Αξιοπρεπής, ευγενέστατη, ανιδιοτελής, συνεπής και υπεύθυνη, δούλευε αθόρυβα, χωρίς μεγαλοστομίες και περιττές φανφάρες, εφοδιάζοντας τους μαθητές της με τις απαραίτητες γνώσεις...

Οι παλιοί δάσκαλοι και δασκάλες μας φεύγουν σιγά-σιγά και μένουμε μόνοι με τη θύμησή τους με τις ωραίες αναμνήσεις μιας σειράς εκπαιδευτικών λειτουργών, που βγήκαν από τις ταπεινές Διδασκαλικές Ακαδημίες και στελέχωσαν με επάρκεια και πληρότητα τα δημοτικά σχολεία της πατρίδας μας, αυτά που μόρφωσαν τα Ελληνόπουλα των λαϊκών τάξεων και ανέδειξαν τους Επιστήμονες, τους Επαγγελματίες και τους Τεχνίτες που χρειάζονταν για την πρόοδο της η πατρίδα μας. Σ΄ αυτούς τους δασκάλους ανήκε και η  Δήμητρα Χαλούλου-Μουστάκη , μια γυναίκα που τίμησε τη θέση της ως σύζυγος και μητέρα, προσφέροντας απλόχερα στα παιδιά που πέρασαν απ’ τα χέρια της στα Σχολεία, όπου υπηρέτησε επί σειράν ετών, τα γράμματα του Θεού και των ανθρώπων! Αξιοπρεπής, ευγενέστατη, ανιδιοτελής, συνεπής και υπεύθυνη, δούλευε αθό...

Χριστούγεννα, Απόκριες, Πάσχα | Η αγορά της Σπάρτης χρειάζεται στήριξη όλο τον χρόνο

Τα Χριστούγεννα θέλουμε τη Σπάρτη φωτεινή και γεμάτη κόσμο. Να χαρούν τα παιδιά, να ζωντανέψουν οι πλατείες και να μπουν πελάτες στα καταστήματα. Για πολλούς επαγγελματίες, όμως, οι γιορτές είναι και μια ευκαιρία να πάρουν μια ανάσα. Οι υποχρεώσεις τρέχουν, κι όταν ένα μαγαζί κατεβάζει ρολά, το κενό μένει σε ολόκληρο τον δρόμο. Είναι θετικό που ο Δήμος Σπάρτης καλεί τους επαγγελματίες, τους συλλόγους και τους πολίτες να συμμετάσχουν στον εορταστικό σχεδιασμό. Ένας καταστηματάρχης μπορεί να προσφέρει ένα δώρο, ένας τεχνίτης χρόνο και δουλειά, ένας σύλλογος μια εκδήλωση. Όταν όμως έρχεται η ώρα να πληρώσει ο Δήμος για τον στολισμό, έρχεται και η ώρα να δείξει στην πράξη τι εννοεί όταν ζητά να στηρίζουμε την τοπική αγορά. Γιατί να φεύγουν χρήματα από τη Σπάρτη για δουλειές που μπορούν ν...

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της κρίσης! Όταν ο παραγωγός δεν έχει ούτε τα χρήματα ούτε το κουράγιο να μαζέψει τις ελιές του, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς οικονομικό! Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό!

Η νέα ελαιοκομική περίοδος ξεκίνησε με αγωνία, απογοήτευση και έντονο προβληματισμό! Για χιλιάδες παραγωγούς, η συγκομιδή έχει πάψει να είναι η ανταμοιβή ενός χρόνου σκληρής δουλειάς και έχει μετατραπεί σε έναν οικονομικό αγώνα με αβέβαιο αποτέλεσμα! Οι τιμές παραγωγού πιέζονται, ενώ ο καταναλωτής εξακολουθεί να πληρώνει ακριβά το ελαιόλαδο στο ράφι. Πού καταλήγει τελικά η υπεραξία του ελληνικού ελαιολάδου και γιατί δεν φτάνει σε εκείνον που το παράγει;  Αλήθεια  3,20  ευρώ στο  χωράφι  και  9 ευρώ  στο  ράφι !!! Ο παραγωγός πληρώνει πανάκριβα λιπάσματα, καύσιμα, φυτοφάρμακα, νερό και καλλιεργητικές εργασίες. Αντιμετωπίζει ημερομίσθια που φτάνουν τα 70 και 80 ευρώ, ενώ συχνά δεν βρίσκει ούτε εργατικά χέρια για να μαζέψει τις ελιές του. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχει να αντιμετ...

Ακόμα και μέσα από το κρύο μάρμαρο του τάφου, ο παπα-Κώστας, ο Παπούλης μας, ακτινοβολεί σαν τον ήλιο και διδάσκει και ευλογεί και δίνει Πίστη

Ο π. Κων/νος Γκιοτσαλίτης (Πάκια Μολάων 1930 – Σπάρτη 2025) , ο αγαπημένος μας και αξέχαστος παπα-Κώστας υπήρξε στη ζωή του μια καιομένη λαμπάδα. Καιομένη λαμπάδα για τον Θεό, καιομένη λαμπάδα για την Εκκλησία, καιομένη λαμπάδα για την Οικογένειά του, καιομένη λαμπάδα για την Εκπαίδευση, καιομένη λαμπάδα για την Κοινωνία, καιομένη λαμπάδα για τον καθένα μας ξεχωριστά. ΚΑΙ μετά το «πέταγμά» του για τους Ουρανούς, ο παπα – Κώστας, ο πνευματικός και ακριβός μας πατέρας κι αδελφός και φίλος και συγγενής και Δάσκαλος, παρέμεινε μια καιομένη λαμπάδα, αφού το σώμα μπορεί να παραδίδεται στη φθορά και την απώλεια, όμως το πνεύμα και η ψυχή, ΜΠΟΡΟΥΝ να παραμένουν εν ζωή και να φωτίζουν, να διδάσκουν και να καθοδηγούν ακόμα και απ’ αυτόν τον τάφο. Πάνω στο μνήμα του παπα-Κώστα μας, στον Α. Γε...

Είναι ολοφάνερο ότι το θέμα είχαν αναλάβει οι κορυφαίοι Νομικοί του τόπου μας και οι επιτροπές συγκροτήθηκαν και λειτούργησαν χωρίς καμιά πολιτική παρέμβαση

Η μακράς διαρκείας προεκλογική εκστρατεία στη χώρα μας εξελίσσεται με ραγδαίο ρυθμό κι αυτό με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία διαπιστώνοντας από όλες τις δημοσκοπήσεις τη μεγάλη φθορά της, που δείχνουν ως κορυφή της ΝΔ το ποσοστό 25%, ποσοστό που θα της στερήσει την αυτοδυναμία και θα οδηγήσει σε ανακατατάξεις την πολιτική ζωή του τόπου μας, καταφεύγει σε μια παλιά τακτική εντυπωσιασμού, επιδιώκοντας να πλήξει τους αντιπάλους της και μάλιστα το νεότευκτο κόμμα της ΕΛΑΣ και τον ιδρυτή και πρόεδρό της Αλέξη Τσίπρα. Ο απλός πολίτης βομβαρδίζεται καθημερινά, από τα φίλα προσκείμενα μέσα μαζικής επικοινωνίας, με κραυγαλέες καταγγελίες περί χρηματισμού του τέως πρωθυπουργού για να αλλάξει τον ποινικό κώδικα υπέρ κάποιων βαρόνων του υποκόσμου και ότι έλαβε μια ύποπτη βαλίτσα από τον...

Ποιος αποφάσισε ότι η ζωή ενός παιδιού αξίζει λιγότερο από μια επώνυμη τσάντα;

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, η επικαιρότητα μάς έριξε  πάλι από το συννεφάκι μας. Και όχι, δεν το λέω ειρωνικά. Πόσα παραδείγματα αδίστακτων, ανάλγητων ανθρώπων, ανθρώπων της διπλανής πόρτας, κατά το κοινώς λεγόμενο, και υπεράνω υποψίας, που είχαν ως μοναδικό σκοπό της ζωής τους το πάση θυσία κέρδος, πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων!!! Αν και έχω κατηγορηθεί κατά καιρούς ότι ηθικολογώ στα άρθρα μου, λυπάμαι, αλλά δεν θα μπορέσω να σας ευχαριστήσω. Ούτε νομίζω ότι ήταν ποτέ στις επιδιώξεις μου να χαϊδέψω τα αυτιά κανενός. Λοιπόν, δεν με εκπλήσσει, το γεγονός ότι όλα γίνονται για τα λεφτά. Άλλωστε, από τότε με τα τριάκοντα αργύρια, αυτό το έχουμε συνηθίσει. Εκείνο που με προβληματίζει περισσότερο είναι το κοινό προφίλ των ανθρώπων που εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις. Και, χωρίς να θέλω ν...

