Δημοκρατία, Δημοσιογραφία, Αξιοπρέπεια | Η απουσία του είναι βαριά. Όμως η παρακαταθήκη του είναι ακόμη πιο βαριά και δεσμευτική. Για μια καθαρή δημοσιογραφία. Για μια Αριστερά με αρχές. Για μια δημοκρατία που δεν φοβάται την αλήθεια.

Η απώλεια του Αριστείδη Μανωλάκου δεν είναι μόνο μια είδηση θανάτου· είναι μια ρωγμή στη συλλογική μνήμη της Αριστεράς και της μάχιμης δημοσιογραφίας. Ο Αριστείδης Μανωλάκος γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας τον Νοέμβριο του 1938. Φοίτησε στο γυμνάσιο Μολάων , σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ζει στην Αθήνα από το 1955. Ο Αριστείδης δεν υπήρξε απλώς πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ ούτε μόνο ιδρυτικό μέλος του συνεταιρισμού της Εφημερίδας των Συντακτών. Υπήρξε μια μορφή που ένωσε τη σκέψη με τη δράση, τη δημοκρατική πίστη με το προσωπικό κόστος. Από τα νεανικά του χρόνια, όταν οργανώθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ, έως την αντιδικτατορική του δράση, τις συλλήψεις, τις εξορίες και τη δοκιμασία της Λέρου, στάθηκε όρθιος απέναντι στον αυταρχισμό χωρίς να διαπραγματευτεί τις αρχές του. Στην ταρ...

Οι παλαιοί μερακλήδες την Τσικνοπέμπτη δεν λέγανε «πού θα πάμε να φάμε το βράδυ» αλλά «πού θα πάμε να πιούμε», αφού το κρασί ήτανε το νάμα της ιεροτελεστίας που τελούνταν στις παλιές ταβέρνες

Η Τσικνοπέμπτη ήταν «Χαράς Ευαγγέλιο» για τους μερακλήδες βαρελόφρονες της παλιάς Σπάρτη. Άνθρωποι της φτωχολογιάς, οι περισσότεροι, που καθημερινά πάλευαν στο σκληρό μεροκάματο και στις δουλειές του ποδαριού, για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Όχι ότι τον άλλον καιρό δεν έπιναν! Κάθε άλλο! Η ταβέρνα ήτανε γι’ αυτούς ένα στασίδι όπου κάθε βράδυ ξεφόρτωναν την κούραση και τους καημούς τους  και έσμιγαν μ’ εκείνους που τους ένιωθαν και μοιράζονταν μαζί τους ό,τι έκρυβε η καρδιά και ο νους τους. Όμως η Τσικνοπέμπτη ήταν γι’ αυτούς μια μέρα ιδιαίτερη, αφού το κρασί αποκτά άλλη γεύση και γίνεται πιο γλυκόπιοτο κάποιες τέτοιες μέρες.   Οι παλαιοί μερακλήδες την Τσικνοπέμπτη δεν λέγανε «πού θα πάμε να φάμε το βράδυ» αλλά «πού θα πάμε να πιούμε», αφού το κρασί ήτανε το νάμα της ιεροτελε...

Όταν στους δρόμους έπεφτε ξύλο και χιλιάδες εργαζόμενοι δέχονταν καταστολή, η συνδικαλιστική κορυφή διαχώριζε τη θέση της από τις “ακρότητες”. Η ταξική σύγκρουση βαφτίστηκε λαϊκισμός. Η αντίσταση, τραμπουκισμός. Έτσι χτίστηκε η ιδεολογική ηγεμονία της υποταγής.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την Ιστορία αφήνοντας ίχνη αγώνα. Και άλλοι που περνούν αφήνοντας καλοδιατηρημένες καρέκλες. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, με εμβληματικό εκπρόσωπο τον επί είκοσι χρόνια πρόεδρό της, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι από προσωπική αδυναμία? αλλά ως προϊόν μιας ολόκληρης κοινωνικής διαδρομής: της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Ο όρος δεν είναι ύβρις· είναι ανάλυση. Τον συναντά κανείς ήδη στον Λένιν, όταν περιγράφει εκείνο το ανώτερο στρώμα της εργατικής εκπροσώπησης που, δεμένο υλικά και ιδεολογικά με το αστικό κράτος και το κεφάλαιο, λειτουργεί ως μεσολαβητής πειθάρχησης αντί για όργανο σύγκρουσης. Στην ελληνική του εκδοχή, αυτό το στρώμα απέκτησε όνομα, γραφεία, ευρωπαϊκά προγράμματα και πολιτικές διαδρομές. Δεν είναι τυχαίο ότι η κορυφή της ΓΣΕΕ υπήρξε για δε...

Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» δεν είναι μουσειακό είδος για να ασχολούμαστε μαζί του κάθε χρόνο, στην επέτειό του, στις 17 του Νοέμβρη.

Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» είναι ένα ζωντανό σύμβολο που πρέπει να καθοδηγεί τη ζωή μας όσο παραμένουν ανεκπλήρωτα τα οράματά του για: «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».    Κάθε χρόνο, στην επέτειό του, το Πολυτεχνείο μας καθίζει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Μας κατηγορεί γιατί εκείνες τις τρεις μέρες που τα παιδιά πίσω από τα κάγκελα έγραφαν Ιστορία, εμείς μείναμε απ’ έξω. Ενώ ακούγαμε εκείνη την παλλόμενη φωνή του εκφωνητή από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου να μας καλεί με τη φράση «κατεβείτε κάτω… κατεβείτε κάτω», εμείς όχι μόνο δεν κατεβήκαμε κάτω, αλλά κλειδαμπαρώσαμε πόρτες και παράθυρα και αγκαλιάσαμε την ζωούλα μας, ακούγοντας τους πυροβολισμούς να σπέρνουν νεκρούς και τα τανκς να ετοιμάζονται για την εισβολή στο Πολυτεχνείο. Έτσι ο ελληνικός λαός έχασε εκείνη τη νύχτα την ιστο...

Η Σπάρτη του σήμερα και η Σπάρτη που δεν τολμήσαμε ακόμα. Όταν το ασφαλές γίνεται άλλοθι και το όραμα αναβάλλεται. Μια πόλη που φοβάται το τολμηρό, μένει καθηλωμένη στο καθημερινό.

Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κοιτάξουμε την πόλη μας με άλλο βλέμμα. Να τη δούμε όχι όπως βολεύει το σήμερα, αλλά όπως υπαγορεύει η ιστορία της. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικό βάρος έχει ο τόπος όπου ζούμε και πόσο μεγάλη δυναμική μένει ανεκμετάλλευτη. Η αλλαγή αυτή δεν θα είναι διακοσμητική. Θα είναι ουσιαστική και βαθιά. Δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτό το βήμα. Ξέρουμε όμως ότι, όταν γίνει, η πόλη θα αλλάξει. Θα ξεχωρίσει όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα, αλλά και έξω από αυτήν. Θα αποτελέσει σημείο αναφοράς, μέτρο σύγκρισης και παράδειγμα για άλλες πόλεις. Αυτό το μέλλον δεν ανήκει στη σφαίρα του ονείρου. Ανήκει στη σφαίρα της απόφασης. Μέχρι τότε, η Σπάρτη θα κινείται στα γνώριμα. Στα ασφαλή, στα μικρά, τα ελάχιστα και τα ασήμαντα. Σε επιλογές που δεν ταράζουν τα νερά, δεν ...

Αριστεροί Εφιάλτες | Έθνος Ανάδελφον | Το Λόμπι της Δραχμής | Δικτατορία στις ΗΠΑ | Αντιπολίτευση Playmobil | Φωτιά στα Γήπεδα

Αριστεροί Εφιάλτες Σε κάθε εμφάνισή τους στα ΜΜΕ οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολογούν όχι υπέρ του κόμματός τους, το οποίο πνέει τα λοίσθια, αλλά  υπέρ του Αλέξη Τσίπρα και του σχεδιαζόμενου «νέου» κόμματός του!!! Τι περιμένετε, λοιπόν, «σύντροφοι»; Διαλύστε το μαγαζί, επιτέλους, διαγράψτε τους αγώνες ετών και ετών των αγνών ιδεολόγων της Δημοκρατικής Αριστεράς και προσχωρήστε επισήμως, κλασαυχενίζοντες, στο κόμμα του Τσίπρα, ο οποίος «έκαψε» συμπούρμπουλη  την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική του πολιτική, έκανε παντοδύναμο τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, σας πρόσβαλλε κατά πρόσωπο, αποχωρώντας από το κόμμα το οποίο τον έκανε νοματαίο, φόρτωσε όλη την ευθύνη της αποτυχημένης πολιτικής του στους συνεργάτες του και με «φερετζέ» ένα κακογραμμένο βιβλίο - «κολυμβήθρα του Σιλωά...

