Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει

Με το θάρρος της γνώμης από το Βασίλη Λαδά... Νο 14 ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή....

Το θαύμα της Ποντεβέντρα | Η άμαξα μπροστά από το άλογο;

Με διθυράμβους, μακέτες κλπ ξεκίνησε από την προηγούμενη δημοτική αρχή η υλοποίηση μιας Μελέτης «Ανάπλασης» του κέντρου της Παλαιολόγου, η οποία είχε συνταχθεί από την προ-προηγούμενη δημοτική αρχή, αντικαθιστώντας μιαν άλλη Μελέτη, που αφορούσε … πεζοδρόμηση του κέντρου!!! Μέσα σ’ αυτόν το χαώδη προσανατολισμό προέκυψε και μια εργολαβία προβληματική, η οποία, τελικά, αποβλήθηκε, το έργο έμεινε ημιτελές και η παρούσα δημοτική αρχή προσπάθησε, εκ των ενόντων, να βελτιώσει την κατάσταση που παρέλαβε, αφήνοντας, όμως, ανοιχτά ερωτήματα: Θα παραμείνει το κομμάτι αυτό ως έχει, στη λογική του: «Ότι έγινε, έγινε;» Θα αλλάξει κάποια στιγμή; Αν αλλάξει, θα εφαρμοστεί η αρχική Μελέτη (αυτή που έμεινε ημιτελής) ή θα συνταχθεί νέα  Μελέτη; (Σε κάθε περίπτωση το «μάρμαρο» θα το πληρώσουμε ΕΜΕ...

Οι ληξιαρχικές πράξεις θανάτου των παλαιών σπιτιών της Σπάρτης όλο και πληθαίνουν: Ακόμα ένα εντυπωσιακό, παλαιό σπίτι της Σπάρτης, (Ευαγγελιστρίας 20 και Χαμαρέτου 99) ντύθηκε με τα «σάβανα» του θανάτου

«Το παλιό σπίτι έπρεπε να γκρεμιστεί ώστε στη θέση του να σηκωθεί ένα καινούργιο. Οδηγούσα τον αρχιτέκτονα μέσα από τα άδεια δωμάτια και του διηγούμουν, εν τω μεταξύ, μερικές ιστορίες. Οι σχισμένες ταπετσαρίες, τα θολά τζάμια, οι σκουρόχρωμες σόμπες - όλα αυτά πριν από λίγο καιρό - κουβαλούσαν μια σφύζουσα ζωή και ξυπνούσαν αναμνήσεις.» Αντόν Τσέχωφ – «Τo παλιό σπίτι. Διήγηση του ιδιοκτήτη»   Οι ληξιαρχικές πράξεις θανάτου των παλαιών σπιτιών της Σπάρτης όλο και πληθαίνουν: Ακόμα ένα εντυπωσιακό, παλαιό σπίτι της Σπάρτης, (Ευαγγελιστρίας 20 και Χαμαρέτου 99) ντύθηκε με τα «σάβανα» του θανάτου. Πρόκειται για την οικία ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, λαδέμπορου . Καταπληκτικό, διώροφο, μεγάλο, γωνιακό σπίτι, με κεραμίδια παλαιάς κοπής, αντιπροσωπευτικό του ύφους των παλιών σπιτιών της Σπάρτης, π...

Μετατρέπουν την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στο Ίδρυμα σε μια εμπειρία ζεστασιάς, ασφάλειας και αποδοχής

Λίγο έξω από τη Σπάρτη, εκεί όπου η ιστορία και η ανθρωπιά συναντιούνται καθημερινά, το Ίδρυμα Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων «Ο Άγιος Παντελεήμων» - Άσυλο Ανιάτων αποτελεί έναν σιωπηλό φάρο προσφοράς και αξιοπρέπειας. Το Ίδρυμα δημιουργήθηκε από την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου και αποτελεί ένα πραγματικό πρότυπο φροντίδας και αλληλεγγύης. Τι είναι, όμως, αυτό που δίνει καθημερινά ζωή και δύναμη σε αυτόν τον χώρο; Όπως έχει αναφέρει σε πολλές ομιλίες του ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, είναι οι «Ηρωίδες» του Ιδρύματος. Το νοσηλευτικό προσωπικό, που με αυταπάρνηση, υπομονή και βαθιά ενσυναίσθηση στέκεται ακούραστα στο πλευρό των περιθαλπομένων. Με αυτή τη λέξη αναγνωρίζεται το σπουδαίο έργο και η ανεκτίμητη προσφορά τους. Οι γυναίκες αυτές δεν πε...

Ο πόλεμος αυτός δεν είναι για το παρόν. Είναι για το μέλλον που ετοιμάζεται χωρίς θόρυβο. Ένα μέλλον όπου η ισχύς δεν θα φαίνεται απαραίτητα στα πεδία των μαχών, αλλά στους χάρτες των εμπορικών διαδρομών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πόλεμος παρουσιάζεται ως «αναγκαίος» και αποδεικνύεται αποκαλυπτικός. Όχι για τους λόγους που επικαλούνται οι κυβερνήσεις, αλλά για εκείνους που αποφεύγουν να πουν. Γιατί κάθε σύγκρουση αυτού του τύπου λειτουργεί σαν ακτινογραφία, δείχνει τι πραγματικά ισχύει πίσω από τις λέξεις, ποιος μπορεί και ποιος δεν θέλει, ποιος μιλά και ποιος τελικά πράττει. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν –όπως κι αν βαφτιστεί– δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο “έντασης” στη Μέση Ανατολή. Είναι μια δοκιμή αντοχής του ίδιου του διεθνούς συστήματος. Κι αν κάτι αποκαλύπτει με σχεδόν κυνική καθαρότητα, είναι ότι το περίφημο «πολυπολικό σύστημα» υπάρχει κυρίως ως προσδοκία – όχι ως πραγματικότητα. Γιατί αν υπήρχε, θα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Θα βλέπαμε τη Ρωσία και την Κίνα να στέκοντ...

Η εικόνα ενός κάλπικου «success story», βασισμένου σε διαχείριση σχεδόν 1 δις (1.000.000.000) ευρώ όχι απλώς δεν προκάλεσε αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον αλλά απεναντίας προκάλεσε μεγάλη ανησυχία

Η παρουσίαση στο Περιφερειακό συμβούλιο του απολογισμού διετίας από τον Περιφερειάρχη κ. Δημήτρη Πτωχό επιβεβαίωσε ότι η Περιφερειακή Αρχή δεν έχει κανένα συγκεκριμένο σχεδιασμό, κανένα χρονοδιάγραμμα και κανένα ρεαλιστικό στόχο. Ο κ. Πτωχός δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα από την νοοτροπία και την  πρακτική ενός  υψηλόβαθμου  «υπαλλήλου» μιας Α.Ε. που ενδιαφέρεται για τα κέρδη των ιδιοκτητών και όχι για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες-πελάτες της!   Μας παρουσίασε αριθμούς και δείκτες που ουδεμία σχέση έχουν με την καθημερινότητα και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι Πελοποννήσιοι  πολίτες (επαγγελματίες, αγρότες, κτηνοτρόφοι, υπάλληλοι, συνταξιούχοι) για να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν τα πολλά προβλήματα που βιώνουν καθημερινά. Δεν είχε να μας πει ούτε μία κο...

Μετά λύπης διαπιστώνω πως ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, η πλειονότητα των πολιτικών αντιπροσώπων έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους

Μια καθηγήτρια πέθανε. Έπεσε θύμα άσχημης συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας της. Πολλά γράφτηκαν, ακόμα περισσότερα ειπώθηκαν με αφορμή το δυσάρεστο αυτό γεγονός. Και ευθύνες αναζητήθηκαν, κυρίως στους ίδιους τους μαθητές, τους καθηγητές, τους διευθυντές, το ίδιο το σύστημα. Φυσικά και όλες οι απόψεις που σχετίζονται με μια απόπειρα  ερμηνείας συμπεριφορών που μπορούν να οδηγήσουν ένα άνθρωπο σε απόγνωση ή και στον ίδιο τον θάνατο, είναι όλες σεβαστές  και περιέχουν έναν κόκκο αλήθειας η καθεμία. Οι μαθητές, όμως, δεν είναι φυσιολογικό ούτε λογικό να επωμισθούν μεγάλο μέρος  της ευθύνης, λόγω και της ηλικίας τους και της θέσης τους. Αυτά μεγαλώνουν αντιγράφοντας  συμπεριφορές, μιμούμενα προβαλλόμενα πρότυπα. Προς το παρόν δεν θα αναφερθώ στον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου, καθώς ή...