Στα πρώτα ξυρίσματα, τα μάγουλα και το πανώχειλο γέμιζαν κοψίματα αγαρμποσύνης

Tα πρώτα μας ξυρίσματα, τέλη ’60 αρχές ’70,  τα κάναμε, με την ξυριστική μηχανή του πατέρα μας, «οπλισμένη» με ξυραφάκι astor, μπροστά από ένα καθρεφτάκι κρεμασμένο στην πρόκα του τοίχου, έξω από το σπίτι. Κάναμε αφρό με το παλιό μαδημένο πινέλο τρίβοντάς το πάνω στο σπιτικό σαπούνι, τον απλώναμε στο πρόσωπο, και αρχίζαμε το ξύρισμα. Στα πρώτα ξυρίσματα, τα μάγουλα και το πανώχειλο γέμιζαν κοψίματα αγαρμποσύνης. Ξεπλενόμαστε με νεράκι από τον τσίγκινο νιπτήρα του τοίχου, σκουπιζόμαστε με την πετσέτα που γέμιζε η καημένη με λεκέδες από αίμα, κάνοντας τη μάνα μας να φωνάζει με το δίκιο της, κολλάγαμε κομματάκια χαρτοπετσέτας πάνω στα κοψίματα κι όταν σταμάταγε το αίμα ρίχναμε στις χούφτες πράσινο οινόπνευμα και πασαλειβόμαστε χοροπηδώντας από το τσούξιμο. Σαν πέρασαν τα χρόνια ανεβήκαμ...

Εκεί που ο μέσος Βαλκάνιος καταπίνει το αγγούρι της εκάστοτε αυθαιρεσίας αμασητί, ο Γάλλος έχει μια άλλη, εντελώς ιδιότυπη συνήθεια: Βγαίνει στο πεζοδρόμιο

Η Γαλλία, δεν είναι απλώς μια χώρα στον χάρτη της Δυτικής Ευρώπης με καλά τυριά, ακριβά κρασιά και έναν ψηλό σιδερένιο πύργο στο κέντρο της πρωτεύουσάς της. Η Γαλλία είναι και παραμένει διαχρονικά ένα θορυβώδες, ακατάστατο, αλλά εξαιρετικά καλόγουστο εργαστήριο πολιτικής διαμαρτυρίας και κοινωνικής αναρχίας. Εκεί που ο μέσος Βαλκάνιος καταπίνει το αγγούρι της εκάστοτε αυθαιρεσίας αμασητί, μεμψιμοιρώντας στα καφενεία, κι εκεί που ο πειθαρχημένος Τεύτονας περιμένει υπομονετικά το πράσινο φανάρι ακόμη κι αν ο δρόμος είναι άδειος, ο Γάλλος έχει μια άλλη, εντελώς ιδιότυπη συνήθεια. Βγαίνει στο πεζοδρόμιο, βάζει φωτιά σε έναν κάδο απορριμμάτων, ανοίγει μια καλή μπορντό γαλλική φιάλη, ανάβει ένα τσιγάρο και απαιτεί τα ρέστα από το Κράτος. Είναι μια συνήθεια που τους έμεινε προφανώς από το σ...

Κάποιες φορές ποντικάκια τρύπωναν πάνω στο ταβάνι και τρεχάλιζαν όλη τη νύχτα ή ροκάνιζαν ασταμάτητα

Το σπίτι μου το πατρικό ήτανε ένα παλιό σπίτι από πλίθρες, με παλιά κεραμίδια από κείνα που έφτιαχναν τα κεραμοποιεία της Σπάρτης του «τότε», με τρία μικρά δωματιάκια κι ένα μικρό διάδρομο μπροστά τους. Το αγόρασε ο πατέρας μου με την προίκα της μάνας μου, στα 1953, και όλα τα χρόνια, όσο έζησε, πάσχιζε κάτι να διορθώσει, κάτι να φτιάξει από τις πολλές ανάγκες του, μέσα κι  έξω. Μια από τις πιο παλιές μου μνήμες, σαν πολύ μικρό παιδί, είναι να βρίσκομαι ξαπλωμένος στο ντιβάνι του «χειμωνιάτικου» και να βλέπω τη σκεπή από κάτω, μιας και το σπίτι ήτανε ακόμα αταβάνωτο. Έβλεπα, λοιπόν, το φως του ήλιου να περνάει απ’ τις μικρές χαραμάδες ανάμεσα στα κεραμίδια και να παίζει με τη σκόνη, έβλεπα και τις κόρδες της σκεπής, που πάνω τους, πολλές φορές, σεργιάναγε η γάτα του σπιτιού, αφού όλο κ...

Παραμονή της πρώτης επετείου του «Όχι», ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος μίλησε στους φοιτητές του για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Την επομένη απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο

Οκτώβριος του 1941. Η Αθήνα ζει υπό γερμανική κατοχή. Τα πανεπιστημιακά μαθήματα γίνονται με δυσκολίες και διακοπές, ενώ οι φοιτητές προσπαθούν να βρουν τρόπο να τιμήσουν την πρώτη επέτειο από την ιταλική επίθεση στην Ελλάδα. Στον πίνακα ανακοινώσεων της Νομικής Σχολής, στη Σόλωνος, εμφανίζεται ένα σύντομο σημείωμα: «Την Τρίτη 28 Οκτωβρίου 1941 κωλύομαι να διδάξω. Κωνσταντίνος Τσάτσος».   Για τους φοιτητές του καθηγητή Φιλοσοφίας του Δικαίου, η ανακοίνωση μοιάζει με πρόσκληση να μη μείνει η επέτειος στη σιωπή. Λίγες ώρες αργότερα ο ίδιος θα τους μιλήσει σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο για την ελευθερία που είχε χαθεί — και για την ευθύνη της γενιάς τους όταν αυτή θα επέστρεφε.   Η εντολή του πρύτανη Στις 27 Οκτωβρίου, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου καλεί τον Τσάτσο στο γραφείο του. Έχει...

Όταν η αστική τάξη νιώθει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν επαρκεί πια για να κρατήσει τον λαό υπό έλεγχο, όταν οι απεργίες πυκνώνουν, οι διεκδικήσεις σοβαρεύουν και το κέρδος απειλείται, πετάει τη μάσκα του φιλελευθερισμού. Τότε θυμάται τους «λεβέντες» με τα μαύρα μπλουζάκια

Ας γίνουμε επιτέλους επικίνδυνα ειλικρινείς, πράγμα που στην εποχή μας θεωρείται ούτως ή άλλως είδος εν ανεπαρκεία. Όταν ακούτε τους φιλελεύθερους αναλυτές να απορούν με εκείνο το γνωστό, αμήχανο ύφος για το «πώς επιστρέφει ο φασισμός», να χαμογελάτε πονηρά. Γιατί ο φασισμός δεν «επιστρέφει» ποτέ. Δεν έφυγε ποτέ για να επιστρέψει. Δεν είναι ένας εξωγήινος εισβολέας που προσγειώνεται ξαφνικά στο τοπίο της αγγελικά πλασμένης δημοκρατίας μας, ούτε μια προσωρινή «παρέκκλιση» ή μια συλλογική «τρέλα» των λαών. Ο φασισμός είναι γήινος. Πολύ γήινος. Είναι γέννημα και θρέμμα του αγαπημένου μας καπιταλισμού. Αν ο καπιταλισμός είναι η μηχανή που παράγει τα πάντα, από οδοντόκρεμες μέχρι πολέμους, ο φασισμός είναι η βαλβίδα ασφαλείας αυτής της μηχανής. Και οι φασίστες; Οι φασίστες είναι το τελικό...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Ο ΧΘΕΣΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ» (ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ Σπάρτη 2019, σσ. 56-59)

( Συνέχεια από το Προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85514-1940-41-otan-oi-imeres-me-ti-nikiforo-aktinobolia-tous-teleionan-a-meros-iii-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) Τα γερμανικά τεθωρακισμένα στις 27 Απριλίου μπαίνουν στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους, η ναζιστική σημαία υψώνεται στην Ακρόπολη. Ήταν στις 28 Απριλίου που κοίταζα κατά την Ανατολή που έβγαινε ο ήλιος και με διακατείχε ένα αίσθημα του ανθρώπου που αποχαιρετάει για πάντα το πιο αγαπημένο του πρόσωπο. Ένα δάκρυ κύλησε στο τρυφερό μάγουλο του παιδιού καθώς ψιθύρισα, «Ελλάδα μου, για τελευταία ημέρα σε βλέπω ελεύθερη». Ήμουν σ’ έναν έρημο στενό δρόμο του χωριού. Κυρίαρχη η Βέρμαχτ, ο γερμανικός στρατός, στα εδάφη μας και η Λουφτβάφε, η γερμανική αεροπορία στους ουρανούς μας. Η μάνα μου, θ...

