεις Ανδρέα, τσιτάτα και συνθήματα Ανδρέα, «τα πάντα όλα» …Ανδρέας!!! Την Αννούλα ο Ανδρέας το 1985, την Ήρα ο Τσίπρας το 2026!!! Ακόμα και την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας, την παρουσίασε, εν έτει 2026, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (ούτε χέρι δεν άλλαξε ο αθεόφοβος) που το έκανε ο Ανδρέας στις 3 Σεπτέμβρη 1974, παρουσιάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ!!! ΠΩΣ να εμπιστευθείς ένα πολιτικό αρχηγό, που δεν εμπιστεύεται ο ίδιος τον εαυτό του; «Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας, παρά να πετύχεις μιμο...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/84963-theseis-kai-apopseis-gia-tin-alosi-kai-i-thusia-tou-konstantinou-palaiologou---iii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς, ο νεκρός της Πύλης του Αγίου Ρωμανού θα γίνει βίωμα της λαϊκής ψυχής, ο ζωτικός μύθος της Μεγάλης Ιδέας του Νεοελληνισμού, σπέρμα Ελευθερίας, ο προάγγελος του 1821. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Κολοκοτρώνη: «Μιαν φοράν», λέει ο Θ. Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματά του, «όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτον να με ιδή. μου είπε ότι: “πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση”. Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, Καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλο...

Μια κοινωνία που συνηθίζει να προσπερνά τη μνήμη και την ευθύνη και εξοικειώνεται με τα ερείπια, συχνά εξοικειώνεται και με την ιδέα ότι «τίποτα δεν αλλάζει»

Το άλλοτε ζωντανό και εμβληματικό σχολικό κτήριο παραμένει εκτεθειμένο στη φθορά του χρόνου, εκπέμποντας εικόνα πλήρους αδιαφορίας απέναντι στην ιστορία και την εκπαιδευτική κληρονομιά της πόλης. Με βαθιά θλίψη και απογοήτευση αντικρίζουν σήμερα οι απόφοιτοι την εικόνα εγκατάλειψης  του ιστορικού κτηρίου του Πρώτου Γυμνασίου Σπάρτης (τέως Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης). Ένας χώρος γεμάτος μνήμες, όνειρα, φιλίες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής στέκει πλέον σιωπηλός και παραμελημένος,  σαν να ξεχάστηκε από όλους εκείνους που όφειλαν να τον προστατεύσουν. Στους διαδρόμους του, για πολλές δεκαετίες, ακούστηκαν γέλια μαθητών, αγωνίες εξετάσεων, φωνές σπουδαίων δασκάλων που διαμόρφωσαν ανθρώπους και χαρακτήρες. Εκεί μάθαμε περισσότερα από μαθήματα. Μάθαμε να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε, να αγα...

Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν;

Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ από κάποιους φανατικούς θα τολμήσω σήμερα να θίξω και να σχολιάσω ορισμένα από τα φαινόμενα «πανηγυρισμού» των οπαδών του Ολυμπιακού για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου στην καλαθοσφαίριση. Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν; Διότι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στον κατ’ όνομα ελληνικό αθλητισμό οι ομάδες δεν είναι τίποτε άλλο παρά επαγγελματικές επιχειρήσεις κάποιων εχόντων και κατεχόντων, οι προπονητές και οι παίκτες είναι επαγγελματίες αδρά αμειβόμενοι και κατά την πλειονότητά τους ξενικής καταγωγής και μετά από νικηφόρες αναμετρήσεις αυξάνεται ο ατομικός και συλλογικός τους τζίρος στην αγ...

Έργο ζωής της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας

Τιμή, σεβασμός και ευγνωμοσύνη οφείλονται προς τη Μοναστική Αδελφότητα της Παντάνασσας του Βυζαντινού Μυστρά, τη Σεβάσμια Ηγουμένη Αβερκία, τη Γερόντισσα Ακακία και τις Αδελφές Αγνή και Ελισάβετ, στο επίπονο έργο των οποίων οφείλονται οι Βυζαντινές Ενδυμασίες που κοσμούν και δίνουν ιστορικό και πνευματικό περιεχόμενο στην εντυπωσιακή Αίθουσα του Θρόνου των αναστηλωμένων Παλατιών του Βυζαντινού Μυστρά. Πρόκειται για ένα έργο ζωής της Μοναστικής Αδελφότητας της Παντάνασσας, η οποία, παράλληλα με τα πνευματικά της καθήκοντα και την ιερή υποχρέωση, που εθελοντικά έχει αναλάβει, να κρατά ζωντανή την έπαλξη της Παντάνασσας αλλά και της Καστροπολιτείας, εμπνεύσθηκε (Θεία Προνοία και Χάριτι), εδώ και χρόνια, να δημιουργήσει μια σειρά Βυζαντινών Ενδυμασιών, από εκείνες που φορούσαν ο Παλαιολόγο...

Με θλίψη παρατήρησα πως το όλο έργο παρουσιάστηκε ως έργο της σημερινής κυβερνήσεως και ειδικά της Υπουργού Πολιτισμού και των συνεργατών της

Η πρόσφατη τελετή εγκαινίων του παλατιού στη βυζαντινή καστροπολιτεία του Μυστρά με παρουσία του κ. Πρωθυπουργού, της κας Υπουργού Πολιτισμού, του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου, του Δημάρχου Σπάρτης και άλλων αξιωματούχων είναι αναμφισβήτητα μια μοναδικής σημασίας ιστορική στιγμή, αφού μετά από δεκαετίες επιστημονικού έργου, λεπτομερών τεχνικών εργασιών και διάθεσης δημόσιων οικονομικών πόρων, οι Έλληνες πρωτίστως και οι ξένοι επισκέπτες δευτερευόντως, θα έρχονται σε άμεση επαφή  με το παλάτι των Παλαιολόγων και θα βιώνουν την αίγλη και το μεγαλείο του Δεσποτάτου του Μορέως και της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Με θλίψη παρατήρησα βλέποντας τις τηλεοπτικές εικόνες κι ακούγοντας τις ομιλίες των επισήμων πως το όλο έργο παρουσιάστηκε ως έργο της σημερινής κυβερνήσεως και ειδικά της Υπουργού Π...

Η οργανωμένη φάση των μεγάλων αναστηλωτικών εργασιών στα Παλάτια των Δεσποτών του Μυστρά ξεκίνησε το 1984

Πραγματοποιήθηκε χθες 21/5/2026 με την παρουσία του Πρωθυπουργού κ Μητσοτάκη και της Υπουργού Πολιτισμού κ Μενδώνη, η τελετή  «απόδοσης» των έργων προστασίας και ανάδειξης της Καστροπολιτείας του Μυστρά και των Μουσειακών εκθέσεων στο Παλάτι των Δεσποτών, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στην πρόσκληση.  Βεβαίως η φασαρία των ημερών και το άγχος της προετοιμασίας πιθανόν να οδήγησε και στο μικρό, αλλά ουσιαστικό κενό διατύπωσης στην πρόσκληση: «απόδοση των έργων» σε ποιόν; Προφανώς στο κοινό, ντόπιους και επισκέπτες! Αλλά μάλλον ήταν αυτονόητο και περίσσευε.   Επειδή χθες ήταν μια πραγματικά μεγάλη ημέρα για την Λακωνία, πολύ σημαντική ημέρα για την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας, που κατέθεσε την ψυχής της στην ολοκλήρωση αυτού του έργου, θεωρήθηκε από τους ομιλητές μάλλον άκομψο, ίσως και ...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/84923-theseis-kai-apopseis-gia-tin-alosi-kai-i-thusia-tou-konstantinou-palaiologou---ii--apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Και υπογραμμίζει ο Χαλκοκονδύλης τον ηρωικό θάνατο των Ελλήνων που πέθαναν για τις γυναίκες, τα παιδιά τους, την πατρίδα, ενώ οι Τούρκοι είχαν μπει πια στην πόλη και σκότωναν αδιακρίτως στους δρόμους: «Ἄλλοι δ’ αὖ τῶν Ἑλλήνων ἄλλη τῆς πόλεως τραπόμενοι ἐν ἀπορίᾳ εἴχοντο καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον οἱ μὲν ἀπώλοντο, οἱ δὲ καὶ ἡλίσκοντο, καὶ πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων ἄνδρες, γενόμενοι ἀγαθοὶ ἐμαχέσαντο καὶ ἀπέθανον πρὸ τῆς πατρίδος, ὥστε μὴ ἐπιδεῖν τὰς γυναῖκας αὐτῶν καὶ τοὺς παῖδας εἰς ἀνδραποδισμὸν γιγνομένας. Ὅ τε καὶ Θεόφιλος τοῦ Παλαιολόγων γένους ταύτῃ ἐτελεύτησεν, ἀνδρικῶς ἀγωνισάμενος θανάτου ἕνεκα καὶ τῶν Παλα...