Θεωρώ ότι στη λέξη Πύρριχος λανθάνει η έννοια του Πύργου - Η μυθική Χίμαιρα περιγράφεται ως δράκων που εκπνέει φωτιά

Εισαγωγή Η Μάνη αποτελεί πραγματικό θησαυρό για τον τοπωνυμιολόγο, καθώς διασώζει πλήθος αρχαιόθετων ονομάτων όπως το Οίτυλο, ο Γερολιμένας, η Κοίτα και ο Μέζαπος. Η περιοχή έχει αποφύγει σε μεγάλο βαθμό το «τραύμα» των μαζικών μετονομασιών, διατηρώντας τον γηγενή χαρακτήρα της. Παρά το σπουδαίο έργο ερευνητών όπως ο Δικαίος Βαγιακάκος, η επιστημονική αναζήτηση παραμένει ανοιχτή. Στο παρόν σημείωμα, επιχειρώ μια ετυμολογική προσέγγιση σε δύο συγκεκριμένα τοπωνύμια, εστιάζοντας στη βαθύτερη σημασιολογική τους σύνδεση. Πύρριχος (ή Πούρκος) και η έννοια του «Έρκους» Ο Πύρριχος, γνωστός σήμερα στους εντόπιους ως Πούρκος, βρίσκεται στην καρδιά της Μάνης, μεταξύ Κότρωνα και Αρεόπολης. Η επιβίωση του ονόματος «Πούρκος» αποτελεί αδιαμφισβήτητη γλωσσική ηχώ της αρχαίας ονομασίας. Η παρο...

Ας ειπωθούν, λοιπόν, στην μνήμη αυτών των γυναικών ορισμένες αλήθειες

Δεν ήταν «κακιά στιγμή», ούτε «τραγική σύμπτωση». Ήταν το φυσικό τέλος μιας διαδρομής που χαράχτηκε χρόνια πριν, όταν η ανθρώπινη εργασία μετρήθηκε ως κόστος και η ζωή ως παράπλευρη απώλεια. Όταν το κράτος αποσύρθηκε από τον ρόλο της προστασίας και ανέλαβε τον ρόλο του διαχειριστή των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν στα σπίτια τους. Και μαζί τους δεν γύρισαν οι λέξεις «ασφάλεια», «πρόληψη», «δικαίωμα». Έμειναν πίσω σε δελτία Τύπου, σε πίνακες, σε στατιστικές που ξέρουν καλά να κρύβουν το αίμα. Η εργασία, σε αυτή τη χώρα, δεν σκοτώνει επειδή είναι επικίνδυνη. Σκοτώνει επειδή είναι απροστάτευτη. Σκοτώνει επειδή το κράτος επέλεξε να μην ελέγχει. Επειδή οι επιθεωρήσεις υποστελεχώθηκαν συνειδητά. Επειδή η πρόληψη θεωρήθηκε «γραφειοκρατικό βάρος» για τη βιομηχανία. Επε...

«Yia Sou my Love…Ελλάδα μου»

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από τη Μουσική  και άλλοι που ζουν για τη Μουσική. Ένας απ’ αυτούς τους δεύτερους  είναι ο Σπαρτιάτης Μουσικός Αργύρης Ορφανός. «Ο Αργύρης Ορφανός γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σπάρτη, όπου και ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στο 1ο Λύκειο. Στη συνέχεια, μετέβη στην Αθήνα, όπου σπούδασε ανώτερα θεωρητικά της μουσικής με δασκάλους όπως: ο Κώστας Κλάββας, ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης, ο Νίκος Θεοδώρου και ο Δημήτρης Μηνακάκης. Πρόσφατα πιστοποίησε γνώσεις στην ηχοληψία και την μουσική παραγωγή από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος πολιτιστικών δραστηριοτήτων ως μουσικός, ερμηνευτής και δημιουργός, παράγοντας έργο με προσανατολισμό πέραν των ελληνικών συνόρων.» Εκτός από την άριστη θεωρητική και πρακτική μουσική του κατάρτιση ο Αργύρης Ορφανός διακρίνεται ...

«Αν δεν βρίσκεσαι στο τραπέζι, βρίσκεσαι στο μενού»

Μια βαρυσήμαντη ομιλία, αυτή του πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ, τράβηξε την προσοχή όλων στο Νταβός. Ο Κάρνεϊ υποστήριξε ότι η διεθνής τάξη βρίσκεται σε περίοδο ρήξης και όχι απλής μετάβασης. Παραδέχεται ότι τα προηγούμενα χρόνια το αφήγημα της διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδές. Ότι οι ισχυρότεροι εξαιρούνταν όταν τους συνέφερε. Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και, ιδίως, η αμερικανική ηγεμονία συνέβαλε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοικτές θαλάσσιες οδούς, σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα, συλλογική ασφάλεια και στήριξη πλαισίων επίλυσης διαφορών, επεσήμανε. Ωστόσο, αυτή η συμφωνία πλέον δεν λειτουργεί. Ο Κάρνεϊ απορρίπτει τον αφελή πολυμερισμό και τη διμερή εξάρτηση από ηγεμονικές δυνάμεις. Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να ενεργήσουν από κοινού, διαφορετικ...

Η πόλη που ζει με το λίγο, ενώ αξίζει το πολύ. Λίγοι επισκέπτες, λίγη ανάπτυξη. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.

Δεν μας λείπουν οι δυνατότητες. Μας λείπει η απόφαση. Όταν κάποτε αποφασίσουμε να στολίσουμε την πόλη μας σύμφωνα με τη μακραίωνη ιστορία της και να την αναδείξουμε όπως της αξίζει, τότε θα καταλάβουμε σε ποια χρυσή πόλη ζούμε. Τότε θα δούμε πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει, ουσιαστικά και όχι επιφανειακά. Δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όταν συμβεί, η πόλη θα είναι μοναδική. Για την Ελλάδα, για τον κόσμο, και ως σημείο αναφοράς για κάθε άλλη πόλη. Το μέλλον αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι επιλογή. Και όταν γίνει, τίποτα δεν θα μοιάζει τυχαίο. Θα είναι η στιγμή που η πόλη θα αποφασίσει να σταθεί στο ύψος της ιστορίας της. Σκεφτείτε τη Σπάρτη ως μια πόλη που θα προοδεύει όχι επειδή έχει θάλασσα, αλλά επειδή έχει ψυχή. Μια πόλη που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει...

Η Ιστορία δεν γράφεται για να μας παρηγορεί. Γράφεται για να μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο και τίποτα δεν χαρίστηκε. Όταν τη μετατρέπουμε σε μύθο, δεν σώζουμε το παρελθόν. Προστατεύουμε το παρόν από την κριτική.

Ο Έλληνας, όταν δεν ξέρει Ιστορία, τη φαντάζεται. Και όταν τη φαντάζεται, τη θέλει παρηγορητική. Να έχει έναν καλό πατέρα, λίγη Παναγία, και πολλή εθνική αγαλλίαση. Κάπως έτσι προκύπτει και ο κινηματογραφικός Καποδίστριας ένας κυβερνήτης χωρίς κυβέρνηση, ένας πολιτικός χωρίς πολιτική, ένας Ευρωπαίος χωρίς Ευρώπη. Καμία ιστορική αφήγηση δεν διαφημίζεται τόσο επίμονα αν δεν εξυπηρετεί κάτι πέρα από την τέχνη. Η ταινία Καποδίστριας δεν προωθήθηκε απλώς ως κινηματογραφικό έργο· προωθήθηκε ως εθνικό καθήκον. Η υπερπροβολή της, οι δημόσιες παρουσίες, οι τελετουργικές θεάσεις από την πολιτική ηγεσία, δεν λειτουργούν ως αισθητικές κρίσεις αλλά ως πολιτικά σήματα. Όταν η εξουσία πηγαίνει οργανωμένα να «δει» μια ταινία, δεν βλέπει, επικυρώνει. Η παρουσία του πρωθυπουργού στην αίθουσα δεν είχε χαρα...

Μάθημα μας έκανε ο Δάσκαλος, μάθημα μας έκαναν και οι Ήρωες του ’21, μέσα στο σχολείο

Στα χρόνια τα παλαιότερα οι Ήρωες του 1821, αυτοί που με το αίμα τους λευτέρωσαν την Ελλάδα για να έχουν τα Ελληνόπουλα Πατρίδα, βρίσκονταν καθημερινά (και όλα τα χρόνια) μέσα στο σχολείο: Στους διαδρόμους, στο γραφείο του Διευθυντή και των Δασκάλων και, κυρίως, μέσα στις σχολικές αίθουσες, ωραία φιλοτεχνημένοι πίνακες  με τους Ήρωες του 1821 ήταν αναρτημένοι στους τοίχους για να τους βλέπουν τα Ελληνόπουλα και να εμπνέονται από τη ζωή, την αυταπάρνηση και τους αγώνες τους. Πού αλλού θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια τέτοια συγκινητική συνύπαρξη της Παλιάς Γενιάς που πολέμησε και θυσιάστηκε για τη Λευτεριά με τη Νέα Γενιά που καλούνταν να πάρει απ’ τα χέρια τους τη Μυρτιά της Νίκης και τη Δάφνη της Δόξας για να φτιάξει τη Νέα Ελλάδα, έτσι όπως την ονειρεύτηκαν οι Ήρωες;    Καθόμ...