Δεν επικρίνω τους επιλεγέντες, αλλά κατακρίνω την «εξαγορά» του «τίτλου τιμής»

Η λέξη «άρχοντας» στην ελληνική γλώσσα έχει ουσιαστική σημασία και χρησιμοποιείται πλέον ως έκφραση θαυμασμού και εκτίμησης για κάποιον με κύρος, που «είναι αληθινός κύριος». Ένας «πραγματικός ηγέτης» που χαίρει σεβασμού και φέρεται με αρχοντιά, καθώς και ένα άτομο που η ζωή του είναι ταυτισμένη με απλοχεριά και γενναιοδωρίες.  Στην Αρχαία Ελλάδα «άρχοντας» σήμαινε κυριολεκτικά «ηγέτης», ήταν ο τίτλος των ανώτατων πολιτικών και διοικητικών αρχόντων. Η Αθήνα, στην κλασική της εποχή, διοικείτο από ένα σώμα εννέα αρχόντων, με ετήσια θητεία.   Στο Βυζάντιο ήταν βαθμός για «προτεργάτες» άρχοντες, ήταν τίτλος τιμητικός. Μετά την πτώση του Βυζαντίου, τον τίτλο του «Άρχοντα» τον πήρε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βυζαντίου, ω...

Οκτώ αιώνες π.Χ. ο θεϊκός Όμηρος έβαλε μέσα στην Ιλιάδα τούτους τους εμβληματικούς στίχους: «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» «Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός: να πολεμάς για την πατρίδα σου». (Ραψωδία Μ, στ. 243) Από τότε και μέχρι σήμερα, κοντά τρεις χιλιάδες χρόνια, ο Έλληνας δεν κάνει άλλο τίποτε παρά να έχει αυτήν την ομηρική προτροπή, ως προμετωπίδα στους αγώνες του για την προάσπιση της Ελευθερίας της Πατρίδας. Γι’ αυτό, και σε κάθε σπιθαμή του τόπου τούτου, βρίσκονται βωμοί Ελλήνων που στην ώρα της υπέρτατης ανάγκης επέλεξαν να υπερασπίσουν την Πατρίδα, έστω και αν το τίμημα θα ήταν η ίδια τους η ζωή. Ένας τέτοιος τόπος βρίσκεται και στο Νοσοκομείο της Σπάρτης, λίγες δεκάδες μέτρα πριν από την είσοδο, στο πλάι του δρόμου. Ένα λιτό απέριττο μνημείο από μάρμαρ...

«Έκαστος εφ΄ ω ετάχθη»

Αν έρθουν, σήμερα, στη Σπάρτη, κάποιοι επενδυτές και ρωτήσουν: -Πού μπορούμε να κάνουμε μια επιχείρηση, επένδυση; Η απάντηση που θα πάρουν( εκ των πραγμάτων) θα είναι: -Πηγαίνετε και ψάξτε μόνοι σας. Οπότε θα γυρίσουν άπρακτοι εκεί από όπου ήρθαν!   Αν πάνε, όμως, στην Τρίπολη, στην Καλαμάτα, στην Πάτρα, στον Μελιγαλά, και σε δεκάδες άλλες πόλεις στην Ελλάδα, θα τους υποδείξουν τις θεσμοθετημένες βιομηχανικές περιοχές τους (ΒΙ.ΠΕ), όπου μπορεί να γίνει η επένδυση, και θα τους παράσχουν κάθε συνδρομή, διευκόλυνση και ενθάρρυνση.   Λόγου χάρη, αυτήν τη στιγμή, στην ΒΙ.ΠΕ. Τρίπολης γίνονται επενδύσεις στον τομέα της Φαρμακοβιομηχανίας από τις εταιρείες  DEMO και Win Medica του Ομίλου ELPEN και FARAN, ύψους 400 εκατ. ευρώ (!!!), που θα δώσουν 1.500 νέες θέσεις εργασίας (!!!) κα...

Ζητούν από τον υπάλληλο «ευελιξία» και «προσαρμογή». Αλλά στην εγχώρια πολιτική διάλεκτο, «ευελιξία» σημαίνει «κλείσε τα μάτια, προσπέρασε τη νομιμότητα, υπόγραψε κι ο Θεός βοηθός». Κι όταν ο υπάλληλος αρνείται να γίνει ο αυτόχειρας του νόμου, τότε τον βαφτίζουν «ανεπίδεκτο» που «απομυζά το σφρίγος» της νέας αρχής

Αυτό το παραμύθι το έχουμε ξανακούσει, το έχουμε ξαναδιαβάσει και το έχουμε καταπιεί με το κουταλάκι του γλυκού τόσες φορές που μας έπεσε βαριά στο στομάχι. Μας λένε λοιπόν, με εκείνο το γλυκερό, πατρικό ύφος της εξουσίας, πως ο αιρετός είναι ένας σύγχρονος Άγιος Σεβαστιανός. Ένας μάρτυρας της τοπικής αυτοδιοίκησης που θυσιάζει την οικογένειά του, την καριέρα του, την κοινωνική του ζωή και την ψυχική του ηρεμία, μόνο και μόνο για να προσφέρει στα κοινά. Και από την άλλη; Από την άλλη, ο κακός, ο νωθρός, ο ανεπίδεκτος προσαρμογής δημοτικός υπάλληλος. Αυτός ο «δαίμονας» που δεν έχει «όραμα», διότι ως γνωστόν, οι υπάλληλοι πρέπει να βλέπουν οράματα κατά τις οκτώ το πρωί που χτυπάνε κάρτα και που βάζει τρικλοποδιές στο μεγαλουργηματικό πρόγραμμα της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής. Στους μικρού...

Αφού κανείς δεν συμφωνεί με κανέναν, ας πάει η λαϊκή στην κεντρική πλατεία!

Η λαϊκή αγορά της Σπάρτης εξελίσσεται σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πόλης. Όχι γιατί λείπουν τα προϊόντα ή οι παραγωγοί, αλλά γιατί δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πού θα στηθούν οι πάγκοι! Οι κάτοικοι των δρόμων όπου λειτουργεί σήμερα η λαϊκή διαμαρτύρονται. Και έχουν τους λόγους τους. Θόρυβος, κυκλοφοριακά προβλήματα, δυσκολίες στην πρόσβαση των σπιτιών τους και αναστάτωση στη γειτονιά τους. Από την άλλη, οι παραγωγοί και οι πωλητές δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στον παλιό χώρο της Δημοτικής Αγοράς. Θεωρούν ότι οι σημερινοί δρόμοι προσφέρουν μεγαλύτερη άνεση και καλύτερες συνθήκες για τη δουλειά τους. Οι κάτοικοι επιμένουν, οι παραγωγοί αντιστέκονται, οι συζητήσεις συνεχίζονται και η λύση αναζητείται. Επειδή λοιπόν στη Σπάρτη δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε ακόμη και για τ...

Ο Τσίπρας, έστω κι αν ενοχλούνται οι ορκισμένοι εχθροί του, είναι μια ηγετική φυσιογνωμία που χρόνια είχε να αναδείξει ο χώρος της Αριστεράς, είναι ανθρώπινος και συμπαθής, είναι ένας άνθρωπος που χαμογελάει ειλικρινά και όχι για επικοινωνιακούς λόγους, όπως κάποιος άλλος

Κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί κάτι καινούριο στο χώρο της πολιτικής εμφανίζονται οι κατ΄ αποκοπήν κονδυλοφόροι, οι οποίοι προσπαθούν με τρόπο προκλητικό και συχνά χυδαίο να αποδομήσουν αυτήν την προσπάθεια και να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη εμφανίζοντας τον Τσίπρα, κατά τη γνωστή αντι-Σύριζα γραμμή της περιόδου των μνημονίων,  ως δόλιο ψεύτη και απατεώνα! Οι άνθρωποι αυτοί συνειδητά αποκρύπτουν την αλήθεια και μας θεωρούν τουλάχιστον αφελείς, έτοιμους να πιστέψουμε ό,τι μας ξεφουρνίζουν με ύφος δέκα καρδιναλίων! Κατ’ αρχάς αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, να μιλήσουν για την χρεωκοπία της Ελλάδος και να αποδώσουν τις πρέπουσες ευθύνες σ΄ αυτούς που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού. Δεν μιλάνε για την περίοδο του Κώστα Σημίτη  όταν το ένα σκάνδαλο ερχόταν μετά το...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Ο ΧΘΕΣΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ» (ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ Σπάρτη 2019, σσ. 56-59)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85463-1940-41-otan-oi-imeres-me-ti-nikiforo-aktinobolia-tous-teleionan-a-meros-ii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )     Οι πρώτοι Γερμανοί στη Σπάρτη και στην Παλαιοπαναγιά   Παιδί, μόλις δεκατριών χρόνων, τότε δεν ήξερα τι να κάμω εκείνο τον Απρίλη του 1941. Κανείς στο μικρό μου περίγυρο δεν ήξερε, δεν μπορούσε να βοηθήσει. Οι αιωνόβιες ελιές, με τους άγριους ρόζους και τις σκοτεινές κουφάλες, ήταν φέτος ανθοστόλιστες. Όλο ασήμι και χρυσαφί ανθός. Γόνιμα σιωπηλές κι ακίνητες μέσα στον χρόνο, έγερναν στο ανοιξιάτικο αεράκι τις κορυφές τους σαν σε ευλογία. Οι μέλισσες ρουφούσαν την κρυμμένη στ’ άνθη ευτυχία τους, στην άκρη του δρόμου μια σαύρα πάνω στη ζεστή πέτρα, ρουφούσε κι αυτή τον ήλιο της, σημάδι ότι θα βρέξει. Όταν κ...