Ο πατήρ Αθανάσιος πάντα έχει οδηγό στην ζωή του το Ευαγγέλιο δηλαδή τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού

Πριν λίγες ημέρες ο Μητροπολίτης μας ο Μονεμβασίας και Σπάρτης κύριος κύριος Ευστάθιος τίμησε μεταξύ άλλων ιερέων και τον πατέρα Αθανάσιο Σπηλιώτη, εφημέριο και προϊστάμενο του Ιερού Ναού Οσίου Νίκωνος Σπάρτης επειδή είναι πολύτεκνος ιερέας.  Ο πατέρας Αθανάσιος όμως δεν αξίζει τον έπαινο και το βραβείο μόνο επειδή είναι σε αυτήν την εποχή ένας πολύτεκνος ιερέας. Οπότε γράφω αυτό το άρθρο για να πω και κάποια άλλα χαρακτηριστικά του με αφορμή αυτή την βράβευση.   Καταρχήν επίτηδες επιλέγω να βάλω μία εικόνα όχι από το βράδυ της βράβευσης αλλά από άλλη στιγμή που ο πατήρ Αθανάσιος κρατάει το Ιερό Ευαγγέλιο.   Ο πατήρ Αθανάσιος πάντα έχει οδηγό στην ζωή του το Ευαγγέλιο δηλαδή τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Όποιος συνομιλεί μαζί του και ζητάει τη βοήθειά του σε πνευματικά θέματα κα...

Καλούμε τους ευαισθητοποιημένους πολίτες σε επαγρύπνηση και σε άμεση συλλογική αντίδραση, αν επιχειρηθεί να υλοποιηθεί αυτή η επικίνδυνη ενεργειακή στροφή πίσω από τις πλάτες μας

Ο πόλεμος με την επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν  προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο ενεργειακή-οικονομική κρίση που πλήττει όλη την ανθρωπότητα. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό: Τα ελεγχόμενα συστημικά μέσα και οι πολιτικοί πάτρωνές τους αποφεύγουν να πουν έστω και μια λέξη για την περιβαλλοντική καταστροφή που επιφέρει αυτός ο πόλεμος τόσο από τα χημικά στοιχεία των βομβών όσο κι από τις καταστροφικές εκρήξεις σε πόλεις κι ενεργειακές υποδομές που απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα χιλιάδες τόνους επικίνδυνων ρύπων. Κατά τα άλλα οι ηγήτορες της Δύσης «αγωνίζονται» για το περιβάλλον καταργώντας τα καλαμάκια, τα πλαστικά κουτάλια και τα πώματα αναψυκτικών, καταργώντας τον λιγνίτη που οι συνέπειες της καύσης του περιορίζονται σημαντικά με τη χρήση των κατάλληλων φίλτρων κι επιτρέποντας την χωρ...

Βρίσκω δύσκολο το ερώτημα, νιώθω άβολα. Είναι ως εάν πρέπει να απολογηθείς που έχεις γλώσσα μητρική και με αυτήν τολμάς την επικοινωνία και την σύσταση κοινωνίας

Χρόνια τώρα υπηρετώ την ζωγραφική δουλεύοντας με τον ελληνικό τρόπο, αυτόν που σήμερα ονομάζουμε Βυζαντινή ζωγραφική. Εργάζομαι με ένα τρόπο παλιό που έχει τις ρίζες του χιλιάδες χρόνια πριν στον πολιτισμό των Ελλήνων και κουβαλά επάνω του όλη την πείρα που έλαβαν οι Ελληνόφωνοι μέσα στις χιλιετίες για την ζωή και κυρίως τις σχέσεις. Συχνά πολλοί με ρωτούν γιατί συνεχίζω αυτόν τον τρόπο γιατί εμμένω σε μια παλιά εικαστική γλώσσα και δεν γίνομαι σύγχρονος να κάνω όσα κάνουν οι συνάδελφοι με πείρα. Βρίσκω δύσκολο το ερώτημα, νιώθω άβολα. Είναι ως εάν πρέπει να απολογηθείς που έχεις γλώσσα μητρική και με αυτήν τολμάς την επικοινωνία και την σύσταση κοινωνίας. Αλλά υποψιάζομαι πως  οι άνθρωποι σήμερα βλέπουν την ζωγραφική αλλιώς όχι σαν μιας γλώσσα επικοινωνίας αλλά μάλλον ως μέσο αυ...

Μας εκτέλεσαν μια φορά οι γερμανοί και οι συνεργάτες τους, οι σπαρτιάτες προδότες. Μη μας «εκτελείτε» κι εσείς, κάθε μέρα

Διαβάτη, που με μάτια θλιμμένα κοιτάζεις τούτο μνήμα και την οικογενειακή φωτογραφία πάνω του, με λέγανε Παρασκευά. Πατέρας μου ήτανε ο Δημήτρης Τσιβανόπουλος και τη μανούλα μου τη λέγανε Κανελιώ.  Είχα τέσσερα αδέρφια: Τον Αριστείδη, τον Δημοσθένη, τον Γιάννη και τον Σωκράτη. Εγώ ήμουνα ο μικρότερος, ο Βενιαμίν, όπως με λέγανε χαϊδευτικά. Είναι εύκολο να με δεις στη φωτογραφία. Είμαι το γελαστό παιδάκι με το κοντό παντελόνι και τις πεσμένες καλτσούλες. Εμένα και τα τρία αδέρφια μου, τον Δημοσθένη, τον Γιάννη και τον Σωκράτη, μας σκοτώσανε οι Γερμανοί στο Μονοδέντρι, στις 26 Νοεμβρίου 1943. Θυμάμαι, στεκόμουνα μπροστά στα πολυβόλα … δεν ήξερα πώς είναι να πεθαίνεις … δεν ήξερα πώς νιώθεις τη στιγμή που οι σφαίρες τρυπάνε το κορμί σου … δεν ήξερα … Έσφιγγα, μόνο, το χέρι του αδερφού...

Η αδικία μιλά στην καρδιά. Η δικαιοσύνη συχνά καταλήγει σε φιλοσοφική άσκηση

Η λέξη «δικαιοσύνη» ανήκει σε εκείνες τις λέξεις που τις προφέρουμε χαμηλόφωνα, σχεδόν με δέος. Τη συναντάμε στα συντάγματα, στις δικαστικές αίθουσες, στους πολιτικούς λόγους. Είναι μια λέξη καλοντυμένη. Κυκλοφορεί με κύρος, συνοδευόμενη από σφραγίδες, εμβλήματα και βαρύγδουπες διακηρύξεις. Κι όμως, σπάνια τη συναντάμε στη ζωή. Την αδικία, αντίθετα, τη γνωρίζουμε πολύ καλά. Τη βλέπουμε στον μισθό που δεν φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Στο εργατικό «ατύχημα» που βαφτίζεται μοιραίο. Στο δυστύχημα που εξηγείται με ένα βολικό «ανθρώπινο λάθος». Στον πρόσφυγα που πνίγεται «εκτός αρμοδιότητας». Στο έγκλημα που μένει ατιμώρητο επειδή οι ένοχοι είναι ισχυροί. Η δικαιοσύνη, λένε, είναι τυφλή. Οι κοινωνίες μας όμως δεν είναι. Βλέπουν πολύ καθαρά ποιον προστατεύει ο νόμος και ποιον αφήνει εκ...

Χάρη στο μπριγιόλ νιώθαμε κι εμείς σταρ, όταν, κολλημένοι μπροστά στον καθρέφτη της «Καλημέρας», χτενίζαμε με την τσατσάρα τα «λαδωμένα» μαλλιά μας, έτσι όπως τα χτένιζε ο Κώστας Κακαβάς ή ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, ας πούμε

Εμείς, παλιά, λουζόμαστε με σαπούνι σπιτικό, άσπρο ή πράσινο, που έφτιαχναν οι μανάδες μας από μουργόλαδα, κάθε χρόνο, για τις ανάγκες του σπιτιού. Μια φορά τη βδομάδα, κυρίως το Σάββατο, γονατίζαμε μπροστά στη σκάφη (πόσες «μετάνοιες» μπροστά της για να λουστούμε!!! Ούτε σε εικονοστάσι!!!), ρίχναμε ζεστό νερό στο κεφάλι μας με ένα μπρίκι από τον κουβά παραδίπλα και μετά τρίβαμε το σπιτικό σαπούνι πάνω στα μαλλιά μας μέχρι να αφρίσει. Ξεπλέναμε και βάζαμε άλλα δυο σαπούνια, το ένα μετά το άλλο, αφού η μάνα μας έλεγε ότι πρέπει να βάζουμε μονό αριθμό (3 ή 5 σαπούνια), ξεπλέναμε, σκουπίζαμε τα μαλλιά μας με την πετσέτα και είμαστε έτοιμοι, καθαροί. Το σπιτικό σαπούνι καθάριζε τέλεια τα μαλλιά. Κι αν είχες, κιόλας, βρόχινο νερό, ακόμα καλύτερα. Μάλιστα, από το πρώτο σαπούνι τα μαλλιά μας «τ...

