Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85362-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-chii-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΠΟΛΙΣ Και οι τρεις μεγάλες κατακτήσεις των Ελλήνων, η Τραγωδία, η Δημοκρατία και η «Πόλις» στην αρχαία Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, εμφανίστηκαν έπειτα από μακρύ δρόμο, πεντακόσια χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού. Κάτι καινούργιο είχε ξυπνήσει στο νου των ανθρώπων. Και αυτό το κάτι θα έμενε πια γραμμένο στη διαμόρφωση του κόσμου ολόκληρου, εννοείται του νεώτερου ευρωπαϊκού κόσμου, όπου και αν αυτός σήμερα εκτείνεται, πέρα από τα γεωγραφικά όρια της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το μότο του θέματος είναι στίχοι του Κ. Καβάφη, ενδεικτικό των σκέψεων που μας απασχολούν στις γραμμές αυτές. Ο στίχος του είναι ρητορικός, οι...

Όχι στο τέλος του τρέχοντος, αλλά ούτε και σε 10 χρόνια. Κάπου ενδιάμεσα. Τότε πιθανότατα θα κοιτάξουμε πίσω και θα καταλάβουμε ότι το νομισματικό σύστημα μέσα στο οποίο ζήσαμε όλη μας τη ζωή είχε ήδη αρχίσει να τελειώνει, μόνο που εμείς συζητούσαμε ακόμη για το επιτόκιο της προθεσμιακής

Το σημερινό σύστημα πιέζεται ήδη από τρία μέτωπα: από τα crypto, από το ΑΙ και από τα ιδιωτικά stablecoins που κάποια στιγμή μπορεί να εκδώσουν τεράστιες πολυεθνικές με εκατοντάδες εκατομμύρια πελάτες. Και τα τρία έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που δύσκολα ενθουσιάζει τις εμπορικές τράπεζες: μπορούν να τις βγάλουν από τη μέση.  Η απάντηση των κεντρικών τραπεζών λέγεται CBDC και στην Ευρώπη ψηφιακό ευρώ. Η ΕΚΤ έχει ήδη προχωρήσει αρκετά το σχέδιο, με πιλοτικό πρόγραμμα από το 2027 και στόχο το Ευρωσύστημα να είναι τεχνικά έτοιμο για πιθανή έκδοση προς το τέλος της δεκαετίας, εφόσον ολοκληρωθεί εγκαίρως το νομοθετικό πλαίσιο.   Τα crypto έκαναν πρώτα κάτι μάλλον αγενές. Απέδειξαν ότι μπορεί να υπάρξει ψηφιακή αξία που να μεταφέρεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλον χωρίς να χρειάζεται ε...

Την Σπάρτη και την Λακωνία, οι μεν αρχηγοί της δεξιάς την είχαν δεδομένη, οπότε έκριναν ότι ΔΕΝ χρειαζόταν να την επισκεφθούν, οι δε αρχηγοί της αριστεράς την θεωρούσαν χαμένη υπόθεση και την είχαν διαγράψει από το προεκλογικό τεφτέρι τους

Η Σπάρτη και η Λακωνία, πολιτικά, είχαν πάντα μιαν ιδιορρυθμία, όσον αφορά την επισκεψιμότητά τους από πολιτικούς αρχηγούς, κατά τις προεκλογικές περιόδους: Οι μεν αρχηγοί της δεξιάς την είχαν δεδομένη, οπότε έκριναν ότι ΔΕΝ χρειαζόταν να την επισκεφθούν, οι δε αρχηγοί της αριστεράς την θεωρούσαν χαμένη υπόθεση και την είχαν διαγράψει από το προεκλογικό τεφτέρι τους. Ο μόνος αρχηγός μη δεξιού κόμματος που τόλμησε να έρθει σε προεκλογική περίοδο στη Σπάρτη και να μιλήσει από τον εξώστη του Δημαρχείου, ήταν ο ιστορικός Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, στη μεγαλειώδη πορεία του προς την εκλογική νίκη της 18η Οκτωβρίου 1981, όπου έλαβε το εκπληκτικό ποσοστό 48,07!!! Κατά την προεκλογική περίοδο του 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου όργωσε, κυριολεκτικά, την Ελλάδα, απευθυνόμενος στον Ελ...

Δύο πανεπιστημιακοί εξηγούν στην «Κ» πώς θα διαμόρφωναν από την αρχή τη διδασκαλία της Οδύσσειας, ώστε το ομηρικό έπος να μη χάνει τη δύναμή του όταν περνά στη σχολική αίθουσα

Οταν το 2018 το BBC Culture ζήτησε από 108 συγγραφείς, ακαδημαϊκούς, κριτικούς, δημοσιογράφους και μεταφραστές από 35 χώρες να επιλέξουν τις ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο, η Οδύσσεια του Ομήρου βρέθηκε στην πρώτη θέση. Ανάμεσα στους λόγους που επικαλέστηκαν οι συμμετέχοντες, ήταν η δύναμη μιας ιστορίας γεμάτης θεούς και τέρατα, η επιρροή της στις αφηγήσεις που ακολούθησαν, αλλά και τα ερωτήματα που εξακολουθεί να θέτει το έργο για τον ηρωισμό, τον πόλεμο και την επιστροφή. Σχεδόν τρεις χιλιετίες μετά τη δημιουργία της, άλλωστε, η Οδύσσεια συνεχίζει να διαβάζεται, να διασκευάζεται και να γεννά νέες αφηγήσεις. Τι συμβαίνει όμως όταν μία από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες που ειπώθηκαν ποτέ, περνά το «κατώφλι» μιας σχολικής αίθουσας; Πόση από την αφηγηματική της δύναμη καταφέρνει να φτ...

Η πικρή αλήθεια είναι πως απ’ όποια πλευρά κι αν εξετάσει κάποιος τα πληθυσμιακά ζητήματα θα διαπιστώσει έντρομος ότι, η Ελλάδα είναι μια χώρα που γερνάει με απελπιστικά γρήγορο ρυθμό

Η φετινή σχολική χρονιά με τις επίσημες ανακοινώσεις κλεισίματος δεκάδων σχολικών μονάδων σε όλη την επικράτεια, λόγω έλλειψης μαθητών αλλά και η μεγάλη μείωση του μαθητικού δυναμικού, ιδίως στην περιφέρεια, έφερε στην επικαιρότητα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, για το οποίο κάποιοι ειδικοί επιστήμονες, λίγοι πολιτικοί φορείς και πρόσωπα και  μερικοί ευαισθητοποιημένοι πολίτες μιλούσαν εδώ και χρόνια κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου! Η  πικρή αλήθεια είναι πως απ’ όποια πλευρά κι αν εξετάσει κάποιος τα πληθυσμιακά ζητήματα θα διαπιστώσει έντρομος ότι, η Ελλάδα είναι μια χώρα που γερνάει με απελπιστικά γρήγορο ρυθμό και οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις, ώστε να είναι αδύνατη η φυσική αναπλήρωση του πληθυσμού! Η υπογεννητικότητα των γυναικών στην Ελλάδα είναι η κύρια αιτία, ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85334-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-chi-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Η Τραγωδία, λοιπόν, γεννιέται από τη σύγκρουση του τραγικού ανθρώπου με τη βασική, την απαρασάλευτη τάξη του Κόσμου. Φυσικά δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες των πράξεών του. Τούτο δεν οφείλεται πάντοτε στις δικές του δυνατότητες, στη θέλησή του. Είναι μεγάλο το τόλμημα του έλληνα ανθρώπου να γίνει αυτός το κέντρο του κόσμου και όχι οι υπερφυσικές δυνάμεις. Το πιο σημαντικό όμως και από αυτό το τόλμημα είναι ότι, στη σύγκρουσή του με ό,τι τον ξεπερνάει και τον περιορίζει, ακόμα και στη σύγκρουσή του με το θεό για να κερδίσει την εσωτερική του ελευθερία, ζητάει να δικαιωθεί, να έχει νόημα ο αγώνας, η σύγκρουσή του, η ζωή ο Κόσμος. Χαρακτηριστική ...