Αν αντί για το γυμνό τέρας της εξουσίας εσύ συνεχίζεις να κοιτάς τα γόβα-στιλέτο, τότε μην αναρωτιέσαι γιατί σου πατάνε το λαιμό. Σου αρέσει.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε πως το πρόβλημα με τον νεοέλληνα δεν είναι ότι είναι αμόρφωτος, αλλά ότι είναι πανήδονα εθελόδουλος. Του αρέσει η καρπαζιά, αρκεί να προέρχεται από ξένο χέρι με ακριβό μανικετόκουμπο. Κάποιος, λοιπόν, τράβηξε την κουρτίνα της αμερικανικής πρεσβείας. Ή, μάλλον, η ίδια η κυρία με τα δωδεκάποντα μπερδεύτηκε στα μετάξια της, παραπάτησε πάνω στην ίδια της την αλαζονεία κι έπεσε φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. Και τι είδαμε πίσω από την κουρτίνα; Το γνωστό, βρώμικο, κυνικό σφαγείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Είδαμε το πώς μια ολόκληρη χώρα αντιμετωπίζεται σαν γωνιακό οικόπεδο με θέα, έτοιμο για κατάσχεση, τεμαχισμό και μεταπώληση σε εταιρικά λόμπι, ενεργειακούς καρχαρίες και ντόπιους μεταπράτες. Και τι έκανε ο ιθαγενής; Έπεσε με τα μούτρα στο ψαχνό; Απαίτησε να μάθε...

Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Απλώς εμείς αρμενίζουμε στραβά.

Η είδηση λέει: «Στην υπογραφή σύμβασης ύψους 51,09 εκατ. ευρώ, πλέον ΦΠΑ, για την αναβάθμιση του Διεθνούς Αερολιμένα Καλαμάτας προχώρησε στις 9 Οκτωβρίου 2026 η κοινοπραξία «INTRAPOWER – EKTER A.E. – KLX AIRPORT ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ», στην οποία η ΕΚΤΕΡ Α.Ε. συμμετέχει με ποσοστό 50%. Η αναβάθμιση του αεροδρομίου προβλέπει την κατασκευή νέου τερματικού σταθμού περίπου 9.300 τετραγωνικών μέτρων, καθώς και την ανακατασκευή του υφιστάμενου τερματικού. Στο έργο περιλαμβάνονται ακόμη η επέκταση του χώρου αεροσκαφών, παρεμβάσεις στην πλευρά ξηράς και οι απαραίτητες συνοδευτικές υποδομές.» Κι ενώ η Καλαμάτα απογειώνεται, κυριολεκτικά, προς το μέλλον, η Σπάρτη μένει βουλιαγμένη στη μιζέρια και την απομόνωσή της. ΠΡΕΠΕΙ εδώ να θυμηθούμε ότι η Καλαμάτα και η Σπάρτη ξεκίνησαν μαζί, στα 1969, την προ...

Δύστυχη ανθρωπότητα που τους βρίσκεις τέτοιους ηγέτες και τους αναθέτεις εξουσία ζωής και θανάτου;

Ο ανεκδιήγητος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ διαμαρτυρήθηκε δημόσια για το γεγονός ότι δεν του δόθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, που κατά τη γνώμη του έπρεπε να το πάρει, αφού θεωρεί εαυτόν ως «ειρηνοποιό»! «Ειρηνοποιός» της κακιάς ώρας εφόσον έβαλε πλάτη στον Σιωνιστή Νετανιάχου για να ισοπεδώσει ανενόχλητος τη λωρίδα της Γάζας σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες αθώους αμάχους κι αφήνοντας τους επιζήσαντες στην έσχατη φτώχεια κι ένδεια. «Ειρηνοποιός» που απρόκλητα και χωρίς την τυπική έγκριση κάποιου διεθνούς οργανισμού π.χ. Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, επιτέθηκε με προσχήματα στο Ιράν ισοπεδώνοντας πόλεις και χωριά, αφαιρώντας τη ζωή αθώων ανθρώπων, με σκοπό να ελέγξει τη ροή των πετρελαϊκών αποθεμάτων προς τη Δύση και να ΚΕΡΔΙΣΕΙ, όπως έγινε μετά την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα και την ...

Και πώς να είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα όπως το δημοκρατικό πολίτευμα τέλειο; Αφού το έχει φτιάξει ο άνθρωπος που είναι φθαρτός και όχι τέλειος.

Όταν η παρακμή αγγίζει την Εκκλησία, την Αστυνομία και γενικά τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος, τότε από πού να πιαστείς;   Θα γράψω αυτό το άρθρο με αφορμή την εκλογή δύο βοηθών επισκόπων πρόσφατα, για την ακρίβεια πριν λίγες ημέρες, από την Ιερά σύνοδο δηλαδή στην ουσία από το σύνολο των Αρχιερέων.   Ο ένας είχε εκλεγεί πριν δύο χρόνια με ψηφοφορία. Με νόμιμες διαδικασίες όπως γίνεται πάντα. Όμως εδώ και δύο χρόνια δεν τον χειροτονούσαν Αρχιερέα ώστε να πάρει τη θέση του βοηθού επισκόπου για την οποία εκλέχτηκε γιατί ο μητροπολίτης στον οποίο θα ήταν βοηθός του δεν τον ήθελε. Τώρα πώς τον ψηφίσανε αφού δεν τον ήθελε άλλο θέμα. Προφανώς κάτι χάλασε μετά την ψηφοφορία στις σχέσεις τους.   Ξαφνικά διαβάζουμε ότι παραιτήθηκε και υπήρχαν πλέον να πληρωθούνε δύο θέσεις βοηθών...

Διότι το ζεϊμπέκικο, δεν είναι χορός επίδειξης. Δεν χορεύεται για να σε δουν οι άλλοι, ούτε για να εισπράξεις τα φτηνά παλαμάκια της παρέας ή τα βλέμματα των γυναικών. Είναι ένας χορός βαθιά υπαρξιακός, ένας χορός μοναχικός.

Έφυγε, ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Στα εβδομήντα εννέα του χρόνια, γεμάτος από εκείνη την ατόφια, λαϊκή σοφία που δεν διδάσκεται στα πανεπιστήμια, αλλά αποκτάται στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, στις σκοτεινές γωνιές των καταγωγίων και στα λασπωμένα πεζοδρόμια της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Ήταν ένας μπεσαλής της γραφής, ένας ολιγαρκής παρατηρητής που κατάλαβε νωρίς αυτό που η νεοελληνική ψευτοαστική τάξη πασχίζει δεκαετίες τώρα να κρύψει κάτω από το χαλί, ότι η ελληνικότητα δεν είναι φολκλόρ, είναι βίωμα, είναι οδύνη, είναι η άτακτη λεβεντιά και, κυρίως, είναι μέτρο. Και τι είναι το ζεϊμπέκικο, που τόσο εύστοχα και ιερατικά περιέγραψε; Στην ψωροκώσταινα του καταναλωτισμού, της τηλεοπτικής υποκουλτούρας και της μεταμοντέρνας αλαζονείας, το ζεϊμπέκικο κατάντησε τσίρκο. Το βλέπεις τα παρασκευ...

Tο μόνο μελάνι που γράφει λέξεις που διαβάζονται από διψασμένες καρδιές ανθρώπων κι αλλάζουν τη ζωή, είναι το μελάνι που φτιάχτηκε με κόπο, ελευθερία και αγάπη

Από παλιά ονειρευόμουνα να φτιάξω ένα έργο τέχνης για  να στολίσω και να εμπλουτίσω  το σαλόνι, ή εν πάσει περιπτώσει τον κοινόχρηστο χώρο του σπιτιού μου, με σπουδαίο νόημα. Θα ήταν λέει ένα κλουβί, ένα παλιό μεταχειρισμένο κλουβί από τα παλιατζίδικα που θα το έβαφα κόκκινο, κιννάβαρι κατακόκκινη,  και μέσα αντί για κάποιο εύμορφο και καλλικέλαδο πετεινό του ουρανού, θα έβαζα ένα μικρό, πολύ μικρό χειροποίητο,  κομψό βιβλίο με λευκές σελίδες. Και θα το κρέμαγα αυτό το κλουβί, που θα ήτανε λέει έργο τέχνης με νόημα, από την οροφή να  αιωρείται και να σείεται κάθε που θα περνούσε από κοντά κάποιος άνθρωπος για μου θυμίζει πως η κανονική ζωή γίνεται με κινήσεις  κι όχι με ψιλές πληροφορίες και θεωρίες. Να μου θυμίζει καθημερινά πως η  αληθινή γνώση είναι εμπειρία των πραγμάτων, και πως...