Γιατί στην πολιτική δυστυχώς ή ευτυχώς κρίνεσαι, για αυτά που λες και για αυτά που δε λες….

Όταν η «υπέρβαση των ιδεολογιών» βαφτίζει την Ιστορία περιττή και τη σύγκρουση ανήθικη, η αντιπολιτική γίνεται το πιο χρήσιμο όπλο των ισχυρών.  Μιλώντας για τη Μαρία Καρυστιανού, οφείλει κανείς να κρατάει τον σεβασμό. Από τη μία, γιατί, όπως εκατοντάδες συγγενείς, κουβαλά μέσα της ένα πένθος ασήκωτο, μια τραγωδία που δεν λέγεται. Από την άλλη, γιατί από τον ίδιο πόνο γέννησε μαζί με άλλους ένα κίνημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, που αναμόρφωσε το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Κι όμως, ο σεβασμός δεν μετατρέπεται σε τυφλή αθώωση. Η πολιτική κρίση δεν παύει να υπάρχει επειδή πονάμε, ούτε το πένθος γίνεται πιστοποιητικό ανιδιοτέλειας. Κάθε πρωτοβουλία, όσο ευγενής κι αν φαίνεται, πρέπει να κριθεί από τις επιλογές της, από τη συνέπεια και από το σχέδιο που φέρει για την κοινωνία. Αυτό, όμω...

Οι εκπαιδευτικοί δεν φοβούνται τόσο τη σύλληψη όσο τη διαρκή επισφάλεια. Την αίσθηση ότι κάθε λέξη μπορεί να παρερμηνευθεί, κάθε απόφαση να ποινικοποιηθεί, κάθε σύγκρουση να καταλήξει σε μήνυση.

Δεν υπήρξαν χειροπέδες. Δεν υπήρξε αυτόφωρο. Δεν υπήρξε σύλληψη μέσα στο σχολείο. Κι όμως, το αποτύπωμα έμεινε. Η διάψευση της ΕΛ.ΑΣ. ήρθε γρήγορα και κατηγορηματικά, με τη γλώσσα της διοικητικής ακρίβειας, καμία σύλληψη, καμία εφαρμογή αυτόφωρης  διαδικασίας, καμία εικόνα αστυνομικής επέμβασης εντός σχολικού χώρου. Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μεταφέρθηκαν στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα για προανακριτικούς λόγους, άλλοι με υπηρεσιακό όχημα, άλλοι αυτοβούλως. Τα δημοσιεύματα, ειπώθηκε, δημιούργησαν εσφαλμένες εντυπώσεις. Όμως οι εντυπώσεις δεν γεννιούνται από το τίποτα. Και ο φόβος δεν χρειάζεται χειροπέδες για να εγκατασταθεί. Το περιστατικό στη Νέα Ιωνία, ένας λεκτικός διαπληκτισμός, μια κλήση στην Άμεση Δράση, μια μήνυση για απειλή και εξύβριση, δεν είναι εξαίρεση. Είναι σ...

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό - Ξυπνήστε τη Σπάρτη των ηρώων. Όχι αύριο, όχι κάποτε. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένος χρόνος είναι ήττα χωρίς μάχη

Η πόλη που έγραψε ιστορία, κοιμάται μέσα στη λήθη. Όσο η Σπάρτη μένει στη λήθη, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν της, προδίδει και το μέλλον της. Η ιστορία δεν ζητά να τη θαυμάζεις. Ζητά να τη συνεχίζεις. Η Σπάρτη αλλάζει όταν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα. Ώρα να δώσουμε στην πόλη την εικόνα που της αξίζει. Η Σπάρτη έχει ένα όνομα που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, όμως το όνομα από μόνο του δεν φέρνει τουρισμό, ούτε ανάπτυξη. Χρειάζεται ορατά σημάδια, χρειάζεται μορφή, ψυχή και παρουσία. Πρόσωπα που να μιλούν για τη δόξα, την ανδρεία και το ήθος της πόλης. Μια πόλη χωρίς τα πρόσωπα των ηρώων της είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Ας αναστήσουμε, λοιπόν, τη ψυχή της Σπάρτης με έργα που τιμούν το παρελθόν και εμπνέουν το μέλλον. Να αποκτήσει ξανά μνημεία, αγάλματα, θεματικά σημεία και ι...

Φοβόμαστε μήπως η, από σαράντα κύματα, αποκατάσταση της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Σπάρτης έχει την ίδια κατάληξη με το φυσικό αέριο

Το καίριο -και, δυστυχώς, επαναλαμβανόμενο- ζήτημα της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων περιφερειακής Αρχής και κυβέρνησης για τα πολύπαθα έργα της Σπάρτης αναδεικνύει η ερώτηση που κατέθεσε ο Περιφερειακός Σύμβουλος Πελοποννήσου, Γιάννης Νικολάου, με εισήγηση της Ελένης Κιούση, εκπροσώπου της περιφερειακής παράταξης στη Λακωνία.  Αφορμή, αυτήν την φορά, είναι η απένταξη του έργου αποκατάστασης και ανακαίνισης του εμβληματικού «Αρχοντικού Ματάλα» (Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Σπάρτης) από τη χρηματοδότηση του ΠΕΠ «Πελοπόννησος 2021-2027», με απόφαση του Περιφερειάρχη, κ. Πτωχού στις 12 Δεκεμβρίου 2025. Μήπως αποδειχθεί μία ακόμα εξαγγελία χωρίς αντίκρισμα για τη Σπάρτη και τους πολίτες της;   Η περιφερειακή Αρχή καλείται να απαντήσει: 1.  Για ποιους συγκεκριμένους λόγους ακύρωσε τη χρηματο...

Το πανεπιστήμιο Texas Α&Μ διδάσκει πλέον Φιλοσοφία χωρίς Πλάτωνα. Διότι η πολιτεία-προπύργιο του MAGA και του καθεστώτος Τραμπ, ανησυχεί για την επίδραση ανατρεπτικών ιδεών σε «ευάλωτα» μυαλά...

Πριν από περίπου 2.500 χρόνια, ο δάσκαλος του Πλάτωνα, ο Σωκράτης, καταδικάστηκε σε θάνατο ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Από τότε, η σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία και τα όρια της ελευθερίας της σκέψης και του λόγου δεν σταμάτησαν να επανεξετάζονται Η εξωφρενική απόφαση ενός πανεπιστημίου στο Τέξας να «κόψει» τον Πλάτωνα από το μάθημα της Φιλοσοφίας, μπορεί σε ορισμένους από εμάς να προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα, όμως στην πραγματικότητα αφορά ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα: δεν πρόκειται μόνο για την ελευθερία της διακίνησης των ιδεών, αλλά για τα όρια της ελεύθερης σκέψης μέσα σε συνθήκες που θεωρούμε δημοκρατικές. Το ερώτημα προκύπτει σήμερα, με την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και όχι μόνο, πιο επιτακτικό από ποτέ: Είναι το «παράδοξο της δημοκρατίας», η οποία επιτρέπει τη διακίνηση ιδεών π...

Αυτή η αγροτική αντίληψη "L΄etat, c΄est moi" πρέπει, επιτέλους να σταματήσει

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑΓΗ Η κυβέρνηση μοιάζει με παίχτη  ποδοσφαίρου που κουράστηκε και ζητά από τον  προπονητή του αλλαγή. Ο προπονητής-λαός κοιτάζει στον πάγκο (αντιπολίτευση) και τον βλέπει γεμάτο με αναπληρωματικούς β΄ διαλογής. Οπότε, λέει στον κουρασμένο παίχτη (κυβέρνηση ΝΔ), «συνέχισε όσο μπορείς». Πώς να πάρεις καλό αποτέλεσμα με τέτοια ομάδα  και τέτοιον πάγκο;   ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟ… «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Τάδε έφη ο κ. Μητσοτάκης για την απαγωγή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, σε πλήρη επίγνωση του ΤΙ έλεγε. Οπότε διαγράφεται, σε μια στιγμή, η μη τήρηση της διεθνούς νομιμότητας από τις ΗΠΑ αλλά και από κάθε παγκόσμιο μιμητή της, οπότε διαγράφεται και η μη τήρηση και ο σεβασμός της νομιμότητας και του διεθνούς δικαίου από πλευράς Τουρκίας για...