Πρέπει να αγαπάμε τα ζώα αλλά να μην καταντάει η σχέση αυτή λατρεία. Πολλοί άνθρωποι κάνουν αυτό το λάθος, αντί να τα αγαπούν τα λατρεύουν

Το πρόσφατο περιστατικό στην Κρήτη όπου ένα σκυλί πιτ μπούλ όρμησε σε ένα παιδί, που γλίτωσε από θαύμα, ενώ η νεαρή ιδιοκτήτριά του κοίταζε άφωνη τα συμβαίνοντα, μάς αναγκάζει να επανέλθουμε στο σύγχρονο πρόβλημα της κυνοφιλίας που έχει γίνει πλέον κυνοκρατία, αφού οι πόλεις μας και οι ζωές μας είναι υπό την εξουσία αυτών των ζώων μερικά από τα οποία είναι κινούμενα δολοφονικά όπλα. Η εποχή μας μαστίζεται από πολλές παθογένειες μια από τις οποίες είναι η άκρατη λατρεία των ζώων και ιδίως των κυνών. Οι σημερινοί  άνθρωποι έχουν κάνει μόδα τη ζωολατρεία με την οποία έχουν αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, οι οποίες  αποτελούν το θεμέλιο της κοινωνίας κι έχουν εκτραπεί σε μια ανθρωπομορφική συμπεριφορά απέναντι στα συγκεκριμένα ζώα τα οποία αποκαλούν με εκφράσεις του τύπου: «το μωρό ...

Όσο η ιστορική μνήμη ξεθωριάζει πίσω από εθιμοτυπικά στεφάνια, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ξαναζήσουμε τη φάρσα από την αρχή

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1967, πέντε μόλις μήνες μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, όργανα της χούντας δολοφονούν εν ψυχρώ στην Ανατολική Θεσσαλονίκη μία ηρωική μορφή του αντιδικτατορικού κινήματος, τον νεολαίο αγωνιστή του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ) Θεσσαλονίκης, Γιάννη Χαλκίδη, τραυματίζοντας και τους άλλους δύο συναγωνιστές του, Γρηγόρη Παντή και Νάντη Χατζηγιάννη που κρύβονταν μαζί στη γιάφκα της οδού Φιλελλήνων 65. Αν η νεοελληνική ιστορία δεν ήταν μια διαρκής τραγικωμωδία, θα ήταν σίγουρα ένα κακό αστυνομικό μυθιστόρημα, γραμμένο από γραφειοκράτες της Ασφάλειας και σκηνοθετημένο από αποσπασματικούς εθνωφελείς. Σεπτέμβριος του 1967. Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών, φορεμένη στο γύψο, προσπαθεί να αποδείξει στους ξένους συμμάχους της πως η τάξις βασιλ...

Το έλλειμμα: Δεν λείπει η γη ή η παραγωγή, αλλά η επιστημονική εξειδίκευση στο Agribusiness, το μάρκετινγκ, τις διεθνείς πιστοποιήσεις και τη βιοτεχνολογία, που οδηγούν και επικεντρώνονται στην αναγνωρισιμότητα ενός brand

Ο πιο αναγκαίος και καταλυτικός λόγος για την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής Ελαιοκομίας στη Σπάρτη είναι η μετατροπή του ιστορικού αλλά εντελώς «παγιδευμένου» πρωτογενούς τομέα χαμηλής απόδοσης της Σπάρτης & της Λακωνίας ευρύτερα, σε ανταγωνιστική «Οικονομία της Γνώσης», διεθνώς. Αυτός ο κεντρικός λόγος αναλύεται σε τρεις άρρηκτα συνδεδεμένες διαστάσεις: 1. Η ανάγκη μετάβασης από τη «χύμα» παραγωγή στην υπεραξία Η Λακωνία παράγει ομολογουμένως εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδα και επιτραπέζιες ελιές. Ωστόσο ένα μεγάλο μέρος του διοχετεύεται στην αγορά ως «χύμα» πρώτη ύλη προς τρίτες χώρες (κυρίως στην Ιταλία), οι οποίες καρπώνονται την υπεραξία μέσω του τυποποιημένου branding. Το έλλειμμα: Δεν λείπει η γη ή η παραγωγή, αλλά η επιστημονική εξειδίκευση στο Agribusiness, το μάρκετινγκ, ...

Ο Τυρταίος δεν θα υμνούσε την αδράνεια της Σπάρτης. Θα την καλούσε να σηκωθεί. Ο Τέρπανδρος δεν θα τραγουδούσε τη λήθη της Σπάρτης. Θα την καλούσε να κάνει ξανά την ιστορία της τραγούδι.

Πολλές φορές, όταν μιλάμε για τη Σπάρτη, στεκόμαστε μόνο στην ασπίδα, στο δόρυ, στη μάχη, στον Λεωνίδα και στις Θερμοπύλες. Και βέβαια, όλα αυτά είναι ιερά κομμάτια της ιστορίας της. Όμως η Σπάρτη δεν στάθηκε μεγάλη μόνο επειδή ήξερε να πολεμά. Στάθηκε μεγάλη γιατί ήξερε να διαπαιδαγωγεί. Ήξερε να δίνει μέτρο στον άνθρωπο, δύναμη στην ψυχή και σκοπό στη ζωή. Σε αυτή τη βαθύτερη Σπάρτη ανήκουν δύο μεγάλες μορφές. Ο Τυρταίος και ο Τέρπανδρος. Ο Τυρταίος ήταν η φωνή που ξυπνούσε τη Σπάρτη. Ο ποιητής που δεν έγραφε για να στολίσει τον λόγο, αλλά για να σηκώσει ψυχές. Ο λόγος του δεν ήταν απλή ποίηση. Ήταν κάλεσμα ευθύνης. Ήταν φλόγα. Ήταν δύναμη. Ήταν η φωνή που έλεγε στον Σπαρτιάτη ότι η πόλη δεν σώζεται με αδιαφορία, ούτε με φόβο, ούτε με σιωπή. Σώζεται με φρόνημα, με θυσία, με ενότητα...

Τα γενέθλια δεν έχουν καμιά γραμμένη αράδα στο μεγάλο βιβλίο της Ελληνικής Παράδοσης. Αυτή η γιορτή με την τούρτα και τα κεράκια, τα κομφετί, τους καλεσμένους και το τραγουδάκι «Happy Birthday to you» είναι εισαγόμενα εξ Αμερικής. Εμείς, τα παιδιά του παλιού καιρού, ΔΕΝ ξέραμε από γενέθλια και τέτοια πράγματα. Ούτε καν πότε είχαμε γεννηθεί δεν θυμόμαστε. Η μάνα μου, η κυρα -Παναγιώτα, μια φορά το χρόνο, στις 25 του Απρίλη, μου ’λεγε: «Σαν σήμερα σε γέννησα. Και με ταλαιπώρησες. Τρεις μέρες κοιλοπόναγα στο σπίτι, μέχρι που σε βγάλανε με τις … «κουτάλες». Ήτανε και η μαμή η Αρετή και βόηθαγε». Αυτό ήταν όλο κι όλο. Και γέμιζα με ενοχές τη μέρα αυτή, γιατί είχα ταλαιπωρήσει τόσο πολύ τη μάνα μου στη γέννα. Στην 4η Γυμνασίου, (Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης), ήρθε στο τμήμα μας, στο «κλασικό...

Δυστυχώς αυτή η νεολαία με τέτοια συμπεριφορά δεν θα πάει μπροστά την χώρα.

Κάποια ημέρα πήγαμε για μπάσκετ σε ένα από τα ανακαινισμένα γήπεδα της πόλης μας. Εκεί ήταν ήδη κάποια παιδιά. Έδειχναν ότι ήταν ανήλικα και παιδιά λυκείου.  Ακούγοντας να χτυπούν την μπάλα κατάλαβα ότι ήταν σκασμένη. Πράγματι μου είπαν ότι έσπασε πριν λίγο. Εγώ από μόνος μου και επειδή έφερα μαζί μου πάνω από μια μπάλα τους ρώτησα αν θέλουν να τους δώσω μια για να μπορούν να συνεχίσουν το παιχνίδι τους. Εννοείται δέχτηκαν και τους έδωσα μία μπάλα μπάσκετ. Εγώ με την παρέα μου παίξαμε στην μία μπασκέτα και τα παιδιά στην άλλη.   Μετά από μια ώρα τα παιδιά αποχώρησαν. Άφησαν την μπάλα και την δική μου και την σπασμένη και έφυγαν. Ούτε μας χαιρέτησαν, ούτε μας παρέδωσαν την μπάλα ούτε μας ευχαρίστησαν. Μάλιστα άφησαν πίσω και την δική τους μπάλα αφού πλέον ήταν άχρηστη.   Φαίνεται η ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85289-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-ch-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   δ . Υπάρχει ευτυχία; Ικανοποιείται ο άνθρωπος σ’ αυτή τη ζωή; Η πείρα δείχνει ότι η «ευτυχία», όπως την εννοεί στην καθημερινότητά του ο άνθρωπος, είναι ανύπαρκτη. Ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται, νοιώθει πάντοτε σε έλλειψη, το απόλυτο είναι απρόσιτο, ανέπαφο. Πλάθει, βέβαια, όνειρα από τα οποία ελάχιστα πραγματοποιούνται. Ενώ ξεκινάει με ελπίδα, αισιοδοξία και έντονη επιθυμία, τον περιμένει η απογοήτευση, η αποτυχία. Ας σημειωθεί δε ότι στην αρχαία τραγωδία ο άνθρωπος δεν κυνηγάει μια χίμαιρα στη ζωή του. Όμως η «ευτυχία», η ουτοπία, αν έτσι εννοήσουμε τη χίμαιρα εδώ, υπάρχει ως σκέψη που διαποτίζει όλες τις αρχαίες τραγωδίες. Ουτοπία, όχι ως παθητική ...