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν για ανάπτυξη και υπάρχουν άνθρωποι που την κάνουν πράξη.

Ο Γιώργος Σακελλαρόπουλος ανήκει, κατά τη γνώμη μου, στη δεύτερη κατηγορία. Ξεκινώντας από τη Σπάρτη και επενδύοντας στη γη της Λακωνίας, στη γνώση, στην ποιότητα, στην καινοτομία και στη βιολογική καλλιέργεια, κατάφερε μέσα από τους Ελαιώνες Σακελλαρόπουλου να δημιουργήσει ένα όνομα που σήμερα ταξιδεύει πολύ πέρα από τα όρια του τόπου μας. Οι διεθνείς διακρίσεις είναι πλέον εκατοντάδες και έχουν ξεπεράσει τις 1.300. Το 2023 ανακηρύχθηκε Καλύτερος Ευρωπαίος Βιολογικός Ελαιοπαραγωγός, ενώ το 2026 οι Ελαιώνες Σακελλαρόπουλου έφτασαν σε ένα νέο εντυπωσιακό ορόσημο, συνολικά τα 1.458  διεθνή βραβεία. Όμως, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο δεν είναι ο αριθμός των βραβείων. Είναι ο τρόπος σκέψης που βρίσκεται πίσω από αυτά. Γιατί μια τέτοια πορεία δεν δημιουργείται τυχαία. Χρειάζεται σχ...

Αν ο αμαξηλάτης δεν μπορεί να χειριστεί τα ηνία και τα άλογα στρέφονται και τρέχουν προς διαφορετική κατεύθυνση το καθένα, τότε η άμαξα, όχι μόνο δεν πάει μπροστά, αλλά ανατρέπεται και διαλύεται

Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Σπάρτης, 7-10-2026, με θέμα τη λαϊκή αγορά, πιστοποιήθηκε, για μια ακόμα φορά, ότι η τοπική κοινωνία είναι τραγικά κατακερματισμένη και κάθε ομάδα εστιάζεται στα δικά της στενά συμφέροντα, αντί, όλες μαζί, να βρουν μια κοινή συνισταμένη και να στρατευθούν στην εξυπηρέτηση του ευρύτερου συμφέροντος της πόλης. Αυτόν τον κατακερματισμό, ενθαρρύνει, με την πολιτική του, ΚΑΙ το δημοτικό συμβούλιο Σπάρτης, στο σύνολό του, το οποίο, κάθε φορά, αντί να ανοίγει δρόμους, με ρηξικέλευθες ιδέες, προτάσεις και έργα, εντάσσοντας σε κοινούς σκοπούς τις κοινωνικές ομάδες, υποτάσσεται στη λογική του πολιτικού κόστους, εκτιμώντας  σε κάθε συνεδρίαση ποια κοινωνική ομάδα φέρνει δημοφιλία και περισσότερους ψήφους. Ένα άρμα, για να πάει μπροστά, πρέπει τα άλογα που...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Ο ΧΘΕΣΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ» (ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ Σπάρτη 2019, σσ. 56-59)

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85444-1940-41-otan-oi-imeres-me-ti-nikiforo-aktinobolia-tous-teleionan-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Στο Δημοτικό Σχολείο, εξάλλου, του χωριού βούιζε το πεινασμένο πλήθος των άλλων Ιταλών αιχμαλώτων. Τους φρουρούσαν κι εδώ δυο τρεις φαντάροι μας. Πεινούσαν οι Ιταλοί, πεινούσαν και οι Έλληνες φαντάροι. Πού να λειτουργήσει, σε τέτοιες έκτακτες περιστάσεις επιμελητεία; Όλα, ημέρα με την ημέρα, γίνονταν και πιο ρευστά, πιο αβέβαια. Οι γυναίκες του χωριού πήγαιναν, η μια μετά την άλλη, ένα καρβέλι ψωμί για τους στρατιώτες μας, και χωρίς καμιά διάκριση και στους δυστυχισμένους αιχμαλώτους. Υπήρχε ακόμα ψωμί στο χωριό, αν και λιγοστό, γιατί ήταν στο τέλος της χρονιάς και δεν είχαν ακόμη συνάξει τη νέα σοδειά, που δυστυχώς για...

Ο αθόρυβος φάρος σε μια κοινωνία στο σκοτάδι

Η 5η Οκτωβρίου έχει ανακηρυχθεί, λέει, Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών. Διότι ως γνωστόν, η ανθρωπότητα τρέφει μια απέραντη στοργή για τις «παγκόσμιες ημέρες» — είναι ο πιο ανώδυνος, ο πιο ανέξοδος τρόπος να ξεπλένουμε τις συλλογικές μας ενοχές, πετώντας μια γιορτή στο καλεντάρι, βγάζοντας κι έναν λόγο γεμάτο βερμπαλισμούς για το «λειτούργημα» του δασκάλου, πριν επιστρέψουμε κανονικότατα στη γνωστή, λαμπρή μας βαρβαρότητα.  Αν κοιτάξει κανείς τη θεμελιώδη αλήθεια του πράγματος, ο δάσκαλος είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος για κάθε εξουσία, διότι η πραγματική του δουλειά —όχι αυτή που περιγράφουν τα αναλυτικά προγράμματα του Υπουργείου— είναι να μαθαίνει στα παιδιά να σκέφτονται, και μια κοινωνία που σκέφτεται αποτελεί τον απόλυτο εφιάλτη κάθε γραφειοκράτη, κάθε πολιτικάντη και κάθε εμ...

Τα πρότυπα που έδωσαν στα Ελληνόπουλα οι εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις» (αντιμεταρρυθμίσεις πες καλύτερα) από το 1974 έως ΚΑΙ σήμερα, στη θέση της Άννας, του Μίμη, της Έλλης και της Λόλας, φαίνονται ξεκάθαρα από την εικόνα της σημερινής κοινωνίας και δη των νέων και δεν χρειάζονται περαιτέρω σχολιασμό

Παλαιότερα, όταν τα πρωτάκια πήγαιναν στο σχολείο, τα καλοδέχονταν τέσσερα καλά παιδιά, αδελφάκια, η Άννα, ο Μίμης, η Έλλη και η Λόλα, μέσα από τις σελίδες του  παλαιού και πολυαγαπημένου Αλφαβηταρίου. Τα τέσσερα αδέρφια, κατοικούσαν με τους γονείς και τη γιαγιά τους σ’ ένα απλό και όμορφο σπιτάκι με κεραμίδια, στην πόλη. Ήταν φρόνιμα και καλόκαρδα παιδιά, με ξάστερα χαμογελαστά πρόσωπα και λαμπερά μάτια, σέβονταν και αγαπούσαν τους γονείς, τη γιαγιά τους, τους δασκάλους τους και τους μεγαλυτέρους, διάβαζαν και φρόντιζαν να είναι καλοί μαθητές και καλά παιδιά στο σχολείο, κάθε Κυριακή και γιορτή πήγαιναν με τους γονείς τους στην εκκλησία, αγαπούσαν την Πατρίδα κι έπαιρναν μέρος με πολύ καμάρι στις σχολικές Εθνικές Γιορτές και στις παρελάσεις κρατώντας καμαρωτά τη Γαλανόλευκη. Η Άννα,...

Ο φασισμός δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε απλό εργαλείο. Είναι μια «εξαιρετική μορφή καπιταλιστικού κράτους» που ξεπηδά μόνο όταν ο καπιταλισμός τρώει τα σωθικά του σε συνθήκες βαθιάς δομικής και θεσμικής κρίσης

Στις 3 Οκτωβρίου 1979, αυτοκτονεί ο Νίκος Πουλαντζάς πέφτοντας από το παράθυρο του 29ου ορόφου της παρισινής πολυκατοικίας όπου κατοικεί ο φίλος του, ο Έλληνας κοινωνιολόγος Κωνσταντίνος Τσουκαλάς. Η ληξιαρχική πράξη θανάτου του καταγράφει τον θάνατό του στις 11:40, στη λεωφόρο Ιβρί, αριθμός 20, στο 13ο διαμέρισμα του Παρισιού. Το βιβλίο «Φασισμός και Δικτατορία» του Νίκου Πουλαντζά, που κυκλοφόρησε το 1970 εν μέσω της δικής μας χούντας των συνταγματαρχών και ενώ ο συγγραφέας δίδασκε στο Παρίσι, δεν είναι μια ανέμελη ιστορική περιδιάβαση για να περνάει η ώρα. Είναι μια βουτιά στη θάλασσα της πολιτικής κοινωνιολογίας του 20ού αιώνα για να απαντήσει στο πιο αμείλικτο ερώτημα. Πώς κατάφεραν οι φασίστες και οι ναζί να βάλουν στο γύψο προηγμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες με ισχυρότατο, οργανωμέν...

Στα δύσκολα πετούν ψηλά. Πετούν παιανίζοντας από φόβο ή από χαρά. Δεν έμαθα ποτέ την διαφορά.