Η Σπάρτη δεν ζητά λύπηση. Ζητά στρατηγική και τόλμη

Αφύπνιση ή παρακμή. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. ΠΡΙΝ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Η ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Κυρίες και κύριοι του Εμπορικού Συλλόγου Σπάρτης. Σας γράφω ως άνθρωπος που έζησε μια ολόκληρη ζωή μέσα στην αγορά. Από μικρό παιδί μέχρι τη σύνταξη πίσω από τον πάγκο ενός καφενείου. Ελεύθερος φυλακισμένος της Εστίασης. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, όλη μέρα κάθε μέρα όλο το χρόνο με κόπο, με αγωνία, με αξιοπρέπεια. Ξέρω τι σημαίνει να παλεύεις για τον ημερήσιο τζίρο. Ξέρω τι σημαίνει να περιμένεις την κίνηση που δεν έρχεται. Η εικόνα της αγοράς δεν αφήνει περιθώρια αυταπάτης. Η μειωμένη κίνηση, τα λιγότερα φώτα το βράδυ, τα καταστήματα που κλείνουν νωρίτερα, όλα δείχνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως ...

Η Μεσόγειος μετατράπηκε έτσι σε νεκροταφείο της παγκοσμιοποίησης. Από τη Λιβύη μέχρι την Ελλάδα, τα σύνορα της Ευρώπης έγιναν το πιο κυνικό σύνορο του κόσμου, εκεί όπου οι αγορές είναι ελεύθερες αλλά οι άνθρωποι όχι

Υπάρχει μια παλιά, βαθιά αστική αυταπάτη, ότι η Ιστορία συμβαίνει αλλού. Στην περιφέρεια. Στον «απείθαρχο» Νότο. Στη μακρινή Μέση Ανατολή, στον Περσικό Κόλπο, στη σκόνη της Μεσοποταμίας. Εκεί όπου οι πόλεμοι είναι, υποτίθεται, κάτι σαν εξωτικό θέαμα για τα δελτία ειδήσεων και τα think tanks. Κάτι σαν reality show της γεωπολιτικής. Μόνο που ο πόλεμος έχει ένα κακό ελάττωμα, δεν διαβάζει οικονομικές αναλύσεις. Και ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι μερικά φτηνά drones μπορούν να σταματήσουν αεροδρόμια, να παραλύσουν λιμάνια και να ρίξουν το χρηματιστήριο ενέργειας. Η παγκοσμιοποίηση, αυτό το θαύμα της τεχνολογίας και της αγοράς, αποδείχθηκε ότι είναι επίσης και η παγκοσμιοποίηση της ευαλωτότητας. Οι ίδιοι δρόμοι από τους οποίους ταξιδεύουν τα εμπορεύματα, ταξιδεύουν και οι κρίσεις. Αυτό π...

Όποιος παίζει με το θρησκευτικό αίσθημα αυτού του έθνους ιδιαίτερα τέτοιες μέρες και εμπαίζει τα Ιερά και τα Όσια της πατρίδος μας θα παίρνει την απάντησή του

Οφείλουμε σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση την οικονομική η οποία όμως γεννήθηκε από την ηθική κρίση η οποία γεννήθηκε από την πνευματική νέκρωση που έχουμε όλοι μας να απαντήσω σε ένα άρθρο https://www.spartorama.gr/articles/84656-ta-leipsana-tou-agiou-lazarou-pisti--istoria-kai-anthropini-anagki-apo-ton-panagioti-koumoundouro/#google_vignette που ήρθε στη δημοσιότητα στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο.  Δεν με αφορά ποιος έγραψε το άρθρο για αυτό και δεν αναφέρω το όνομά του όχι γιατί τον υποτιμώ σαν άνθρωπο ή δεν τον σέβομαι.   Οπότε για να αποφύγω ο συγκεκριμένος κύριος να θεωρήσει ότι βάλλω προσωπικά εναντίον του κάτι το οποίο είναι αδύνατο καθώς δεν τον γνωρίζω, δεν θα αναφέρω το όνομά του, το επώνυμό του ή την ιδιότητα του αλλά σημεία του άρθρου του τα οποία μπορεί να σ...

Καυχιόταν ως «Ειρηνοποιός» και ορεγόταν το Νόμπελ Ειρήνης, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε ως πολεμοκάπηλος και μάλιστα χωρίς να τηρεί κανένα πρόσχημα όπως γινόταν από τους προκατόχους του έως τώρα

Αποτελεί κοινή διαπίστωση τα τελευταία χρόνια ότι έχουν εκλείψει οι πολιτικές προσωπικότητες ολκής και στον ανήσυχο κόσμο μας κυριαρχούν οι ουτιδανοί ηγέτες που είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα εθνικά, τα διεθνή και τα παγκόσμια προβλήματα με συνέπεια η ανθρωπότητα να σύρεται από κρίση σε κρίση κι από πόλεμο σε πόλεμο. Οι   πολιτικοί αυτοί, όμως, ωχριούν, μπροστά στο αρνητικό μέγεθος του εκ δευτέρου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Ο άνθρωπος αυτός με την καθοδήγηση των επικοινωνιολόγων του κατάφερε να αμαυρώσει την εικόνα των δημοκρατικών Προέδρων Μπάρακ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν λοιδορώντας τους ανερυθρίαστα και χαρακτηρίζοντάς τους με προσβλητικές εκφράσεις, ενώ ταυτόχρονα εκθείαζε τον εαυτό του   και τον παρουσίαζε ως Υπεράνθρωπο που μόλις θα ανελάμβανε την εξουσία θα έλυνε αυτομά...

Στην πραγματικότητα, το λείψανο δεν μιλά για τον άγιο. Μιλά για τον άνθρωπο. Μιλά για τον φόβο του θανάτου, για τη δυσκολία του αποχωρισμού, για την ανάγκη να πιστεύει ότι κάτι συνεχίζεται.

«Τον τρόπον, οπού μεθοδεύονται, είναι άξιος γέλωτος ενταυτώ και δακρύων. Αυτοί έχουσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω, δεν αφίνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του Άθους, οπού ονομάζουν Άγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων».   Το 1806, πολύ πριν αποκτήσει η Ελλάδα την ελευθερία της, κυκλοφόρησε στην Ιταλία ένα μικρό βιβλίο που έμελλε να αφήσει μεγάλο αποτύπωμα, η «Ελληνική Νομαρχία». Ο ανώνυμος συγγραφέας του, με θάρρος σπάνιο για την εποχή, δεν μίλησε μόνο για την πολιτική σκλαβιά, αλλά και για την πνευματική. Ανάμεσα σ...

Η πόλη μας, εκτός από τη διαχείριση της καθημερινότητας, χρειάζεται Όραμα, χρειάζεται βάσεις σταθερές, για να οικοδομήσει πάνω τους την ανάπτυξή της, η οποία παραμένει, δυστυχώς, σε μαρασμό.

Αυτό που συμβαίνει, διαχρονικά, στη Σπάρτη έχει αρχίσει να οδηγεί τις σκέψεις των πολιτών σε μεταφυσικές αναζητήσεις, αφού αδυνατούν να δώσουν λογικές εξηγήσεις στα «σπαρτιατικά φαινόμενα». Παράδειγμα η Φοιτητική Εστία Σπάρτης, η οποία παραμένει μαγική εικόνα πάνω από 15 χρόνια!!! Πέρυσι, η Τρίπολη έβαλε τις βάσεις για την απόκτηση φοιτητικής εστίας 100 κλινών, αφού (προφανώς) ο δήμος Τρίπολης διεκδίκησε σθεναρά και πέτυχε σχετική έγκριση κονδυλίου από το Υπουργείο Παιδείας, για εξαγορά κτηρίου, πρώην ξενοδοχείου. Με την εξέλιξη αυτή υπάρχουν, πλέον, τρεις φοιτητικές εστίες στην Πελοπόννησο (Πάτρας, Καλαμάτας και Τρίπολης), οι οποίες αποτελούν έναν δυναμικό θεσμό τοπικής ανάπτυξης αλλά και ποιοτικής αναβάθμισης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Η Σπάρτη θα μπορούσε εδώ και χρόνια να έχει...