Για κάθε 1 ευρώ επένδυσης στη Σχολή, επιστρέφονται έως και 230 ευρώ στην τοπική αγορά

Η ίδρυση και λειτουργία μιας Πανεπιστημιακής Σχολής ή Ερευνητικού Ινστιτούτου Ελαιοκομίας στη Σπάρτη αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό ανάπτυξης, ικανό να μεταμορφώσει ριζικά την οικονομική ζωή της πόλης και ολόκληρης της Λακωνίας. Σύμφωνα με επίσημη μελέτη βιωσιμότητας /my_files/elaiokomia1.pdf του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, η οικονομική επίδραση μιας τέτοιας δομής μπορεί να αποφέρει έως και 13,7 εκατ.ευρώ ετησίως στην τοπική οικονομία της Λακωνίας και περίπου 33 εκατομμύρια ευρώ στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η εντυπωσιακή αυτή απόδοση μεταφράζεται στην πράξη ως εξής: για κάθε 1 ευρώ επένδυσης στη Σχολή, επιστρέφονται έως και 230 ευρώ στην τοπική αγορά. Η οικονομική αναβάθμιση της Σπάρτης επιτυγχάνεται μέσα από συγκεκριμένους άξονες : 1. Κατακόρυφη Αύξηση της Αξίας του Τοπικού Προϊόντος - Εκσυγχρονισμός...

Κάποιοι αποφάσισαν ερήμην του ελληνικού λαού να καταστρέψουν τις μηχανικές υποδομές των λιγνιτωρυχείων, ανατινάζοντας πανάκριβα μηχανήματα πληρωμένα με το αίμα του εργαζόμενου λαού

Η εκάστοτε ενεργειακή πολιτική είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως «πηγαίνει αγκαλιά» με σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Έτσι καμία απόφαση  για το ενεργειακό μοντέλο δεν είναι «αθώα» και πάντα πίσω από τέτοιες πολιτικές υποκρύπτονται και οικονομικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι η ενεργειακή στροφή της Ευρώπης και των χωρών – μελών της  Ένωσης οδήγησε σε μείωση έως κατάργηση των ορυκτών καυσίμων και μάλιστα του λιγνίτη στα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια κι έδωσε τη δυνατότητα στις βιομηχανικές χώρες όπως η Γερμανία να εξάγουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά σε χώρες-λαγούς όπως η δική μας, που έσπευσε να μηδενίσει σχεδόν την ηλεκτροπαραγωγή με καύσιμο το λιγνίτη, ενώ η κατεξοχήν ρυπογόνος Γερμανία θα κλείσει τα λιγνιτικά της εργοστάσια το...

Η Τοπική Αγορά Στηρίζεται με Πράξεις, Όχι Μόνο με Προτροπές. Στηρίζουμε Τοπικά. Πρώτα Οι Θεσμοί, Μετά οι Πολίτες

Κάθε προσπάθεια που γίνεται για την ενίσχυση της τοπικής αγοράς είναι καλοδεχούμενη και αξίζει αναγνώρισης. Η «Λευκή Νύχτα» και οι εκδηλώσεις της «Ανοιχτής Πόλης» μπορούν να δώσουν μια μικρή οικονομική ανάσα στους επαγγελματίες, να αυξήσουν προσωρινά την κίνηση και να δημιουργήσουν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για λίγες ώρες. Και σωστά γίνονται τέτοιες προσπάθειες. Δεν πρέπει, όμως, να δημιουργούμε την ψευδαίσθηση ότι μία ή δύο βραδιές αυξημένης κίνησης μπορούν να αλλάξουν την πραγματική πορεία μιας πόλης που αντιμετωπίζει προβλήματα ολόκληρο τον χρόνο. Η επιτυχία μιας «Λευκής Νύχτας» δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το πόσος κόσμος βγήκε στους δρόμους. Όταν οι έμποροι αναγκάζονται να πουλήσουν στη μισή τιμή, πολλές φορές ακόμη και κοντά στο κόστος, απλώς για να δημιουργήσουν κίνηση και ...

(ένας χρόνος από τότε που μας έφυγε ο Ευτύχης Μπιτσάκης)

Γυρίστε τα ματιά σας τριγύρω. Κάνουμε τεράστιο λάθος αν νομίζουμε πως ζούμε σε μια κοινωνία ορθού λόγου. Ζούμε στο απόλυτο τσίρκο του μεταμοντέρνου ανορθολογισμού, όπου η βλακεία έχει αποκτήσει ακαδημαϊκή έδρα, η ταξική πάλη θεωρείται ντεμοντέ και οι «προοδευτικοί» διανοούμενοι έχουν μετατραπεί σε διακοσμητικά γλάστρες στα μεγαλοαστικά σαλόνια της εγχώριας ολιγαρχίας. Μέσα σε αυτή την ακατάσχετη μπαρουφολογία, όπου ο καθείς δηλώνει ό,τι δηλώσει και τα πάντα τσουβαλιάζονται αταξικά, έκλεισε ένας χρόνος από τότε που μας άφησε χρόνους ο Ευτύχης Μπιτσάκης. Κι αν ο Μπρεχτ αναρωτιόταν πώς ξεχωρίζεις το αληθινό μπουκάλι από το ψεύτικο πάνω στη σκηνή, ο Μπιτσάκης αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή για να μας μάθει να μην καταπίνουμε αμάσητο το ψεύτικο μπουκάλι που μας σερβίρει η άρχουσα τάξη. Ο Ευτύχ...

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς φεύγει, αλλά μας αφήνει το πιο επικίνδυνο, το πιο ακανθώδες και το πιο αναγκαίο όπλο για κάθε ελεύθερο μυαλό. Μια σκέψη που αρνείται πεισματικά να υποταχθεί.

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς δεν υπήρξε ένας αποστασιοποιημένος ακαδημαϊκός που περιφερόταν στα πανεπιστημιακά έδρανα για να πουλάει θεωρητική εξυπνάδα στους φοιτητές του. Ήταν ένας από τους ελάχιστους Έλληνες διανοητές που κατάλαβαν νωρίς πως η κοινωνιολογία στην Ελλάδα δεν είναι μάθημα, είναι ανατομία ενός διαρκούς εγκλήματος. Του εγκλήματος που διαπράττει ένα ανάπηρο, μεταπρατικό κράτος σε βάρος μιας κοινωνίας που έμαθε να επιβιώνει ανάμεσα στον φόβο, τον χαφιεδισμό και την αυταπάτη.  Γεννημένος στην Αθήνα από αστική οικογένεια, κουβάλησε από την παιδική του ηλικία τον γκρίζο μανδύα της Κατοχής. Αλλά η πραγματική του πολιτική βάπτιση δεν έγινε στο Παρίσι ούτε στα βιβλία. Έγινε μέσα στην αίθουσα ενός μετεμφυλιακού έκτακτου στρατοδικείου. Εκεί, ως παιδί, έβλεπε τον δικηγόρο πατέρα του να ...

«Κύπρος - Στο αδιέξοδο της ένωσης» από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ

Ο καλός μου φίλος Κώστας Μπρούσαλης, συνταξιούχος Καθηγητής Φυσικής Αγωγής με μακρά κι ευδόκιμη θητεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, είναι κι  ένας δοκιμασμένος γνήσιος ιστοριοδίφης που μας έχει δώσει ήδη 3 ιστορικά βιβλία (Η Πελοπόννησος στο πρώτο αντάρτικο 1997, Οι ανυπότακτοι 2008 και Σπονδή στο Παρθένι 2018) ενώ πρόσφατα εκδόθηκε το νέο ιστορικό του πόνημα «Κύπρος-Στο αδιέξοδο της  ένωσης» από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ. Το βιβλίο αυτό έρχεται να ρίξει άπλετο φως σε μια ταραγμένη περίοδο της ελληνοκυπριακής Ιστορίας, η οποία χαρακτηρίζεται από την κατοχή της Μεγαλονήσου από τους Άγγλους αποικιοκράτες και το αυταρχικό ανελεύθερο καθεστώς που είχαν εγκαθιδρύσει στην Κύπρο για να ελέγχουν τον ελληνικό πληθυσμό και να αποτρέπουν κάθε προσπάθεια οργανωμένης εξέγερσής του. Ο Κώστας Μπρούσαλ...