Αγαπώ όλα τα πετεινά του ουρανού. Όλα. Χωρίς λόγο. Ίσως, φαντάζομαι, γιατί τα περισσότερα δεν έχουν άμυνας πολλούς μηχανισμούς  Σχεδόν κανέναν εκτός απ᾽ το πέταγμα τους. Κι εμένα μ᾽ αρέσουν τα ανοχύρωτα πράγματα και οι ανοχύρωτοι και από επιλογή ανυπεράσπιστοι  άνθρωποι μου αρέσουν. Μου αρέσουν ύστερα τα πετούμενα γιατί είναι ελαφριά. Πώς αλλιώς άλλωστε αφού έτσι πρέπει για να πετούν. Δεν χρειάζονται βάρη περιττά και δεν τα έχουν. Έτσι μου φέρνουν  στους πένητες του κόσμου τούτου, όσους έχουν επιλέξει να μοιράζουν άπλετα τα πλούτη, κι όλα όσα θα τους έκαναν σημαντικούς, να αποφεύγουν συστηματικά. Πιο πολύ όμως από όλα τα πουλιά αγαπώ τους κορυδαλλούς. Παιδί τους είδα να πετούν πάνω απ᾽ τα χρυσά  θερισμένα του χωριού, καλοκαίρι καιρό, τους είδα στα υγρά σούρουπα του Οκτώβρη να σκαλίζο...

Δηλώνω κατηγορηματικά ότι η αυθαιρεσία, η αδιαφάνεια στη διαχείριση του προσωπικού και ο εμπαιγμός των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών με αναπηρία δεν θα γίνουν ανεκτά

Στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λακωνίας και το ΠΥΣΔΕ, η διοικητική αλχημεία συναντά τον νεοφιλελεύθερο ζήλο, και η αδιαφάνεια στη διαχείριση του προσωπικού βαφτίζεται «υπηρεσιακή κανονικότητα», σε μια προσπάθεια διοικητικού εξευτελισμού που ξεπερνά κάθε όριο θεσμικής σοβαρότητας. Η πρόσφατη απόφαση της Διευθύντριας Εκπαίδευσης, να αρχειοθετήσει την αίτηση που υπέβαλα στις 14-09-2026 για απόσπαση διευκόλυνσης λόγω αναπηρίας, βασισμένη σε έγγραφη  έκφραση γνώμης του Συμβούλου Εκπαίδευσης Μηχανολόγων για το αν δύναμαι να διδάσκω στα εργαστήρια. Δεν γνωρίζω αν έλαβε γνώση των ιατρικών σημειωμάτων, και η  οποία δεν μου κοινοποιήθηκε ουδέποτε για να λάβω γνώση, δεν αποτελεί απλώς μια υπηρεσιακή αυθαιρεσία, αλλά ένα μνημείο υποκρισίας και αχαρακτήριστης συμπεριφοράς απέναντι στους ε...

Είναι απορίας άξιον αν μπορεί μια τέτοια κυβερνητική πολιτική να βγάλει την Ελλάδα από τις συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης που επιφέρει πλήθος κοινωνικών προβλημάτων και καθιστά τη ζωή των μη προνομιούχων τάξεων δύσκολη και δυσβάστακτη

Η Δημοκρατία ως πολίτευμα έχει ως συστατικό στοιχείο την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία κατά την εκλογική βούληση του λαού. Έτσι είτε συμφωνά κάποιος με ένα κόμμα που εξελέγη και ασκεί την κυβερνητική εξουσία, είτε διαφωνεί για διάφορους λόγους, είναι υποχρεωμένος ως δημοκρατικός πολίτης να παρακολουθεί την κυβερνητική πολιτική κι όταν χρειάζεται να ασκεί την πρέπουσα κριτική. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κυβερνά επί μία επταετία με ευνοϊκές συνθήκες που δεν τις είχε καμία άλλη προηγούμενη κυβέρνηση. Ενδεικτικά: Παρέλαβε την Ελλάδα απαλλαγμένη από τα μνημόνια της αυταρχικής επιβολής των ευρωπαίων και μη δανειστών της χρεωκοπημένης χώρας μας, με ρυθμισμένο το χρέος, με κουμπαρά 35 δις στο κρατικό ταμείο, με την κοινωνία ταλαιπωρημένη αλλά με το κεφάλι ψηλά, χάρις στη γενναία απόφαση του ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Ο ΧΘΕΣΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ» (ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ Σπάρτη 2019, σσ. 56-59)

Οι πρώτοι Ιταλοί αιχμάλωτοι στα χωριά μας   Πρέπει να ήταν γύρω στις 10 με 15 Απριλίου, όταν δηλαδή ο ελληνικός στρατός αντιστεκόταν, περικυκλωμένος από τα γερμανικά στρατεύματα στη γραμμή Μεταξά, στη Μακεδονία. Έβλεπα έκπληκτος τους πρώτους Ιταλούς αιχμαλώτους να περνούν από το χωριό. Τους συνόδευαν δύο μονάχα δικοί μας στρατιώτες. Ο ένας έφερε το βαθμό του δεκανέα. Αυτοί μόνο. Ο ένας μπροστά και ο άλλος στο τέλος μιας ατέλειωτης σταχτοπράσινης ανθρώπινης κολώνας που κυριολεκτικά σερνόταν στο δρόμο. Σερνόταν το δύστυχο ανθρώπινο κοπάδι. Σέρνονταν κατάκοποι οι Ιταλοί αιχμάλωτοι και οι δύο έλληνες στρατιώτες. Τους βάραινε πιο πολύ το όπλο τους και η χλαίνη που κρατούσαν. Σπεύδω και παίρνω τη χλαίνη του ενός. Η μυρωδιά της ερχόταν από τα βουνά της Αλβανίας. Δεν πατούσα στη γη. Γιατί να...

Η πόλη δεν χρειάζεται να κατασκευάσει άλλον μύθο. Χρειάζεται να δείξει αυτόν που ήδη έχει

Υπάρχουν πόλεις που χρειάζονται χρόνο για να εξηγήσουν ποια είναι. Και υπάρχουν πόλεις που το όνομά τους προηγείται της εικόνας τους. Η Σπάρτη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι ένας άγνωστος τόπος που περιμένει να συστηθεί. Είναι ένα παγκόσμιο όνομα, βαθιά χαραγμένο στην ιστορική μνήμη. Ένα όνομα που γεννά προσδοκία, συγκίνηση και σεβασμό πολύ πριν ο επισκέπτης φτάσει στα όριά της. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τους αθλητές που έρχονται από κάθε γωνιά της γης. Δεν φτάνουν εδώ μόνο για έναν αγώνα, έναν τερματισμό ή μια συμμετοχή. Έρχονται έχοντας ήδη μέσα τους μια εικόνα της Σπάρτης. Τη Σπάρτη της αντοχής, της πειθαρχίας, της αρετής, της υπέρβασης, της θυσίας και του μέτρου. Και αυτή η προσδοκία είναι ίσως ένα από τα πολυτιμότερα κεφάλαια που διαθέτει η πόλη. Η στιγμή της αλήθ...

Καθισμένο εκεί, στο «σπιτάκι» του, κάθε πρωί, «μιλάει» ασταμάτητα, με τρίλιες όμορφες και φωνούλες γλυκές.

Δίπλα από το σπίτι μου, είναι ένα άλλο σπίτι με κήπο και μέσα στο κήπο μια πορτοκαλιά. Εκεί στην πορτοκαλιά, μέσα στα πυκνά της φυλλώματα, πρέπει να έχει φτιάξει τη φωλιά του και να ετοιμάζεται για τον χειμώνα, ένα πουλάκι του Θεού.  Δεν ξέρω τι πουλάκι είναι…δεν το έχω δει ποτέ…κι ας είναι τόσο κοντά μου, μιας και είναι ντροπαλό και διακριτικό, έτσι όπως πρέπει να είναι η ομορφιά.  Καθισμένο εκεί, στο «σπιτάκι» του, κάθε πρωί, «μιλάει» ασταμάτητα, με τρίλιες όμορφες και φωνούλες γλυκές. Δεν καταλαβαίνω ΤΙ λέει.  Καταλαβαίνει, όμως, η καρδιά μου. ...

Η Σπάρτη, με πολλούς τρόπους, κραυγάζει «βοήθεια» για τη λύση (ή τουλάχιστον τη βελτίωση) του Νο1 χρόνιου προβλήματός της, που είναι το κυκλοφοριακό

Δευτέρα, 28-9-2026, πρωί, στην οδό Γκορτσολόγου, με κατεύθυνση προς την Όθωνος-Αμαλίας: Νομίμως είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά στην οδό. Νομίμως ένα βαρύ όχημα προσπαθεί να  διασχίσει την οδό, παίζοντας με τα χιλιοστά, για να μπορέσει να περάσει από τις Συμπληγάδες, σιγά - σιγά, σταματώντας - ξεκινώντας, σταματώντας - ξεκινώντας… βγάζοντας, τελικά, τον συνοδηγό στο οδόστρωμα για κουμάντο. Πίσω από το φορτηγό καραβάνι αγανακτισμένων γιωταχήδων που θέλουν να πάνε στις δουλειές τους κι έχουν μπλοκαριστεί στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Τελικά, σε μια πόλη ΔΕΝ μπορεί να είναι όλα… νόμιμα: Ή σε κάποιους δρόμους θα απαγορευτεί το παρκάρισμα και στις δυο πλευρές… Ή θα υπάρξει ωράριο τροφοδοσίας καταστημάτων και εκφόρτωσης εμπορευμάτων, εκ μέρους του δήμου Σπάρτης, όπω...