Τι θα μπορούσε να κάνει η κ. Καρυστιανού; Να περιμένει! Να αγωνισθεί και μαζί της να έχει ολόκληρη την κοινωνία μας για μια δίκαιη δίκη, να ολοκληρωθεί η δίκη, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει και μετά να τραβήξει το δρόμο της...

Ένα είδος σε υπερεπάρκεια σε αυτόν τον τόπο ήταν ανέκαθεν οι αυτόκλητοι σωτήρες! Και κυρίως του πρόσφατου παρελθόντος. Όλοι τους με έναν σαφή και προκαθορισμένο στόχο! Να μας σώσουν από κάτι! Μετά αρχίζουν οι τροχιοδεικτικές βολές! Και μετά καταμέτρηση εκείνων που «τσιμπάνε»! Και εάν το άθροισμα είναι ικανοποιητικό στα πλαίσια του εταιρικού «κοπαδισμού», παλιά μας τέχνη κόσκινο άλλωστε έπεται η μεγάλη απόφαση! Κάθοδος στον πολιτικό στίβο με δημιουργία νέου κόμματος, με ότι αυτό συνεπάγεται! Από τη στιγμή που η κ. Καρυστιανού το αποφάσισε και διέβη τον Ρουβίκωνα με τη σημαία της οιωνεί κάθαρσης υπάρχει σίγουρα ένας διάχυτος προβληματισμός! Μια μάνα χαροκαμένη όπως άλλες 56 ακόμη μανάδες των Τεμπών, έχει δικαίωμα να το κάνει το κόμμα τώρα; Η εύκολη απάντηση είναι ναι! Γιατί κάθε Έλλη...

Η Δανία, που το τελευταίο διάστημα είχε αναλάβει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής», ανακαλύπτει ξαφνικά ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος για την εδαφική της ακεραιότητα δεν έρχεται από τον Πούτιν, αλλά από τον μέχρι πρότινος στενότερο και ισχυρότερο σύμμαχό της

Σήμερα στην εποχή των τεράτων, η διεθνής πολιτική παύει να είναι ανάλυση, στρατηγική ή ιδεολογική αντιπαράθεση και μετατρέπεται σε καθαρό θέατρο. Όχι μάλιστα υψηλής τέχνης, αλλά από εκείνα τα κακοκουρδισμένα κωμικά σκετς που προκαλούν πικρό γέλιο, επειδή αποκαλύπτουν γυμνό τον κυνισμό της εξουσίας. Η πρόσφατη αγωνία της Δανίας είναι μία τέτοια στιγμή. Τόσο καλοστημένη, που ούτε η πιο καυστική πολιτική σάτιρα δεν θα τολμούσε να τη συλλάβει. Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας, οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, εκείνοι που χρόνια τώρα εμφανίζονται έτοιμοι για καβγά με τη Ρωσία, εξέδωσαν μια δήλωση συμπαράστασης προς τη Δανία. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες, η διατύπωση ήταν άχρωμη, προσεκτική, σχεδόν φοβισμένη. Και όχι τυχαία. Δεν απευθυνόταν στη Μόσχα. Απευθυνόταν στην ...

Συνέντευξη του Γιώργου Δημακόγιαννη στην ραδιοφωνική εκπομπή του δημοσιογράφου Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 (Θεσσαλονίκη) και ΜΑΧΗ FM 99,8 (Αθήνα)

Από την ιστορική Αρεόπολη, την καρδιά της Μάνης, ξεδιπλώθηκε στον αέρα μια συζήτηση που δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά σπάει στερεότυπα δεκαετιών. Η Μάνη δεν παρουσιάστηκε ως τουριστικό φυλλάδιο, αλλά ως αυτό που πραγματικά υπήρξε: μια γεωγραφική και ιστορική ιδιαιτερότητα, μια γωνιά της Ελλάδας που έζησε τέσσερις αιώνες εκτός οθωμανικού ζυγού, πληρώνοντας την ελευθερία της με ποταμούς αίματος. Ο Γιώργος Δημακόγιαννης περιέγραψε τη Μάνη ως τη ραχοκοκαλιά της νότιας Πελοποννήσου, με κορμό τον Ταΰγετο και κατάληξη το Ακρωτήριο Ταίναρο. Περίπου διακόσιοι οικισμοί, μοιρασμένοι ανάμεσα στον Λακωνικό και τον Μεσσηνιακό κόλπο, φιλοξενούν έναν λαό σκληραγωγημένο, λιτό, με δικό του άγραφο δίκαιο, δικές του αξίες, δική του κοσμοθεωρία. Εκεί όπου η επιβίωση απαιτούσε όπλο, πειθαρχία και τιμή. Δεν είν...

Συγχαρητήρια! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Ο πολιτισμός μιας πόλης δεν χτίζεται με ισορροπίες, αλλά με ανθρώπους αξίας. Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε. Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν ...

Η κατοικία δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο· είναι μια ζωντανή μαρτυρία της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης μιας εποχής

Εικόνα από χωριό, μέσα στη Σπάρτη. Οδός Αρχιδάμου αρ. 51. Ένα χαμόγειο σπιτάκι με κεραμίδια,  με αυλίτσα και κληματαριά και γαλάζια παραθυρόφυλλα,  «πνιγμένο» στην πρασινάδα, εκεί, στη δυτική πλαγιά του λόφου «Τούμπανο» (Ο λόφος με τις ελιές, τις φραγκοσυκιές και τους Αθανάτους), μεταξύ των οδών Επισκόπου Βρεσθένης  και Αρχιδάμου.    Στον πανέμορφο αυτό και καταπράσινο (κάποτε) λόφο, (όπως και στον άλλο λόφο του «ΞΕΝΙΑ») έχτισε σπιτάκια η φτωχολογιά του παλιού καιρού. Τέσσερις τοίχοι,  μια σκεπή από κεραμίδια, μια σανιδένια πόρτα και λίγα παράθυρα, ίσα για να μπαίνει φως το πρωί και να διώχνει τα σκοτάδια απ’ τις καρδιές. Σήμερα, τα περισσότερα απ’ αυτά τα σπιτάκια έχουν γκρεμιστεί. Τα ελάχιστα που απομένουν (ακατοίκητα πλέον) βιγλίζουν τις μνήμες μια άλλης Σπάρτης, μέχρι να γκρε...

Δύο αιώνες ιμπεριαλιστικής συνέχειας στη Λατινική Αμερική

Το 1823 δεν έπεσε ούτε ένας πυροβολισμός. Δεν κινήθηκαν στρατεύματα. Δεν άλλαξαν σύνορα. Κι όμως, εκείνη τη χρονιά χαράχτηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς κανόνες εξουσίας της σύγχρονης ιστορίας. Με το λεγόμενο Δόγμα Μονρόε, οι Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυξαν ότι «η Αμερική ανήκει στους Αμερικανούς». Η διατύπωση έμοιαζε αθώα. Σχεδόν απελευθερωτική. Ένα τέλος στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, μια υπόσχεση ότι ο Νέος Κόσμος δεν θα ξαναγίνει πεδίο λεηλασίας από παλιές αυτοκρατορίες. Όμως η ιστορία, όταν ωριμάζει, αποκαλύπτει πάντα τι εννοούσαν πραγματικά οι λέξεις. Το Δόγμα Μονρόε δεν μιλούσε για το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν. Μιλούσε για το δικαίωμα των άλλων να μην παρεμβαίνουν. Και μέσα σε αυτό το κενό, οι Ηνωμένες Πολιτείες τοποθέτησαν τον εαυτό τους ως φυσικό επιτηρητή μιας ολό...

Η αστυνομία Σπάρτης ευαίσθητη όπως πάντα, στέλνει το μήνυμα σε αυτήν την ομάδα ότι δεν δείχνει ανοχή στη μικροπαραβατικότητα

Η γνωστή κοινωνική ομάδα της Σπάρτης με τα ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά της, εγώ θα πω με τις ιδιαίτερες αντικοινωνικές συμπεριφορές της, που καθημερινά κινείται έκνομα, έβαλε στο στόχο της μία ασθενή ή συγγενή ασθενούς αφαιρώντας το πορτοφόλι της με το μικρό ποσό των 40€ στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου Σπάρτης.  Στο δεύτερο περιστατικό που επίσης μάθαμε από τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης κάποιος από την ίδια ομάδα ανθρώπων πάλι, άρπαξε έναν τενεκέ λάδι.   Με πολλή χαρά εγώ διάβασα αυτές τις ειδήσεις που μάλιστα εξιχνίασε η αστυνομία και από ότι κατάλαβα βρήκε και απέδωσε τα κλοπιμαία στους κατόχους τους πίσω. Αυτό είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Εγώ θα σταθώ στην κινητοποίηση της τοπικής αστυνομίας για αυτά τα ασήμαντα για άλλους απολεσθέντα πράγματα...