«Αγιοσαραντίτικες Μορφές» και «Μετόχια Ιεράς Μονής Αγίων Τεσσαράκοντα»

Η ιστορική Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Σπάρτης είναι ένα πνευματικό καθίδρυμα μεγάλης εμβέλειας για την τοπική μας Εκκλησία, που την έχει καταστήσει γνωστή σε όλη την Πελοπόννησο αλλά και την λοιπή Ελλάδα. Κι αυτό δεν οφείλεται στο φυσικό κάλλος της περιοχής όπου είναι χτισμένη, ούτε στο γεγονός της καλαίσθητης ανακαίνισης που έγινε τα τελευταία χρόνια, ούτε στη μεγάλη ιστορία της ανά τους αιώνες, αλλά στην εμπνευσμένη ηγουμενεία του Γέροντα Εφραίμ Μιλτιάδου και της συνοδείας αυτού, που συγκινεί την ψυχή και την καρδιά των πιστών, οι οποίοι βρίσκουν στο χώρο της πνευματική ανάπαυση και ανάταση! Η Μονή εδώ και είκοσι χρόνια περίπου έχει εκδώσει μια σειρά ψυχωφέλιμων βιβλίων με την υπογραφή του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ κι έναν ογκώδη πολυτελή τόμο, που συνέγραψε η Ομότιμη Καθηγήτρια του Ε.Μ.Π...

Εικόνες ζωής, πριν 5 μήνες, από τον 95χρονο κτηνοτρόφο, Κωνσταντίνο Τσουλέλλη από την Αγία Παρασκευή της Λέσβου

«Μου αρέσει το πρωί να βρεθώ στις 6:00, την ώρα που χαράζει, να κάτσω πάνω σε μια πέτρα και να παίξω δυο λεπτά την φλογέρα. Ξέρω και παίζω φλογέρα! Και να βοσκάν τα αρνιά ένα γύρω, να ακούω τα κουδούνια. Και να κελαηδούν τα πουλιά στα πεύκα την άνοιξη, τον Μάιο τον μήνα. Και να βλέπω τα χορτάρια ένα γύρω. Ανοίγει η καρδιά μου όταν βλέπω ντ΄ Άνοιξη!» Κωνσταντίνος Τσουλέλλης, κτηνοτρόφος από την Αγία Παρασκευή της Λέσβου Δεν πάει πολύς καιρός που αλίευσα το παρακάτω βίντεο από το facebook. Ευτυχώς που το έσωσα τοπικά γιατί έχει ήδη εξαφανιστεί από την πλατφόρμα. Το λέω αυτό για να δικαιολογήσω την πολλή σοβαρή παράλειψη μνημόνευσης της πηγής του βίντεο, αφού δεν μπορώ να την βρω. Ο 95χρονος γέροντας είναι συγκλονιστικός. Σε μια σύντομη περιγραφή που περιλαμβάνει εικόνες της χλωρίδ...

Το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς τον ήθελε νεκρό επειδή ήταν κομμουνιστής. Η ηγεσία του ΚΚΕ τον ήθελε κατεστραμμένο επειδή δεν ήταν υπάκουος

Στις 14 Αυγούστου 2026 κλείνουν 72 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη . Η ιστορία του δεν είναι ένα απλό βιογραφικό σημείωμα ούτε ένα ακόμα θλιβερό κεφάλαιο στη μακρά εκατόμβη των πολιτικών διώξεων της χώρας. Είναι το συμπυκνωμένο, αιματηρό δράμα της ελληνικής Αριστεράς, γραμμένο από έναν άνθρωπο που αρνήθηκε πεισματικά να γίνει κυνικός. Μια ανατομία αυτής της διαδρομής απαιτεί μια κοφτερή, αμείλικτη ματιά πάνω στην πολιτική παράνοια, τον τυφλό δογματισμό, τη μετεμφυλιακή εκδικητικότητα και, πάνω από όλα, την αξεπέραστη αξιοπρέπεια της ατομικής συνείδησης όταν αυτή βρεθεί αντιμέτωπη με τα αδίστακτα γρανάζια των μηχανισμών.   Στην Ελλάδα, για να σε σεβαστούν, πρέπει πρώτα να σε καταστρέψουν. Αν είσαι και δάσκαλος, δηλαδή άνθρωπος που έμαθε να αρθρώνει λόγο και όχι απλώς να εκ...

Πέθανε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αλλά και πλέον διχαστικές μορφές της μεταπολιτευτικής διανόησης

«Στέλιο, καλέ μου, ξανά πάλι μαζί, με βρεγμένες τις χλαίνες στα Εξαμίλια». Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά αποκλειστικά μέσω της «Εφ.Συν.» τον φίλο, συμφοιτητή του και συνοδοιπόρο για χρόνια, Στέλιο Ράμφο, που «έφυγε» από τη ζωή, στα 87 του χρόνια, ο επίσης καθηγητής και συγγραφέας Κώστας Ζουράρις.  Στα Εξαμίλια της Κορίνθου ήταν μαζί φαντάροι, το 1964: και οι δύο χαρακτηρισμένοι ως αριστεροί, ενώ ο Ράμφος ήταν και προστάτης οικογενείας, καθώς ήταν ορφανός από πατέρα. Κανείς από τους δύο δεν πέρασε καλά στον στρατό, ο πρώτος έκανε δύο χρόνια και ο δεύτερος ξυλοκοπήθηκε, μάλιστα άγρια, λόγω των ιδεολογικών του αντιλήψεων.   Ηταν ήδη μαζί από το 1958 στη Νομική, πρωτοετής ο Ζουράρις, δευτεροετής ο Ράμφος. Μιλήσαμε μαζί του, καθώς, παρά τις διαφορές τους πλέον, σε ιδεολογικό επίπεδο και παρ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85261-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-ich-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   β. Εκτός από την Μοίρα και την ακούσια αμαρτία, για την οποία ο άνθρωπος καθίσταται τραγικός, είναι και η αλαζονεία, η «ὕβρις», όπως είπαμε, του ανθρώπου που προκαλεί την τραγική συντριβή του. «Ο ηρωικός άνθρωπος, στηριζόμενος στην υπεράνθρωπη και τιτάνια δύναμη που νοιώθει μέσα του, αισθάνεται ότι ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης φύσεως και γίνεται πολλές φορές υβριστής. Ο Προμηθέας τόλμησε να κλέψει το πυρ από τον ουρανό και να το φέρει στους ανθρώπους και τιμωρήθηκε στον Καύκασο δεσμώτης, όπου αετός κατέτρωγε το ήπαρ του». Ο Δίας, προσωποποιημένη δύναμη, είναι ο έφορος της ηθικής τάξης του κόσμου. Όργανά του οι Ερινύες, η Άτη, η Αρά, άτεγκτες δυν...

Σήμερα, μπορεί να μην καλούμαστε να αμυνθούμε σε Θερμοπύλες, ωστόσο, καλούμαστε να επιτεθούμε στη συντηρητικότητα, τη στασιμότητα και την αδράνεια που ήδη τα εχθρικά τους βέλη στοχεύουν τον τόπο

Αρχές Αυγούστου του 480 π.Χ. Η είδηση ότι ο Ξέρξης κατευθύνεται προς την Ελλάδα, φτάνει στη Σπάρτη.   Ενώ η πόλη βρίσκεται στις Καρνείες, την ιερή γιορτή του Απόλλωνα και ενώ ο Ξέρξης στέλνει κήρυκες στον Λεωνίδα ζητώντας την παράδοση των όπλων, εκείνος δίνει την ιστορική απάντηση: «Μολών Λαβέ» (Έλα να τα πάρεις), επιλέγοντας 300 Σπαρτιάτες οπλίτες που είχαν ήδη αποκτήσει παιδιά, κινώντας θυσιαστικά για τις Θερμοπύλες.   Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές της Σπαρτιατικής στρατιωτικής παράδοσης, ξεχωρίζουν και οι Σκιρίτες, κάτοικοι της ορεινής Σκιρίτιδας που είχαν ιδιαίτερο ρόλο στη στρατιωτική οργάνωση της Σπάρτης, φημισμένοι για την πολεμική τους ικανότητα.  Η περίφημη Σπαρτιατική φράση: «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς» (ή με αυτήν ή πάνω σε αυτήν), εννοώντας την επιστροφή από τον πόλεμο ή με την ασ...