Το ερώτημα είναι ένα, αμείλικτο και πολιτικό: «ποιος κρατάει το κουμπί»

Το κείμενο του Μπέρνι Σάντερς, του εμβληματικού Αμερικανού γερουσιαστή από το Βερμόντ, της πιο αναγνωρίσιμης αριστερής και προοδευτικής φωνής στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, που εδώ και δεκαετίες τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα και την ανεξέλεγκτη ισχύ του κεφαλαίου, δεν είναι απλώς μια πολιτική ομιλία. Είναι ένας επικήδειος για τον ρομαντισμό της τεχνολογικής προόδου, γραμμένος με τη βαριά σφραγίδα του αμερικανικού προοδευτισμού. Αφήστε για λίγο τα κινητά, τα χαζολογήματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις παιδαριώδεις αυταπάτες περί «ψηφιακού εκδημοκρατισμού». Ο γέρο-Μπέρνι ανέβηκε στο βήμα της αμερικανικής Γερουσίας, αυτού του ναού της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Ή, τουλάχιστον, όσο πιο καθαρά του επιτρέπει το αμερικανικό συνταγματικό πλαίσιο, ...

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε και δημοσιεύθηκε στις 8-1-2020. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, σήμερα, η κατάσταση του ψηφιδωτού της πλατείας, έργο του αείμνηστου συμπατριώτη μας εικαστικού ΚΑΛΛΙΔΩΡΟΥ, είναι χειρότερη από ποτέ

   «Κάθε φορά που κάποιος έγραφε για τις φθορές των «δύστυχων» ψηφιδωτών της πλατείας της Σπάρτης, οι εκάστοτε δημοτικές αρχές αντιδρούσαν με τη μέθοδο του τσιμέντου!!! Έστελναν, δηλαδή, έναν εργάτη, ο οποίος έφτιαχνε επί τόπου λίγο τσιμεντάκι και με το μυστρί «σοβάτιζε» τα ψηφιδωτά!!! Καταγγελία και τσιμέντωμα, δηλαδή. Τώρα, μια νέα φθορά βρίσκεται σε εξέλιξη στο ψηφιδωτό με  την Αρπαγή της Ευρώπης. Ας ελπίσουμε πως δεν θα συνεχιστεί η λογική του … «τσιμέντο να γίνει», γιατί, τότε, σε μερικά χρόνια, θα έχουμε στα ψηφιδωτά της πλατείας περισσότερο τσιμέντο παρά ψηφίδες. Επειδή, έτσι κι αλλιώς, είναι μια κατάσταση που μας εκθέτει πολλαπλώς, θα πρέπει ο δήμος Σπάρτης να αντιμετωπίσει με την δέουσα σοβαρότητα το θέμα και να δει, με την βοήθεια ειδικών, πώς θα αποκατασταθεί οριστικ...

Ερωτεύτηκε τη γλώσσα, μίσησε την υποκρισία, αποδόμησε τους εθνικούς μύθους και μας έδειξε ότι το να είσαι Έλληνας δεν σημαίνει να καμαρώνεις για τους προγόνους σου, αλλά να έχεις την ευθύνη της λέξης που προφέρεις.

Τι συνέβαινε  στην ελληνική ποίηση τη δεκαετία του ’30; Τι σημαίνει νεοελληνικός βλαχομπαροκισμός; Ζούσαμε σε μια χώρα που, αφού κατάφερε το 1922 να εξαφανίσει τον ελληνισμό της Ανατολής μέσα στις φλόγες της μικρασιατικής τυχοδιωκτικής εκστρατείας, αποφάσισε να το ρίξει στον θρήνο, στον εθνικό αυνανισμό και στη στιχοπλοκία. Από τη μια είχες τους παραδοσιακούς εθνικούς ποιητάδες που αναμασούσαν δεκαπεντασύλλαβους για τις λεβεντιές του Γέρου του Μοριά, κι από την άλλη τους απελπισμένους μιμητές του Καρυωτάκη, που έκλαιγαν τη μοίρα τους στα σκοτεινά καφενεία της Αθήνας, περιμένοντας τη σειρά τους για να αυτοκτονήσουν. Η Ελλάδα της εποχής εκείνης ήταν ένα απέραντο, επαρχιακό νεκροταφείο ιδεών. Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο Γιώργος Σεφεριάδης. Όχι κανένας λιμοκοντόρος της πλάκας, αλλά ένας...

Ο Δάσκαλος εκείνου του καιρού ήταν υποχρεωμένος από το Κράτος και από την Υπηρεσία να διαμένει στον τόπο που είχε διοριστεί και να μην απομακρύνεται απ’ αυτόν, για κανένα λόγο, χωρίς ειδική άδεια από τον Επιθεωρητή, η οποία δύσκολα δινόταν

Κάθε που αρχίζει μια σχολική χρονιά η μνήμη στρέφεται στους Ήρωες Δασκάλους του παρελθόντος και υποκλίνεται μπροστά τους με σεβασμό, γιατί ήταν αυτοί που, μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, πήραν στοργικά από το χέρι την πεντάρφανη Παιδεία και μέσα από Συμπληγάδες, μέσα από Σκύλες και Χάρυβδες και Σειρήνες, μόνοι και αβοήθητοι, κακοπληρωμένοι και διαρκώς υπό διωγμόν, κατάφεραν να την φέρουν ζωντανή στο Σήμερα. Τότε, ΟΛΑ τα χωριά μας έσφυζαν από ζωή και τα σχολεία τους ήταν γεμάτα από πλήθος μαθητών, που ΕΝΑΣ Δάσκαλος (συνήθως) καλούνταν από την πολιτεία να τα μάθει γράμματα. Έχουν να λένε οι παλιότεροι για 1 Δάσκαλο ακόμα και με 100 μαθητές, που πάσχιζε και μάτωνε, κυριολεκτικά, κάθε μέρα, πρωί και απόγευμα, επτά μέρες την εβδομάδα, για ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτό που του ’λεγε η καρ...

Δυστυχώς, οι προσπάθειες του Δήμου αντί να εστιαστούν στη σωστή ολοκλήρωση του έργου, αντικαθίστανται από διαδόσεις περί σχεδιασμού επαναφοράς στο προηγούμενο καθεστώς των φοινίκων, ίσως για να ταιριάζουν αυτοί με μια Σπάρτη θερμοκήπιο τους μήνες του καλοκαιριού!

Η Νέα Σπάρτη  είχε ως προνόμιο τη σχεδίασή της από  τον πολεοδόμο Φραντς Στάουμφερτ, που επιστρατεύτηκε από τον Βασιλιά Όθωνα για να σχεδιάσει το νεοκλασικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλης, το οποίο εγκρίθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1834. Ο Στάουμφερτ εμπνευσμένος από τις αρχές του κλασικισμού εκπόνησε ένα πρωτοποριακό σχέδιο με βάση το Ιπποδάμειο Σύστημα (τετραγωνισμένο δίκτυο), που προέβλεπε φαρδιούς δενδροφυτεμένους δρόμους, μεγάλες πλατείες κι ελεύθερους χώρους. Οι μετέπειτα δήμαρχοι, δέσμιοι των τοπικών συμφερόντων, αλλοίωσαν το αρχικό σχέδιο, άλλος πολύ κι άλλος λίγο, και παρόλα αυτά η Σπάρτη διατήρησε πολλά από τα στοιχεία του Στάουμφερτ, διακρινόμενη στην ελληνική επικράτεια για τη ρυμοτομία της, τα δίπατα νεοκλασικά με τις πράσινες αυλές, παρά το γεγονός ότι μερικές επεμβάσεις ήτ...

Ο Δήμος Σπάρτης, οφείλει να ξαναδεί το αίτημα των δημοτών για αποκέντρωση της Λαϊκής Αγοράς

ΠΡΙΝ από λίγα χρόνια, οι δημότες του Νέου Κόσμου-Ψυχικού και της Λάκκας Σπάρτης, με αυτενέργεια και αυτοοργάνωση, με τη συγκέντρωση 4.000 και πλέον υπογραφών, εξέφρασαν προς τον δήμο Σπάρτης το δίκαιο και ώριμο αίτημά τους, για μεταφορά της Λαϊκής Αγοράς της Τετάρτης στις συνοικίες τους, εκτιμώντας με τεκμηριωμένα επιχειρήματα πως αυτή η απόφαση θα ήταν υπέρ των δημοτών, υπέρ των παραγωγών και πωλητών της Λαϊκής, υπέρ του Εμπορικού Συλλόγου και υπέρ του Δήμου Σπάρτης. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως, οι κάτοικοι Ν. Κόσμου-Ψυχικού και Λάκκας Σπάρτης βρέθηκαν απέναντι στην απόλυτη άρνηση (!!!) εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου, του Εμπορικού Συλλόγου και του Συλλόγου Παραγωγών και Πωλητών Λαϊκών Αγορών Νομού Λακωνίας (ΓΑΙΑ), με αποτέλεσμα το αίτημα να απορριφθεί, με ισχνά και εκτός τόπου και χρόνου επιχ...