Από την εγκατάλειψη… στην αναγέννηση. Όταν το φως γίνεται πράξη!

Στολισμοί που ξεστολίζονται. Μνημεία που μένουν. Η διαφορά της ουσίας από την εντύπωση. Όταν η λάμψη κρατά τρεις εβδομάδες και η πόλη χρειάζεται έργα δεκαετιών  μένει το ερώτημα της ουσίας. Όταν ξεπερνιέται το μέτρο, χάνεται και η ουσία. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι χαρά, είναι λάμψη, είναι προσμονή για όλους και ειδικά για τα παιδιά και πρέπει να γίνεται πάντα. Σίγουρα ο στολισμός στα πλατάνια ήταν φωτεινός ωραίος, πραγματικά εντυπωσιακός και πρωτόγνωρος. Οι εκδηλώσεις στη πλατείας συνηθισμένες όπως κάθε χρόνο. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης, όσο καλοφτιαγμένος κι αν είναι, δεν αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες. Κανένας τουρίστας δεν θα ταξιδέψει για να δει φωτισμένα δέντρα ή στολισμένα πλατάνια. Αυτά απευθύνονται κυρίως σε εμάς τους ίδιους, στους κατοίκους, και έ...

Ζούμε στην εποχή των τεράτων. Όχι γιατί εμφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά γιατί έπαψαν να κρύβονται. Ο τραμπισμός δεν είναι παρένθεση· είναι προειδοποίηση. Μιλάει ανοιχτά για πυρηνική ισχύ, για έναν κόσμο που κυβερνάται σαν εταιρεία ασφαλείας

Η Ιστορία διδάσκει. Απλώς μιλάει σε άδειες αίθουσες. Στη Βενεζουέλα επαναλαμβάνεται το παλιό έργο, οι ισχυροί φορούν το προσωπείο του σωτήρα, κρατούν στο ένα χέρι το διεθνές δίκαιο και στο άλλο το μαχαίρι. Όταν τελειώσει η παράσταση, μένει μόνο το αίμα και μια ανακοίνωση του ΟΗΕ - γραμμένη σε γλώσσα ουδέτερη, δηλαδή νεκρή. Το διεθνές δίκαιο δεν καταργήθηκε· απλώς ανακυκλώνεται. Όπως τα χαρτιά. Χρήσιμο όταν βολεύει, άχρηστο όταν ενοχλεί. Οι κυρώσεις βαφτίζονται «ανθρωπιστικές», οι επεμβάσεις «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και οι λαοί «παράπλευρες απώλειες». Η γλώσσα έχει μάθει να πλένει τα χέρια της καλύτερα κι από τον Πιλάτο. Κάποτε μας έλεγαν πως ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια όπλα - αρκεί η ψυχολογία, η διαφήμιση, η χειραγώγηση. Ο Ελύτης το φοβήθηκε. Μα να που η Ισ...

Οι δυνατοί από θέση ισχύος κατατρέχουν τους μικρούς λαούς της γης, εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους και τους «φλομώνουν» στα ψέματα!

Καλώς μας ήλθε το 2026! Μέσα στον ορυμαγδό των ευχών και των πυροτεχνημάτων η κυνική πραγματικότητα μας προσγείωσε απότομα. Οι ελπίδες ότι κάτι θ’ αλλάξει σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο που ζούμε διαψεύστηκαν αυθωρεί με την πειρατική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα για να συλληφθεί και να οδηγηθεί στα αμερικανικά δικαστήρια ο επί 12/ετία πρόεδρος της χώρας αυτής Νικολά Μαδούρο. Τον τελευταίο καιρό το επικοινωνιακό επιτελείο του προέδρου Τραμπ είχε φροντίσει να στήσει ένα καταδικαστικό σκηνικό περί παραγωγής κι εμπορίας ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα προς τις ΗΠΑ και ως πρωτεργάτης αυτής της υπόθεσης στοχοποιούνταν ο Πρόεδρος Μαδούρο.  Για τους επικοινωνιολόγους της κυβέρνησης Τραμπ δεν είχε ούτε έχει καμία σημασία αν οι κατηγορίες που απηύθυναν προς το Μαδούρο είχαν ψήγμα...

Στο τέλος, θα μας πουν ότι δεν χάθηκε η γεωργία. Απλώς μετακόμισε

Όσο τα πολιτικά αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο η καθημερινότητα γεμίζει με κανόνες παραλογισμού. Κριτήρια που δεν μοιάζουν με κανόνες ζωής αλλά με κανονισμούς διαχείρισης ενόχλησης. Έτσι καθιερώνεται ο κοινωνικός αυτοματισμός: ο καθένας μόνος του, απέναντι σε όλους τους άλλους, με την εξουσία να παριστάνει τον διαιτητή και ταυτόχρονα τον σκηνοθέτη της σύγκρουσης. Η κυβέρνηση συνδράμει ενεργά σε αυτό. Όχι μόνη της. Μαζί της και μια αντιπολίτευση που έχει ξεχάσει πώς αρθρώνεται πολιτική πρόταση. Που περιορίζεται στην πολιτικολογία του αυταπόδεικτου. Στις γενικότητες, στις κοινοτοπίες, στα «πρέπει» χωρίς «πώς» και στα «δίκαια αιτήματα» χωρίς σχέδιο σύγκρουσης. Έτσι, ακόμη και μια κυβέρνηση με εγκληματικές πολιτικές μπορεί να ανανεώνει τον χρόνο της, ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι η κοινωνική δυσα...

Όλα όσα συμβαίνουν στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων πρέπει να καταλήγει σε αισθητή, ή ακόμα καλύτερα σε χειροπιαστή μορφή

Κάθε τι που συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο πρέπει να φτάνει να γίνει πράγμα. Πράγμα χειροπιαστό. Οι αγάπες και οι λύπες, οι μανίες φυγής, ο πόνος του νόστου, η ευτυχία της παρουσίας, η θλίψη της απουσίας, οι ελπίδες και τα όνειρα, όλα πρέπει να φτάσουν να γίνουν πράγμα χειροπιαστό. Κάτι που να μπορούν να αγγίξουν τα χέρια, να νιώσουν οι αισθήσεις για να γίνει πιστευτό, για να γίνουν όλα πιστευτά πως υπάρχουν. Ακόμη και για την ουτοπία οι χωματένιοι παλιοί άνθρωποι βρήκαν όνομα ωραίο που το προφέρουν και φευγαλέα αλλά πραγματικά φτάνει στα ώτα ακουόντων και εκείνοι το αισθάνονται πραγματικό κι ας είναι ψέμα κανονικό. Όλα όσα συμβαίνουν στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων πρέπει να καταλήγει σε αισθητή, ή ακόμα καλύτερα  σε χειροπιαστή μορφή. Μονάχα τότε άμα το αγγίξουν και το αισθανθ...

Τα παράπονα περιγράφουν την πτώση. Οι προτάσεις είναι αυτές που φέρνουν ανάπτυξη

Όταν όλοι βλέπουν το πρόβλημα και κανείς δεν προτείνει λύση, η πόλη αδειάζει. Τις τελευταίες ημέρες ακούμε πολλούς «αρμόδιους», εκπροσώπους του εμπορικού συλλόγου, και των σωματείων κρεοπωλών και αρτοποιών, να βγαίνουν και να δηλώνουν το προφανές. Η πόλη δεν πάει καλά, ότι η κίνηση πέφτει, ότι τα μαγαζιά δυσκολεύονται. Μέχρι εδώ, κανείς δεν διαφωνεί. Όλοι το βλέπουμε. Αυτό που δεν ακούμε, όμως, είναι το πιο κρίσιμο: τι προτείνεται για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Σίγουρα, οι ντόπιοι πρέπει να στηρίζουμε τα ντόπια μαγαζιά. Να ψωνίζουμε στην πόλη μας, να κρατάμε το χρήμα εδώ και όχι να το σκορπίζουμε εκτός. Αυτό είναι σωστό και απαραίτητο. Όμως δεν αρκεί. Μια πόλη δεν μπορεί να ζήσει μόνο από τον εαυτό της. Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε ανάπτυξη πουθενά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ...