Το γυάλισμα των παπουτσιών απαιτούσε τέχνη, εμπειρία και γρηγοράδα

Μετά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1914-1923) και τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, ο ξεριζωμένος Ελληνισμός (περίπου 3 εκατομμύρια) γύρεψε καταφύγιο στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας. Ένας από τους προορισμούς υποδοχής της προσφυγιάς ήταν και το Γύθειο. Οι  δυστυχισμένοι και αφανισμένοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν, όπως-όπως, σε ειδικά διαμορφωμένη περιοχή του Γυθείου, γνωστή ως «Προσφυγικός Συνοικισμός», που βρισκόταν ανεβαίνοντας τη σημερινή οδό Αρχαίου Θεάτρου. Οι υποσχέσεις του κράτους για σπίτια και χωράφια, δεν εκπληρώθηκαν  και οι πρόσφυγες αναγκάστηκαν να βγουν (μόνοι και αβοήθητοι) στη σκληρή βιοπάλη για να επιβιώσουν, ενώ τους μάστιζε η δύσκολη ζωή στις παράγκες, η φτώχια, η αρρώστια, και η καταφρόνια. Παρ’ όλα αυτά οι πρόσφυγες επιβίωσαν, ρίζωσαν, δημιουργήθηκαν και πρ...

Αποφασίστε, Σπαρτιάτες, πρώτα τι θέλετε να είστε… και μετά τι θέλετε να φυτέψετε. Γιατί σε αυτή την πόλη τίποτα δεν μπαίνει για να μείνει. Μπαίνει… μέχρι την επόμενη απόφαση ή τις επόμενες εκλογές

Μια μέρα, εκεί που οι κυβόλιθοι είχαν αρχίσει να συνηθίζουν τη μοίρα τους και τα πλατάνια να ρίχνουν δειλά τη σκιά τους, ένας ψίθυρος κατέβηκε τον δρόμο σαν κρύος αέρας. —Το μάθατε; είπε δυνατά ένας κυβόλιθος που προεξείχε και πάντα κάτι ήξερε πριν τους άλλους. —Τι έγινε πάλι; —Λένε… κυκλοφορεί… θα φέρουν πίσω τους φοίνικες. Σιωπή. Τα πλατάνια ανατρίχιασαν. —Μα… δεν ήμασταν εμείς η «σωστή επιλογή»; «Σκιά, οξυγόνο, ευρωπαϊκή αισθητική», δεν έλεγαν; Ένας κυβόλιθος γέλασε πικρά: —Ναι, καλά… Αυτοί που ψήφισαν υπέρ και πανηγύριζαν για τα πλατάνια, τώρα ξαναθυμήθηκαν και νοσταλγούν τους φοίνικες. Σε αυτή την πόλη δεν φυτεύουν δέντρα. Φυτεύουν εντυπώσεις για να θερίζουν ψήφους. Από πιο πέρα ακούστηκε φωνή: —Συγγνώμη… εμείς υπάρχουμε στη συζήτηση; Ήταν δυο φοίνικες. Ξεραμένοι...

Γράψω δυναμικά και πύρινα, προσπαθώ δίκαια, σίγουρα αδέσμευτα και δεν διστάζω και να επικροτήσω το καλό με ονοματεπώνυμο…

Γράφω αυτό το άρθρο και είναι από τις λίγες ή σπάνιες φορές που θα αναφερθώ σε άτομα που ασχολούνται με τα κοινά της πόλης ή του νόμου και τώρα συγκεκριμένα με την αυτοδιοίκηση.  Ξεχώρισα και επέλεξα αυτούς τους δύο αντιδημάρχους και θα αναφερθώ σε αυτούς επειδή λόγω των αρμοδιοτήτων τους και αν θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους πρέπει να εφαρμόσουν τη φράση που λέει: Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.   Ο ένας είναι ο Φάνης Λάζαρης και ο άλλος ο Δημήτριος Γιαννόπουλος. Και οι δύο τους γνωστοί και πετυχημένοι στον επαγγελματικό τους τομέα και προφανώς για να εκλεγούν πήραν την ψήφο των Σπαρτιατών άρα είναι και αγαπητοί.   Αυτό το τελευταίο το τιμούν με τη συμπεριφορά τους όμως για το κοινό των πολλών και σπάνε αυγά και τρώμε εμείς την ομελέτα που αυτοί φτιάχνουν. Δεν σφυρί...

Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι πια τυφλή. Είναι μια ακριβή μισθωμένη συνοδός, που ακολουθεί τον πελάτη της (την κυβέρνηση) σε κάθε του αθλιότητα, φροντίζοντας να κρατάει το φόρεμά της καθαρό από το αίμα των Τεμπών και τη λάσπη των υποκλοπών

Η Σεπτή Κυρία και το Πεπρωμένο της Υποταγής Σε αυτή τη δύσμοιρη γωνιά της Βαλκανικής, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε «λίκνο της Δημοκρατίας», έχουμε αναπτύξει μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική ικανότητα, να μετατρέπουμε τους θεσμούς σε εποχιακά αξεσουάρ της κυβερνητικής γκαρνταρόμπας. Η Δικαιοσύνη, αυτή η σεπτή κυρία με τον επίδεσμο στα μάτια, φαίνεται πως στην Ελλάδα του «επιτελικού κράτους» δεν είναι πια τυφλή. Είναι απλώς κλινικά νεκρή – ή, ακόμα χειρότερα, έχει βγάλει τον επίδεσμο για να κλείνει το μάτι με νόημα στους ενοίκους του Μαξίμου, την ώρα που εκείνοι αδειάζουν τα ταμεία και τις ελπίδες μας. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης, δεν αποτελεί πλέον τον τρίτο πυλώνα του πολιτεύματος. Έχει μετατραπεί στο ορθοπεδικό δεκανίκι μιας εξουσίας που παραπαίει μέσα στον βούρκο των δικών της εγκλημ...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά - ΙΙ», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/84909-theseis-kai-apopseis-gia-tin-alosi-kai-i-thusia-tou-konstantinou-palaiologou-apo-ton-dimitri-ga-katsafana/#google_vignette )   Αναφορικά τώρα με τον τόπο και τον τρόπο που πέθανε ο Κωνσταντίνος. Οι μαρτυρίες όλων των Ελλήνων χρονικογράφων συμφωνούν ότι έπεσε κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκτός από μία παράδοση που αναφέρει ο Δούκας, σύμφωνα με την οποία πέθανε κάπου στη λεγόμενη Πύλη του Χαρισίου. Ότι πάλι έπεσε από σπαθί Τούρκου μαρτυρούν και οθωμανικές πηγές, καθώς και ο λόγος του πρωθυπουργού Νοταρά που απηύθυνε στον γιο του, την ώρα που σφαζόταν μπροστά στα μάτια του, με εντολή του ίδιου του Πορθητή. Ο Τούρκος ιστορικός Δ. Καντεμίρ, στο ιστορικό έργο του που έχει μεταφραστεί στη γερμανική και αντλεί από οθω...