Είναι μια φωνή δωρική, αδρή, σκαλισμένη στην πέτρα, που κουβαλάει πάνω της την υγρασία των βουνών της Ηπείρου, τον αβάσταχτο πόνο της μετανάστευσης και τη βαριά, ασημένια σιωπή των ποταμιών της

Η τάση να συγχέουμε τη λαϊκή παράδοση με τη γραφικότητα είναι σύνηθες φαινόμενο στην πατρίδα μας. Θεωρούμε «παράδοση» οτιδήποτε μυρίζει τσίκνα, κλαρίνο της συμφοράς και φουστανέλα κατασκευασμένη στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Όμως η αληθινή λαϊκή παράδοση δεν είναι μουσειακό εκθετήριο, ούτε γύψινο διακοσμητικό για τις εθνικές μας επετείους. Είναι ένας ζωντανός, ανυπότακτος οργανισμός που αναπνέει αδιάκοπα. Και αν θέλετε να μάθετε πώς ακούγεται αυτός ο οργανισμός όταν αναπνέει χωρίς τα τεχνητά φίλτρα των εμπόρων της τέχνης, δεν έχετε παρά να αφεθείτε στη φωνή του Λάκη Χαλκιά. Ο Χαλκιάς δεν γεννήθηκε απλώς σε μια μουσική οικογένεια. Γεννήθηκε μέσα στην ίδια τη μυθολογία του ελληνικού ήχου, γιος του αξεπέραστου Τάσου Χαλκιά, αναθρεμμένος σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική δεν ήταν επάγγελμ...

Είναι μια ιστορική ορεινή περιοχή του βορειοδυτικού Ταΰγετου που περιλαμβάνει τα χωριά: Αρτεμισία, Αλαγονία, Νέδουσα, Καρβέλι, Λαδάς, Πηγαίς

Πισινοχώρια (αλλιώς Κουτζαβές) σημαίνει τα πισινά χωριά του Ταΰγετου που υπάγονταν στη διοίκηση του Μυστρά. Είναι μια ιστορική ορεινή περιοχή του βορειοδυτικού Ταΰγετου που περιλαμβάνει τα χωριά: Αρτεμισία, Αλαγονία, Νέδουσα, Καρβέλι, Λαδάς, Πηγαίς. Τα χωριά αυτά πήραν το όνομά τους επειδή βρίσκονταν στο πισινό ή πίσω μέρος του βουνού σε σχέση με το Μυστρά που ήταν μέχρι την ίδρυση της Νέας Σπάρτης (1834) το διοικητικό κέντρο της ανατολικής πλευράς. Τα χωριά και η περιοχή τους αντιστοιχούν στην αρχαία Δενθαλιάτιδα χώρα που σημαίνει εύφορη χώρα κι αποτέλεσε το μήλο της έριδος μεταξύ αρχαίων Σπαρτιατών και Μεσσηνίων.  Οι Δενθάλιοι ήταν λαός εύθυμος, ατίθασος και ανυπότακτος όπως είναι και η σημερινοί κάτοικοι της Νέδουσας. Λάτρευαν τον θεό Διόνυσο, καλλιεργούσαν αμπέλια και ζούσαν από τη...

Στον καπιταλισμό, όποιος κουμαντάρει τη διαχείριση και τις επενδύσεις, κατέχει και το πράγμα. Τα υπόλοιπα περί «κυριότητας του δημοσίου» είναι νομικίστικες σαχλαμάρες για να κοιμάται ο ραγιάς.

Αν η ιστορία αυτού του τόπου δεν είναι τραγωδία, είναι σίγουρα μια κακόγουστη, ατέρμονη επιθεώρηση, όπου οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο για να παρακολουθούν τους ίδιους και τους ίδιους απατεώνες να τους κλέβουν τα ρούχα από την απλώστρα. Και τώρα, αφού μας πήραν τα τρένα, τα δάση, τις ακτές, τα σχολεία, τις επικοινωνίες και το ηλεκτρικό ρεύμα, αποφάσισαν να μας ταριχεύσουν και τις βρύσες. Βρε αθεόφοβοι, το νερό! Το μοναδικό πράγμα που πέφτει δωρεάν από τον ουρανό και δεν παράγεται σε κανένα εργοστάσιο της ελεύθερης αγοράς. Αν αναλύσει κανείς τη νεοελληνική άρχουσα τάξη με τους όρους μιας αμείλικτης κοινωνιολογικής ανατομίας, θα διαπιστώσει πως το μόνο πράγμα στο οποίο διακρίνεται διαχρονικά είναι η βιομηχανική παραγωγή «μεταρρυθμιστικών» προσχημάτων για τη λεηλασία του συλλογικού πλού...

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της όλης σειράς ήταν η ιστορική ευρυμάθεια του Βαρβιτσιώτη, το ολιγόλογο αλλά εύστοχο ύφος των ερωτήσεών του, η σοβαρότητά του στην αντιμετώπιση κάθε ιστορικού και αρχαιολογικού τόπου

Η ανακοίνωση για την εκδημία του Λάκωνα πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη επανέφερε στη μνήμη μου την τηλεοπτική σειρά «Ένας Μοντέρνος Παυσανίας που εμπνεύστηκε και παρουσίασε ο ιστοριοδίφης και πατριδολάτρης πολιτικός. Η εκπομπή βασίστηκε στο βιβλίο «Πολιτιστική Φωτογραμμετρία», που εξέδωσε ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης το 2005.   Στη σειρά αυτή των 24 ημίωρων επεισοδίων σε σκηνοθεσία Αναστάση Αγάθου και σε μουσική του Θάνου Ρούφου ο παρουσιαστής βαθύς γνώστης και μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας και των αρχαιολογικών μας μνημείων περιηγείται τους αρχαιολογικούς χώρους (τον Μαραθώνα, την Κόρινθο, την Ελευσίνα, το Αμφιάρειο Ωρωπού, την Νεμέα, τη Βεργίνα, την Άργιλο και την Αμφίπολη, την Πέλλα και τα Λευκάδα, την Αίγινα, τον Πειραιά, το Σούνιο και το Θορικό, τη Βοιωτία, τη Μεσσήνη, την Νικόπολη, ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85243-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-viii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   α. Η Μοίρα, η Ειμαρμένη. Στην αρχαία τραγωδία ο άνθρωπος συνήθως τιμωρείται χωρίς να ξέρει ο ίδιος γιατί. Τιμωρείται π.χ. για μια άστοχη ενέργειά του, για πράξη που έκαμε χωρίς να το θέλει. Τιμωρείται για κάποιο σοβαρό ολίσθημα, «δι’ ἀκούσιον ἁμαρτίαν», για ασέβεια π.χ. κατά του θείου, για καταπάτηση της θείας δικαιοσύνης ή για παραμέληση σοβαρών καθηκόντων προς τους θεούς, προς τους νεκρούς, προς τους άγραφους νόμους κ.λπ. Ο Αγαμέμνων, χωρίς να το ξέρει, σκοτώνει το ιερό ελάφι της Αρτέμιδος, ο Οιδίποδας σκοτώνει τον Λάιο χωρίς να ξέρει ότι αυτός είναι ο πατέρας του. Η Αντιγόνη, ο Ορέστης, κατά βάθος τιμωρούνται για αμαρτήματα των προγόνων τους. ...

«Είδα τον Μυστρά. Τη Σπάρτη... Δεν τη Θυμάμαι»

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στη Λιβαδειά, με την ευκαιρία του γάμου του γιου μου. Ανάμεσα στους καλεσμένους γνώρισα και ένα άνθρωπο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, ευγενή, καλλιεργημένο και με εμφανές μορφωτικό επίπεδο.  Δεν ήταν Σπαρτιάτης. Κάποια στιγμή η κουβέντα μας ήρθε φυσικά στη Σπάρτη, όταν έμαθε από πού είμαι. Μου είπε ότι είχε επισκεφθεί την πόλη μας δύο φορές. Περίμενα να ακούσω όμορφα λόγια για τη Σπάρτη. Αντί γι΄ αυτό, άκουσα μια ειλικρινή άποψη που, όσο προχωρούσε η συζήτηση, άλλοτε με στενοχωρούσε, άλλοτε με εκνεύριζε και, στο τέλος, με έβαλε σε βαθύ προβληματισμό. «Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σας;» μου είπε. «Έχετε μια πόλη με παγκόσμιο όνομα, αλλά όταν φεύγει ο επισκέπτης, δεν παίρνει μαζί του σχεδόν καμία εικόνα από αυτή. Θυμάμαι τον Μυστρά. Θυμάμαι τα καλντερίμ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85218-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-vii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   H τραγωδία μάς δείχνει την άλλη πλευρά του εαυτού μας, που την απωθούμε στο υποσυνείδητο, που δεν θέλουμε να την ξέρουμε και την αγνοούμε. Η Ψυχολογία του Βάθους, η Αναλυτική όπως την είπαν, έρχεται σήμερα να μας διδάξει, να μας γνωρίσει θεωρητικά τα περιεχόμενα του συλλογικού υποσυνειδήτου, του υποσυνειδήτου ενός λαού, της ανθρωπότητας, από το οποίο είναι αχώριστο το ατομικό, το προσωπικό  μας υποσυνείδητο. Τα περιεχόμενα αυτά είναι αρχέγονες, δηλαδή υποσυνείδητες ψυχικές πραγματικότητες, αντικοινωνικές επιθυμίες, συναισθήματα και πάθη ασυμβίβαστα με την ηθική συνείδηση, με τον πολιτισμό. Υπάρχουν, λοιπόν, κτηνώδεις ορμές, βιολογικές κ.λπ. που σπρώ...