Θα πω ότι η ευκολία με την οποία δίνουμε την ψήφο μας σε άτομα αχρείους, αχρείαστους αλλά κυρίως άχρηστους και η διχόνοια που πολύ συχνά έχουμε είναι τα δύο ελαττώματα αυτού του έθνους

Ένας άλλος τίτλος που θα μπορούσα να βάλω κάλλιστα θα ήταν: Παρελάσεις εθνικών εορτών, παρελάσεις καρναβαλιστών και στο βάθος Τέμπη (*).  Σε όλη την Ελλάδα κατά γενική ομολογία είχε προκαλέσει αίσθηση ότι πέρυσι τέτοια εποχή σε κάθε πόλη της Ελλάδος είχε βγει αμέτρητο πλήθος κόσμου με ειρηνικές κατά γενικό κανόνα συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις υπό την βεβαιότητα που είχαν καλλιεργήσει όσοι είχαν συμφέρον για ξυλόλια παράνομα καύσιμα κτλ. σε ένα από τα τρένα που συγκρούστηκαν.   Ερχόμαστε ένα χρόνο μετά που τίποτα δεν αποδείχθηκε και η εικόνα στην κεντρική πλατεία της πόλεως δείχνει ότι ο λαός είχε μασήσει ταραμά πέρυσι για αυτό φέτος ο κόσμος ήταν στο 1/10 και πολύ λέω.   Η εικόνα αυτή θυμίζει νόμισμα. Έχει δηλαδή δύο όψεις. Κάποιος θα πει ότι η εικόνα είναι απογοητευτική και ο κόσμ...

Η Σπάρτη ως πυρήνας πολιτιστικής και τουριστικής αναγέννησης

Από πόλη διέλευσης σε πόλη παραμονής και εμπειρίας Η ανάδειξη της αρχαίας ιστορίας και του πολιτισμού της Σπάρτης δεν αφορά μόνο την πόλη. Δημιουργεί έναν ισχυρό πόλο έλξης που απλώνει τα οφέλη του σε ολόκληρη τη Λακωνία και φυσικά στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία, μέσα από διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές εμπειρίες. Αν η Σπάρτη αναδείξει οργανωμένα την αρχαία ιστορία και τον πολιτισμό της, το όφελος δεν θα περιοριστεί μόνο στα όριά της. Θα λειτουργήσει ως ισχυρός πυρήνας έλξης, δίνοντας ουσιαστική ώθηση σε ολόκληρη τη Λακωνία. Κάθε περιοχή θα βρει τον δικό της τρόπο να ωφεληθεί, μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Παράλληλα, η δυναμική αυτή θα απλωθεί φυσικά και στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Ο κάθε νομός ...

Αυτές οι παλιές φωτογραφίες είναι σαν τις γιαγιάδες του παλιού καιρού, που καθισμένες στο παραγώνι καρτέραγαν τα εγγόνια, για να τους πουν τις παλιές τις ιστορίες

Μου αρέσει να πηγαίνω σε κάποια καταστήματα στη Σπάρτη, γιατί (εκτός των άλλων) βρίσκω  εκεί παλαιούς και έγκριτους Σπαρτιάτες, που κουβαλούν μέσα τους την ιστορία της παλιάς Σπάρτης και πολλές φορές την μοιράζονται μαζί μου για να μεταφερθεί ΚΑΙ στις επόμενες γενιές. Λοιπόν, στον τοίχο ενός τέτοιου καταστήματος εστιάσεως, στην Παλαιολόγου, βρίσκεται  μια μεγάλη, όμορφη, παλαιά φωτογραφία από την πλατεία της Σπάρτης σε μέρα παζαριού. (Αλήθεια, πόσο όμορφο και πόσο χρήσιμο θα ήταν, αν ΟΛΑ τα μαγαζιά της Σπάρτης (μερικά το έχουν κάνει) φιλοξενούσουν στον χώρο τους φωτογραφίες της παλιάς Σπάρτης, ώστε να δίνουν ερεθίσματα στους νεότερους Σπαρτιάτες αλλά και στους επισκέπτες της πόλης για να μαθαίνουν τη νεότερη ιστορία της και να ανιχνεύουν τη διαδρομή της μέσα στο χρόνο!!!) Αυτές οι ...

Ο Θεός να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να μην προβούμε σε κάποια πράξη για την οποία θα μετανιώσουμε, αλλά το κακό παράγινε και δεν έχει δικαίωμα ο κάθε ασεβής να βασανίζει τους γείτονές του «για να περνάει αυτός καλά»!

Στη δύσκολη εποχή που ζούμε οι αρμοί της κοινωνικής συνοχής δοκιμάζονται συχνά από την πλήρη αναισθησία που επιδεικνύουν νεαρά άτομα τα οποία δε σέβονται τον συνάνθρωπό τους, τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης και προβάλλουν, με απουσία κοινωνικής  ενσυναίσθησης, το εγωιστικό πρότυπο του εαυτούλη, που το μόνο ενδιαφέρον του είναι: «να περνάω εγώ καλά»!  Τα τελευταία χρόνια και με αφορμή τις σπουδές στις τοπικές Σχολές πληθαίνουν τα περιστατικά της διατάραξης της κοινής ησυχίας και μάλιστα κατά τη θερινή περίοδο που τα παράθυρα είναι ανοιχτά λόγω ζέστης. Κι αναγκάζονται οι γειτονεύοντες με τους ταραχοποιούς να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να βάζουν ολονυχτίς τις φωνές : «Βρε, θα ησυχάσετε επιτέλους να κοιμηθούμε; Αύριο δουλεύουμε»! Εμείς στη γειτονιά μας έχουμε την ατυχία να συμβιώνουμε ...

Ο Επσταϊν δεν εισέβαλε σε έναν ηθικό κόσμο για να τον μολύνει. Αναδύθηκε από έναν κόσμο ήδη μολυσμένο. Δεν ήταν ρήγμα στην τάξη. Ήταν η ίδια η τάξη, σε στιγμή ειλικρίνειας. Ήταν το σύστημα χωρίς το προσωπείο του

«Είναι ο Τζέφρι Επσταϊν ο διάβολος;» Η ερώτηση, όπως την απηύθυνε ο Στιβ Μπάνον στον Τζέφρι Επσταϊν, δεν είχε τίποτα το θεολογικό, όσο κι αν ντύθηκε με τη γλώσσα της μεταφυσικής. Δεν ήταν ερώτηση περί του Κακού. Ήταν ερώτηση περί εξουσίας. Περί δομής. Περί συνενοχής. Και η απάντηση, σχεδόν ψιθυριστή, σχεδόν αδιάφορη, «όχι, αλλά έχω έναν καλό   καθρέφτη», δεν ήταν υπεκφυγή. Ήταν ομολογία. Γιατί ο Επσταϊν δεν υπήρξε ποτέ εξαίρεση. Υπήρξε αντανάκλαση. Ο διάβολος είναι μια χρήσιμη επινόηση. Ένα δοχείο όπου η κοινωνία εναποθέτει το κακό για να συνεχίσει να πιστεύει στην αθωότητά της. Προσωποποιεί αυτό που δεν θέλει να αναγνωρίσει ως δομικό. Μετατρέπει το σύστημα σε ατύχημα και την ευθύνη σε παρέκκλιση. Όμως το κακό δεν κατοικεί σε πρόσωπα. Κατοικεί σε σχέσεις. Ο Επσταϊν δεν εισέβα...

Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα

Αν ζούσε σήμερα ο Βασίλης Ραφαηλίδης θα έλεγε την αλήθεια χωρίς να τη χτενίζει. Και η αλήθεια, ως γνωστόν, είναι σαν τον άνεργο. Κυκλοφορεί αξύριστη. Δεν θα τον κατηγορούσε τον Παναγόπουλο. Θα τον θαύμαζε. Γιατί στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο να κάνεις καριέρα χωρίς να δουλεύεις. Θέλει ταλέντο. Ο Παναγόπουλος δεν είναι απλώς ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Είναι μνημείο. Και τα μνημεία, ως γνωστόν, δεν μετακινούνται. Τα μετακινούν μόνο οι εργαζόμενοι όταν θυμώνουν. Επειδή όμως ο ελληνικός λαός είναι ευγενικός, αφήνει τα μνημεία στη θέση τους και μετακινείται ο ίδιος προς την ανεργία. Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. ...