Η πρόσφατη περίπτωση, όμως, κι ενδεχομένως άλλες, φανερώνουν την ανεπάρκεια του συστήματος αυτού και την ομολογημένη πλέον αδυναμία των Ιατρικών Συλλόγων να προβούν στον επιτόπιο έλεγχο των αιτούμενων τη νομιμοποίηση ιατρείων

Ο αδόκητος θάνατος του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη στο ψευτο-ιατρείο μιας ανειδίκευτης γιατρού έφερε στο φως της επικαιρότητας ένα πολύ σοβαρό θέμα για την ύπαρξη κι ελεύθερη λειτουργία ανθρώπων, που ανήκουν στους λεγόμενους κομπογιαννίτες, οι οποίοι ζουν και  βασιλεύουν με την ανοχή του ελληνικού κράτους.  Όπως είναι γνωστό κάποιος που σπουδάζει στο εξωτερικό και θέλει να αναγνωριστεί το πτυχίο του στην Ελλάδα πρέπει να καταθέσει ηλεκτρονική αίτηση στην πλατφόρμα του gov.gr, η οποία απευθύνεται στον αρμόδιο Οργανισμό ΔΟΑΤΑΠ (Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης) για να προβεί στον απαιτούμενο έλεγχο και να αναγνωριστεί επισήμως ο υποβληθείς ακαδημαϊκός τίτλος. Από τα περιστατικά, όμως, που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι ο μηχανισμό...

Με αφορμή την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη στη Νίκαια και την εικόνα χιλιάδων ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν για να τον αποχαιρετήσουν, το ίδιο ερώτημα επανέρχεται

Τι κάνει τόσους ανθρώπους να θέλουν να πενθήσουν μαζί για κάποιον που γνώριζαν μόνο από τα τραγούδια του; Και γιατί η ίδια εικόνα μας γυρίζει πίσω, δέκα χρόνια πριν, στην κηδεία του Παντελή Παντελίδη; Και οι δύο καλλιτέχνες είχαν δημιουργήσει μια ιδιαίτερη οικειότητα με το κοινό τους. Δεν ήταν απλώς φωνές. Ήταν πρόσωπα στα οποία χιλιάδες άνθρωποι αναγνώριζαν κάτι από τον εαυτό τους: το «λαϊκό παιδί», τον άνθρωπο της γειτονιάς, εκείνον που έμοιαζε να μιλάει τη γλώσσα της δικής τους ζωής. Ακόμη κι αν δεν τους είχαν συναντήσει ποτέ, η σχέση ήταν συναισθηματικά πραγματική. Και όταν μια τέτοια σχέση διακόπτεται από τον θάνατο, η απώλεια δεν βιώνεται μόνο ως απουσία ενός καλλιτέχνη. Βιώνεται ως ρήξη με κάτι βαθύτερο.   Εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον ψυχολογικό φαινόμενο: η μετατροπή ...

Εκεί που οι σοφοί του κόσμου Κριτές «βλέπουν» χαμένα κορμιά, μιζέρια, καμομοιρία, έλλειψη αισθητικής και ασχήμια ένα αθώος θα δει αδέξια ψελλίσματα υπάρξεων που διψούν συντροφία, που ψάχνουν κοινωνία με όσα ξέρουν κι όσα μπορούν

Κάποτε, παλιά στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, δουλεύαμε τοιχογραφίες με την τεχνική του φρέσκο στο Άγιον Όρος, στην Μονή Δοχειαρίου. Άπειρος κι εγώ τότε, άπειροι και οι Μοναχοί που με βοηθούσαν, βασανιζόμασταν μέσα στις νύχτες να φέρουμε βόλτα τους χρόνους. Ένα βράδυ εμφανίστηκε ένας καλόγερος και έπιασε, αφού μας ρώτησε διακριτικά,  να μας ψάλλει κάτι πατώντας για ίσο επάνω στον κροταλιστό  ήχο της γεννήτριας που τάραζε άσχημα την ησυχία της Φθινοπωρινής νύχτας. Έπιασε με την καλωσύνη της καρδιάς του και την μαστορική του και μεταμόρφωσε την ασχήμια σε ωραιότητα και την έκανε οργανικό μέρος ενός έργου τέχνης. Αυτό είναι χάρισμα. Δεν είναι μια  ικανότητα που την κατορθώνει κανείς από μόνος του. Του χαρίζεται άμα συμφιλιωθεί με την ζωή, άμα φύγει πέραν των κρίσεων και κατακρίσεων, μ...

Η φράση που έγινε παγκόσμιο σύμβολο θάρρους, τιμής και καθήκοντος. Και όμως, απουσιάζει από την ίδια τη Σπάρτη.

Το «ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ» δεν είναι μια απλή ιστορική φράση. Δεν είναι μόνο μια ανάμνηση πολέμου και ηρωισμού. Είναι ένας ολόκληρος κώδικας ζωής. Είναι η συμπύκνωση του Σπαρτιατικού ήθους, της ευθύνης, της πειθαρχίας, της αξιοπρέπειας και της προσήλωσης στο καθήκον. Η Σπαρτιάτισσα μάνα, παραδίδοντας την ασπίδα στον γιο της, δεν του έλεγε απλώς να νικήσει. Του υπενθύμιζε ότι υπάρχουν αξίες ανώτερες από τον φόβο, το προσωπικό συμφέρον και την προσωπική ασφάλεια. Του έλεγε ότι η τιμή απέναντι στην πατρίδα, στην οικογένεια και στην κοινότητα δεν εγκαταλείπεται όταν έρθουν οι δυσκολίες. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του «ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ». Η συνειδητή επιλογή της αξιοπρέπειας. Και αυτή η αρχή δεν αφορά μόνο τα πεδία των μαχών. Αφορά κάθε εποχή και κάθε άνθρωπο που καλείται να αναλάβει ευθύνη, να υπε...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85362-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-chii-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΠΟΛΙΣ Και οι τρεις μεγάλες κατακτήσεις των Ελλήνων, η Τραγωδία, η Δημοκρατία και η «Πόλις» στην αρχαία Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, εμφανίστηκαν έπειτα από μακρύ δρόμο, πεντακόσια χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού. Κάτι καινούργιο είχε ξυπνήσει στο νου των ανθρώπων. Και αυτό το κάτι θα έμενε πια γραμμένο στη διαμόρφωση του κόσμου ολόκληρου, εννοείται του νεώτερου ευρωπαϊκού κόσμου, όπου και αν αυτός σήμερα εκτείνεται, πέρα από τα γεωγραφικά όρια της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το μότο του θέματος είναι στίχοι του Κ. Καβάφη, ενδεικτικό των σκέψεων που μας απασχολούν στις γραμμές αυτές. Ο στίχος του είναι ρητορικός, οι...

Όχι στο τέλος του τρέχοντος, αλλά ούτε και σε 10 χρόνια. Κάπου ενδιάμεσα. Τότε πιθανότατα θα κοιτάξουμε πίσω και θα καταλάβουμε ότι το νομισματικό σύστημα μέσα στο οποίο ζήσαμε όλη μας τη ζωή είχε ήδη αρχίσει να τελειώνει, μόνο που εμείς συζητούσαμε ακόμη για το επιτόκιο της προθεσμιακής

Το σημερινό σύστημα πιέζεται ήδη από τρία μέτωπα: από τα crypto, από το ΑΙ και από τα ιδιωτικά stablecoins που κάποια στιγμή μπορεί να εκδώσουν τεράστιες πολυεθνικές με εκατοντάδες εκατομμύρια πελάτες. Και τα τρία έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που δύσκολα ενθουσιάζει τις εμπορικές τράπεζες: μπορούν να τις βγάλουν από τη μέση.  Η απάντηση των κεντρικών τραπεζών λέγεται CBDC και στην Ευρώπη ψηφιακό ευρώ. Η ΕΚΤ έχει ήδη προχωρήσει αρκετά το σχέδιο, με πιλοτικό πρόγραμμα από το 2027 και στόχο το Ευρωσύστημα να είναι τεχνικά έτοιμο για πιθανή έκδοση προς το τέλος της δεκαετίας, εφόσον ολοκληρωθεί εγκαίρως το νομοθετικό πλαίσιο.   Τα crypto έκαναν πρώτα κάτι μάλλον αγενές. Απέδειξαν ότι μπορεί να υπάρξει ψηφιακή αξία που να μεταφέρεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλον χωρίς να χρειάζεται ε...