Πώς να αντέξει η ελίτ έναν άνθρωπο που θεωρούσε την ελευθερία πράξη και όχι δεξίωση; Πώς να ανεχτεί το κατεστημένο έναν επαναστάτη που δεν εξαγοράζεται με μια θεσμική καρέκλα ή ένα κονδύλιο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Αν ο Ρήγας Βελεστινλής ανασταινόταν κατά λάθος σήμερα το πρωί και βρισκόταν με κάποιο μαγικό τρόπο στη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου, το πιθανότερο είναι πως δεν θα περνούσε καν την πύλη της Ηρώδου Αττικού. Και ευτυχώς για τον ίδιο, δηλαδή, γιατί οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς και οι λοιποί «σκύλακες της εξουσίας» θα τον συλλάμβαναν με την κατηγορία της διατάραξης κοινής ησυχίας, της παράνομης εισόδου και της... υποκίνησης σε στάση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Θεός της Ελλάδας, που ως γνωστόν είναι Δεξιός, κρατάει κομποσχοίνι και συχνάζει σε VIP σαλόνια έκανε το θαύμα του και ο Ρήγας έπαιρνε στα χέρια του τη χρυσή, ανάγλυφη πρόσκληση. Γιατί, λοιπόν, δεν θα τον καλούσαν ποτέ; Και γιατί, αν τον καλούσαν, θα έφευγε με τις κλωτσιές πριν προλάβει να αγγίξει τ...

Από την στιγμή που η ταινία εγείρει ζητήματα λόγω φρασεολογίας δεν έπρεπε ποτέ να μπει προς προβολή αφού διχάζει οπότε έστω τελευταία στιγμή ακυρώνεις την προβολή της

Στα σόσιαλ μεγάλος λόγος γίνεται στην πόλη μας για την ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά τσιγάρα». Φήμες λένε ότι ακυρώθηκε λόγω της άσχημης φρασεολογίας της.   Πριν γράψω αυτό το άρθρο έκανα μια σχετική έρευνα στο διαδίκτυο όπου η ταινία υπάρχει ελεύθερη ολόκληρη. Πράγματι υπάρχει άσχημη φρασεολογία, χυδαία θα έλεγα. Εγώ στα ⅘ των σημείων που επέλεξα τυχαία έπεσα σε φράσεις που θύμιζαν οχετό. Επίσης στην σχετική σελίδα στα σοσιαλ αναφέρεται πως θα έρθει ο σκηνοθέτης, αυτό πληροφοριακά.   Εντύπωση μου έκανε που η πόλη μας έχει τόσους κριτικούς τέχνης που θίχτηκαν για την ακύρωση της προβολής. Ένα είναι βέβαιο. Η επιλογή της ταινίας αυτής για δημόσια προβολή ήταν λαθεμένη. Έτσι ο δήμαρχος Σπάρτης βρέθηκε σε ένα αδιέξοδο από ό,τι όλοι καταλαβαίνουμε. Να ακυρωθεί η προβολή ή όχι; ...

Η απόφαση της ακύρωσης της προβολής δεν προσέβαλε μόνο τους διοργανωτές και το ήδη, προσκεκλημένο διεθνή καλλιτέχνη Ρένο Χαραλαμπίδη, άλλα και τον Δήμο Σπάρτης που ακύρωσε την δική του απόφαση του και μάλιστα τελευταία στιγμή με ένα λιτό δελτίο τύπου

Η ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη από τον Δήμο Σπάρτης την ημέρα της προγραμματισμένης προβολής της, δεν είναι απλώς μια λανθασμένη απόφαση, αλλά μια έκφραση νοοτροπίας που αντιμετωπίζει, και τον πολιτισμό, με φόβο, καχυποψία και υποκριτική ευαισθησία.  Μέχρι τώρα δεν έχουν εξηγηθεί επισήμως οι πραγματικοί λόγοι της ακύρωσης και ως ανεπίσημη αιτιολογία προβάλλεται η «ακατάλληλη φρασεολογία» της ταινίας. Εάν πράγματι αυτός ήταν ο λόγος, τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: Η φρασεολογία αυτή ήταν άγνωστη όταν η προβολή εγκρίθηκε, εντάχθηκε στο επίσημο πρόγραμμα της «Εβδομάδας Ομογενών 2026» που συνδιοργανώνει ο Δήμος Σπάρτης και ανακοινώθηκε δημόσια; Ή ανακαλύφθηκε μόλις την παραμονή της προβολής;   Η συγκεκριμένη ταινία προβάλλεται εδώ και περισσότ...

12.03.1938 – 22.07.2018

«Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από την ηλικία τους. Πεθαίνουν από τη σκόνη που μαζεύεται πάνω στα όνειρά τους.» Ο Μάνος Ελευθερίου είπε αυτή τη κουβέντα στον «Καιρό των χρυσανθέμων», αλλά πολύ φοβάμαι πως η νεοελληνική πανουργία την εξέλαβε ως άλλη μια χαριτωμένη, αισθηματική ατάκα για να στολίζει ημερολόγια. Κρίμα. Γιατί η φράση αυτή δεν είναι λυρισμός, είναι ιατροδικαστική έκθεση. Στην πραγματικότητα, ο Ελευθερίου περιέγραψε τη βασική νόσο του νεοέλληνα. Την αιώνια τάση του να βάζει τα πάντα στο ράφι. Να αφήνει τη σκόνη της καθημερινής επιβίωσης, του μικροαστικού συμβιβασμού και της πνευματικής τεμπελιάς να καλύψει κάθε τι που κάποτε τον έκανε να σκέφτεται, να επαναστατεί ή έστω να υποφέρει δημιουργικά. Ο θάνατος, δεν είναι βιολογικό ζήτημα. Η βιολογία είναι απλώς μια γραφειοκρατία τ...

Ο κύκλος των αλληλοσυγχαρητηρίων καλά κρατεί. Ο κύκλος των έργων πότε θα ξεκινήσει; | Το μεγάλο όνομα απαιτεί μεγάλα έργα

Τα συγχαρητήρια είναι όμορφα όταν αποτελούν αναγνώριση ενός πραγματικού έργου. Όταν όμως μοιράζονται αφειδώς σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε πανηγύρι, σε κάθε γλέντι και σε κάθε αναμνηστική φωτογραφία, χάνουν τη βαρύτητα και την αξία τους. Ας ανταποδώσουμε, λοιπόν, κι εμείς τα συγχαρητήρια μας σε όλους τους υπεύθυνους και επισήμους. Συγχαρητήρια για την παρουσία τους στις εκδηλώσεις, τα γλέντια και τα πανηγύρια,  τις επιδέξιες χορευτικές τους φιγούρες ,για τις χαμογελαστές στημένες φωτογραφίες και για τις ευγενικές δηλώσεις. Συγχαρητήρια γιατί συγχαίρουν εκείνους που τους συγχαίρουν και ανταποδίδουν συγχαρητήρια σε όσους τους επαινούν, ώστε να παραμένει ζωντανός ο κύκλος των αλληλοσυγχαρητηρίων. Όλοι συγχαίρουν όλους. Όλοι χειροκροτούν όλους. Όλοι ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις. Κι όμως, η πόλη ...

«…σπίτι συγκινητικό μέσα στην ευγενή απλότητά του, ένα κοίτασμα της αλλοτινής αστικής ζωής»

Η ομορφιά είναι απλή, ντροπαλή και ταπεινή. Πολλές φορές κρύβεται σε γωνιές, κρυφοκοιτάζει και περιμένει να την ανακαλύψεις. Μια τέτοια σεμνή ομορφιά είναι και τούτο το μικρό πέτρινο σπιτάκι με τα κεραμίδια, κρυμμένο σ’ ένα βάθος (Όθωνος – Αμαλίας 111-Σπάρτη), μακριά απ’ το πέρασμα του μεγάλου δρόμου, χτισμένο σε εποχές  που τα φτωχόσπιτα «ψήλωναν» σε μια νύχτα.  χωρίς άδειες οικοδομικές και χωρίς προδιαγραφές, αφού το σημαντικό για την οικογένεια ήταν: «Ένα κεραμίδι, πάνω απ’ το κεφάλι μας». *«…σπίτι συγκινητικό μέσα στην ευγενή απλότητά του, ένα κοίτασμα της αλλοτινής αστικής ζωής». Ένας πανέμορφος διάδρομος με πρασιές πράσινες και ανθισμένες, δεξιά και αριστερά, οδηγεί στο σπίτι στο βάθος, με πρόσβαση από τη μεγάλη λεωφόρο. Και μια μικρή μπουγάδα, απλωμένη στο σκοινί της αυλής...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85190-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-vi-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) Σκοπός και επιδιώξεις της Τραγωδίας   Από όσα έφτιαξαν οι Έλληνες, λίγα έφτασαν ως εμάς και δεν έχουμε κανένα τρόπο να εξακριβώσουμε αν αυτά είναι τα καλύτερα. Τη γλυπτική τους τίποτε δεν τη συναγωνίζεται, την αρχιτεκτονική τους κανείς δεν την ξεπέρασε, τη Γραμματεία τους ποιος θα τη φτάσει; Απ’ όλα τα κατάλοιπα της κατάκτησης των Ελλήνων καμιά μορφή πολιτισμού δεν είναι ακόμη και σήμερα τόσο ζωντανή και πολυσήμαντη, όσο η Τραγωδία. Γιατί η Τραγωδία είναι η ουσιαστικότερη προσπάθεια του ανθρώπου να καταλάβει τον κόσμο και τη σχέση του μ’ αυτόν, να πλησιάσει δηλαδή το ουσιαστικά ανθρώπινο, το βάθος της ανθρώπινης υπόστασης. Οι άνθρωποι ζητάμε να επι...

Οι γυναίκες επιχειρηματίες φέρνουν στην αγορά νέες ιδέες, διαφορετικές οπτικές και έναν πιο ανθρώπινο τρόπο διοίκησης

Αν και πολυλειτουργικό ον η γυναίκα της υπαίθρου, αν και παραγωγική και απολύτως χρήσιμη, πολλές φορές πνίγεται μέσα στο περιβάλλον όπου ζει, γιατί είναι έξυπνη και καταλαβαίνει ότι δεν της προσφέρονται ευκαιρίες ευθέως ανάλογες με τις ικανότητές της, με το δημιουργικό της πνεύμα και με τις ανάγκες της. Η έξοδος από τα αδιέξοδά της , όμως, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον αν οι γυναίκες αποφασίσουν να μπουν σε καινούργια χωράφια και να κοπιάσουν για   να καταλάβουν πώς λειτουργεί ο κόσμος των επαγγελματικών ευκαιριών σήμερα. Αυτό χρειάζεται αυτογνωσία και αποφασιστικότητα. Χρειάζεται έρευνα και συμβουλευτική. Χρειαζόμαστε πιο εξειδικευμένες γνώσεις για να πατήσουμε και να πάμε πιο μακριά. Στην περίπτωση, λοιπόν, της αγρότισσας, που παράγει ένα εξαιρετικό προϊόν, που ασκεί οικιακή οικο...

Το Κατηχητικό ήταν για μας, τα παιδιά του ’50 και του ’60, το δεύτερο (για να μην πω το πρώτο) σχολείο και το δεύτερο σπίτι μας

Κάθε φορά που ακούω για περιστατικά βίας μεταξύ παιδιών και κάθε στιγμή που έρχομαι σε επαφή με τα σημερινά παιδιά, που μοιάζουν να έχουν χάσει τον προορισμό, την ψυχή και το πνεύμα τους,  ο νους μου, ασυναίσθητα, πηγαίνει στο Κατηχητικό Σχολείο, ένα Σχολείο  που πολεμήθηκε συστηματικά, με πάθος και με μίσος από δήθεν «εκσυγχρονιστές  παιδαγωγούς», από δήθεν «αριστερούς» πολιτικούς χώρους, από αυτοπροσδιοριζόμενους «προοδευτικούς», από οπαδούς της δήθεν «ατομικής ελευθερίας» και των «δικαιωμάτων» των παιδιών, από δήθεν «πολυπράγμονες»  και  «ψαγμένους του πνεύματος» κι ένα σωρό άλλους περίεργους τύπους και ομάδες, που το μόνο που έκαναν (και κάνουν) στη ζωή τους ήταν (και είναι) να γυρίζουν διαρκώς ανάμεσά μας με έναν κασμά στο χέρι, για να κατεδαφίσουν ό,τι τους ενοχλεί,  ό,τι είναι ψηλ...

Αντί ο Δήμαρχος να επιδείξει την ελάχιστη συμπόνια που κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση νιώθει απέναντι σε μια χαροκαμένη μάνα, επέλεξε να την κατηγορήσει επειδή άφηνε το αυτιστικό παιδί της να κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της πόλης

 Ως Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό, είναι αδύνατον να παραμείνουμε αμέτοχοι μπροστά στην ανοίκεια επίθεση που δέχτηκε από τον Δήμαρχο Άργους-Μυκηνών η μητέρα του 20χρονου Θοδωρή, ενός παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του.  Αντί ο Δήμαρχος να επιδείξει την ελάχιστη συμπόνια που κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση νιώθει απέναντι σε μια χαροκαμένη μάνα, επέλεξε να την κατηγορήσει επειδή άφηνε το αυτιστικό παιδί της να κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της πόλης.  Την ίδια στιγμή, δεν εξέφρασε ούτε μια αναφορά, ούτε την παραμικρή αμφιβολία για τις μοιραίες ενέργειες των αστυνομικών, οι οποίες καταδικάστηκαν τόσο από εκπροσώπους της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. όσο και από την πολιτική ηγεσία.  Ο ρόλος ενός Δημάρχου είναι να εκπροσωπεί και να μεριμνά γ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85151-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-v-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) Η πορεία της Θεατρικής Δημιουργίας   Για λόγους μεθοδικούς, για να διευκολύνω τον αναγνώστη, θα ήθελα να έχει πρώτα μια κάπως συνολικότερη ιδέα της ιστορικής διαδρομής της θεατρικής δημιουργίας και ύστερα να τοποθετήσουμε το κύριο θέμα μας, που είναι η αττική Τραγωδία και Κωμωδία. Έχουμε πολλές φάσεις Θεάτρου, γιατί το πνεύμα του ανθρώπου δεν εφησυχάζει σε μια παγιωμένη και απολιθωμένη μορφή ζωής, γιατί καμιά τέχνη και κανένας πολιτισμός δεν τα εξάντλησε όλα. Το πνεύμα του ανθρώπου αναδημιουργεί και αναθεμελιώνει τον κόσμο, ιδρύοντας έτσι έναν άλλο κόσμο, δίπλα στον υπαρκτό, τον κόσμο της Ιδέας και της Αλήθειας. Θέατρα υπήρχαν και πρωτύτερα στα θε...

Παρακολουθούμε τον θίασο των σύγχρονων κομματικών σχηματισμών και των πέριξ αυτού παραφυάδων να επιδίδεται σε ένα αδιάκοπο, δημόσιο πολιτικό στριπτίζ

Όταν η Ιστορία περνάει από το χειρουργικό κρεβάτι της κρατικής εξουσίας, το πρώτο πράγμα που ακρωτηριάζεται είναι η μνήμη. Και στην Ελλάδα, η μνήμη δεν είναι απλώς ελαττωματική, είναι επιλεκτική, εξαργυρώσιμη και, εσχάτως, διαθέσιμη προς ενοικίαση. Η παράδοση εκείνη που κάποτε τρεφόταν με το αίμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων και την παγωμένη αξιοπρέπεια των ξερονησιών, κατάφερε στις μέρες μας να μεταβολιστεί σε κάτι άπειρα πιο εξευτελιστικό. Σε μια καλοκουρδισμένη γραφειοκρατική ρουτίνα, σε μια αγορά μετακλητών υπαλλήλων και σε μια ρεαλιστική πολιτική της καρέκλας. Η ανάγκη να επιστρέψουμε στις αυθεντικές ιστορικές μαρτυρίες δεν είναι απλώς μια φιλολογική ή εκδοτική ανάγκη. Είναι ένα κατηγορητήριο. Ένα ανελέητο, δημόσιο ξεγύμνωμα της σημερινής πολιτικής αθλιότητας που αυτοαποκαλείται,...

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε την ιστορία. Χρειάζεται να τη φωτίσουμε. Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον Λεωνίδα. Χρειάζεται να του δώσουμε τον χώρο που του αξίζει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές. Χρειάζεται να κάνουμε τα αυτονόητα, με σοβαρότητα, αισθητική και σεβασμό

Υπάρχουν σημεία σε μια πόλη που δεν είναι απλώς χώροι διέλευσης. Είναι σημεία ταυτότητας. Είναι εικόνες που μένουν στη μνήμη του επισκέπτη. Είναι χώροι που μιλούν για την πόλη, πριν ακόμη μιλήσει κανείς. Ένας τέτοιος χώρος για τη Σπάρτη είναι ο χώρος μπροστά από το Δημοτικό Στάδιο, εκεί όπου δεσπόζει το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα. Το άγαλμα του Λεωνίδα στήθηκε το 1968 και από τότε αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά, πιο επισκέψιμα και πιο φωτογραφημένα σημεία της Σπάρτης. Εκεί φτάνουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Εκεί φωτογραφίζονται τουρίστες, αθλητές, μαθητές, σύλλογοι και αποστολές. Από εκεί ξεκινούν ή περνούν αθλητικές διοργανώσεις. Εκεί καταλήγει το Σπάρταθλον. Εκεί η Σπάρτη συναντά το βλέμμα του κόσμου. Και όμως, ο χώρος γύρω από το μνημείο παραμένει σχεδόν ο ίδιος εδώ και δεκαετί...

Στην Ελλάδα του σήμερα ΔΕΝ υπάρχει κάποιο κόμμα της «Αριστεράς», το οποίο να τοποθετείται στον χώρο αυτόν

Απ’ όταν στη Γαλλική Επανάσταση (1789) οι υποστηρικτές του βασιλιά κάθισαν στα δεξιά της Συνέλευσης και οι Επαναστάτες στα αριστερά, διαμορφώθηκαν οι δυο βασικοί πυλώνες της παγκόσμιας πολιτικής: Αριστερά και Δεξιά. Κι ενώ η Δεξιά είναι μια μονολιθική κατάσταση που πρεσβεύει την ελεύθερη αγορά, την ατομική ιδιοκτησία και τις συντηρητικές αξίες, η Αριστερά έχει μια ποικιλομορφία, που συχνά είναι δύσκολο έως αδύνατο να περιγράψεις τα όρια και τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των πολιτικών της εκφράσεων.   1.  Αριστερά είναι ο Σοσιαλισμός, όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην κοινωνία ή το κράτος και όχι σε ιδιώτες. Σύμφωνα με τη Μαρξιστική θεωρία ο Σοσιαλισμός προετοιμάζει την κοινωνία για να έρθει ο Κομμουνισμός, όπου η παραγωγή θα είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα καλύπτονται ΟΛΕΣ οι ανάγκ...

Όταν σε μια περιοχή όπως ο Ασπρόπυργος ξεσπούν 460 πυρκαγιές μέσα σε δύο χρόνια, το να μιλάς για «ατυχία» είναι πολιτική απάτη

Αυτό που «οι αποδεκτοί δημοσιογράφοι» θα σπεύσουν να βαφτίσουν «ατυχές συμβάν» στον Ασπρόπυργο, είναι στην πραγματικότητα ένα κρυστάλλινο, υποδειγματικό εργοδοτικό έγκλημα. Δύο εργάτες κάνουν ηλεκτροσυγκόλληση δίπλα σε φιάλες υγραερίου. Γιατί; Διότι η ασφάλεια κοστίζει χρόνο και χρήμα, ενώ ο εργάτης αντικαθίσταται εύκολα και δωρεάν. Οι σπινθήρες φέρνουν την πρώτη ανάφλεξη. Και επειδή η νεοελληνική επιχειρηματικότητα λατρεύει το ρίσκο στις πλάτες των άλλων, δίπλα ακριβώς βρισκόταν σταθμευμένο ένα βυτιοφόρο – υποτίθεται άδειο, αλλά γεμάτο με τα εύφλεκτα υπολείμματα της απληστίας. Η δεύτερη έκρηξη ήταν απλώς η φυσική νομοτέλεια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Το αποτέλεσμα; Έντεκα τραυματίες, με τρεις συνανθρώπους μας διασωληνωμένους σε κρίσιμη κατάσταση. Ένας 41χρονος κι ένας 54χρονος π...

Ψυχή και δημιουργός ΟΛΗΣ αυτής της μουσικής πανδαισίας, ο άξιος και ακάματος Μαέστρος της Δημοτικής Φιλαρμονικής Σπάρτης Σαράντος Κανελλάκος

Για μια ακόμα φορά, η Φιλαρμονική Σπάρτης, μάγεψε το πολυάριθμο μουσικόφιλο κοινό, το οποίο γέμισε τις κερκίδες του Σαϊνοπουλείου Αμφιθεάτρου, το βράδυ της Τετάρτης, 8 Ιουλίου 2026. Μελωδίες και τραγούδια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ερμηνευμένα αριστοτεχνικά, με συναίσθημα και ευαισθησία, από την Φιλαρμονική μπάντα και τους υπέροχους τραγουδιστές (τα δικά μας παιδιά), την Έλενα Φουντά και τον Νίκο Βορίλα, ήδη από τις πρώτες νότες, έστησαν στο νου μας μια λευκή οθόνη και πάνω της ζωντάνεψαν τις ταινίες, τους ηθοποιούς και τους ερμηνευτές, με τους οποίους κάποτε χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε, αγαπήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, ελπίσαμε... ζήσαμε. Και στον μουσικό επίλογο, (όχι ως «τελευταίος» αλλά ως παντοτινά Πρώτος) ο Διονύσης Σαββόπουλος, σε μια σειρά χαρακτηριστικών τραγουδιών του, μ...

Οι κουζίνες έχουν τα δικά τους καλοκαίρια. Και καλοκαίρι στην κουζίνα του Λάμπρου δε γίνεται χωρίς …γεμιστά

Αγνά κηπευτικά της ελληνικής γης, πιπεριές, ντομάτες, μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Πρώτα  βγαίνει με το κοφτερό μαχαιράκι το καπάκι που θα σκεπάσει, στο τέλος, κάθε γεμιστό. Ύστερα αδειάζονται, με υπομονή, από τη Ματίνα και τον Λευτέρη, και, τέλος, γεμίζονται με τη μαγική όσο και απλή γέμιση, που έρχεται από τα χρόνια τα παλιά: Ρυζάκι δυο ειδών, γλασέ  και μπονέτ, για να μη «λασπώνει» η γέμιση, αρκετό κρεμμύδι ψιλοκομμένο, λίγο σκορδάκι για γεύση πιο ελληνική, φυλλαράκια δυόσμου και μαϊντανού για τη μυρωδιά, αλάτι, πιπέρι, λάδι της ελιάς, ανακάτεμα καλό, γέμισμα με το κουτάλι κάθε γεμιστού χωριστά και αράδιασμα στο ταψί, πλάι – πλάι, αδερφωμένα με τάξη, να δίνει το ένα στο άλλο τη νοστιμιά του. Πατατούλες ψιλοκομμένες, όσο χρειάζεται, για να ψηθούν καλά, να μην «κρατάνε» και να λιώνουν ...

Για τον Αλέξη Τσίπρα οι αμέσως επόμενες εκλογές δεν φαίνεται να αποτελούν τον τελικό στόχο, αλλά έναν ενδιάμεσο σταθμό στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής

Η ρητορική ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί τον «βολικό αντίπαλο» του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδείχθηκε πολιτικά ατυχής για τους ίδιους τους εμπνευστές της. Όταν επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι ο μοναδικός πραγματικός αντίπαλος του πρωθυπουργού είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ενισχύεται στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι είναι και ο μόνος πολιτικός που διαθέτει τη δυναμική να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τον πρωθυπουργό. Υπό αυτές τις συνθήκες, τμήμα των πολιτών που επιθυμούν πολιτική αλλαγή ή εκφράζουν δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση ενδέχεται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή που μπορεί να διαμορφώσει όρους εναλλαγής στην εξουσία. Με τον τρόπο αυτό, ένα επιχείρημα που στόχευε στην αποδυν...