Ένας άνθρωπος που περνά μια ζωή ολόκληρη αγαπώντας κάποιον περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί αγάπη είναι να θέλεις να κάνεις τα ίδια και την επόμενη μέρα! Αυτή είναι η ΜΑΝΑ! Παρόλο τη φθορά, ακούραστη υπομένει για να δίνει αγάπη και την επόμενη ημέρα.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ξυπνήσει πριν από όλους ένα κυριακάτικο πρωινό, μόνο και μόνο για να γεμίσει το σπίτι μυρωδιές, με εκείνους τους κεφτέδες που όσο κι αν μεγαλώσεις, όσο κι αν ταξιδέψεις, ποτέ δεν θα βρεις ξανά τόσο νόστιμους. Υπάρχει ένας άνθρωπος που με πόνο σε φέρνει στη ζωή και από εκείνη τη στιγμή ξεχνά πολλές φορές τη δική της. Που θα στερηθεί αθόρυβα για να μη στερηθείς εσύ. Που θα φοβηθεί για σένα περισσότερο απ’ όσο φοβάται για τον ίδιο της τον εαυτό. Που θα ξυπνήσει μέσα στη νύχτα, από τον συναγερμό της καρδιάς της, μόνο και μόνο επειδή άκουσε έναν θόρυβο ή έναν βήχα από το δωμάτιό σου. Που θα μείνει ξάγρυπνη σαν αιώνιο φωτοκύτταρο ανίχνευσης κίνησης, μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα και να ξέρει πως γύρισες ασφαλής. Υπάρχει ένας άνθρωπος που η αγκαλιά του ε...

Φανταστείτε μια παραποτάμια διαδρομή όπου το φυσικό τοπίο θα δένει οργανικά με μορφές, παραστάσεις, ψηφιδωτά και σκηνές εμπνευσμένες από τη Σπαρτιατική αγωγή

Στις όχθες του Ευρώτα η φύση δεν στέκεται μόνη. συνομιλεί με τη μνήμη, με την ιστορία και με την ψυχή της Σπάρτης, υπενθυμίζοντας ότι σε αυτόν τον τόπο δεν γεννήθηκε απλώς μια πόλη, αλλά ένας τρόπος ζωής. Ο Ευρώτας δεν είναι ένα ακόμη φυσικό στοιχείο δίπλα στη Σπάρτη. Δεν είναι μια ουδέτερη όχθη που περιμένει απλώς λίγη διαμόρφωση, λίγα δέντρα, μερικά παγκάκια και έναν συνηθισμένο περίπατο. Είναι ένας τόπος φορτισμένος με ιστορία, συμβολισμό και μνήμη. Και ακριβώς γι’ αυτό, αν κάποτε δημιουργηθεί το παρόχθιο άλσος που τόσα χρόνια συζητείται, δεν επιτρέπεται να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη έργο πρασίνου χωρίς ψυχή. Η όχθη του Ευρώτα χρειάζεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια επιφανειακή αισθητική φροντίδα. Χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται ταυτότητα. Χρειάζεται έναν χαρακτήρα που να ανήκει μό...

Διαμορφώνεται μια δημοτική αρχή που υστερεί εμφανώς επικοινωνιακά και απομακρύνεται από την αναγκαία ψυχραιμία στη δημόσια έκφραση

Η επαναλαμβανόμενη ένταση στον δημόσιο λόγο, οι αστοχίες σε συνεντεύξεις και η λειτουργία στο Δημοτικό Συμβούλιο συνθέτουν μια συνολική εικόνα επικοινωνιακής απορρύθμισης για τη δημοτική αρχή. Η δημόσια επικοινωνία μιας δημοτικής αρχής δεν αποτελεί προσωπικό χώρο έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα. Συνιστά θεσμική ευθύνη και, ως τέτοια, οφείλει να χαρακτηρίζεται από νηφαλιότητα, σαφήνεια και σεβασμό. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε πρόσφατη ανάρτηση Αντιδημάρχου του Δήμου Σπάρτης, ο οποίος, επιχειρώντας να απαντήσει σε επικρίσεις για τη λειτουργία δημοτικών δομών, επέλεξε ύφος που παραπέμπει περισσότερο σε διαδικτυακή αντιπαράθεση παρά σε θεσμική τοποθέτηση (και δεν είναι η πρώτη φορά). Η χρήση επιθετικού λόγου, οι προσωπικοί υπαινιγμοί και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί προς πολίτες δ...

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία διαχωρίζει τους ανθρώπους αμείλικτα: Από τη μία, εκείνοι που στέκονται απέναντι στον θάνατο προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Από την άλλη, εκείνοι που στέκονται απέναντι στην κάμερα προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια της εξουσίας τους.

Ι. Η εσωτερική θεολογία του Μαρτυρίου Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή που θα έκανε κάθε «νοικοκυραίο» να ανατριχιάσει. Η 1η Μαΐου του 1944 στην Καισαριανή δεν ήταν μια τραγωδία. Ήταν μια λογική κατάληξη. Στην Ελλάδα, την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του αιματηρού παραλογισμού, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τυχαίος· είναι πάντα οργανωμένος από ένα κράτος που μισεί τα παιδιά του, ειδικά όταν αυτά αρνούνται να γίνουν δούλοι. Οι Διακόσιοι δεν ξεφύτρωσαν στην Καισαριανή σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Ξεκίνησαν από το Χαϊδάρι, από το Μπλοκ 15, κουβαλώντας πάνω τους τη σκόνη της Ακροναυπλίας και την αλμύρα της Ανάφης. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη «εκτελεστεί» ηθικά από το επίσημο ελληνικό κράτος της 4ης Αυγούστου, που τους παρέδωσε πακέτο στους Γερμανούς. Εδώ έγκειται η πρώτη μεγάλη αθλιότητα:...

Δυστυχώς, η εκτέλεση των 11 της Σπάρτης, έχει μείνει στο περιθώριο της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης, αφού επισκιάστηκε από την εκτέλεση των 200 Αγωνιστών της Καισαριανής, που έγινε την ίδια μέρα και για την ίδια αιτία

«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια, εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος. Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους, και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.» Άγγελος Σικελιανός   Η Εθνική Αντίσταση 1941-1944 υπήρξε μια κορυφαία ιστορική στιγμή για τον Ελληνικό Λαό, ο οποίος ενωμένος και αποφασισμένος, ξεσηκώθηκε, σ’ έναν ανυποχώρητο αγώνα ζωής ή θανάτου, για να διώξει από τα χώματα της πατρίδας τούς κατακτητές. Σ’ αυτόν τον αγώνα χιλιάδες υπήρξαν εκείνοι οι αγωνιστές  που προσέφεραν θυσία τη ζωή τους, με όραμα μιαν ελεύθερη και ευτυχισμένη Ελλάδα.    Η Ιστορία, αρέσκεται να διασώζει  και να κάνει θρύλους, κυρίως, τα ονόματα των ηγετών, των μπροστάρηδων. Όμως, το δέντρο της Λευτεριάς το έθρεψαν, με λίπασμα τα κόκαλά τους, ΚΑΙ οι αμέτρητοι  ...

(Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Το Δεσποτάτο του Μυστρά», Περιφέρεια Πελοποννήσου, Έκδοση Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2021)

Ο Φραντζής στην περιγραφή της πολιορκίας λέει ότι τις πρωϊνές ώρες, όταν το φως των αστέρων στον ουρανό υποχωρούσε καθώς άρχιζε να ροδίζει η αυγή, οι πολιορκούμενοι σχεδόν νικούσαν ανθιστάμενοι γενναία: «[…] καὶ ὥρας μὲν δύο ἡ μάχη ἐστήκει στένουσα καὶ φρικαλέα. ἦν δέ πως τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπικρατέστερα». Σ’ αυτή την περιγραφή ο Κριτόβουλος προσθέτει την τραγική φράση: «ἕως ἡ πονηρὰ καὶ ἀγνώμων τύχη προὔδωκε τούτους». Οι στίχοι του Κάλβου για τον Ιερό Λόχο στο Δραγατσάνι (1821): «Σας άρπαξεν η τύχη την νικητήριον δάφνην κι’ από μυρτιάν σας έπλεξε και πένθιμον κυπάρισσον στέφανον άλλο». μπορεί να είναι ένα θαυμάσιο, ποιητικό σχόλιο και στην τραγική αυτή φράση του Βυζαντινού ιστορικού. Ο Κριτόβουλος, με τη φράση αυτή αφήνει να εννοηθεί ότι, αν δεν συνέβαιναν κάποια σοβαρά...