Η Ευρώπη, μπροστά στη διμέτωπη επίθεση που δέχεται σήμερα από ΗΠΑ και Ρωσία οφείλει να αναθεωρήσει άμεσα και ριζικά τις αντιλήψεις και τις επιλογές του παρελθόντος

Δεν απομένει παρά ν’ ακούσουμε το σύνθημα «ΗΠΑ   ΡΩΣΙΑ   ΣΥΜ-ΜΑ-ΧΙΑ» («μία η ντουντούκα…τρεις εσείς»)  σε κάποια διαδήλωση («αριστερή» ή ακροδεξιά  δεν έχει σημασία, αφού συμπλέουν, πλέον, αρμονικότατα στα πλαίσια του αυτοδημιούργητου «ρωσόφιλου κόμματος». Πριν από κάποιες 10ετίες, ούτε ο πιο τολμηρός-νοσηρός  νους δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι εν έτει 2025 η Ευρώπη θα βρισκόταν σε ασφυκτική μέγγενη ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Κι όμως αυτό συνέβη: Οι δυο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής, σε αγαστή σύμπνοια μεταξύ τους, παραγράφοντας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου στην οποία ενέπλεξαν τον κόσμο όλο με τεράστιο κόστος σε όλα τα επίπεδα, συνεργάζονται σήμερα για τα κοινά τους οφέλη, προσπαθώντας να αποδομήσουν την Ευρώπη. Δυστυχώς, η Ευρώπη, επέδειξε ανοχή και οικοδόμησε πνεύμα...

Σημειώσεις για τη βία προς τον εκπαιδευτικό σε μια εποχή κανονικοποίησης

Ποτέ άλλοτε η κατάσταση στα σχολεία και στην εκπαίδευση δεν ήταν όπως σήμερα. Όσοι από εμάς, τους εκπαιδευτικούς, έχουμε πάνω από είκοσι χρόνια στην εκπαίδευση έχουμε μέτρο σύγκρισης. Χρόνιες αυτοάνοσες αρρώστιες. Ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό, μείωση  των δαπανών, αναχρονιστικά προγράμματα σπουδών. Για όλη την κακοδαιμονία της εκπαίδευσης, φταίει ο εκπαιδευτικός, έτσι πορεύεται απαξιωμένος, αγέλαστος με το κεφάλι σκυμμένο. Εδώ και αρκετά χρόνια δέχεται επιθέσεις από παντού. Υπουργείο, ΜΜΕ, γονείς μαθητές, μ;oνoς και απροστάτευτος. Τα φαινόμενα όλο και παίρνουν μεγαλύτερη έκταση. Γονείς που χειροδικούν σε εκπαιδευτικούς, γονείς με παράλογες και παράτυπες απαιτήσεις εξασκούν  έντονες πιέσεις και αβάσιμες καταγγελίες. Το υπουργείο για να αποτινάξει τις ευθύνες του γίνεται Πόντιος Πιλάτος...

Ένας μονόχειρ (!) -σ.σ. γνωστός, τράβηξε την πιστόλα του με το αριστερό του χέρι και ευρισκόμενος πίσω δεξιά τού Κυβερνήτου τον πυροβόλησε στο δεξί αυτί. Ένας ζητιάνος που ήταν στην πόρτα της εκκλησίας τον έπληξε με μαχαίρα στην κοιλιά.

Ο Παναγιώτης Καλεβράς, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και Ιερολοχίτης με συγγραφικό έργο του οποίου είναι αγνοημένο από την εθνική ιστοριογραφία, γράφει: Ο Ζωσιμάς τον μύησε στην Εταιρεία του Φοίνικος, δημιούργημα του Καποδίστρια, εταιρεία που ενώ φανερά εργαζόταν για «το φωτισμό» στην πραγματικότητα δούλευε για την «τελείαν και ειλικρινή απελευθέρωσιν των Ελλήνων». Αργότερα η εταιρεία του Φοίνικος μετονομάστηκε από το Σκουφά και τον ΞάνθO, εν γνώσει του Καποδίστρια, σε εταιρεία των Φιλικών [Καλεβράς 1856, 11, 14] ) Τις παραπάνω απόψεις πως ίσως ήταν ο «Αόρατος» Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, έχω υποστηρίξει κι εγώ τα τελευταία χρόνια σε σχετικές ομιλίες μου για τον Ι. Καποδίστρια, παρότι ο ίδιος ο Καποδίστριας και ο αδελφός του Βιάρος δεν το δέχθηκαν ποτέ αυτό. Μάλιστα οι απόγονοί του δε...

Σπίτια που δέθηκαν με μικρές ή μεγάλες ιστορίες ανθρώπων, σπίτια που η μοίρα και η νέα εποχή (με τις αξίες τις δικές της) τα βύθισε στην ερημιά και στην εγκατάλειψη

Η Σπάρτη συνεχίζει, με όλο και πιο γρήγορους  ρυθμούς, να αποχαιρετά τα σπίτια της τα παλιά. Σπίτια που γεννήθηκαν μαζί της, που φημίστηκαν σ’ ολόκληρη τη Ελλάδα, δίνοντας στην πόλη προσωπικότητα, χαρακτήρα και ομορφιά, σπίτια που το καθένα είχε τη δική του φυσιογνωμία και αξία. Σπίτια που δέθηκαν με μικρές ή μεγάλες ιστορίες ανθρώπων, σπίτια που η μοίρα και η νέα εποχή (με τις αξίες τις δικές της) τα βύθισε στην ερημιά και στην εγκατάλειψη, έως ότου ο πανδαμάτορας χρόνος τους έδωσε ένα τέλος που δεν τους έπρεπε.   Με τον τρόπο αυτό γράφτηκε η λέξη «τέλος» και για το επιβλητικό παλαιό σπίτι στη διασταύρωση Βρασίδου 98 και Α. Νίκωνος 118. Ένα λιθόχτιστο, μεγάλο, σοβαρό, διώροφο σπίτι, σοβατισμένο, ίσως των αρχών του 20ου αιώνα. Μοναδικό του στολίδι το περίτεχνο κιγκλίδωμα του μπαλκονι...

Η Ευρώπη πετάχτηκε όρθια. Όχι από αγανάκτηση. Από τρόμο. Γιατί αν τελειώσει ο πόλεμος, τι γίνεται με τους εξοπλισμούς; Με τα εργοστάσια; Με τα συμβόλαια;

Η Ευρώπη ξύπνησε ένα πρωί και είπε. «Δεν γίνεται, θα σώσουμε την Ουκρανία». Όχι με ειρήνη, αυτά είναι για αφελείς, αλλά με δάνειο. Με όρους. Με υποσημειώσεις. Με τιμολόγιο και απόδειξη. Διότι ο σύγχρονος ευρωπαϊκός ανθρωπισμός δεν δουλεύει χωρίς Excel, και ο πόλεμος, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στην τύχη ή στη διπλωματία. Γιατί μέχρι χθες η Ουκρανία πολεμούσε με αμερικανικά λεφτά. Πολλά λεφτά. Τόσα που αν τα άπλωνες στο τραπέζι, θα έπρεπε να σπρώξεις στην άκρη και τη δημοκρατία για να χωρέσουν. Και ξαφνικά, τέλος. Ο Τραμπ αποφάσισε ότι η ειρήνη είναι πιο αποδοτική όταν συνοδεύεται από λογιστικό έλεγχο, έκοψε την πλουσιοπάροχη βοήθεια και παρουσίασε το δικό του ειρηνευτικό σχέδιο , ένα σχέδιο που, εντελώς συμπωματικά, βρίσκει απολύτως λογικό και ο Πούτιν. ...

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια δικογραφία. Είναι καθρέφτης. Και το ερώτημα δεν είναι αν θα τον σπάσουμε ή αν θα τον απομακρύνουμε. Είναι αν θα αντέξουμε να μείνουμε για λίγο απέναντί του, όσο το φως ακόμη πέφτει κα μετά τον σπάμε

Υπάρχουν στιγμές που ένα διοικητικό αρχείο βαραίνει περισσότερο από μια πολιτική δήλωση. Όχι επειδή περιέχει περισσότερα στοιχεία, αλλά επειδή συμπυκνώνει όσα για χρόνια κινούνταν στη σκιά. Η νέα δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικής δυσλειτουργίας. Είναι μια ρωγμή. Και μέσα από αυτή τη ρωγμή φαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία συνήθισε να διαχειρίζεται το κοινό ως ιδιωτικό. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν ποτέ ένας απλός διοικητικός μηχανισμός. Ήταν ένας τόπος συνάντησης συμφερόντων, προσδοκιών και σιωπηλών κρυφών σχέσεων. Εκεί όπου το ευρωπαϊκό χρήμα αποκτούσε πολιτικό βάρος, εκεί όπου η ενίσχυση μετατρεπόταν σε σχέση και η σχέση σε υποχρέωση. Όποιος κρατούσε τη ροή, κρατούσε και το μέτρο της εξάρτησης. Γι’ αυτό και το πρόβλημα δεν είναι...