Γενικά, η εικόνα που παρουσιάζει το εσωτερικό του παλαιού Ναού Α. Δημητρίου Τσεραμιού προκαλεί θλίψη και δεν συνάδει με το εσωτερικό ενός Οίκου Λατρείας του Θεού και Μνημείου της Ιστορίας και της Ορθοδοξίας

Ως  Έθνος που ερχόμαστε από τα βάθη του χρόνου, ως Έθνος που δημιουργήσαμε τον αξεπέραστο Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και γίναμε βάθρο και θεμέλιο για τη διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού σ’ όλον τον κόσμο, έχουμε ιερή παρακαταθήκη και υποχρέωση, να σεβόμαστε και να κρατάμε ζωντανή την κληρονομιά του παρελθόντος. Ιδιαιτέρως, τα χριστιανικά θρησκευτικά και λατρευτικά μνημεία, τα οποία κατακλύζουν, κυριολεκτικά, τον ελληνικό χώρο απ’ άκρη σ’ άκρη, δείγμα της βαθιάς Θρησκευτικότητας και της Πίστης των Ελλήνων, οφείλουμε, όχι μόνο να τα σεβόμαστε, αλλά και να τα καθιστούμε λειτουργικά, ώστε να εκπληρώνουν τον προορισμό της Λατρείας του Θεού, για τον οποίο δημιουργήθηκαν, κάποτε, από τους προγόνους μας και να γίνονται ζωντανά μνημεία της Ορθοδοξίας και της Παράδοσης των  Ελλήνων.  Ένα τέτο...

«Η Ζωή πάντα θα βρίσκει τον τρόπο, να προχωρά, να εξελίσσεται, να είναι πάντα παρόν, ακόμα και όταν οι συνθήκες γίνονται πολύ δύσκολες»

Στα παλιά τα χρόνια όταν είχε πολύ καιρό να βρέξει στόλιζαν ένα κοριτσάκι με φύλλα και χλωρά κλαδιά δηλαδή έντυναν την «Περπερούνα». Με την Περπερούνα επικεφαλής τα παιδιά του χωριού πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούσαν: Περπερούνα περιπατεί περιπατεί καμαρωτή και το Θεό παρακαλεί για να στείλει μια βροχή μια βροχή καλή καλή για ν΄ ανθίσουν τα λιβάδια να φυτρώσουν τα σιτάρια να μεθύσουν τ΄ αμπελάκια να καρπίσουν σταφυλάκια. Μπάρες μπάρες τα νερά στα χωράφια τα ξερά. Καθ΄ αστάχυ ένα ταγάρι κάθε κλίμα ένα πιθάρι.   Οι νοικοκυραίοι μόλις τέλειωνε το τραγούδι της Περπερούνας έριχναν πάνω στο κεφάλι του κοριτσιού λίγο νερό και πρόσμεναν επιτέλους να έρθει η ζωογόνα βροχή. Φέτος, Δόξα τω Θεώ, ο χειμώνας αποδείχτηκε πολύ βροχερός λες και ήθελε να ισοφαρ...

Δημοκρατία, Δημοσιογραφία, Αξιοπρέπεια | Η απουσία του είναι βαριά. Όμως η παρακαταθήκη του είναι ακόμη πιο βαριά και δεσμευτική. Για μια καθαρή δημοσιογραφία. Για μια Αριστερά με αρχές. Για μια δημοκρατία που δεν φοβάται την αλήθεια.

Η απώλεια του Αριστείδη Μανωλάκου δεν είναι μόνο μια είδηση θανάτου· είναι μια ρωγμή στη συλλογική μνήμη της Αριστεράς και της μάχιμης δημοσιογραφίας. Ο Αριστείδης Μανωλάκος γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας τον Νοέμβριο του 1938. Φοίτησε στο γυμνάσιο Μολάων , σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ζει στην Αθήνα από το 1955. Ο Αριστείδης δεν υπήρξε απλώς πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ ούτε μόνο ιδρυτικό μέλος του συνεταιρισμού της Εφημερίδας των Συντακτών. Υπήρξε μια μορφή που ένωσε τη σκέψη με τη δράση, τη δημοκρατική πίστη με το προσωπικό κόστος. Από τα νεανικά του χρόνια, όταν οργανώθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ, έως την αντιδικτατορική του δράση, τις συλλήψεις, τις εξορίες και τη δοκιμασία της Λέρου, στάθηκε όρθιος απέναντι στον αυταρχισμό χωρίς να διαπραγματευτεί τις αρχές του. Στην ταρ...

Οι παλαιοί μερακλήδες την Τσικνοπέμπτη δεν λέγανε «πού θα πάμε να φάμε το βράδυ» αλλά «πού θα πάμε να πιούμε», αφού το κρασί ήτανε το νάμα της ιεροτελεστίας που τελούνταν στις παλιές ταβέρνες

Η Τσικνοπέμπτη ήταν «Χαράς Ευαγγέλιο» για τους μερακλήδες βαρελόφρονες της παλιάς Σπάρτη. Άνθρωποι της φτωχολογιάς, οι περισσότεροι, που καθημερινά πάλευαν στο σκληρό μεροκάματο και στις δουλειές του ποδαριού, για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Όχι ότι τον άλλον καιρό δεν έπιναν! Κάθε άλλο! Η ταβέρνα ήτανε γι’ αυτούς ένα στασίδι όπου κάθε βράδυ ξεφόρτωναν την κούραση και τους καημούς τους  και έσμιγαν μ’ εκείνους που τους ένιωθαν και μοιράζονταν μαζί τους ό,τι έκρυβε η καρδιά και ο νους τους. Όμως η Τσικνοπέμπτη ήταν γι’ αυτούς μια μέρα ιδιαίτερη, αφού το κρασί αποκτά άλλη γεύση και γίνεται πιο γλυκόπιοτο κάποιες τέτοιες μέρες.   Οι παλαιοί μερακλήδες την Τσικνοπέμπτη δεν λέγανε «πού θα πάμε να φάμε το βράδυ» αλλά «πού θα πάμε να πιούμε», αφού το κρασί ήτανε το νάμα της ιεροτελε...

Όταν στους δρόμους έπεφτε ξύλο και χιλιάδες εργαζόμενοι δέχονταν καταστολή, η συνδικαλιστική κορυφή διαχώριζε τη θέση της από τις “ακρότητες”. Η ταξική σύγκρουση βαφτίστηκε λαϊκισμός. Η αντίσταση, τραμπουκισμός. Έτσι χτίστηκε η ιδεολογική ηγεμονία της υποταγής.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την Ιστορία αφήνοντας ίχνη αγώνα. Και άλλοι που περνούν αφήνοντας καλοδιατηρημένες καρέκλες. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, με εμβληματικό εκπρόσωπο τον επί είκοσι χρόνια πρόεδρό της, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι από προσωπική αδυναμία? αλλά ως προϊόν μιας ολόκληρης κοινωνικής διαδρομής: της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Ο όρος δεν είναι ύβρις· είναι ανάλυση. Τον συναντά κανείς ήδη στον Λένιν, όταν περιγράφει εκείνο το ανώτερο στρώμα της εργατικής εκπροσώπησης που, δεμένο υλικά και ιδεολογικά με το αστικό κράτος και το κεφάλαιο, λειτουργεί ως μεσολαβητής πειθάρχησης αντί για όργανο σύγκρουσης. Στην ελληνική του εκδοχή, αυτό το στρώμα απέκτησε όνομα, γραφεία, ευρωπαϊκά προγράμματα και πολιτικές διαδρομές. Δεν είναι τυχαίο ότι η κορυφή της ΓΣΕΕ υπήρξε για δε...

Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» δεν είναι μουσειακό είδος για να ασχολούμαστε μαζί του κάθε χρόνο, στην επέτειό του, στις 17 του Νοέμβρη.

Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» είναι ένα ζωντανό σύμβολο που πρέπει να καθοδηγεί τη ζωή μας όσο παραμένουν ανεκπλήρωτα τα οράματά του για: «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».    Κάθε χρόνο, στην επέτειό του, το Πολυτεχνείο μας καθίζει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Μας κατηγορεί γιατί εκείνες τις τρεις μέρες που τα παιδιά πίσω από τα κάγκελα έγραφαν Ιστορία, εμείς μείναμε απ’ έξω. Ενώ ακούγαμε εκείνη την παλλόμενη φωνή του εκφωνητή από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου να μας καλεί με τη φράση «κατεβείτε κάτω… κατεβείτε κάτω», εμείς όχι μόνο δεν κατεβήκαμε κάτω, αλλά κλειδαμπαρώσαμε πόρτες και παράθυρα και αγκαλιάσαμε την ζωούλα μας, ακούγοντας τους πυροβολισμούς να σπέρνουν νεκρούς και τα τανκς να ετοιμάζονται για την εισβολή στο Πολυτεχνείο. Έτσι ο ελληνικός λαός έχασε εκείνη τη νύχτα την ιστο...