Πρόοδο θα είχαμε αν το οχτάωρο και το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας είχαν γίνει τετραήμερο και 32 ώρες

Έχουν περάσει 140 χρόνια από την εξέγερση των συνδικάτων των εργατών την πρώτη Μαΐου του 1886 στο Σικάγο διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και οκτάωρο.  8 ώρες εργασία 8 ώρες ελεύθερος χρόνος 8 ώρες ξεκούρασης και ύπνος   Όπως καταλάβατε από τον πρόλογο θα γράψω ένα άρθρο για την εργατική πρωτομαγιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων σήμερα, αν και συνηθίζω να γράφω για θέματα εθνικά και εκκλησιαστικά. Όμως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς όπως και οι άλλοι που γράφουν πιο συχνά άρθρα σαν αυτό που γράφω εγώ τώρα και σπανιότερα σαν αυτά που γράφω συχνότερα εγώ.   140 χρόνια μετά βλέπω ότι αυτό το κεκτημένο όχι μόνο δεν έχει εξελιχθεί αλλά έχει και αλλοιωθεί. Με λίγα πράγματα η κατάσταση χειροτέρευσε από τότε. Άνθρωποι δώσανε και τη ζωή τους για να καθιερωθεί το οκτάωρο στην ε...

Η Σπάρτη έχει ανάγκη από καθαρές φωνές, όχι από βολικές σιωπές.

Με το θάρρος της γνώμης… από το Βασίλη Λαδά  No17 Όποιος δεν περιμένει αντάλλαγμα, μπορεί να πει την αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλούν για την πόλη ελεύθερα, γιατί ακριβώς δεν περιμένουν τίποτα για τον εαυτό τους. Δεν ζητούν επιβράβευση, δεν επιδιώκουν αξιώματα, δεν κυνηγούν ψήφους, δεν υπολογίζουν προσωπικό όφελος. Και ακριβώς γι’ αυτό, ο λόγος τους είναι πιο καθαρός, πιο τίμιος και πιο αληθινός. Όταν κάποιος δεν έχει ανάγκη από ανταλλάγματα, τότε μπορεί να πει τα πράγματα όπως είναι. Μπορεί να μιλήσει για τα προβλήματα της Σπάρτης χωρίς φόβο, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς εκείνη τη βολική σιωπή που συχνά κρύβει την αλήθεια αντί να την υπηρετεί. Μπορεί να δείξει τις αδυναμίες, τις καθυστερήσεις, τις παραλείψεις, τη στασιμότητα, όχι από κακή πρόθεση, αλλά από ευθύνη α...

Γιατί ο λυγμός δεν είναι ήττα. Είναι η τελευταία μας αντίσταση στην αδιαφορία. Κι αν η καρδιά μου φοράει σήμερα μια πανοπλία από κενό, είναι μόνο και μόνο για να φυλάξει μέσα της ακέραιο το δικό σου γέλιο.

Ίσως τελικά ο θάνατος να μην είναι η σιωπή, αλλά το ότι οι δρόμοι συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να τους περπατάς. Σήμερα το δωμάτιο γέμισε από την απουσία σου… κι ήταν η παρουσία σου τόσο στερεή, που σχεδόν την ακούω να ανασαίνει δίπλα μου στον καναπέ.  Έτσι είναι οι άνθρωποι· φεύγουν ένα απόγευμα για να αγοράσουν τσιγάρα και ξεχνούν να επιστρέψουν από την αιωνιότητα. Και μένουμε εμείς, με τα χέρια χωμένα στις τσέπες παλιών τζάκετ, να ψηλαφούμε τρύπες και εισιτήρια ακυρωμένα από καιρό. Κοιτάζω τον καθρέφτη και δεν με αναγνωρίζω - βλέπω μόνο το κενό που άφησες, ένα σχήμα ανθρώπου που λείπει από τη μέση της κάμαρης, από τη μέση της ζωής μου.   Οι μέρες περνούν σαν αργοκίνητα φορτηγά σε μια εθνική οδό που δεν βγάζει πουθενά. Οι σχέσεις μας, οι φίλοι, οι έρωτες... όλα μοιάζουν τώρα με εκε...

Όσοι ακόμα ονειρεύονται, ας το καταλάβουν: Το πρόβλημα δεν είναι αν θα γίνουμε «πιο κεντρώοι» ή «πιο αριστεροί». Το πρόβλημα είναι αν θα ξαναγίνουμε άνθρωποι με ραχοκοκαλιά.

Ας συνεννοηθούμε για να μην παρεξηγηθούμε: «Η πολιτική απαιτεί έναν μακροχρόνιο πόλεμο θέσεων. Αυτό σημαίνει τη σταδιακή κατάκτηση της πολιτισμικής ηγεμονίας πριν από την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Η ηγεμονία επιτυγχάνεται όταν οι αξίες της κυρίαρχης τάξης γίνονται αποδεκτές από τους υποτελείς ως «κοινή λογική»» Αυτά μας λέει ο Αντόνιο Γκράμσι αρκετά χρόνια πριν. Η πολιτική στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ούτε η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη του διαγκωνισμού για μια θέση στον ήλιο της εξουσίας, έστω κι αν αυτός ο ήλιος καίει τα σωθικά της κοινωνίας. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια απλή εκλογική ήττα. Είναι μια ανθρωπολογική μετάλλαξη. Είναι η στιγμή που το «εμείς» της συλλογικής απελευθέρωσης παρέδωσε το πνεύμα στο «εγώ» της επαγγελματικής αποκατάστασης. Η Ιστορία, αυτή η δύστρο...

Στη μνήμη Κωνσταντίνας Κατσαφάνα

Το τραγούδι αυτό αποτελεί μελοποίηση ενός βαθιά συγκινητικού ποιήματος της αγαπημένης φίλης και συναδέλφου, Αναστασίας Κόκκινου.   Η μουσική γεννήθηκε λίγο καιρό μετά την απώλεια της πολυαγαπημένης της κόρης, Κωνσταντίνας , που έφυγε από αυτό τον μάταιο κόσμο για να συνεχίσει την ύπαρξή της στην κατοικία των αγγέλων, αφού και η ίδια ήταν ήδη από εδώ ένας πραγματικός άγγελος.   Δεν αισθάνομαι πως αυτή η μελωδία είναι αποκλειστικά δική μου. Ένας άγγελος ήρθε και την έβαλε μέσα στο μυαλό μου — σαν ένα μήνυμα που έπρεπε να βρει τον δρόμο του. Ένα δώρο προς τη μητέρα του . Ανδρέας Σκιαδάς   Τ his song is a musical setting of a deeply moving poem by my dear friend and colleague, Anastasia Kokkinou .  The music was born some time after the loss of her beloved daughter, Konstantina ,...

Καλντερίμι Παλαιολόγου | Αρχαία Σπάρτη | Ασφάλεια σχολικών κτηρίων | Η μοίρα των αγαλμάτων | Οικία Ψηφιδωτών

Καλντερίμι Παλαιολόγου    Το «καλντερίμι» που φτιάχτηκε στην Παλαιολόγου και διαφημίστηκε ως «ανάπλαση» ξηλώνεται και βουλιάζει. Καλύτερα κυκλοφορούν τα αυτοκίνητα σ’ έναν αγροτικό δρόμο παρά στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Τι μέλλει γενέσθαι για να εξαλειφθεί αυτή η ντροπή που μας εκθέτει;   Αρχαία Σπάρτη    Ένα κακοφτιαγμένο και πολλαπλώς φθαρμένο πλακόστρωτο, «οδηγεί» τους επισκέπτες στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Τους υποδέχεται ένα χορταριασμένο τμήμα του τείχους και δεξιά και πίσω του ένα μονοπάτι τύπου ζούγκλας, που έχουν διανοίξει οι επισκέπτες προσπαθώντας να περάσουν μέσα από το ψηλό χορτάρι για να δουν τα αρχαία που υπάρχουν εκεί. Τα κουβούκλια υποδοχής, ενημέρωσης και αναμνηστικών στην είσοδο, παραμένουν έρημα και κλειστά από την εποχή της τοποθέτησ...

Είναι ο κ. Τραμπ δημοκρατικός ηγέτης, όταν ακροβατεί στα όρια του αμερικανικού συντάγματος επιβάλλοντας της θέληση του ενός ανδρός;

Μπήκαμε στον 21ο αιώνα με τους καλύτερους οιωνούς! Η Επιστήμη αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά, η Τεχνολογία κορυφώνεται, η Πληροφορική περνάει από επανάσταση σε επανάσταση, οι Επικοινωνίες σπάνε τα δεσμά της απομόνωσης, η Αστροναυτική ανοίγει νέους τολμηρούς ορίζοντες προς το διάστημα… Κι όμως η Ανθρωπότητα αντί να ανεβαίνει  τα σκαλιά της κοινωνικής προόδου και να διαμοιράζει με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο, ισότιμο και φιλάνθρωπο τρόπο τα πλούτη της γης, η δυστυχία, η φτώχεια και οι ασθένειες εξακολουθούν να μαστίζουν τις λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου με θύματα κυρίως τα μικρά παιδιά. Κι αντί τα πικρά διδάγματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και των τοπικών συρράξεων που ακολούθησαν να ποδηγετούν την παγκόσμια κοινότητα σε ένα δρόμο ειρήνης, ασφάλειας και δικαιοσύνης, οι εμπόλεμες συρράξει...

Μετατρέψαμε τη χώρα σε ένα απέραντο παζάρι όπου η νομιμότητα ανταλλάσσεται με ψήφους

Είναι να απορεί κανείς με την αθωότητα -ή μάλλον με την απύθμενη θρασύτητα- της εγχώριας πολιτικής μας πανίδας. Οι άνθρωποι που νομοθετούν σε αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής, έχουν την εντύπωση πως ο Νόμος είναι σαν το λάστιχο: τον τραβάς από δω, τον μαζεύεις από κει, τον φέρνεις στα μέτρα της «εξυπηρέτησης» του ψηφοφόρου και στο τέλος τον βαφτίζεις «εθνική κυριαρχία». Μόνο που τώρα, η κυρία Κοβέσι δεν ήρθε για να πιει καφέ στο Κολωνάκι. Ήρθε με ένα διαβιβαστικό 137 σελίδων που μυρίζει μπαρούτι και ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο - μια γλώσσα που οι δικοί μας αδυνατούν να μεταφράσουν, διότι στην Ελλάδα η «νομιμότητα» είναι μια έννοια νεφελώδης, κάτι σαν το Άγιο Φως, τη βλέπουν όλοι, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς ανάβει. Η Ελλάδα, αγαπητοί μου, είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου η πολιτική δ...

Δεν είναι μόνο η άριστη παραδοσιακή τέχνη που κατέχουν οι Αδελφοί Κόγια. Είναι μαζί και η φιλοσοφία ζωής μέσα στην οποία περικλείουν την τέχνη αυτή.

Ψυχή και καρδιά κάθε χωριού είναι οι άνθρωποί του. Και ιδιαίτερα εκείνοι που αγνόησαν τις Σειρήνες και επέλεξαν να μείνουν για πάντα στα χωριά τους, φυλάγοντας «Θερμοπύλες», παρ’ όλο που ξέρουν πως οι Μήδοι έχουν πλέον διαβεί. Δυο τέτοιοι Θερμοπυλομάχοι της Καστανιάς Καρδίτσας είναι τα αδέρφια Ηλίας και Παύλος Κόγιας, που στο εργαστήριό τους, εκεί στο κέντρο του χωριού, κατασκευάζουν με την παραδοσιακή τεχνική τσαρούχια, γουρουνοτσάρουχα, γυναικεία υποδήματα με μπαρέτα και δετά, παντούφλες νησιώτικες,  ανδρικά υποδήματα δετά χορού, σελάχια καθώς επίσης και στιβάνια κρητικά και ποντιακά.    Ο παππούς τους, ο Αντώνης Κόγιας, άνοιξε τσαγκάρικο στην Καστανιά, λίγο μετά το 1900, φτιάχνοντας  τσαρούχια, γουρνοτσάρουχα και άλλα υποδήματα του καιρού εκείνου. Ήταν οι εποχές που η Καστανιά υ...

Έτσι έζησε και η Δώρα Γερουλάκου. Με αγάπη για το φως. Για το φως της γνώσης, για το φως της προσφοράς, για το φως της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, για το φως του πολιτισμού και της καλοσύνης. Και έτσι φεύγει, αφήνοντας πίσω της φως.

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ για τη Δώρα (Τζούνα) Γερουλάκου Με βαθιά θλίψη, με σεβασμό και με ειλικρινή συγκίνηση στεκόμαστε σήμερα ενώπιον της μνήμης της Δώρας Γερουλάκου, της αγαπημένης όλων μας Τζούνας, για να της απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό. Αποχαιρετούμε μια γυναίκα που δεν έζησε απλώς μια μακρά ζωή, αλλά μια ζωή γεμάτη περιεχόμενο. Μια ζωή πλήρη ημερών, πλήρη έργου, πλήρη αγάπης για τον άνθρωπο, για την επιστήμη, για την πόλη που την αγκάλιασε και την οποία και εκείνη υπηρέτησε με όλες της τις δυνάμεις. Αποχαιρετούμε μια προσωπικότητα που συνδύασε σπάνια χαρίσματα: επιστημονική αρτιότητα, εσωτερική καλλιέργεια, κοινωνική ευθύνη, ανθρωπιά, σεμνότητα και εκείνη τη διακριτική δύναμη που δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζει τον σεβασμό όλων. Η Δωροθέα, η Δώρα Κουμίδου, γεννήθηκε στην Αθ...

Καλύτερα μια Πόλη που Γεμίζει τους Κάδους της, παρά μια Πόλη που Αδειάζει τους Δρόμους της

Με το θάρρος της γνώμης…   Ανήμερα Πάσχα, περνώντας από το Γύθειο προς το Μαυροβούνι, αντίκρισα κάδους απορριμμάτων γεμάτους μέχρι επάνω, με τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν. Μια εικόνα που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφορμή για αρνητικά σχόλια, για πρόχειρες συγκρίσεις και για εκείνη τη γνωστή, βολική ικανοποίηση που γεννιέται όταν βλέπουμε κάπου αλλού κάτι χειρότερο από το δικό μας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, βλέποντας αυτή την εικόνα, κάποιοι από τον χώρο της καθαριότητας στη Σπάρτη, ίσως ακόμη και άνθρωποι της δημοτικής αρχής, θα ένιωθαν μια εσωτερική επιβεβαίωση. Ότι στη Σπάρτη τα πράγματα είναι καλύτερα. Ότι οι δικοί μας κάδοι είναι πιο καθαροί, πιο προσεγμένοι, πιο ελεγχόμενοι. Ότι εδώ, τουλάχιστον στον τομέα αυτό, είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Και πράγματι, μια τέτο...

Έκλεισε, το ιστορικό κατάστημα της Σπάρτης «ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ»

   Κάθε παραμύθι, όσο μεγάλο και όσο όμορφο κι αν είναι, κάποτε τελειώνει. Έτσι τέλειωσε και το παραμύθι της Παναγιώτας της Σπάρτης. Μόνο που αυτό δεν ήταν παραμύθι αλλά μια πραγματική ζωή κι ένας διαρκής αγώνας απ’ τα χαμηλά για τα ψηλά. Το παραμύθι άρχισε όταν στα 1938 ένα μικρό, λιγνό κοριτσάκι με κοτσίδες, η Παναγιώτα Παυλίδη, 6 χρόνων, βρέθηκε από την Καλαμάτα στη Σπάρτη, μαζί με τον παππού, τη γιαγιά, τον θείο της τον Ιορδάνη και τον αδερφό της τον Παναγιώτη, γυρεύοντας την καλή τους Μοίρα που τους είχε αρνηθεί. Απάγκιασαν σ’ ένα μικρό, φτωχικό καμαράκι κοντά στην πλατεία της Σπάρτης κι όλοι μαζί ρίχτηκαν στη βιοπάλη για να ζήσουν. Μαζί και η 6χρονη Παναγιώτα. Από την πρώτη μέρα που πάτησε στη Σπάρτη, βγήκε στους δρόμους μ’ ένα κασελάκι κρεμασμένο στο λαιμό της, πουλώντας μ...

Στην βυζαντινή ζωγραφική εσωτερικά, μέσα στην σύνθεση, τα επιμέρους στοιχεία συντίθενται με οργανικό τρόπο ως εάν ήσαν μέλη ενός σώματος

«Tι νομίζετε ότι είναι τα κοινόβια; Δεν καταλαβαίνετε, ότι είναι ένα σώμα όλοι, και ότι καθένας είναι μέλος του άλλου;» Αββά Δωροθέου Γάζης Μην κατακρίνεις (Απόσπασμα) Στην καθ΄ ημάς λεγόμενη Βυζαντινή ζωγραφική, που είναι η κατάληξη χιλιόχρονων αναζητήσεων του Ελληνικού κόσμου, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η αυτοέκφρραση του υποκειμένου του καλλιτέχνη. Στην εικαστική αυτή παράδοση ο τεχνίτης είναι δημιουργός,  πρόσωπο δηλαδή που εκφράζει τον δήμο, την κοινότητα και την υπηρετεί χωρίς φυσικά να χάνει την δική του προσωπικότητα και να υποβαθμίζει  την δική του ανάγκη για έκφραση. Όλα  γίνονται, αλλά γίνονται εν δήμω. Πολλές και σημαντικές οι βασικές αρχές αυτού του ζωγραφικού συστήματος , που πολύ λανθασμένα κατανοήθηκε  παλιότερα τουλάχιστον απο τον κόσμο της Αναγεννήσεως και...

Η ηρωική Άνοιξη του γυναικείου προλεταριάτου

Αν θέλουμε να δούμε την Ιστορία όχι σαν μια στεγνή παράθεση ημερομηνιών, αλλά σαν μια ζωντανή ανατομία της ανθρώπινης εκμετάλλευσης, τότε αυτοί οι στίχοι είναι το καλύτερο νυστέρι. Αν ανοίξετε τα βιβλία της σχολικής Ιστορίας, θα διαβάσετε για ηρωικούς θανάτους και μεγάλες ιδέες. Δεν θα διαβάσετε όμως ποτέ για τον αργό θάνατο της «ορφανής» στον αργαλειό. Γιατί η ελληνική αστική τάξη, αυτό το υβρίδιο που γεννήθηκε από τη μήτρα της μικροϊδιοκτησίας και θήλασε το γάλα του μεταπρατισμού, προτιμά να θυμάται τους εθνικούς ευεργέτες και να ξεχνά τα παιδιά που τους πλήρωσαν το παντελόνι. Κάτω από τον καπνό των καμινάδων, το λαϊκό τραγούδι ψιθύριζε μια σκληρή αλήθεια   «Του Μπολονάκη η φάμπρικα σφυρίζει, ξημερώνει   Βόηθα, Χριστέ, την ορφανή, στον αργαλειό που λιώνει» Στον Πειραιά του ...

Αγανακτούν ΟΛΟΙ πλέον είτε είναι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας είτε δεν είναι. Μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «κλέφτες» φωνάζουν και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και αυτοί που δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία

Πολύς λόγος γίνεται για τον κύριο Λαζαρίδη Μακάριο προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ και νυν μέλος της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας. Για δικό του καλό μακάρι ο Μακάριος Λαζαρίδης να μην είχε γίνει υφυπουργός γεωργίας ή αγροτικής ανάπτυξης ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα το υπουργείο που έχει τον τομέα αυτό.  Ο άνθρωπος μας δουλεύει ψιλό γαζί. Δήλωσε ότι σε 30 χρόνια έχει πάνω από 14.000 ένσημα πράγμα που είναι αδύνατο γιατί δεν βγαίνει μαθηματικά. Άρα είναι ψεύτης. Δεύτερον μας παρουσίασε ένα χαρτί κέντρου ελευθέρων σπουδών, ξέρετε αυτά που είναι κατώτερα και από τα ΙΕΚ που σε λίγα χρόνια θα βαφτιστούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.   Μας το παρουσίασε ο ίδιος σε μία τηλεοπτική εκπομπή στο οποίο αναγράφεται  Bachelor of arts. Αυτό σημαίνει ότι είναι πτυχιούχος στις τέχνες. Με πιάσανε τα γέλια όταν ε...

Και άναψε, αυτή η Ιερή Φλόγα, φλόγες αναρίθμητες στις λαμπάδες που κρατούσαν οι πιστοί αλλά και στις ψυχές τους και διαλύθηκαν τα σκότη του θανάτου και της αμαρτίας και νίκησε, για μιαν ακόμα φορά, το Άπλετο Φως του Κυρίου μας

«Η υψηλότερη μορφή της Άνοιξης, που ξέρω: μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα».                       Γιώργος Σεφέρης   Το Πάσχα παρέδωσαν οι Πατέρες να γιορτάζεται μέσα στη μυρίπνοη Άνοιξη. Για να γιορτάζει μαζί με τους Χριστιανούς ΚΑΙ η φύση, που είναι στην καλύτερη ώρα της, αλλά και γιατί η Άνοιξη είναι η Ανάσταση της Φύσης μετά τον   θλιβερό Χειμώνα. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος, κάθε Πάσχα,   νιώθει μέσα του να φυλλοκαρδίζει η πεθυμιά να βγει απ’ την τσιμεντένια φυλακή της πόλης και να γιορτάσει κάπου έξω απ’ αυτήν, μαζί με τον ουρανό και τα σύννεφα, με τον ήλιο, τ’ άστρα και το φεγγάρι, με τα δέντρα και τα λουλούδια, με το αεράκι της εξοχής και τα πουλάκια του Θεού, που κρυμμένα στις φυλλωσιές ψάλλουν κι αυτά το Μεγαλείο του Δημιουργού. Τούτη η αίσθηση και η ανάγκη η εσωτερική, ο...

Και ο Μακάριος ο Λαζαρίδης -κάθε Λαζαρίδης- είναι σαν εκείνα τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ, έρχονται με οδηγίες, αλλά ποτέ δεν τις διαβάζει κανείς. Τα στήνουν κάπου, λίγο στραβά, λίγο πρόχειρα, και μετά λες «ε, εντάξει μωρέ, κάνει τη δουλειά»

Κάποτε, σε μια χώρα που λεγόταν «Ελλάδα ψηφιακή διακυβέρνηση 2.0», γεννήθηκε ένας νέος τύπος ανθρώπου: ο «Άριστος». Όχι, όχι αυτός που διάβαζε, που δούλευε, που ίδρωνε. Μιλάμε για τον άλλον. Τον άριστο by default. Τον εργοστασιακό. Και κάπου εκεί, ξεπροβάλλει και η περίπτωση Μακάριου Λαζαρίδη. Ένα παιδί-θαύμα του συστήματος. Από αυτά που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα - γιατί έχουν ήδη αποδείξει ότι… γνωρίζουν τους κατάλληλους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος: «Είναι άριστος!» Και ρωτάς: — Σε τι; — Ε, άριστος γενικά. Σαν να λέμε «είναι καλό παιδί, χαιρετάει στη γειτονιά». Και φυσικά, όλα αυτά κάτω από τη μεγάλη ομπρέλα της αριστείας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί που η λέξη «άριστος» έγινε κάτι σαν το Wi-Fi: υπάρχει παντού, αλλά ποτέ δεν πιάνει εκεί που το χρειάζεσαι. Για...