Η εκπόνηση και η εφαρμογή μια ολοκληρωμένης Κυκλοφοριακής-Πολεοδομικής-Οδικής Μελέτης για την πόλη της Σπάρτης, αποτελεί πρωταρχική και θεμελιώδη υποδομή για την ανάπτυξη της πόλης

Το απόγευμα της Κυριακής, 14 Δεκεμβρίου 2025 , ο δήμος Σπάρτης φωταγώγησε το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πόλης, στην κεντρική πλατεία. Η όλη διοργάνωση της εκδήλωσης ξεπέρασε κάθε προηγούμενη, άνοιξε αισιόδοξους δρόμους προοπτικής για το μέλλον  και αξίζουν, πραγματικά, συγχαρητήρια στους συντελεστές. Την ίδια, όμως, βραδιά του χριστουγεννιάτικου θριάμβου, η Σπάρτη έστελνε ένα προειδοποιητικό μήνυμα «προς πάσαν κατεύθυνσιν», το οποίο πρέπει άμεσα να ληφθεί σοβαρά υπόψη:  ΟΛΟ αυτό το πλήθος που συνέρρευσε στην εκδήλωση βρέθηκε σε τραγική αδυναμία για να κυκλοφορήσει και, κυρίως, για να παρκάρει τα αυτοκίνητά του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στην πόλη ένα πραγματικό κομφούζιο: Δρόμοι και παράδρομοι, κοινόχρηστοι χώροι, ράμπες πρόσβασης πεζοδρομίων, θέσεις πάρκινγκ ΑΜΕΑ, γωνίες διαστ...

Οι Κυριακές της ξενιτειάς με έμαθαν τί είναι νόστος αληθινός, τι είναι ο πόνος του νόστου

Άμα μεγάλωσα κατάλαβα το χρώμα που έχουν οι Κυριακές. Όλες οι Κυριακές μου. Ένιωσα πως  όλες οι Κυριακές μου ευωδιάζουν νόστο και είναι μυρωμένες με νοσταλγία . Όταν είμουνα παιδί τις Κυριακές χαιρόμουνα τις συνάξεις των μεγάλων και ο νους μου ταξίδευε νοσταλγικά σε κόσμους παραμυθένιους όπου όλοι μπορούσαν εύκολα να γίνουν οτιδήποτε. Ύστερα ανδρώθηκα. Τα παραμύθια στένεψαν και οι συνάξεις των μεγάλων αραίωσαν. Κι όσο όλα αυτά αραίωναν τόσο ο νόστος με κυρίευε και με κρατούσε. Νοσταλγούσα πολιτείες μακρυνές με ανθρώπους ήμερους και ανέμους συνεχείς, τρυφερούς να χαϊδεύουν στο πέρασμά τους παριές, να βαλσαμώνουν πληγές, να φέρνουν όνειρα. Άρχισα να ταξιδεύω. Οι Κυριακές της ξενιτειάς με έμαθαν τί είναι νόστος αληθινός, τι είναι ο πόνος του νόστου. Στην ξεκούραση της Κυριακής...

Ουδείς προφήτης δεκτός εστίν εν τη πατρίδι αυτού (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο)

Προ ετών επισκέφτηκα την πόλη του Αγρινίου για να εγκαταστήσω τον δεύτερο γιο μου ως φοιτητή στη Σχολή Περιβάλλοντος κι έμεινα κατάπληκτος πως ο τότε Δήμαρχος και πιθανόν και οι προκάτοχοί του είχαν αξιοποιήσει το καλλιτεχνικό δυναμικό της πόλης τους για να στολίσουν τις μικρές και μεγάλες πλατείες και τους δημόσιους χώρους. Και το ανθρώπινο στοιχείο δεν ήταν ευκαταφρόνητο αφού από την  περιοχή του Αγρινίου κατάγονταν ο επιφανής γλύπτης Χρήστος Καπράλος (1909-1993), ο Θύμιος Πανουργιάς δημιουργός του μνημείου των πεσόντων, ο Θεόδωρος Παπαδημητρίου (Θόδωρος), ο Ευάγγελος Τύμπας και ο Δημήτρης Στούμπος. Στην πόλη μας δεν αφθονούν οι γλύπτες και παρά την ιστορία της αρχαία, βυζαντινή, Επανάστασης 1821 και σύγχρονης, που παρέχουν την ευκαιρία να δημιουργηθούν έργα τα οποία θα απαθανατίσουν...

Τα Χριστούγεννα από γιορτή της καρδιάς μετατράπηκαν σε ένα χολιγουντιανό υπερθέαμα όπου οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σπαταλούν χιλιάδες ευρώ τα οποία θα μπορούσαν να διατεθούν σε απαραίτητα έργα για τη βελτίωση των δημοτικών υποδομών

Τα Χριστούγεννα αποκαλούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας «Μητρόπολη των Εορτών», επειδή η Γέννηση του Χριστού αποτελεί την αρχή και το κέντρο όλων των άλλων εορτών, καθώς όλα ξεκινούν από τη σάρκωση του Θεού, δημιουργώντας την αφετηρία για τον κύκλο των γιορτών που ακολουθούν, όπως αναφέρουν οι πατερικές θεολογικές πηγές. Ο υπολογισμός της χρονολογίας της  γέννησης του Χριστού έγινε από τον μοναχό και αστρονόμο Διονύσιο τον Μικρό τον 6ο αιώνα μ. Χ., ο οποίος όρισε το έτος 754 από κτίσεως Ρώμης ως το «Anno Domini 1» δηλαδή έτος 1 μ. Χ.. Ωστόσο, οι σημερινοί ιστορικοί υπολογισμοί τοποθετούν τη γέννηση του Χριστού λίγα χρόνια νωρίτερα, γύρω στο 4 ή  7 π. Χ., βασιζόμενοι στην αναφορά των Ευαγγελίων για τη βασιλεία του Ηρώδη του Μεγάλου, που πέθανε περίπου το 4 π. Χ.. Η ακριβής ημερομηνία...

Με τη μασιά αυτήν την παλιά στήριζε ο πατέρας και η μάνα μας (αργότερα μάθαμε να το κάνουμε κι εμείς) τις μεγάλες φέτες του ψωμιού, για να στέκουνται απέναντι στη φωτιά, μέχρι να αρχίσουνε να σκουραίνουνε και να γίνουνται καψάλες

-Και που λέτε, παιδιά, ένας μυλωνάς, το βράδυ τα Χριστούγεννα, εκεί στο μύλο που δούλευε και κοιμότανε, άναψε τρανή φωτιά στο τζάκι του για να κάνει κάρβουνα και να ψήσει λίγο χοιρινό, να φάει κι αυτός σαν άνθρωπος, τόση νηστεία που είχε κάνει όλο το σαραντάημερο. Έβαλε ωραία κομμάτια κρέας, με ξυγκάκι, απ’ το γουρούνι που ’χε σφάξει, τα ’βαλε σε μια σούφλα, άνοιξε κάρβουνα με τη μασιά στο παραγώνι, κι άρχισε να τα ψήνει. Έλιωνε το ξυγκάκι κ’ έσταζε στα κάρβουνα και τσίκνισε όλος ο τόπος. Άξαφνα, να σου πλάι στο μυλωνά ένας καλικάντζαρος κρατώντα μια σούφλα με ένα σφαρδάκλι. Ο μυλωνάς τσιμουδιά. Έβαλε ο καλικάντζαρος τη σούφλα του πάνω στα κάρβουνα κι άρχισε να ψήνει το σφαρδάκλι. «Το δικό σου λιγδίζει…το δικό μου δε λιγδίζει», έλεγε κάθε τόσο. «Το δικό σου λιγδίζει…το δικό μου δε λιγδίζ...

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι ταγοί μας θέλουν στην πράξη μια κοινωνία πολιτών με ανώτερη πνευματική καλλιέργεια, που μπορούν μέσα από σύνεση και γνώση να κρίνουν και ν’ αποφασίζουν...

   Παρατηρώντας τη καθημερινότητα των ελληνικών σχολείων διατυπώνω κάποιες επισημάνσεις - προβληματισμούς  που πιστεύω θα συντελούσαν θετικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών, χωρίς να έχω βέβαια ισχυρή πεποίθηση ότι θα μπορούσαν οι σκέψεις αυτές να γίνουν πράξη στο σχολικό πρόγραμμα μαθημάτων. Τουλάχιστον ας αποτελέσουν αφορμή να δούμε πως μπορούμε εμείς ως γονείς να δώσουμε άλλη μία δυνατότητα πνευματικής καλλιέργειας στα παιδιά μας.     Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν τα αρχαία ελληνικά ν’ αποτελούν μάθημα στο δημοτικό, έστω από κάποια τάξη και μετά, εστιάζοντας στην προπαρασκευή των μαθητών ώστε να εμβαθύνουν ευκολότερα στα νοήματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος από το γυμνάσιο και ύστερα. Υπάρχει από την Ε’ τάξη η υποχρεωτική διδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας, αλλά δεν γίνετα...