Η Σπάρτη του σήμερα και η Σπάρτη που δεν τολμήσαμε ακόμα. Όταν το ασφαλές γίνεται άλλοθι και το όραμα αναβάλλεται. Μια πόλη που φοβάται το τολμηρό, μένει καθηλωμένη στο καθημερινό.

Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κοιτάξουμε την πόλη μας με άλλο βλέμμα. Να τη δούμε όχι όπως βολεύει το σήμερα, αλλά όπως υπαγορεύει η ιστορία της. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικό βάρος έχει ο τόπος όπου ζούμε και πόσο μεγάλη δυναμική μένει ανεκμετάλλευτη. Η αλλαγή αυτή δεν θα είναι διακοσμητική. Θα είναι ουσιαστική και βαθιά. Δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτό το βήμα. Ξέρουμε όμως ότι, όταν γίνει, η πόλη θα αλλάξει. Θα ξεχωρίσει όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα, αλλά και έξω από αυτήν. Θα αποτελέσει σημείο αναφοράς, μέτρο σύγκρισης και παράδειγμα για άλλες πόλεις. Αυτό το μέλλον δεν ανήκει στη σφαίρα του ονείρου. Ανήκει στη σφαίρα της απόφασης. Μέχρι τότε, η Σπάρτη θα κινείται στα γνώριμα. Στα ασφαλή, στα μικρά, τα ελάχιστα και τα ασήμαντα. Σε επιλογές που δεν ταράζουν τα νερά, δεν ...

Αριστεροί Εφιάλτες | Έθνος Ανάδελφον | Το Λόμπι της Δραχμής | Δικτατορία στις ΗΠΑ | Αντιπολίτευση Playmobil | Φωτιά στα Γήπεδα

Αριστεροί Εφιάλτες Σε κάθε εμφάνισή τους στα ΜΜΕ οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολογούν όχι υπέρ του κόμματός τους, το οποίο πνέει τα λοίσθια, αλλά  υπέρ του Αλέξη Τσίπρα και του σχεδιαζόμενου «νέου» κόμματός του!!! Τι περιμένετε, λοιπόν, «σύντροφοι»; Διαλύστε το μαγαζί, επιτέλους, διαγράψτε τους αγώνες ετών και ετών των αγνών ιδεολόγων της Δημοκρατικής Αριστεράς και προσχωρήστε επισήμως, κλασαυχενίζοντες, στο κόμμα του Τσίπρα, ο οποίος «έκαψε» συμπούρμπουλη  την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική του πολιτική, έκανε παντοδύναμο τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, σας πρόσβαλλε κατά πρόσωπο, αποχωρώντας από το κόμμα το οποίο τον έκανε νοματαίο, φόρτωσε όλη την ευθύνη της αποτυχημένης πολιτικής του στους συνεργάτες του και με «φερετζέ» ένα κακογραμμένο βιβλίο - «κολυμβήθρα του Σιλωά...

Θεωρώ ότι στη λέξη Πύρριχος λανθάνει η έννοια του Πύργου - Η μυθική Χίμαιρα περιγράφεται ως δράκων που εκπνέει φωτιά

Εισαγωγή Η Μάνη αποτελεί πραγματικό θησαυρό για τον τοπωνυμιολόγο, καθώς διασώζει πλήθος αρχαιόθετων ονομάτων όπως το Οίτυλο, ο Γερολιμένας, η Κοίτα και ο Μέζαπος. Η περιοχή έχει αποφύγει σε μεγάλο βαθμό το «τραύμα» των μαζικών μετονομασιών, διατηρώντας τον γηγενή χαρακτήρα της. Παρά το σπουδαίο έργο ερευνητών όπως ο Δικαίος Βαγιακάκος, η επιστημονική αναζήτηση παραμένει ανοιχτή. Στο παρόν σημείωμα, επιχειρώ μια ετυμολογική προσέγγιση σε δύο συγκεκριμένα τοπωνύμια, εστιάζοντας στη βαθύτερη σημασιολογική τους σύνδεση. Πύρριχος (ή Πούρκος) και η έννοια του «Έρκους» Ο Πύρριχος, γνωστός σήμερα στους εντόπιους ως Πούρκος, βρίσκεται στην καρδιά της Μάνης, μεταξύ Κότρωνα και Αρεόπολης. Η επιβίωση του ονόματος «Πούρκος» αποτελεί αδιαμφισβήτητη γλωσσική ηχώ της αρχαίας ονομασίας. Η παρο...

Ας ειπωθούν, λοιπόν, στην μνήμη αυτών των γυναικών ορισμένες αλήθειες

Δεν ήταν «κακιά στιγμή», ούτε «τραγική σύμπτωση». Ήταν το φυσικό τέλος μιας διαδρομής που χαράχτηκε χρόνια πριν, όταν η ανθρώπινη εργασία μετρήθηκε ως κόστος και η ζωή ως παράπλευρη απώλεια. Όταν το κράτος αποσύρθηκε από τον ρόλο της προστασίας και ανέλαβε τον ρόλο του διαχειριστή των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν στα σπίτια τους. Και μαζί τους δεν γύρισαν οι λέξεις «ασφάλεια», «πρόληψη», «δικαίωμα». Έμειναν πίσω σε δελτία Τύπου, σε πίνακες, σε στατιστικές που ξέρουν καλά να κρύβουν το αίμα. Η εργασία, σε αυτή τη χώρα, δεν σκοτώνει επειδή είναι επικίνδυνη. Σκοτώνει επειδή είναι απροστάτευτη. Σκοτώνει επειδή το κράτος επέλεξε να μην ελέγχει. Επειδή οι επιθεωρήσεις υποστελεχώθηκαν συνειδητά. Επειδή η πρόληψη θεωρήθηκε «γραφειοκρατικό βάρος» για τη βιομηχανία. Επε...

«Yia Sou my Love…Ελλάδα μου»

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από τη Μουσική  και άλλοι που ζουν για τη Μουσική. Ένας απ’ αυτούς τους δεύτερους  είναι ο Σπαρτιάτης Μουσικός Αργύρης Ορφανός. «Ο Αργύρης Ορφανός γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σπάρτη, όπου και ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στο 1ο Λύκειο. Στη συνέχεια, μετέβη στην Αθήνα, όπου σπούδασε ανώτερα θεωρητικά της μουσικής με δασκάλους όπως: ο Κώστας Κλάββας, ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης, ο Νίκος Θεοδώρου και ο Δημήτρης Μηνακάκης. Πρόσφατα πιστοποίησε γνώσεις στην ηχοληψία και την μουσική παραγωγή από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος πολιτιστικών δραστηριοτήτων ως μουσικός, ερμηνευτής και δημιουργός, παράγοντας έργο με προσανατολισμό πέραν των ελληνικών συνόρων.» Εκτός από την άριστη θεωρητική και πρακτική μουσική του κατάρτιση ο Αργύρης Ορφανός διακρίνεται ...

«Αν δεν βρίσκεσαι στο τραπέζι, βρίσκεσαι στο μενού»

Μια βαρυσήμαντη ομιλία, αυτή του πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ, τράβηξε την προσοχή όλων στο Νταβός. Ο Κάρνεϊ υποστήριξε ότι η διεθνής τάξη βρίσκεται σε περίοδο ρήξης και όχι απλής μετάβασης. Παραδέχεται ότι τα προηγούμενα χρόνια το αφήγημα της διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδές. Ότι οι ισχυρότεροι εξαιρούνταν όταν τους συνέφερε. Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και, ιδίως, η αμερικανική ηγεμονία συνέβαλε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοικτές θαλάσσιες οδούς, σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα, συλλογική ασφάλεια και στήριξη πλαισίων επίλυσης διαφορών, επεσήμανε. Ωστόσο, αυτή η συμφωνία πλέον δεν λειτουργεί. Ο Κάρνεϊ απορρίπτει τον αφελή πολυμερισμό και τη διμερή εξάρτηση από ηγεμονικές δυνάμεις. Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να ενεργήσουν από κοινού, διαφορετικ...

Η πόλη που ζει με το λίγο, ενώ αξίζει το πολύ. Λίγοι επισκέπτες, λίγη ανάπτυξη. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.