Ένα έργο που θεωρείται σχεδόν από όλους ένα αριστούργημα: Η εικόνα της Ανάστασης -εις Άδου Καθόδου του Χριστού- στην κόγχη του Παρεκκλησίου της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη

Πάντα σκεφτόμουνα τι πραγματικά κάνει ένα έργο τέχνης, και δη μια εικόνα, να είναι ή να θεωρείται αριστούργημα. Υπάρχει άραγε κάποιο κριτήριο που να απαντά σε ένα τέτοιο ερώτημα; Λόγου του εορτασμού του Πάσχα των ορθοδόξων χριστιανών θα προσπαθήσω να καταθέσω μερικές σκέψεις για ένα έργο που θεωρείται σχεδόν από όλους ένα αριστούργημα. Την εικόνα της Ανάστασης -εις Άδου Καθόδου του Χριστού- στην κόγχη του Παρεκκλησίου της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Α. Το έργο είναι τοιχογραφία και γι’ αυτό η σύνθεση του αναπτύσσεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλάβει όλον τον χώρο της Κόγχης και να δέσει με όλα τα υπόλοιπα του εικονογραφικού προγράμματος. Αυτό είναι η πρώτη ένδειξη σοφής διαχείρισης του χώρου που κάνει το έργο άμεσα λειτουργικό ως προς το κτίσμα του ναού αλλά και ως προ...

Ένας Στολισμός Λίγων Ημερών που Παρουσιάζεται με Μεγάλα Λόγια και Αμοιβαίους Επαίνους. Μια Πόλη Στολισμένη για Λίγο και Ξεχασμένη για Πολύ

«Με το θάρρος της γνώμης….  Νο16» από τον Βασίλη Λαδά           Όταν ο Εφήμερος Στολισμός Βαφτίζεται «Ανάπτυξη» Το Μικρό Προβάλλεται ως Μεγάλο για να Καλύψει το Ανύπαρκτο Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν κρίνεται από όσα λέγονται για αυτήν, αλλά από όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα της. Από την καθημερινότητά της, από το αποτύπωμα που αφήνει στον χρόνο, από την αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εικόνες και εντυπώσεις. Και τότε είναι που χρειάζεται να ειπωθούν τα πράγματα καθαρά, όχι για να ενοχλήσουν, αλλά για να θυμίσουν τι πραγματικά αξίζει. Υπάρχει κάτι βαθιά απογοητευτικό όταν βλέπεις ανθρώπους, να αλληλοεπαινούνται δημόσια για τα αυτονόητα. Να ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και να παρουσιάζουν το ελάχιστο ως σπουδαίο, λες και με λόγια και εικόνες μπορεί να καλυφθεί η απο...

Στην ερώτηση «πως μπορεί να ενισχυθεί η πολιτική συμμετοχή των νέων», η απάντηση είναι πως θα πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη. Αυτό θα επιτευχθεί με διαφάνεια, λογοδοσία και αξιοκρατία της πολιτικής εξουσίας προς τους πολίτες.

Η πολιτική συμμετοχή των νέων αποτελεί ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα στις σύγχρονες δημοκρατίες. Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά, τα οικονομικά και τα θεσμικά προβλήματα εντείνονται, η σχέση των νέων ανθρώπων με την πολιτική απασχολεί όλο και πιο έντονα τόσο την επιστημονική κοινότητα, όσο και την σφαίρα της δημόσιας συζήτησης. Συχνά διαπιστώνεται η άποψη πως οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από τα κοινά ή μάλλον αδιαφορούν για αυτά. Ωστόσο, αυτή η εικόνα σε μεγάλο βαθμό είναι παραπλανητική.   Το ερώτημα που εγείρεται είναι πως μετέχουν οι νέοι στην πολιτική, με τι τρόπο και με ποια εκπροσώπηση. Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο, η νέα γενιά να αποστασιοποιείται από τις παραδοσιακές μορφές πολιτικής, χωρίς αυτό βέβαια να υποδηλώνει πως η νέα γενιά είναι αυτό που λέμε «απολιτίκ». Αντιθέτως, ...

Δεν είναι δυνατόν σε ευνομούμενες και δημοκρατούμενες χώρες να μην προστατεύεται όχι μόνο το δικαίωμα στη ζωή αλλά και η ποιότητα ζωής των πολιτών

Το θέμα της ευθανασίας ήρθε πάλι στο προσκήνιο εγείροντας για άλλη μια φορά πολλά ερωτήματα, ηθικά κυρίως. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτά τα ερωτήματα λόγω της ιδιαιτερότητάς τους είναι πολύ δύσκολο έστω και να τα προσεγγίσει κάποιος χωρίς να επηρεαστεί από προσωπικές εμπειρίες, νοοτροπία, θρησκεία, μορφωτικό επίπεδο, προσωπικό αξιακό σύστημα και πολλούς ακόμα παράγοντες. Η επιστήμη, η φιλοσοφία, η θρησκεία, η ψυχολογία και κάθε επιμέρους τομέας θα δώσει την δική του προσέγγιση για τον αν και κατά πόσο θα πρέπει να διευρυνθεί η εφαρμογή της και κάτω από ποιες συνθήκες και όρους. Η συγκεκριμένη περίπτωση, και με την προϋπόθεση πως αυτά που έχουν έρθει στην δημοσιότητα ως πληροφορίες πράγματι ισχύουν, μου δημιουργεί έντονους προβληματισμούς και ερωτηματικά. Ξεκαθαρίζω πως δεν τοποθετού...

Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει

Με το θάρρος της γνώμης από το Βασίλη Λαδά... Νο 14 ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή....

Το θαύμα της Ποντεβέντρα | Η άμαξα μπροστά από το άλογο;

Με διθυράμβους, μακέτες κλπ ξεκίνησε από την προηγούμενη δημοτική αρχή η υλοποίηση μιας Μελέτης «Ανάπλασης» του κέντρου της Παλαιολόγου, η οποία είχε συνταχθεί από την προ-προηγούμενη δημοτική αρχή, αντικαθιστώντας μιαν άλλη Μελέτη, που αφορούσε … πεζοδρόμηση του κέντρου!!! Μέσα σ’ αυτόν το χαώδη προσανατολισμό προέκυψε και μια εργολαβία προβληματική, η οποία, τελικά, αποβλήθηκε, το έργο έμεινε ημιτελές και η παρούσα δημοτική αρχή προσπάθησε, εκ των ενόντων, να βελτιώσει την κατάσταση που παρέλαβε, αφήνοντας, όμως, ανοιχτά ερωτήματα: Θα παραμείνει το κομμάτι αυτό ως έχει, στη λογική του: «Ότι έγινε, έγινε;» Θα αλλάξει κάποια στιγμή; Αν αλλάξει, θα εφαρμοστεί η αρχική Μελέτη (αυτή που έμεινε ημιτελής) ή θα συνταχθεί νέα  Μελέτη; (Σε κάθε περίπτωση το «μάρμαρο» θα το πληρώσουμε ΕΜΕ...

Οι ληξιαρχικές πράξεις θανάτου των παλαιών σπιτιών της Σπάρτης όλο και πληθαίνουν: Ακόμα ένα εντυπωσιακό, παλαιό σπίτι της Σπάρτης, (Ευαγγελιστρίας 20 και Χαμαρέτου 99) ντύθηκε με τα «σάβανα» του θανάτου

«Το παλιό σπίτι έπρεπε να γκρεμιστεί ώστε στη θέση του να σηκωθεί ένα καινούργιο. Οδηγούσα τον αρχιτέκτονα μέσα από τα άδεια δωμάτια και του διηγούμουν, εν τω μεταξύ, μερικές ιστορίες. Οι σχισμένες ταπετσαρίες, τα θολά τζάμια, οι σκουρόχρωμες σόμπες - όλα αυτά πριν από λίγο καιρό - κουβαλούσαν μια σφύζουσα ζωή και ξυπνούσαν αναμνήσεις.» Αντόν Τσέχωφ – «Τo παλιό σπίτι. Διήγηση του ιδιοκτήτη»   Οι ληξιαρχικές πράξεις θανάτου των παλαιών σπιτιών της Σπάρτης όλο και πληθαίνουν: Ακόμα ένα εντυπωσιακό, παλαιό σπίτι της Σπάρτης, (Ευαγγελιστρίας 20 και Χαμαρέτου 99) ντύθηκε με τα «σάβανα» του θανάτου. Πρόκειται για την οικία ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, λαδέμπορου . Καταπληκτικό, διώροφο, μεγάλο, γωνιακό σπίτι, με κεραμίδια παλαιάς κοπής, αντιπροσωπευτικό του ύφους των παλιών σπιτιών της Σπάρτης, π...

Μετατρέπουν την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στο Ίδρυμα σε μια εμπειρία ζεστασιάς, ασφάλειας και αποδοχής

Λίγο έξω από τη Σπάρτη, εκεί όπου η ιστορία και η ανθρωπιά συναντιούνται καθημερινά, το Ίδρυμα Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων «Ο Άγιος Παντελεήμων» - Άσυλο Ανιάτων αποτελεί έναν σιωπηλό φάρο προσφοράς και αξιοπρέπειας. Το Ίδρυμα δημιουργήθηκε από την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου και αποτελεί ένα πραγματικό πρότυπο φροντίδας και αλληλεγγύης. Τι είναι, όμως, αυτό που δίνει καθημερινά ζωή και δύναμη σε αυτόν τον χώρο; Όπως έχει αναφέρει σε πολλές ομιλίες του ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, είναι οι «Ηρωίδες» του Ιδρύματος. Το νοσηλευτικό προσωπικό, που με αυταπάρνηση, υπομονή και βαθιά ενσυναίσθηση στέκεται ακούραστα στο πλευρό των περιθαλπομένων. Με αυτή τη λέξη αναγνωρίζεται το σπουδαίο έργο και η ανεκτίμητη προσφορά τους. Οι γυναίκες αυτές δεν πε...

Ο πόλεμος αυτός δεν είναι για το παρόν. Είναι για το μέλλον που ετοιμάζεται χωρίς θόρυβο. Ένα μέλλον όπου η ισχύς δεν θα φαίνεται απαραίτητα στα πεδία των μαχών, αλλά στους χάρτες των εμπορικών διαδρομών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πόλεμος παρουσιάζεται ως «αναγκαίος» και αποδεικνύεται αποκαλυπτικός. Όχι για τους λόγους που επικαλούνται οι κυβερνήσεις, αλλά για εκείνους που αποφεύγουν να πουν. Γιατί κάθε σύγκρουση αυτού του τύπου λειτουργεί σαν ακτινογραφία, δείχνει τι πραγματικά ισχύει πίσω από τις λέξεις, ποιος μπορεί και ποιος δεν θέλει, ποιος μιλά και ποιος τελικά πράττει. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν –όπως κι αν βαφτιστεί– δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο “έντασης” στη Μέση Ανατολή. Είναι μια δοκιμή αντοχής του ίδιου του διεθνούς συστήματος. Κι αν κάτι αποκαλύπτει με σχεδόν κυνική καθαρότητα, είναι ότι το περίφημο «πολυπολικό σύστημα» υπάρχει κυρίως ως προσδοκία – όχι ως πραγματικότητα. Γιατί αν υπήρχε, θα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Θα βλέπαμε τη Ρωσία και την Κίνα να στέκοντ...

Η εικόνα ενός κάλπικου «success story», βασισμένου σε διαχείριση σχεδόν 1 δις (1.000.000.000) ευρώ όχι απλώς δεν προκάλεσε αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον αλλά απεναντίας προκάλεσε μεγάλη ανησυχία

Η παρουσίαση στο Περιφερειακό συμβούλιο του απολογισμού διετίας από τον Περιφερειάρχη κ. Δημήτρη Πτωχό επιβεβαίωσε ότι η Περιφερειακή Αρχή δεν έχει κανένα συγκεκριμένο σχεδιασμό, κανένα χρονοδιάγραμμα και κανένα ρεαλιστικό στόχο. Ο κ. Πτωχός δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα από την νοοτροπία και την  πρακτική ενός  υψηλόβαθμου  «υπαλλήλου» μιας Α.Ε. που ενδιαφέρεται για τα κέρδη των ιδιοκτητών και όχι για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες-πελάτες της!   Μας παρουσίασε αριθμούς και δείκτες που ουδεμία σχέση έχουν με την καθημερινότητα και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι Πελοποννήσιοι  πολίτες (επαγγελματίες, αγρότες, κτηνοτρόφοι, υπάλληλοι, συνταξιούχοι) για να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν τα πολλά προβλήματα που βιώνουν καθημερινά. Δεν είχε να μας πει ούτε μία κο...

Μετά λύπης διαπιστώνω πως ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, η πλειονότητα των πολιτικών αντιπροσώπων έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους

Μια καθηγήτρια πέθανε. Έπεσε θύμα άσχημης συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας της. Πολλά γράφτηκαν, ακόμα περισσότερα ειπώθηκαν με αφορμή το δυσάρεστο αυτό γεγονός. Και ευθύνες αναζητήθηκαν, κυρίως στους ίδιους τους μαθητές, τους καθηγητές, τους διευθυντές, το ίδιο το σύστημα. Φυσικά και όλες οι απόψεις που σχετίζονται με μια απόπειρα  ερμηνείας συμπεριφορών που μπορούν να οδηγήσουν ένα άνθρωπο σε απόγνωση ή και στον ίδιο τον θάνατο, είναι όλες σεβαστές  και περιέχουν έναν κόκκο αλήθειας η καθεμία. Οι μαθητές, όμως, δεν είναι φυσιολογικό ούτε λογικό να επωμισθούν μεγάλο μέρος  της ευθύνης, λόγω και της ηλικίας τους και της θέσης τους. Αυτά μεγαλώνουν αντιγράφοντας  συμπεριφορές, μιμούμενα προβαλλόμενα πρότυπα. Προς το παρόν δεν θα αναφερθώ στον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου, καθώς ή...

Ο πατήρ Αθανάσιος πάντα έχει οδηγό στην ζωή του το Ευαγγέλιο δηλαδή τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού

Πριν λίγες ημέρες ο Μητροπολίτης μας ο Μονεμβασίας και Σπάρτης κύριος κύριος Ευστάθιος τίμησε μεταξύ άλλων ιερέων και τον πατέρα Αθανάσιο Σπηλιώτη, εφημέριο και προϊστάμενο του Ιερού Ναού Οσίου Νίκωνος Σπάρτης επειδή είναι πολύτεκνος ιερέας.  Ο πατέρας Αθανάσιος όμως δεν αξίζει τον έπαινο και το βραβείο μόνο επειδή είναι σε αυτήν την εποχή ένας πολύτεκνος ιερέας. Οπότε γράφω αυτό το άρθρο για να πω και κάποια άλλα χαρακτηριστικά του με αφορμή αυτή την βράβευση.   Καταρχήν επίτηδες επιλέγω να βάλω μία εικόνα όχι από το βράδυ της βράβευσης αλλά από άλλη στιγμή που ο πατήρ Αθανάσιος κρατάει το Ιερό Ευαγγέλιο.   Ο πατήρ Αθανάσιος πάντα έχει οδηγό στην ζωή του το Ευαγγέλιο δηλαδή τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Όποιος συνομιλεί μαζί του και ζητάει τη βοήθειά του σε πνευματικά θέματα κα...