Όπως πολύ σωστά η Πολιτεία απαγορεύει -πλην εξαιρέσεων- την οπλοκατοχή μήπως θα πρέπει να απαγορεύσει και την κατοχή τέτοιων επικίνδυνων ζώων;

Η πρόσφατη τραγωδία στη Ζάκυνθο με θύμα ένα δίχρονο αγοράκι που έπεσε στα δόντια ενός Pit Bull και βρήκε σκληρό θάνατο με τραύματα στο λαιμό και το κεφάλι, που οι διασώστες δεν είχαν ξαναδεί ποτέ σε παρόμοια υπόθεση, έφερε στην επιφάνεια κι άλλες απαίσιες μνήμες όπως του βρέφους στα Γλυκά Νερά  που θανατώθηκε στην κούνια του από  ένα Rottweiler και το παλαιότερο περιστατικό που συνέβη στη Μακεδονία την περίοδο του Πάσχα όταν σκυλιά επιτέθηκαν και θανάτωσαν ένα αγοράκι στην αυλή του σπιτιού του. Κάθε νουνεχής άνθρωπος ανεξάρτητα από τα φιλοζωικά αισθήματα (σ.σ. κυνοφιλία), που μπορεί να έχει, πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά και να καταλάβει ότι μάλλον έχει έλθει η ώρα, αυτή η Πολιτεία που παρακολουθεί ως θεατής τα κοινωνικά συμβαίνοντα, να πάρει την απόφαση και να απαγορεύσει την κατοχή...

Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το να είναι χειμώνας κι εσύ πρωί-πρωί να κάθεσαι στου ΛΑΜΠΡΟΥ και να απολαμβάνεις, κουταλιά-κουταλιά, την περίφημη μοσχαροκεφαλή του θρυλικού σπαρτιάτικου μαγέρικου, πίνοντας, (γιατί όχι;) και μερικά ποτηράκια εκλεκτό κοκκινέλι

Κάθε Δευτέρα πρωί το μαγέρικο του Λάμπρου, στο κέντρο της Σπάρτης, φτιάχνει μοσχαροκεφαλή! Λαχταριστά και διαλεχτά ψαχνά, αφού προετοιμαστούν με επιμέλεια από τον Λευτέρη,  μπαίνουν στις κατσαρόλες από το βράδυ της Κυριακής και σιγοβράζουν, για να βγάλουν όλα τα αρώματα και τη νοστιμιά του βοδινού.    Τη Δευτέρα, λίαν πρωί, από τις 4:30΄ παρακαλώ, ο Λευτέρης κατεβαίνει στο παλαιό υπόγειο μαγέρικο, φτιάχνει το πρώτο καφεδάκι της ημέρας  και με τη συντροφιά του αποτελειώνει το βράσιμο της μοσχαροκεφαλής, σουρώνει το κρέας και το ζουμί, κόβει το κρέας σε μπουκιές  και  ύστερα αρχίζει την ιεροτελεστία του αυγοκόμματος. Βάζει στη λεκάνη αυγά της ημέρας και τα χτυπάει με το δάρτη μέχρι να σμίξουν καλά οι κρόκοι και τ’ ασπράδια. Μετά, προσθέτει φρέσκο χυμό λεμονιού, αλάτι, πιπέρι και ...

Όταν η πολιτική κινητοποίηση ξαναμπαίνει στο παιχνίδι, οι «λογικές» του κατεστημένου καταρρέουν

Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης δεν ήταν απλώς μια πολιτική έκπληξη· ήταν μια θεαματική ανατροπή των βεβαιοτήτων που το αμερικανικό,και όχι μόνο, κέντρο θεωρεί αυτονόητες. Ο Μαμντάνι, οργανικά συνδεδεμένος με τους Democratic Socialists of America, απέδειξε ότι η Αριστερά κερδίζει όταν εγκαταλείπει την άμυνα, όταν σταματά να απολογείται για την ταυτότητά της και όταν επιστρέφει στη στοιχειώδη της βάση, οργάνωση, κινητοποίηση, συλλογικότητα. Δεν κέρδισε με τηλεοπτικά πάνελ ούτε με παθητικούς ψηφοφόρους-πελάτες. Κέρδισε γιατί έκανε αυτό που εγκατέλειψαν τα περισσότερα αριστερά και κεντροαριστερά κόμματα διεθνώς, επανέφερε τη δομή, το κόμμα, την κοινότητα, την πολιτική ως κοινωνικό εργαλείο, όχι ως διαφήμιση. Ο Μαμντάνι δεν κέρδισε επειδή ήταν «προοδευτικός» ή γ...

Τα χριστόψωμα διαφέρουν από τα καθημερινά ζυμώματα. Γίνονται με ψιλοκρισαρισμένο αλεύρι, για να είναι λευκά και αφράτα...

Δεν είχα την ευτυχία να γεννηθώ και να μεγαλώσω στη Γορτυνία όπως άλλοι συμπατριώτες. Έτσι δεν έζησα από κοντά – βιωματικά όπως είναι ο σύγχρονος όρος – τις μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Είχα ακούσει, όμως, όταν ήμουν παιδί, πολλές διηγήσεις από τους μακαρίτες γονείς μου, που με αυτές μας μετέφεραν σαν σε παραμύθι σ’ εκείνα τα δύσκολα, φτωχικά αλλά όμορφα χρόνια που έζησαν αυτοί στα πατρογονικά τους χωριά στη Βρετεμπούγα (σήμερα Δόξα) ο πατέρας και στο Κουρουνιού της Καρύταινας η μητέρα. Σήμερα θα προσπαθήσω μέσα από κείμενα λόγιων συμπατριωτών μας να περιγράψω εκείνη την εποχή και όλα τα λαϊκά δρώμενα των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς στη Γορτυνία. Θα ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Αντίλαλοι» του Καλαβρυτινού Γορτύνιου Νώντα Π. ...

Τι διδάσκει η κρίση του Podemos, ομοιότητες με την ελληνική Αριστερά

Συνέπεσε αυτή την περίοδο που κυκλοφορεί το βιβλίο «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα να διαβάσω το άρθρο της Λίλιθ Βερστρίνγκε κορυφαίου ηγετικού στελέχους των Podemos («Μπορούμε») στο αριστερό περιοδικό Equator* ( https://www.equator.org/articles/farewell-to podemos?utm_source=chatgpt.com https://www.equator.org/articles/farewell-to podemos?utm_source=chatgpt.com ) για την άνοδο και την πτώση του αριστερού αυτού σχήματος. Η Βερστρίνγκε δεν καταφεύγει σε χαρακτηρισμούς ή αφηγήσεις για να εξηγήσει, αλλά αναλύει πολιτικά. Θυμήθηκα την φωτογραφία του Αλέξη  Τσίπρα με τον Πάμπλο  Ιγκλέσιας το 2014. Πέρα από το περιεχόμενο, θεωρώ επίσης ότι ένα βιβλίο που γράφεται από έναν πρώην πρόεδρο ενός κόμματος και πρώην πρωθυπουργό παρά αφηγηματικό ύφος αποτελεί ένα πολιτικό κείμενο που χρήζει περισσότερη...

Γιατί ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι και μικρούλης/ και δεν αντέχει να τον κυβερνά ο Μητσοτάκης Κούλης

Στίχοι σατιρικοί, στίχοι σπαρτιατικοί Κυριάκο, στο ’χω ξαναπεί, γύρνα το προς το κέντρο, γιατί κάποτε ξεριζώνεται και το μεγάλο δέντρο. Εσύ πάντα εκοίταζες όλο προς δεξιά σου και ποτέ δεν έβλεπες λίγο τ’ αριστερά σου. Γι’ αυτό σου λέω ξεκίνα το, πριν ο λαός κινήσει κι από τον ύπνο το βαθύ, κάποιος τόνε ξυπνήσει. Γιατί ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι και μικρούλης και δεν αντέχει να τον κυβερνά ο Μητσοτάκης Κούλης. Έχει κι αυτός τα κόλπα του είναι κι εκείνος μάγκας, αφού είναι συγκάτοικος της δεξιάς παράγκας. Γι’ αυτό γρήγορα, Κυριάκο μου, πάρε το λίγο αλλιώς, πριν ο λαός ξεσηκωθεί και ξηγηθεί …  αλλιώς. Προσέχετε λοιπόν πολύ, μην τυχόν και συγκρουσθείτε και μ’ ελαφρές λαβωματιές τραυματισμένοι βγείτε. Εάν όμως η σύγκρουση, είναι μετωπιαία, τότε μπορεί κι η...