Δεν μας λείπουν οι δυνατότητες. Μας λείπει η απόφαση. Όταν κάποτε αποφασίσουμε να στολίσουμε την πόλη μας σύμφωνα με τη μακραίωνη ιστορία της και να την αναδείξουμε όπως της αξίζει, τότε θα καταλάβουμε σε ποια χρυσή πόλη ζούμε. Τότε θα δούμε πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει, ουσιαστικά και όχι επιφανειακά. Δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όταν συμβεί, η πόλη θα είναι μοναδική. Για την Ελλάδα, για τον κόσμο, και ως σημείο αναφοράς για κάθε άλλη πόλη. Το μέλλον αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι επιλογή. Και όταν γίνει, τίποτα δεν θα μοιάζει τυχαίο. Θα είναι η στιγμή που η πόλη θα αποφασίσει να σταθεί στο ύψος της ιστορίας της. Σκεφτείτε τη Σπάρτη ως μια πόλη που θα προοδεύει όχι επειδή έχει θάλασσα, αλλά επειδή έχει ψυχή. Μια πόλη που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει...

Η Ιστορία δεν γράφεται για να μας παρηγορεί. Γράφεται για να μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο και τίποτα δεν χαρίστηκε. Όταν τη μετατρέπουμε σε μύθο, δεν σώζουμε το παρελθόν. Προστατεύουμε το παρόν από την κριτική.

Ο Έλληνας, όταν δεν ξέρει Ιστορία, τη φαντάζεται. Και όταν τη φαντάζεται, τη θέλει παρηγορητική. Να έχει έναν καλό πατέρα, λίγη Παναγία, και πολλή εθνική αγαλλίαση. Κάπως έτσι προκύπτει και ο κινηματογραφικός Καποδίστριας ένας κυβερνήτης χωρίς κυβέρνηση, ένας πολιτικός χωρίς πολιτική, ένας Ευρωπαίος χωρίς Ευρώπη. Καμία ιστορική αφήγηση δεν διαφημίζεται τόσο επίμονα αν δεν εξυπηρετεί κάτι πέρα από την τέχνη. Η ταινία Καποδίστριας δεν προωθήθηκε απλώς ως κινηματογραφικό έργο· προωθήθηκε ως εθνικό καθήκον. Η υπερπροβολή της, οι δημόσιες παρουσίες, οι τελετουργικές θεάσεις από την πολιτική ηγεσία, δεν λειτουργούν ως αισθητικές κρίσεις αλλά ως πολιτικά σήματα. Όταν η εξουσία πηγαίνει οργανωμένα να «δει» μια ταινία, δεν βλέπει, επικυρώνει. Η παρουσία του πρωθυπουργού στην αίθουσα δεν είχε χαρα...

Μάθημα μας έκανε ο Δάσκαλος, μάθημα μας έκαναν και οι Ήρωες του ’21, μέσα στο σχολείο

Στα χρόνια τα παλαιότερα οι Ήρωες του 1821, αυτοί που με το αίμα τους λευτέρωσαν την Ελλάδα για να έχουν τα Ελληνόπουλα Πατρίδα, βρίσκονταν καθημερινά (και όλα τα χρόνια) μέσα στο σχολείο: Στους διαδρόμους, στο γραφείο του Διευθυντή και των Δασκάλων και, κυρίως, μέσα στις σχολικές αίθουσες, ωραία φιλοτεχνημένοι πίνακες  με τους Ήρωες του 1821 ήταν αναρτημένοι στους τοίχους για να τους βλέπουν τα Ελληνόπουλα και να εμπνέονται από τη ζωή, την αυταπάρνηση και τους αγώνες τους. Πού αλλού θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια τέτοια συγκινητική συνύπαρξη της Παλιάς Γενιάς που πολέμησε και θυσιάστηκε για τη Λευτεριά με τη Νέα Γενιά που καλούνταν να πάρει απ’ τα χέρια τους τη Μυρτιά της Νίκης και τη Δάφνη της Δόξας για να φτιάξει τη Νέα Ελλάδα, έτσι όπως την ονειρεύτηκαν οι Ήρωες;    Καθόμ...

Γιατί στην πολιτική δυστυχώς ή ευτυχώς κρίνεσαι, για αυτά που λες και για αυτά που δε λες….

Όταν η «υπέρβαση των ιδεολογιών» βαφτίζει την Ιστορία περιττή και τη σύγκρουση ανήθικη, η αντιπολιτική γίνεται το πιο χρήσιμο όπλο των ισχυρών.  Μιλώντας για τη Μαρία Καρυστιανού, οφείλει κανείς να κρατάει τον σεβασμό. Από τη μία, γιατί, όπως εκατοντάδες συγγενείς, κουβαλά μέσα της ένα πένθος ασήκωτο, μια τραγωδία που δεν λέγεται. Από την άλλη, γιατί από τον ίδιο πόνο γέννησε μαζί με άλλους ένα κίνημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, που αναμόρφωσε το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Κι όμως, ο σεβασμός δεν μετατρέπεται σε τυφλή αθώωση. Η πολιτική κρίση δεν παύει να υπάρχει επειδή πονάμε, ούτε το πένθος γίνεται πιστοποιητικό ανιδιοτέλειας. Κάθε πρωτοβουλία, όσο ευγενής κι αν φαίνεται, πρέπει να κριθεί από τις επιλογές της, από τη συνέπεια και από το σχέδιο που φέρει για την κοινωνία. Αυτό, όμω...

Οι εκπαιδευτικοί δεν φοβούνται τόσο τη σύλληψη όσο τη διαρκή επισφάλεια. Την αίσθηση ότι κάθε λέξη μπορεί να παρερμηνευθεί, κάθε απόφαση να ποινικοποιηθεί, κάθε σύγκρουση να καταλήξει σε μήνυση.

Δεν υπήρξαν χειροπέδες. Δεν υπήρξε αυτόφωρο. Δεν υπήρξε σύλληψη μέσα στο σχολείο. Κι όμως, το αποτύπωμα έμεινε. Η διάψευση της ΕΛ.ΑΣ. ήρθε γρήγορα και κατηγορηματικά, με τη γλώσσα της διοικητικής ακρίβειας, καμία σύλληψη, καμία εφαρμογή αυτόφωρης  διαδικασίας, καμία εικόνα αστυνομικής επέμβασης εντός σχολικού χώρου. Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μεταφέρθηκαν στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα για προανακριτικούς λόγους, άλλοι με υπηρεσιακό όχημα, άλλοι αυτοβούλως. Τα δημοσιεύματα, ειπώθηκε, δημιούργησαν εσφαλμένες εντυπώσεις. Όμως οι εντυπώσεις δεν γεννιούνται από το τίποτα. Και ο φόβος δεν χρειάζεται χειροπέδες για να εγκατασταθεί. Το περιστατικό στη Νέα Ιωνία, ένας λεκτικός διαπληκτισμός, μια κλήση στην Άμεση Δράση, μια μήνυση για απειλή και εξύβριση, δεν είναι εξαίρεση. Είναι σ...

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό - Ξυπνήστε τη Σπάρτη των ηρώων. Όχι αύριο, όχι κάποτε. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένος χρόνος είναι ήττα χωρίς μάχη

Η πόλη που έγραψε ιστορία, κοιμάται μέσα στη λήθη. Όσο η Σπάρτη μένει στη λήθη, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν της, προδίδει και το μέλλον της. Η ιστορία δεν ζητά να τη θαυμάζεις. Ζητά να τη συνεχίζεις. Η Σπάρτη αλλάζει όταν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα. Ώρα να δώσουμε στην πόλη την εικόνα που της αξίζει. Η Σπάρτη έχει ένα όνομα που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, όμως το όνομα από μόνο του δεν φέρνει τουρισμό, ούτε ανάπτυξη. Χρειάζεται ορατά σημάδια, χρειάζεται μορφή, ψυχή και παρουσία. Πρόσωπα που να μιλούν για τη δόξα, την ανδρεία και το ήθος της πόλης. Μια πόλη χωρίς τα πρόσωπα των ηρώων της είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Ας αναστήσουμε, λοιπόν, τη ψυχή της Σπάρτης με έργα που τιμούν το παρελθόν και εμπνέουν το μέλλον. Να αποκτήσει ξανά μνημεία, αγάλματα, θεματικά σημεία και ι...

Φοβόμαστε μήπως η, από σαράντα κύματα, αποκατάσταση της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Σπάρτης έχει την ίδια κατάληξη με το φυσικό αέριο

Το καίριο -και, δυστυχώς, επαναλαμβανόμενο- ζήτημα της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων περιφερειακής Αρχής και κυβέρνησης για τα πολύπαθα έργα της Σπάρτης αναδεικνύει η ερώτηση που κατέθεσε ο Περιφερειακός Σύμβουλος Πελοποννήσου, Γιάννης Νικολάου, με εισήγηση της Ελένης Κιούση, εκπροσώπου της περιφερειακής παράταξης στη Λακωνία.  Αφορμή, αυτήν την φορά, είναι η απένταξη του έργου αποκατάστασης και ανακαίνισης του εμβληματικού «Αρχοντικού Ματάλα» (Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Σπάρτης) από τη χρηματοδότηση του ΠΕΠ «Πελοπόννησος 2021-2027», με απόφαση του Περιφερειάρχη, κ. Πτωχού στις 12 Δεκεμβρίου 2025. Μήπως αποδειχθεί μία ακόμα εξαγγελία χωρίς αντίκρισμα για τη Σπάρτη και τους πολίτες της;   Η περιφερειακή Αρχή καλείται να απαντήσει: 1.  Για ποιους συγκεκριμένους λόγους ακύρωσε τη χρηματο...

Το πανεπιστήμιο Texas Α&Μ διδάσκει πλέον Φιλοσοφία χωρίς Πλάτωνα. Διότι η πολιτεία-προπύργιο του MAGA και του καθεστώτος Τραμπ, ανησυχεί για την επίδραση ανατρεπτικών ιδεών σε «ευάλωτα» μυαλά...

Πριν από περίπου 2.500 χρόνια, ο δάσκαλος του Πλάτωνα, ο Σωκράτης, καταδικάστηκε σε θάνατο ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Από τότε, η σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία και τα όρια της ελευθερίας της σκέψης και του λόγου δεν σταμάτησαν να επανεξετάζονται Η εξωφρενική απόφαση ενός πανεπιστημίου στο Τέξας να «κόψει» τον Πλάτωνα από το μάθημα της Φιλοσοφίας, μπορεί σε ορισμένους από εμάς να προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα, όμως στην πραγματικότητα αφορά ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα: δεν πρόκειται μόνο για την ελευθερία της διακίνησης των ιδεών, αλλά για τα όρια της ελεύθερης σκέψης μέσα σε συνθήκες που θεωρούμε δημοκρατικές. Το ερώτημα προκύπτει σήμερα, με την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και όχι μόνο, πιο επιτακτικό από ποτέ: Είναι το «παράδοξο της δημοκρατίας», η οποία επιτρέπει τη διακίνηση ιδεών π...

Αυτή η αγροτική αντίληψη "L΄etat, c΄est moi" πρέπει, επιτέλους να σταματήσει

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑΓΗ Η κυβέρνηση μοιάζει με παίχτη  ποδοσφαίρου που κουράστηκε και ζητά από τον  προπονητή του αλλαγή. Ο προπονητής-λαός κοιτάζει στον πάγκο (αντιπολίτευση) και τον βλέπει γεμάτο με αναπληρωματικούς β΄ διαλογής. Οπότε, λέει στον κουρασμένο παίχτη (κυβέρνηση ΝΔ), «συνέχισε όσο μπορείς». Πώς να πάρεις καλό αποτέλεσμα με τέτοια ομάδα  και τέτοιον πάγκο;   ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟ… «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Τάδε έφη ο κ. Μητσοτάκης για την απαγωγή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, σε πλήρη επίγνωση του ΤΙ έλεγε. Οπότε διαγράφεται, σε μια στιγμή, η μη τήρηση της διεθνούς νομιμότητας από τις ΗΠΑ αλλά και από κάθε παγκόσμιο μιμητή της, οπότε διαγράφεται και η μη τήρηση και ο σεβασμός της νομιμότητας και του διεθνούς δικαίου από πλευράς Τουρκίας για...

Τι θα μπορούσε να κάνει η κ. Καρυστιανού; Να περιμένει! Να αγωνισθεί και μαζί της να έχει ολόκληρη την κοινωνία μας για μια δίκαιη δίκη, να ολοκληρωθεί η δίκη, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει και μετά να τραβήξει το δρόμο της...

Ένα είδος σε υπερεπάρκεια σε αυτόν τον τόπο ήταν ανέκαθεν οι αυτόκλητοι σωτήρες! Και κυρίως του πρόσφατου παρελθόντος. Όλοι τους με έναν σαφή και προκαθορισμένο στόχο! Να μας σώσουν από κάτι! Μετά αρχίζουν οι τροχιοδεικτικές βολές! Και μετά καταμέτρηση εκείνων που «τσιμπάνε»! Και εάν το άθροισμα είναι ικανοποιητικό στα πλαίσια του εταιρικού «κοπαδισμού», παλιά μας τέχνη κόσκινο άλλωστε έπεται η μεγάλη απόφαση! Κάθοδος στον πολιτικό στίβο με δημιουργία νέου κόμματος, με ότι αυτό συνεπάγεται! Από τη στιγμή που η κ. Καρυστιανού το αποφάσισε και διέβη τον Ρουβίκωνα με τη σημαία της οιωνεί κάθαρσης υπάρχει σίγουρα ένας διάχυτος προβληματισμός! Μια μάνα χαροκαμένη όπως άλλες 56 ακόμη μανάδες των Τεμπών, έχει δικαίωμα να το κάνει το κόμμα τώρα; Η εύκολη απάντηση είναι ναι! Γιατί κάθε Έλλη...

Η Δανία, που το τελευταίο διάστημα είχε αναλάβει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής», ανακαλύπτει ξαφνικά ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος για την εδαφική της ακεραιότητα δεν έρχεται από τον Πούτιν, αλλά από τον μέχρι πρότινος στενότερο και ισχυρότερο σύμμαχό της

Σήμερα στην εποχή των τεράτων, η διεθνής πολιτική παύει να είναι ανάλυση, στρατηγική ή ιδεολογική αντιπαράθεση και μετατρέπεται σε καθαρό θέατρο. Όχι μάλιστα υψηλής τέχνης, αλλά από εκείνα τα κακοκουρδισμένα κωμικά σκετς που προκαλούν πικρό γέλιο, επειδή αποκαλύπτουν γυμνό τον κυνισμό της εξουσίας. Η πρόσφατη αγωνία της Δανίας είναι μία τέτοια στιγμή. Τόσο καλοστημένη, που ούτε η πιο καυστική πολιτική σάτιρα δεν θα τολμούσε να τη συλλάβει. Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας, οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, εκείνοι που χρόνια τώρα εμφανίζονται έτοιμοι για καβγά με τη Ρωσία, εξέδωσαν μια δήλωση συμπαράστασης προς τη Δανία. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες, η διατύπωση ήταν άχρωμη, προσεκτική, σχεδόν φοβισμένη. Και όχι τυχαία. Δεν απευθυνόταν στη Μόσχα. Απευθυνόταν στην ...

Συνέντευξη του Γιώργου Δημακόγιαννη στην ραδιοφωνική εκπομπή του δημοσιογράφου Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 (Θεσσαλονίκη) και ΜΑΧΗ FM 99,8 (Αθήνα)

Από την ιστορική Αρεόπολη, την καρδιά της Μάνης, ξεδιπλώθηκε στον αέρα μια συζήτηση που δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά σπάει στερεότυπα δεκαετιών. Η Μάνη δεν παρουσιάστηκε ως τουριστικό φυλλάδιο, αλλά ως αυτό που πραγματικά υπήρξε: μια γεωγραφική και ιστορική ιδιαιτερότητα, μια γωνιά της Ελλάδας που έζησε τέσσερις αιώνες εκτός οθωμανικού ζυγού, πληρώνοντας την ελευθερία της με ποταμούς αίματος. Ο Γιώργος Δημακόγιαννης περιέγραψε τη Μάνη ως τη ραχοκοκαλιά της νότιας Πελοποννήσου, με κορμό τον Ταΰγετο και κατάληξη το Ακρωτήριο Ταίναρο. Περίπου διακόσιοι οικισμοί, μοιρασμένοι ανάμεσα στον Λακωνικό και τον Μεσσηνιακό κόλπο, φιλοξενούν έναν λαό σκληραγωγημένο, λιτό, με δικό του άγραφο δίκαιο, δικές του αξίες, δική του κοσμοθεωρία. Εκεί όπου η επιβίωση απαιτούσε όπλο, πειθαρχία και τιμή. Δεν είν...

Συγχαρητήρια! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Ο πολιτισμός μιας πόλης δεν χτίζεται με ισορροπίες, αλλά με ανθρώπους αξίας. Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε. Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν ...