Δεν είναι μόνο η άριστη παραδοσιακή τέχνη που κατέχουν οι Αδελφοί Κόγια. Είναι μαζί και η φιλοσοφία ζωής μέσα στην οποία περικλείουν την τέχνη αυτή.

Ψυχή και καρδιά κάθε χωριού είναι οι άνθρωποί του. Και ιδιαίτερα εκείνοι που αγνόησαν τις Σειρήνες και επέλεξαν να μείνουν για πάντα στα χωριά τους, φυλάγοντας «Θερμοπύλες», παρ’ όλο που ξέρουν πως οι Μήδοι έχουν πλέον διαβεί. Δυο τέτοιοι Θερμοπυλομάχοι της Καστανιάς Καρδίτσας είναι τα αδέρφια Ηλίας και Παύλος Κόγιας, που στο εργαστήριό τους, εκεί στο κέντρο του χωριού, κατασκευάζουν με την παραδοσιακή τεχνική τσαρούχια, γουρουνοτσάρουχα, γυναικεία υποδήματα με μπαρέτα και δετά, παντούφλες νησιώτικες,  ανδρικά υποδήματα δετά χορού, σελάχια καθώς επίσης και στιβάνια κρητικά και ποντιακά.    Ο παππούς τους, ο Αντώνης Κόγιας, άνοιξε τσαγκάρικο στην Καστανιά, λίγο μετά το 1900, φτιάχνοντας  τσαρούχια, γουρνοτσάρουχα και άλλα υποδήματα του καιρού εκείνου. Ήταν οι εποχές που η Καστανιά υ...

Έτσι έζησε και η Δώρα Γερουλάκου. Με αγάπη για το φως. Για το φως της γνώσης, για το φως της προσφοράς, για το φως της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, για το φως του πολιτισμού και της καλοσύνης. Και έτσι φεύγει, αφήνοντας πίσω της φως.

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ για τη Δώρα (Τζούνα) Γερουλάκου Με βαθιά θλίψη, με σεβασμό και με ειλικρινή συγκίνηση στεκόμαστε σήμερα ενώπιον της μνήμης της Δώρας Γερουλάκου, της αγαπημένης όλων μας Τζούνας, για να της απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό. Αποχαιρετούμε μια γυναίκα που δεν έζησε απλώς μια μακρά ζωή, αλλά μια ζωή γεμάτη περιεχόμενο. Μια ζωή πλήρη ημερών, πλήρη έργου, πλήρη αγάπης για τον άνθρωπο, για την επιστήμη, για την πόλη που την αγκάλιασε και την οποία και εκείνη υπηρέτησε με όλες της τις δυνάμεις. Αποχαιρετούμε μια προσωπικότητα που συνδύασε σπάνια χαρίσματα: επιστημονική αρτιότητα, εσωτερική καλλιέργεια, κοινωνική ευθύνη, ανθρωπιά, σεμνότητα και εκείνη τη διακριτική δύναμη που δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζει τον σεβασμό όλων. Η Δωροθέα, η Δώρα Κουμίδου, γεννήθηκε στην Αθ...

Καλύτερα μια Πόλη που Γεμίζει τους Κάδους της, παρά μια Πόλη που Αδειάζει τους Δρόμους της

Με το θάρρος της γνώμης…   Ανήμερα Πάσχα, περνώντας από το Γύθειο προς το Μαυροβούνι, αντίκρισα κάδους απορριμμάτων γεμάτους μέχρι επάνω, με τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν. Μια εικόνα που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφορμή για αρνητικά σχόλια, για πρόχειρες συγκρίσεις και για εκείνη τη γνωστή, βολική ικανοποίηση που γεννιέται όταν βλέπουμε κάπου αλλού κάτι χειρότερο από το δικό μας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, βλέποντας αυτή την εικόνα, κάποιοι από τον χώρο της καθαριότητας στη Σπάρτη, ίσως ακόμη και άνθρωποι της δημοτικής αρχής, θα ένιωθαν μια εσωτερική επιβεβαίωση. Ότι στη Σπάρτη τα πράγματα είναι καλύτερα. Ότι οι δικοί μας κάδοι είναι πιο καθαροί, πιο προσεγμένοι, πιο ελεγχόμενοι. Ότι εδώ, τουλάχιστον στον τομέα αυτό, είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Και πράγματι, μια τέτο...

Έκλεισε, το ιστορικό κατάστημα της Σπάρτης «ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ»

   Κάθε παραμύθι, όσο μεγάλο και όσο όμορφο κι αν είναι, κάποτε τελειώνει. Έτσι τέλειωσε και το παραμύθι της Παναγιώτας της Σπάρτης. Μόνο που αυτό δεν ήταν παραμύθι αλλά μια πραγματική ζωή κι ένας διαρκής αγώνας απ’ τα χαμηλά για τα ψηλά. Το παραμύθι άρχισε όταν στα 1938 ένα μικρό, λιγνό κοριτσάκι με κοτσίδες, η Παναγιώτα Παυλίδη, 6 χρόνων, βρέθηκε από την Καλαμάτα στη Σπάρτη, μαζί με τον παππού, τη γιαγιά, τον θείο της τον Ιορδάνη και τον αδερφό της τον Παναγιώτη, γυρεύοντας την καλή τους Μοίρα που τους είχε αρνηθεί. Απάγκιασαν σ’ ένα μικρό, φτωχικό καμαράκι κοντά στην πλατεία της Σπάρτης κι όλοι μαζί ρίχτηκαν στη βιοπάλη για να ζήσουν. Μαζί και η 6χρονη Παναγιώτα. Από την πρώτη μέρα που πάτησε στη Σπάρτη, βγήκε στους δρόμους μ’ ένα κασελάκι κρεμασμένο στο λαιμό της, πουλώντας μ...

Στην βυζαντινή ζωγραφική εσωτερικά, μέσα στην σύνθεση, τα επιμέρους στοιχεία συντίθενται με οργανικό τρόπο ως εάν ήσαν μέλη ενός σώματος

«Tι νομίζετε ότι είναι τα κοινόβια; Δεν καταλαβαίνετε, ότι είναι ένα σώμα όλοι, και ότι καθένας είναι μέλος του άλλου;» Αββά Δωροθέου Γάζης Μην κατακρίνεις (Απόσπασμα) Στην καθ΄ ημάς λεγόμενη Βυζαντινή ζωγραφική, που είναι η κατάληξη χιλιόχρονων αναζητήσεων του Ελληνικού κόσμου, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η αυτοέκφρραση του υποκειμένου του καλλιτέχνη. Στην εικαστική αυτή παράδοση ο τεχνίτης είναι δημιουργός,  πρόσωπο δηλαδή που εκφράζει τον δήμο, την κοινότητα και την υπηρετεί χωρίς φυσικά να χάνει την δική του προσωπικότητα και να υποβαθμίζει  την δική του ανάγκη για έκφραση. Όλα  γίνονται, αλλά γίνονται εν δήμω. Πολλές και σημαντικές οι βασικές αρχές αυτού του ζωγραφικού συστήματος , που πολύ λανθασμένα κατανοήθηκε  παλιότερα τουλάχιστον απο τον κόσμο της Αναγεννήσεως και...

Η ηρωική Άνοιξη του γυναικείου προλεταριάτου

Αν θέλουμε να δούμε την Ιστορία όχι σαν μια στεγνή παράθεση ημερομηνιών, αλλά σαν μια ζωντανή ανατομία της ανθρώπινης εκμετάλλευσης, τότε αυτοί οι στίχοι είναι το καλύτερο νυστέρι. Αν ανοίξετε τα βιβλία της σχολικής Ιστορίας, θα διαβάσετε για ηρωικούς θανάτους και μεγάλες ιδέες. Δεν θα διαβάσετε όμως ποτέ για τον αργό θάνατο της «ορφανής» στον αργαλειό. Γιατί η ελληνική αστική τάξη, αυτό το υβρίδιο που γεννήθηκε από τη μήτρα της μικροϊδιοκτησίας και θήλασε το γάλα του μεταπρατισμού, προτιμά να θυμάται τους εθνικούς ευεργέτες και να ξεχνά τα παιδιά που τους πλήρωσαν το παντελόνι. Κάτω από τον καπνό των καμινάδων, το λαϊκό τραγούδι ψιθύριζε μια σκληρή αλήθεια   «Του Μπολονάκη η φάμπρικα σφυρίζει, ξημερώνει   Βόηθα, Χριστέ, την ορφανή, στον αργαλειό που λιώνει» Στον Πειραιά του ...

Αγανακτούν ΟΛΟΙ πλέον είτε είναι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας είτε δεν είναι. Μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «κλέφτες» φωνάζουν και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και αυτοί που δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία

Πολύς λόγος γίνεται για τον κύριο Λαζαρίδη Μακάριο προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ και νυν μέλος της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας. Για δικό του καλό μακάρι ο Μακάριος Λαζαρίδης να μην είχε γίνει υφυπουργός γεωργίας ή αγροτικής ανάπτυξης ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα το υπουργείο που έχει τον τομέα αυτό.  Ο άνθρωπος μας δουλεύει ψιλό γαζί. Δήλωσε ότι σε 30 χρόνια έχει πάνω από 14.000 ένσημα πράγμα που είναι αδύνατο γιατί δεν βγαίνει μαθηματικά. Άρα είναι ψεύτης. Δεύτερον μας παρουσίασε ένα χαρτί κέντρου ελευθέρων σπουδών, ξέρετε αυτά που είναι κατώτερα και από τα ΙΕΚ που σε λίγα χρόνια θα βαφτιστούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.   Μας το παρουσίασε ο ίδιος σε μία τηλεοπτική εκπομπή στο οποίο αναγράφεται  Bachelor of arts. Αυτό σημαίνει ότι είναι πτυχιούχος στις τέχνες. Με πιάσανε τα γέλια όταν ε...

Και άναψε, αυτή η Ιερή Φλόγα, φλόγες αναρίθμητες στις λαμπάδες που κρατούσαν οι πιστοί αλλά και στις ψυχές τους και διαλύθηκαν τα σκότη του θανάτου και της αμαρτίας και νίκησε, για μιαν ακόμα φορά, το Άπλετο Φως του Κυρίου μας

«Η υψηλότερη μορφή της Άνοιξης, που ξέρω: μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα».                       Γιώργος Σεφέρης   Το Πάσχα παρέδωσαν οι Πατέρες να γιορτάζεται μέσα στη μυρίπνοη Άνοιξη. Για να γιορτάζει μαζί με τους Χριστιανούς ΚΑΙ η φύση, που είναι στην καλύτερη ώρα της, αλλά και γιατί η Άνοιξη είναι η Ανάσταση της Φύσης μετά τον   θλιβερό Χειμώνα. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος, κάθε Πάσχα,   νιώθει μέσα του να φυλλοκαρδίζει η πεθυμιά να βγει απ’ την τσιμεντένια φυλακή της πόλης και να γιορτάσει κάπου έξω απ’ αυτήν, μαζί με τον ουρανό και τα σύννεφα, με τον ήλιο, τ’ άστρα και το φεγγάρι, με τα δέντρα και τα λουλούδια, με το αεράκι της εξοχής και τα πουλάκια του Θεού, που κρυμμένα στις φυλλωσιές ψάλλουν κι αυτά το Μεγαλείο του Δημιουργού. Τούτη η αίσθηση και η ανάγκη η εσωτερική, ο...

Και ο Μακάριος ο Λαζαρίδης -κάθε Λαζαρίδης- είναι σαν εκείνα τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ, έρχονται με οδηγίες, αλλά ποτέ δεν τις διαβάζει κανείς. Τα στήνουν κάπου, λίγο στραβά, λίγο πρόχειρα, και μετά λες «ε, εντάξει μωρέ, κάνει τη δουλειά»

Κάποτε, σε μια χώρα που λεγόταν «Ελλάδα ψηφιακή διακυβέρνηση 2.0», γεννήθηκε ένας νέος τύπος ανθρώπου: ο «Άριστος». Όχι, όχι αυτός που διάβαζε, που δούλευε, που ίδρωνε. Μιλάμε για τον άλλον. Τον άριστο by default. Τον εργοστασιακό. Και κάπου εκεί, ξεπροβάλλει και η περίπτωση Μακάριου Λαζαρίδη. Ένα παιδί-θαύμα του συστήματος. Από αυτά που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα - γιατί έχουν ήδη αποδείξει ότι… γνωρίζουν τους κατάλληλους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος: «Είναι άριστος!» Και ρωτάς: — Σε τι; — Ε, άριστος γενικά. Σαν να λέμε «είναι καλό παιδί, χαιρετάει στη γειτονιά». Και φυσικά, όλα αυτά κάτω από τη μεγάλη ομπρέλα της αριστείας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί που η λέξη «άριστος» έγινε κάτι σαν το Wi-Fi: υπάρχει παντού, αλλά ποτέ δεν πιάνει εκεί που το χρειάζεσαι. Για...

Ένα έργο που θεωρείται σχεδόν από όλους ένα αριστούργημα: Η εικόνα της Ανάστασης -εις Άδου Καθόδου του Χριστού- στην κόγχη του Παρεκκλησίου της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη

Πάντα σκεφτόμουνα τι πραγματικά κάνει ένα έργο τέχνης, και δη μια εικόνα, να είναι ή να θεωρείται αριστούργημα. Υπάρχει άραγε κάποιο κριτήριο που να απαντά σε ένα τέτοιο ερώτημα; Λόγου του εορτασμού του Πάσχα των ορθοδόξων χριστιανών θα προσπαθήσω να καταθέσω μερικές σκέψεις για ένα έργο που θεωρείται σχεδόν από όλους ένα αριστούργημα. Την εικόνα της Ανάστασης -εις Άδου Καθόδου του Χριστού- στην κόγχη του Παρεκκλησίου της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Α. Το έργο είναι τοιχογραφία και γι’ αυτό η σύνθεση του αναπτύσσεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλάβει όλον τον χώρο της Κόγχης και να δέσει με όλα τα υπόλοιπα του εικονογραφικού προγράμματος. Αυτό είναι η πρώτη ένδειξη σοφής διαχείρισης του χώρου που κάνει το έργο άμεσα λειτουργικό ως προς το κτίσμα του ναού αλλά και ως προ...

Ένας Στολισμός Λίγων Ημερών που Παρουσιάζεται με Μεγάλα Λόγια και Αμοιβαίους Επαίνους. Μια Πόλη Στολισμένη για Λίγο και Ξεχασμένη για Πολύ

«Με το θάρρος της γνώμης….  Νο16» από τον Βασίλη Λαδά           Όταν ο Εφήμερος Στολισμός Βαφτίζεται «Ανάπτυξη» Το Μικρό Προβάλλεται ως Μεγάλο για να Καλύψει το Ανύπαρκτο Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν κρίνεται από όσα λέγονται για αυτήν, αλλά από όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα της. Από την καθημερινότητά της, από το αποτύπωμα που αφήνει στον χρόνο, από την αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εικόνες και εντυπώσεις. Και τότε είναι που χρειάζεται να ειπωθούν τα πράγματα καθαρά, όχι για να ενοχλήσουν, αλλά για να θυμίσουν τι πραγματικά αξίζει. Υπάρχει κάτι βαθιά απογοητευτικό όταν βλέπεις ανθρώπους, να αλληλοεπαινούνται δημόσια για τα αυτονόητα. Να ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και να παρουσιάζουν το ελάχιστο ως σπουδαίο, λες και με λόγια και εικόνες μπορεί να καλυφθεί η απο...

Στην ερώτηση «πως μπορεί να ενισχυθεί η πολιτική συμμετοχή των νέων», η απάντηση είναι πως θα πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη. Αυτό θα επιτευχθεί με διαφάνεια, λογοδοσία και αξιοκρατία της πολιτικής εξουσίας προς τους πολίτες.

Η πολιτική συμμετοχή των νέων αποτελεί ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα στις σύγχρονες δημοκρατίες. Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά, τα οικονομικά και τα θεσμικά προβλήματα εντείνονται, η σχέση των νέων ανθρώπων με την πολιτική απασχολεί όλο και πιο έντονα τόσο την επιστημονική κοινότητα, όσο και την σφαίρα της δημόσιας συζήτησης. Συχνά διαπιστώνεται η άποψη πως οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από τα κοινά ή μάλλον αδιαφορούν για αυτά. Ωστόσο, αυτή η εικόνα σε μεγάλο βαθμό είναι παραπλανητική.   Το ερώτημα που εγείρεται είναι πως μετέχουν οι νέοι στην πολιτική, με τι τρόπο και με ποια εκπροσώπηση. Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο, η νέα γενιά να αποστασιοποιείται από τις παραδοσιακές μορφές πολιτικής, χωρίς αυτό βέβαια να υποδηλώνει πως η νέα γενιά είναι αυτό που λέμε «απολιτίκ». Αντιθέτως, ...

Δεν είναι δυνατόν σε ευνομούμενες και δημοκρατούμενες χώρες να μην προστατεύεται όχι μόνο το δικαίωμα στη ζωή αλλά και η ποιότητα ζωής των πολιτών

Το θέμα της ευθανασίας ήρθε πάλι στο προσκήνιο εγείροντας για άλλη μια φορά πολλά ερωτήματα, ηθικά κυρίως. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτά τα ερωτήματα λόγω της ιδιαιτερότητάς τους είναι πολύ δύσκολο έστω και να τα προσεγγίσει κάποιος χωρίς να επηρεαστεί από προσωπικές εμπειρίες, νοοτροπία, θρησκεία, μορφωτικό επίπεδο, προσωπικό αξιακό σύστημα και πολλούς ακόμα παράγοντες. Η επιστήμη, η φιλοσοφία, η θρησκεία, η ψυχολογία και κάθε επιμέρους τομέας θα δώσει την δική του προσέγγιση για τον αν και κατά πόσο θα πρέπει να διευρυνθεί η εφαρμογή της και κάτω από ποιες συνθήκες και όρους. Η συγκεκριμένη περίπτωση, και με την προϋπόθεση πως αυτά που έχουν έρθει στην δημοσιότητα ως πληροφορίες πράγματι ισχύουν, μου δημιουργεί έντονους προβληματισμούς και ερωτηματικά. Ξεκαθαρίζω πως δεν τοποθετού...

Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει

Με το θάρρος της γνώμης από το Βασίλη Λαδά... Νο 14 ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή....

Το θαύμα της Ποντεβέντρα | Η άμαξα μπροστά από το άλογο;

Με διθυράμβους, μακέτες κλπ ξεκίνησε από την προηγούμενη δημοτική αρχή η υλοποίηση μιας Μελέτης «Ανάπλασης» του κέντρου της Παλαιολόγου, η οποία είχε συνταχθεί από την προ-προηγούμενη δημοτική αρχή, αντικαθιστώντας μιαν άλλη Μελέτη, που αφορούσε … πεζοδρόμηση του κέντρου!!! Μέσα σ’ αυτόν το χαώδη προσανατολισμό προέκυψε και μια εργολαβία προβληματική, η οποία, τελικά, αποβλήθηκε, το έργο έμεινε ημιτελές και η παρούσα δημοτική αρχή προσπάθησε, εκ των ενόντων, να βελτιώσει την κατάσταση που παρέλαβε, αφήνοντας, όμως, ανοιχτά ερωτήματα: Θα παραμείνει το κομμάτι αυτό ως έχει, στη λογική του: «Ότι έγινε, έγινε;» Θα αλλάξει κάποια στιγμή; Αν αλλάξει, θα εφαρμοστεί η αρχική Μελέτη (αυτή που έμεινε ημιτελής) ή θα συνταχθεί νέα  Μελέτη; (Σε κάθε περίπτωση το «μάρμαρο» θα το πληρώσουμε ΕΜΕ...

Οι ληξιαρχικές πράξεις θανάτου των παλαιών σπιτιών της Σπάρτης όλο και πληθαίνουν: Ακόμα ένα εντυπωσιακό, παλαιό σπίτι της Σπάρτης, (Ευαγγελιστρίας 20 και Χαμαρέτου 99) ντύθηκε με τα «σάβανα» του θανάτου

«Το παλιό σπίτι έπρεπε να γκρεμιστεί ώστε στη θέση του να σηκωθεί ένα καινούργιο. Οδηγούσα τον αρχιτέκτονα μέσα από τα άδεια δωμάτια και του διηγούμουν, εν τω μεταξύ, μερικές ιστορίες. Οι σχισμένες ταπετσαρίες, τα θολά τζάμια, οι σκουρόχρωμες σόμπες - όλα αυτά πριν από λίγο καιρό - κουβαλούσαν μια σφύζουσα ζωή και ξυπνούσαν αναμνήσεις.» Αντόν Τσέχωφ – «Τo παλιό σπίτι. Διήγηση του ιδιοκτήτη»   Οι ληξιαρχικές πράξεις θανάτου των παλαιών σπιτιών της Σπάρτης όλο και πληθαίνουν: Ακόμα ένα εντυπωσιακό, παλαιό σπίτι της Σπάρτης, (Ευαγγελιστρίας 20 και Χαμαρέτου 99) ντύθηκε με τα «σάβανα» του θανάτου. Πρόκειται για την οικία ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, λαδέμπορου . Καταπληκτικό, διώροφο, μεγάλο, γωνιακό σπίτι, με κεραμίδια παλαιάς κοπής, αντιπροσωπευτικό του ύφους των παλιών σπιτιών της Σπάρτης, π...

Μετατρέπουν την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στο Ίδρυμα σε μια εμπειρία ζεστασιάς, ασφάλειας και αποδοχής

Λίγο έξω από τη Σπάρτη, εκεί όπου η ιστορία και η ανθρωπιά συναντιούνται καθημερινά, το Ίδρυμα Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων «Ο Άγιος Παντελεήμων» - Άσυλο Ανιάτων αποτελεί έναν σιωπηλό φάρο προσφοράς και αξιοπρέπειας. Το Ίδρυμα δημιουργήθηκε από την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου και αποτελεί ένα πραγματικό πρότυπο φροντίδας και αλληλεγγύης. Τι είναι, όμως, αυτό που δίνει καθημερινά ζωή και δύναμη σε αυτόν τον χώρο; Όπως έχει αναφέρει σε πολλές ομιλίες του ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, είναι οι «Ηρωίδες» του Ιδρύματος. Το νοσηλευτικό προσωπικό, που με αυταπάρνηση, υπομονή και βαθιά ενσυναίσθηση στέκεται ακούραστα στο πλευρό των περιθαλπομένων. Με αυτή τη λέξη αναγνωρίζεται το σπουδαίο έργο και η ανεκτίμητη προσφορά τους. Οι γυναίκες αυτές δεν πε...

Ο πόλεμος αυτός δεν είναι για το παρόν. Είναι για το μέλλον που ετοιμάζεται χωρίς θόρυβο. Ένα μέλλον όπου η ισχύς δεν θα φαίνεται απαραίτητα στα πεδία των μαχών, αλλά στους χάρτες των εμπορικών διαδρομών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πόλεμος παρουσιάζεται ως «αναγκαίος» και αποδεικνύεται αποκαλυπτικός. Όχι για τους λόγους που επικαλούνται οι κυβερνήσεις, αλλά για εκείνους που αποφεύγουν να πουν. Γιατί κάθε σύγκρουση αυτού του τύπου λειτουργεί σαν ακτινογραφία, δείχνει τι πραγματικά ισχύει πίσω από τις λέξεις, ποιος μπορεί και ποιος δεν θέλει, ποιος μιλά και ποιος τελικά πράττει. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν –όπως κι αν βαφτιστεί– δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο “έντασης” στη Μέση Ανατολή. Είναι μια δοκιμή αντοχής του ίδιου του διεθνούς συστήματος. Κι αν κάτι αποκαλύπτει με σχεδόν κυνική καθαρότητα, είναι ότι το περίφημο «πολυπολικό σύστημα» υπάρχει κυρίως ως προσδοκία – όχι ως πραγματικότητα. Γιατί αν υπήρχε, θα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Θα βλέπαμε τη Ρωσία και την Κίνα να στέκοντ...

Η εικόνα ενός κάλπικου «success story», βασισμένου σε διαχείριση σχεδόν 1 δις (1.000.000.000) ευρώ όχι απλώς δεν προκάλεσε αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον αλλά απεναντίας προκάλεσε μεγάλη ανησυχία

Η παρουσίαση στο Περιφερειακό συμβούλιο του απολογισμού διετίας από τον Περιφερειάρχη κ. Δημήτρη Πτωχό επιβεβαίωσε ότι η Περιφερειακή Αρχή δεν έχει κανένα συγκεκριμένο σχεδιασμό, κανένα χρονοδιάγραμμα και κανένα ρεαλιστικό στόχο. Ο κ. Πτωχός δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα από την νοοτροπία και την  πρακτική ενός  υψηλόβαθμου  «υπαλλήλου» μιας Α.Ε. που ενδιαφέρεται για τα κέρδη των ιδιοκτητών και όχι για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες-πελάτες της!   Μας παρουσίασε αριθμούς και δείκτες που ουδεμία σχέση έχουν με την καθημερινότητα και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι Πελοποννήσιοι  πολίτες (επαγγελματίες, αγρότες, κτηνοτρόφοι, υπάλληλοι, συνταξιούχοι) για να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν τα πολλά προβλήματα που βιώνουν καθημερινά. Δεν είχε να μας πει ούτε μία κο...

Μετά λύπης διαπιστώνω πως ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, η πλειονότητα των πολιτικών αντιπροσώπων έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους

Μια καθηγήτρια πέθανε. Έπεσε θύμα άσχημης συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας της. Πολλά γράφτηκαν, ακόμα περισσότερα ειπώθηκαν με αφορμή το δυσάρεστο αυτό γεγονός. Και ευθύνες αναζητήθηκαν, κυρίως στους ίδιους τους μαθητές, τους καθηγητές, τους διευθυντές, το ίδιο το σύστημα. Φυσικά και όλες οι απόψεις που σχετίζονται με μια απόπειρα  ερμηνείας συμπεριφορών που μπορούν να οδηγήσουν ένα άνθρωπο σε απόγνωση ή και στον ίδιο τον θάνατο, είναι όλες σεβαστές  και περιέχουν έναν κόκκο αλήθειας η καθεμία. Οι μαθητές, όμως, δεν είναι φυσιολογικό ούτε λογικό να επωμισθούν μεγάλο μέρος  της ευθύνης, λόγω και της ηλικίας τους και της θέσης τους. Αυτά μεγαλώνουν αντιγράφοντας  συμπεριφορές, μιμούμενα προβαλλόμενα πρότυπα. Προς το παρόν δεν θα αναφερθώ στον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου, καθώς ή...

Ο πατήρ Αθανάσιος πάντα έχει οδηγό στην ζωή του το Ευαγγέλιο δηλαδή τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού

Πριν λίγες ημέρες ο Μητροπολίτης μας ο Μονεμβασίας και Σπάρτης κύριος κύριος Ευστάθιος τίμησε μεταξύ άλλων ιερέων και τον πατέρα Αθανάσιο Σπηλιώτη, εφημέριο και προϊστάμενο του Ιερού Ναού Οσίου Νίκωνος Σπάρτης επειδή είναι πολύτεκνος ιερέας.  Ο πατέρας Αθανάσιος όμως δεν αξίζει τον έπαινο και το βραβείο μόνο επειδή είναι σε αυτήν την εποχή ένας πολύτεκνος ιερέας. Οπότε γράφω αυτό το άρθρο για να πω και κάποια άλλα χαρακτηριστικά του με αφορμή αυτή την βράβευση.   Καταρχήν επίτηδες επιλέγω να βάλω μία εικόνα όχι από το βράδυ της βράβευσης αλλά από άλλη στιγμή που ο πατήρ Αθανάσιος κρατάει το Ιερό Ευαγγέλιο.   Ο πατήρ Αθανάσιος πάντα έχει οδηγό στην ζωή του το Ευαγγέλιο δηλαδή τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Όποιος συνομιλεί μαζί του και ζητάει τη βοήθειά του σε πνευματικά θέματα κα...

Καλούμε τους ευαισθητοποιημένους πολίτες σε επαγρύπνηση και σε άμεση συλλογική αντίδραση, αν επιχειρηθεί να υλοποιηθεί αυτή η επικίνδυνη ενεργειακή στροφή πίσω από τις πλάτες μας

Ο πόλεμος με την επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν  προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο ενεργειακή-οικονομική κρίση που πλήττει όλη την ανθρωπότητα. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό: Τα ελεγχόμενα συστημικά μέσα και οι πολιτικοί πάτρωνές τους αποφεύγουν να πουν έστω και μια λέξη για την περιβαλλοντική καταστροφή που επιφέρει αυτός ο πόλεμος τόσο από τα χημικά στοιχεία των βομβών όσο κι από τις καταστροφικές εκρήξεις σε πόλεις κι ενεργειακές υποδομές που απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα χιλιάδες τόνους επικίνδυνων ρύπων. Κατά τα άλλα οι ηγήτορες της Δύσης «αγωνίζονται» για το περιβάλλον καταργώντας τα καλαμάκια, τα πλαστικά κουτάλια και τα πώματα αναψυκτικών, καταργώντας τον λιγνίτη που οι συνέπειες της καύσης του περιορίζονται σημαντικά με τη χρήση των κατάλληλων φίλτρων κι επιτρέποντας την χωρ...

Βρίσκω δύσκολο το ερώτημα, νιώθω άβολα. Είναι ως εάν πρέπει να απολογηθείς που έχεις γλώσσα μητρική και με αυτήν τολμάς την επικοινωνία και την σύσταση κοινωνίας

Χρόνια τώρα υπηρετώ την ζωγραφική δουλεύοντας με τον ελληνικό τρόπο, αυτόν που σήμερα ονομάζουμε Βυζαντινή ζωγραφική. Εργάζομαι με ένα τρόπο παλιό που έχει τις ρίζες του χιλιάδες χρόνια πριν στον πολιτισμό των Ελλήνων και κουβαλά επάνω του όλη την πείρα που έλαβαν οι Ελληνόφωνοι μέσα στις χιλιετίες για την ζωή και κυρίως τις σχέσεις. Συχνά πολλοί με ρωτούν γιατί συνεχίζω αυτόν τον τρόπο γιατί εμμένω σε μια παλιά εικαστική γλώσσα και δεν γίνομαι σύγχρονος να κάνω όσα κάνουν οι συνάδελφοι με πείρα. Βρίσκω δύσκολο το ερώτημα, νιώθω άβολα. Είναι ως εάν πρέπει να απολογηθείς που έχεις γλώσσα μητρική και με αυτήν τολμάς την επικοινωνία και την σύσταση κοινωνίας. Αλλά υποψιάζομαι πως  οι άνθρωποι σήμερα βλέπουν την ζωγραφική αλλιώς όχι σαν μιας γλώσσα επικοινωνίας αλλά μάλλον ως μέσο αυ...

Μας εκτέλεσαν μια φορά οι γερμανοί και οι συνεργάτες τους, οι σπαρτιάτες προδότες. Μη μας «εκτελείτε» κι εσείς, κάθε μέρα

Διαβάτη, που με μάτια θλιμμένα κοιτάζεις τούτο μνήμα και την οικογενειακή φωτογραφία πάνω του, με λέγανε Παρασκευά. Πατέρας μου ήτανε ο Δημήτρης Τσιβανόπουλος και τη μανούλα μου τη λέγανε Κανελιώ.  Είχα τέσσερα αδέρφια: Τον Αριστείδη, τον Δημοσθένη, τον Γιάννη και τον Σωκράτη. Εγώ ήμουνα ο μικρότερος, ο Βενιαμίν, όπως με λέγανε χαϊδευτικά. Είναι εύκολο να με δεις στη φωτογραφία. Είμαι το γελαστό παιδάκι με το κοντό παντελόνι και τις πεσμένες καλτσούλες. Εμένα και τα τρία αδέρφια μου, τον Δημοσθένη, τον Γιάννη και τον Σωκράτη, μας σκοτώσανε οι Γερμανοί στο Μονοδέντρι, στις 26 Νοεμβρίου 1943. Θυμάμαι, στεκόμουνα μπροστά στα πολυβόλα … δεν ήξερα πώς είναι να πεθαίνεις … δεν ήξερα πώς νιώθεις τη στιγμή που οι σφαίρες τρυπάνε το κορμί σου … δεν ήξερα … Έσφιγγα, μόνο, το χέρι του αδερφού...

Η αδικία μιλά στην καρδιά. Η δικαιοσύνη συχνά καταλήγει σε φιλοσοφική άσκηση

Η λέξη «δικαιοσύνη» ανήκει σε εκείνες τις λέξεις που τις προφέρουμε χαμηλόφωνα, σχεδόν με δέος. Τη συναντάμε στα συντάγματα, στις δικαστικές αίθουσες, στους πολιτικούς λόγους. Είναι μια λέξη καλοντυμένη. Κυκλοφορεί με κύρος, συνοδευόμενη από σφραγίδες, εμβλήματα και βαρύγδουπες διακηρύξεις. Κι όμως, σπάνια τη συναντάμε στη ζωή. Την αδικία, αντίθετα, τη γνωρίζουμε πολύ καλά. Τη βλέπουμε στον μισθό που δεν φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Στο εργατικό «ατύχημα» που βαφτίζεται μοιραίο. Στο δυστύχημα που εξηγείται με ένα βολικό «ανθρώπινο λάθος». Στον πρόσφυγα που πνίγεται «εκτός αρμοδιότητας». Στο έγκλημα που μένει ατιμώρητο επειδή οι ένοχοι είναι ισχυροί. Η δικαιοσύνη, λένε, είναι τυφλή. Οι κοινωνίες μας όμως δεν είναι. Βλέπουν πολύ καθαρά ποιον προστατεύει ο νόμος και ποιον αφήνει εκ...

Χάρη στο μπριγιόλ νιώθαμε κι εμείς σταρ, όταν, κολλημένοι μπροστά στον καθρέφτη της «Καλημέρας», χτενίζαμε με την τσατσάρα τα «λαδωμένα» μαλλιά μας, έτσι όπως τα χτένιζε ο Κώστας Κακαβάς ή ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, ας πούμε

Εμείς, παλιά, λουζόμαστε με σαπούνι σπιτικό, άσπρο ή πράσινο, που έφτιαχναν οι μανάδες μας από μουργόλαδα, κάθε χρόνο, για τις ανάγκες του σπιτιού. Μια φορά τη βδομάδα, κυρίως το Σάββατο, γονατίζαμε μπροστά στη σκάφη (πόσες «μετάνοιες» μπροστά της για να λουστούμε!!! Ούτε σε εικονοστάσι!!!), ρίχναμε ζεστό νερό στο κεφάλι μας με ένα μπρίκι από τον κουβά παραδίπλα και μετά τρίβαμε το σπιτικό σαπούνι πάνω στα μαλλιά μας μέχρι να αφρίσει. Ξεπλέναμε και βάζαμε άλλα δυο σαπούνια, το ένα μετά το άλλο, αφού η μάνα μας έλεγε ότι πρέπει να βάζουμε μονό αριθμό (3 ή 5 σαπούνια), ξεπλέναμε, σκουπίζαμε τα μαλλιά μας με την πετσέτα και είμαστε έτοιμοι, καθαροί. Το σπιτικό σαπούνι καθάριζε τέλεια τα μαλλιά. Κι αν είχες, κιόλας, βρόχινο νερό, ακόμα καλύτερα. Μάλιστα, από το πρώτο σαπούνι τα μαλλιά μας «τ...

Η Σπάρτη δεν ζητά λύπηση. Ζητά στρατηγική και τόλμη

Αφύπνιση ή παρακμή. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. ΠΡΙΝ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Η ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Κυρίες και κύριοι του Εμπορικού Συλλόγου Σπάρτης. Σας γράφω ως άνθρωπος που έζησε μια ολόκληρη ζωή μέσα στην αγορά. Από μικρό παιδί μέχρι τη σύνταξη πίσω από τον πάγκο ενός καφενείου. Ελεύθερος φυλακισμένος της Εστίασης. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, όλη μέρα κάθε μέρα όλο το χρόνο με κόπο, με αγωνία, με αξιοπρέπεια. Ξέρω τι σημαίνει να παλεύεις για τον ημερήσιο τζίρο. Ξέρω τι σημαίνει να περιμένεις την κίνηση που δεν έρχεται. Η εικόνα της αγοράς δεν αφήνει περιθώρια αυταπάτης. Η μειωμένη κίνηση, τα λιγότερα φώτα το βράδυ, τα καταστήματα που κλείνουν νωρίτερα, όλα δείχνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως ...

Η Μεσόγειος μετατράπηκε έτσι σε νεκροταφείο της παγκοσμιοποίησης. Από τη Λιβύη μέχρι την Ελλάδα, τα σύνορα της Ευρώπης έγιναν το πιο κυνικό σύνορο του κόσμου, εκεί όπου οι αγορές είναι ελεύθερες αλλά οι άνθρωποι όχι

Υπάρχει μια παλιά, βαθιά αστική αυταπάτη, ότι η Ιστορία συμβαίνει αλλού. Στην περιφέρεια. Στον «απείθαρχο» Νότο. Στη μακρινή Μέση Ανατολή, στον Περσικό Κόλπο, στη σκόνη της Μεσοποταμίας. Εκεί όπου οι πόλεμοι είναι, υποτίθεται, κάτι σαν εξωτικό θέαμα για τα δελτία ειδήσεων και τα think tanks. Κάτι σαν reality show της γεωπολιτικής. Μόνο που ο πόλεμος έχει ένα κακό ελάττωμα, δεν διαβάζει οικονομικές αναλύσεις. Και ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι μερικά φτηνά drones μπορούν να σταματήσουν αεροδρόμια, να παραλύσουν λιμάνια και να ρίξουν το χρηματιστήριο ενέργειας. Η παγκοσμιοποίηση, αυτό το θαύμα της τεχνολογίας και της αγοράς, αποδείχθηκε ότι είναι επίσης και η παγκοσμιοποίηση της ευαλωτότητας. Οι ίδιοι δρόμοι από τους οποίους ταξιδεύουν τα εμπορεύματα, ταξιδεύουν και οι κρίσεις. Αυτό π...

Όποιος παίζει με το θρησκευτικό αίσθημα αυτού του έθνους ιδιαίτερα τέτοιες μέρες και εμπαίζει τα Ιερά και τα Όσια της πατρίδος μας θα παίρνει την απάντησή του

Οφείλουμε σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση την οικονομική η οποία όμως γεννήθηκε από την ηθική κρίση η οποία γεννήθηκε από την πνευματική νέκρωση που έχουμε όλοι μας να απαντήσω σε ένα άρθρο https://www.spartorama.gr/articles/84656-ta-leipsana-tou-agiou-lazarou-pisti--istoria-kai-anthropini-anagki-apo-ton-panagioti-koumoundouro/#google_vignette που ήρθε στη δημοσιότητα στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο.  Δεν με αφορά ποιος έγραψε το άρθρο για αυτό και δεν αναφέρω το όνομά του όχι γιατί τον υποτιμώ σαν άνθρωπο ή δεν τον σέβομαι.   Οπότε για να αποφύγω ο συγκεκριμένος κύριος να θεωρήσει ότι βάλλω προσωπικά εναντίον του κάτι το οποίο είναι αδύνατο καθώς δεν τον γνωρίζω, δεν θα αναφέρω το όνομά του, το επώνυμό του ή την ιδιότητα του αλλά σημεία του άρθρου του τα οποία μπορεί να σ...

Καυχιόταν ως «Ειρηνοποιός» και ορεγόταν το Νόμπελ Ειρήνης, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε ως πολεμοκάπηλος και μάλιστα χωρίς να τηρεί κανένα πρόσχημα όπως γινόταν από τους προκατόχους του έως τώρα

Αποτελεί κοινή διαπίστωση τα τελευταία χρόνια ότι έχουν εκλείψει οι πολιτικές προσωπικότητες ολκής και στον ανήσυχο κόσμο μας κυριαρχούν οι ουτιδανοί ηγέτες που είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα εθνικά, τα διεθνή και τα παγκόσμια προβλήματα με συνέπεια η ανθρωπότητα να σύρεται από κρίση σε κρίση κι από πόλεμο σε πόλεμο. Οι   πολιτικοί αυτοί, όμως, ωχριούν, μπροστά στο αρνητικό μέγεθος του εκ δευτέρου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Ο άνθρωπος αυτός με την καθοδήγηση των επικοινωνιολόγων του κατάφερε να αμαυρώσει την εικόνα των δημοκρατικών Προέδρων Μπάρακ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν λοιδορώντας τους ανερυθρίαστα και χαρακτηρίζοντάς τους με προσβλητικές εκφράσεις, ενώ ταυτόχρονα εκθείαζε τον εαυτό του   και τον παρουσίαζε ως Υπεράνθρωπο που μόλις θα ανελάμβανε την εξουσία θα έλυνε αυτομά...

Στην πραγματικότητα, το λείψανο δεν μιλά για τον άγιο. Μιλά για τον άνθρωπο. Μιλά για τον φόβο του θανάτου, για τη δυσκολία του αποχωρισμού, για την ανάγκη να πιστεύει ότι κάτι συνεχίζεται.

«Τον τρόπον, οπού μεθοδεύονται, είναι άξιος γέλωτος ενταυτώ και δακρύων. Αυτοί έχουσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω, δεν αφίνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του Άθους, οπού ονομάζουν Άγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων».   Το 1806, πολύ πριν αποκτήσει η Ελλάδα την ελευθερία της, κυκλοφόρησε στην Ιταλία ένα μικρό βιβλίο που έμελλε να αφήσει μεγάλο αποτύπωμα, η «Ελληνική Νομαρχία». Ο ανώνυμος συγγραφέας του, με θάρρος σπάνιο για την εποχή, δεν μίλησε μόνο για την πολιτική σκλαβιά, αλλά και για την πνευματική. Ανάμεσα σ...

Θα πω ότι η ευκολία με την οποία δίνουμε την ψήφο μας σε άτομα αχρείους, αχρείαστους αλλά κυρίως άχρηστους και η διχόνοια που πολύ συχνά έχουμε είναι τα δύο ελαττώματα αυτού του έθνους

Ένας άλλος τίτλος που θα μπορούσα να βάλω κάλλιστα θα ήταν: Παρελάσεις εθνικών εορτών, παρελάσεις καρναβαλιστών και στο βάθος Τέμπη (*).  Σε όλη την Ελλάδα κατά γενική ομολογία είχε προκαλέσει αίσθηση ότι πέρυσι τέτοια εποχή σε κάθε πόλη της Ελλάδος είχε βγει αμέτρητο πλήθος κόσμου με ειρηνικές κατά γενικό κανόνα συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις υπό την βεβαιότητα που είχαν καλλιεργήσει όσοι είχαν συμφέρον για ξυλόλια παράνομα καύσιμα κτλ. σε ένα από τα τρένα που συγκρούστηκαν.   Ερχόμαστε ένα χρόνο μετά που τίποτα δεν αποδείχθηκε και η εικόνα στην κεντρική πλατεία της πόλεως δείχνει ότι ο λαός είχε μασήσει ταραμά πέρυσι για αυτό φέτος ο κόσμος ήταν στο 1/10 και πολύ λέω.   Η εικόνα αυτή θυμίζει νόμισμα. Έχει δηλαδή δύο όψεις. Κάποιος θα πει ότι η εικόνα είναι απογοητευτική και ο κόσμ...

Η πόλη μας, εκτός από τη διαχείριση της καθημερινότητας, χρειάζεται Όραμα, χρειάζεται βάσεις σταθερές, για να οικοδομήσει πάνω τους την ανάπτυξή της, η οποία παραμένει, δυστυχώς, σε μαρασμό.

Αυτό που συμβαίνει, διαχρονικά, στη Σπάρτη έχει αρχίσει να οδηγεί τις σκέψεις των πολιτών σε μεταφυσικές αναζητήσεις, αφού αδυνατούν να δώσουν λογικές εξηγήσεις στα «σπαρτιατικά φαινόμενα». Παράδειγμα η Φοιτητική Εστία Σπάρτης, η οποία παραμένει μαγική εικόνα πάνω από 15 χρόνια!!! Πέρυσι, η Τρίπολη έβαλε τις βάσεις για την απόκτηση φοιτητικής εστίας 100 κλινών, αφού (προφανώς) ο δήμος Τρίπολης διεκδίκησε σθεναρά και πέτυχε σχετική έγκριση κονδυλίου από το Υπουργείο Παιδείας, για εξαγορά κτηρίου, πρώην ξενοδοχείου. Με την εξέλιξη αυτή υπάρχουν, πλέον, τρεις φοιτητικές εστίες στην Πελοπόννησο (Πάτρας, Καλαμάτας και Τρίπολης), οι οποίες αποτελούν έναν δυναμικό θεσμό τοπικής ανάπτυξης αλλά και ποιοτικής αναβάθμισης της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Η Σπάρτη θα μπορούσε εδώ και χρόνια να έχει...

Η Σπάρτη ως πυρήνας πολιτιστικής και τουριστικής αναγέννησης

Από πόλη διέλευσης σε πόλη παραμονής και εμπειρίας Η ανάδειξη της αρχαίας ιστορίας και του πολιτισμού της Σπάρτης δεν αφορά μόνο την πόλη. Δημιουργεί έναν ισχυρό πόλο έλξης που απλώνει τα οφέλη του σε ολόκληρη τη Λακωνία και φυσικά στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία, μέσα από διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές εμπειρίες. Αν η Σπάρτη αναδείξει οργανωμένα την αρχαία ιστορία και τον πολιτισμό της, το όφελος δεν θα περιοριστεί μόνο στα όριά της. Θα λειτουργήσει ως ισχυρός πυρήνας έλξης, δίνοντας ουσιαστική ώθηση σε ολόκληρη τη Λακωνία. Κάθε περιοχή θα βρει τον δικό της τρόπο να ωφεληθεί, μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Παράλληλα, η δυναμική αυτή θα απλωθεί φυσικά και στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Ο κάθε νομός ...

Αυτές οι παλιές φωτογραφίες είναι σαν τις γιαγιάδες του παλιού καιρού, που καθισμένες στο παραγώνι καρτέραγαν τα εγγόνια, για να τους πουν τις παλιές τις ιστορίες

Μου αρέσει να πηγαίνω σε κάποια καταστήματα στη Σπάρτη, γιατί (εκτός των άλλων) βρίσκω  εκεί παλαιούς και έγκριτους Σπαρτιάτες, που κουβαλούν μέσα τους την ιστορία της παλιάς Σπάρτης και πολλές φορές την μοιράζονται μαζί μου για να μεταφερθεί ΚΑΙ στις επόμενες γενιές. Λοιπόν, στον τοίχο ενός τέτοιου καταστήματος εστιάσεως, στην Παλαιολόγου, βρίσκεται  μια μεγάλη, όμορφη, παλαιά φωτογραφία από την πλατεία της Σπάρτης σε μέρα παζαριού. (Αλήθεια, πόσο όμορφο και πόσο χρήσιμο θα ήταν, αν ΟΛΑ τα μαγαζιά της Σπάρτης (μερικά το έχουν κάνει) φιλοξενούσουν στον χώρο τους φωτογραφίες της παλιάς Σπάρτης, ώστε να δίνουν ερεθίσματα στους νεότερους Σπαρτιάτες αλλά και στους επισκέπτες της πόλης για να μαθαίνουν τη νεότερη ιστορία της και να ανιχνεύουν τη διαδρομή της μέσα στο χρόνο!!!) Αυτές οι ...

Ο Θεός να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να μην προβούμε σε κάποια πράξη για την οποία θα μετανιώσουμε, αλλά το κακό παράγινε και δεν έχει δικαίωμα ο κάθε ασεβής να βασανίζει τους γείτονές του «για να περνάει αυτός καλά»!

Στη δύσκολη εποχή που ζούμε οι αρμοί της κοινωνικής συνοχής δοκιμάζονται συχνά από την πλήρη αναισθησία που επιδεικνύουν νεαρά άτομα τα οποία δε σέβονται τον συνάνθρωπό τους, τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης και προβάλλουν, με απουσία κοινωνικής  ενσυναίσθησης, το εγωιστικό πρότυπο του εαυτούλη, που το μόνο ενδιαφέρον του είναι: «να περνάω εγώ καλά»!  Τα τελευταία χρόνια και με αφορμή τις σπουδές στις τοπικές Σχολές πληθαίνουν τα περιστατικά της διατάραξης της κοινής ησυχίας και μάλιστα κατά τη θερινή περίοδο που τα παράθυρα είναι ανοιχτά λόγω ζέστης. Κι αναγκάζονται οι γειτονεύοντες με τους ταραχοποιούς να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να βάζουν ολονυχτίς τις φωνές : «Βρε, θα ησυχάσετε επιτέλους να κοιμηθούμε; Αύριο δουλεύουμε»! Εμείς στη γειτονιά μας έχουμε την ατυχία να συμβιώνουμε ...

Ο Επσταϊν δεν εισέβαλε σε έναν ηθικό κόσμο για να τον μολύνει. Αναδύθηκε από έναν κόσμο ήδη μολυσμένο. Δεν ήταν ρήγμα στην τάξη. Ήταν η ίδια η τάξη, σε στιγμή ειλικρίνειας. Ήταν το σύστημα χωρίς το προσωπείο του

«Είναι ο Τζέφρι Επσταϊν ο διάβολος;» Η ερώτηση, όπως την απηύθυνε ο Στιβ Μπάνον στον Τζέφρι Επσταϊν, δεν είχε τίποτα το θεολογικό, όσο κι αν ντύθηκε με τη γλώσσα της μεταφυσικής. Δεν ήταν ερώτηση περί του Κακού. Ήταν ερώτηση περί εξουσίας. Περί δομής. Περί συνενοχής. Και η απάντηση, σχεδόν ψιθυριστή, σχεδόν αδιάφορη, «όχι, αλλά έχω έναν καλό   καθρέφτη», δεν ήταν υπεκφυγή. Ήταν ομολογία. Γιατί ο Επσταϊν δεν υπήρξε ποτέ εξαίρεση. Υπήρξε αντανάκλαση. Ο διάβολος είναι μια χρήσιμη επινόηση. Ένα δοχείο όπου η κοινωνία εναποθέτει το κακό για να συνεχίσει να πιστεύει στην αθωότητά της. Προσωποποιεί αυτό που δεν θέλει να αναγνωρίσει ως δομικό. Μετατρέπει το σύστημα σε ατύχημα και την ευθύνη σε παρέκκλιση. Όμως το κακό δεν κατοικεί σε πρόσωπα. Κατοικεί σε σχέσεις. Ο Επσταϊν δεν εισέβα...

Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα

Αν ζούσε σήμερα ο Βασίλης Ραφαηλίδης θα έλεγε την αλήθεια χωρίς να τη χτενίζει. Και η αλήθεια, ως γνωστόν, είναι σαν τον άνεργο. Κυκλοφορεί αξύριστη. Δεν θα τον κατηγορούσε τον Παναγόπουλο. Θα τον θαύμαζε. Γιατί στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο να κάνεις καριέρα χωρίς να δουλεύεις. Θέλει ταλέντο. Ο Παναγόπουλος δεν είναι απλώς ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Είναι μνημείο. Και τα μνημεία, ως γνωστόν, δεν μετακινούνται. Τα μετακινούν μόνο οι εργαζόμενοι όταν θυμώνουν. Επειδή όμως ο ελληνικός λαός είναι ευγενικός, αφήνει τα μνημεία στη θέση τους και μετακινείται ο ίδιος προς την ανεργία. Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. ...

Γενικά, η εικόνα που παρουσιάζει το εσωτερικό του παλαιού Ναού Α. Δημητρίου Τσεραμιού προκαλεί θλίψη και δεν συνάδει με το εσωτερικό ενός Οίκου Λατρείας του Θεού και Μνημείου της Ιστορίας και της Ορθοδοξίας

Ως  Έθνος που ερχόμαστε από τα βάθη του χρόνου, ως Έθνος που δημιουργήσαμε τον αξεπέραστο Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και γίναμε βάθρο και θεμέλιο για τη διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού σ’ όλον τον κόσμο, έχουμε ιερή παρακαταθήκη και υποχρέωση, να σεβόμαστε και να κρατάμε ζωντανή την κληρονομιά του παρελθόντος. Ιδιαιτέρως, τα χριστιανικά θρησκευτικά και λατρευτικά μνημεία, τα οποία κατακλύζουν, κυριολεκτικά, τον ελληνικό χώρο απ’ άκρη σ’ άκρη, δείγμα της βαθιάς Θρησκευτικότητας και της Πίστης των Ελλήνων, οφείλουμε, όχι μόνο να τα σεβόμαστε, αλλά και να τα καθιστούμε λειτουργικά, ώστε να εκπληρώνουν τον προορισμό της Λατρείας του Θεού, για τον οποίο δημιουργήθηκαν, κάποτε, από τους προγόνους μας και να γίνονται ζωντανά μνημεία της Ορθοδοξίας και της Παράδοσης των  Ελλήνων.  Ένα τέτο...

«Η Ζωή πάντα θα βρίσκει τον τρόπο, να προχωρά, να εξελίσσεται, να είναι πάντα παρόν, ακόμα και όταν οι συνθήκες γίνονται πολύ δύσκολες»

Στα παλιά τα χρόνια όταν είχε πολύ καιρό να βρέξει στόλιζαν ένα κοριτσάκι με φύλλα και χλωρά κλαδιά δηλαδή έντυναν την «Περπερούνα». Με την Περπερούνα επικεφαλής τα παιδιά του χωριού πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούσαν: Περπερούνα περιπατεί περιπατεί καμαρωτή και το Θεό παρακαλεί για να στείλει μια βροχή μια βροχή καλή καλή για ν΄ ανθίσουν τα λιβάδια να φυτρώσουν τα σιτάρια να μεθύσουν τ΄ αμπελάκια να καρπίσουν σταφυλάκια. Μπάρες μπάρες τα νερά στα χωράφια τα ξερά. Καθ΄ αστάχυ ένα ταγάρι κάθε κλίμα ένα πιθάρι.   Οι νοικοκυραίοι μόλις τέλειωνε το τραγούδι της Περπερούνας έριχναν πάνω στο κεφάλι του κοριτσιού λίγο νερό και πρόσμεναν επιτέλους να έρθει η ζωογόνα βροχή. Φέτος, Δόξα τω Θεώ, ο χειμώνας αποδείχτηκε πολύ βροχερός λες και ήθελε να ισοφαρ...

Δημοκρατία, Δημοσιογραφία, Αξιοπρέπεια | Η απουσία του είναι βαριά. Όμως η παρακαταθήκη του είναι ακόμη πιο βαριά και δεσμευτική. Για μια καθαρή δημοσιογραφία. Για μια Αριστερά με αρχές. Για μια δημοκρατία που δεν φοβάται την αλήθεια.

Η απώλεια του Αριστείδη Μανωλάκου δεν είναι μόνο μια είδηση θανάτου· είναι μια ρωγμή στη συλλογική μνήμη της Αριστεράς και της μάχιμης δημοσιογραφίας. Ο Αριστείδης Μανωλάκος γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας τον Νοέμβριο του 1938. Φοίτησε στο γυμνάσιο Μολάων , σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ζει στην Αθήνα από το 1955. Ο Αριστείδης δεν υπήρξε απλώς πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ ούτε μόνο ιδρυτικό μέλος του συνεταιρισμού της Εφημερίδας των Συντακτών. Υπήρξε μια μορφή που ένωσε τη σκέψη με τη δράση, τη δημοκρατική πίστη με το προσωπικό κόστος. Από τα νεανικά του χρόνια, όταν οργανώθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ, έως την αντιδικτατορική του δράση, τις συλλήψεις, τις εξορίες και τη δοκιμασία της Λέρου, στάθηκε όρθιος απέναντι στον αυταρχισμό χωρίς να διαπραγματευτεί τις αρχές του. Στην ταρ...

Οι παλαιοί μερακλήδες την Τσικνοπέμπτη δεν λέγανε «πού θα πάμε να φάμε το βράδυ» αλλά «πού θα πάμε να πιούμε», αφού το κρασί ήτανε το νάμα της ιεροτελεστίας που τελούνταν στις παλιές ταβέρνες

Η Τσικνοπέμπτη ήταν «Χαράς Ευαγγέλιο» για τους μερακλήδες βαρελόφρονες της παλιάς Σπάρτη. Άνθρωποι της φτωχολογιάς, οι περισσότεροι, που καθημερινά πάλευαν στο σκληρό μεροκάματο και στις δουλειές του ποδαριού, για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Όχι ότι τον άλλον καιρό δεν έπιναν! Κάθε άλλο! Η ταβέρνα ήτανε γι’ αυτούς ένα στασίδι όπου κάθε βράδυ ξεφόρτωναν την κούραση και τους καημούς τους  και έσμιγαν μ’ εκείνους που τους ένιωθαν και μοιράζονταν μαζί τους ό,τι έκρυβε η καρδιά και ο νους τους. Όμως η Τσικνοπέμπτη ήταν γι’ αυτούς μια μέρα ιδιαίτερη, αφού το κρασί αποκτά άλλη γεύση και γίνεται πιο γλυκόπιοτο κάποιες τέτοιες μέρες.   Οι παλαιοί μερακλήδες την Τσικνοπέμπτη δεν λέγανε «πού θα πάμε να φάμε το βράδυ» αλλά «πού θα πάμε να πιούμε», αφού το κρασί ήτανε το νάμα της ιεροτελε...

Όταν στους δρόμους έπεφτε ξύλο και χιλιάδες εργαζόμενοι δέχονταν καταστολή, η συνδικαλιστική κορυφή διαχώριζε τη θέση της από τις “ακρότητες”. Η ταξική σύγκρουση βαφτίστηκε λαϊκισμός. Η αντίσταση, τραμπουκισμός. Έτσι χτίστηκε η ιδεολογική ηγεμονία της υποταγής.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την Ιστορία αφήνοντας ίχνη αγώνα. Και άλλοι που περνούν αφήνοντας καλοδιατηρημένες καρέκλες. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, με εμβληματικό εκπρόσωπο τον επί είκοσι χρόνια πρόεδρό της, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι από προσωπική αδυναμία? αλλά ως προϊόν μιας ολόκληρης κοινωνικής διαδρομής: της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Ο όρος δεν είναι ύβρις· είναι ανάλυση. Τον συναντά κανείς ήδη στον Λένιν, όταν περιγράφει εκείνο το ανώτερο στρώμα της εργατικής εκπροσώπησης που, δεμένο υλικά και ιδεολογικά με το αστικό κράτος και το κεφάλαιο, λειτουργεί ως μεσολαβητής πειθάρχησης αντί για όργανο σύγκρουσης. Στην ελληνική του εκδοχή, αυτό το στρώμα απέκτησε όνομα, γραφεία, ευρωπαϊκά προγράμματα και πολιτικές διαδρομές. Δεν είναι τυχαίο ότι η κορυφή της ΓΣΕΕ υπήρξε για δε...

Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» δεν είναι μουσειακό είδος για να ασχολούμαστε μαζί του κάθε χρόνο, στην επέτειό του, στις 17 του Νοέμβρη.

Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» είναι ένα ζωντανό σύμβολο που πρέπει να καθοδηγεί τη ζωή μας όσο παραμένουν ανεκπλήρωτα τα οράματά του για: «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».    Κάθε χρόνο, στην επέτειό του, το Πολυτεχνείο μας καθίζει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Μας κατηγορεί γιατί εκείνες τις τρεις μέρες που τα παιδιά πίσω από τα κάγκελα έγραφαν Ιστορία, εμείς μείναμε απ’ έξω. Ενώ ακούγαμε εκείνη την παλλόμενη φωνή του εκφωνητή από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου να μας καλεί με τη φράση «κατεβείτε κάτω… κατεβείτε κάτω», εμείς όχι μόνο δεν κατεβήκαμε κάτω, αλλά κλειδαμπαρώσαμε πόρτες και παράθυρα και αγκαλιάσαμε την ζωούλα μας, ακούγοντας τους πυροβολισμούς να σπέρνουν νεκρούς και τα τανκς να ετοιμάζονται για την εισβολή στο Πολυτεχνείο. Έτσι ο ελληνικός λαός έχασε εκείνη τη νύχτα την ιστο...

Η Σπάρτη του σήμερα και η Σπάρτη που δεν τολμήσαμε ακόμα. Όταν το ασφαλές γίνεται άλλοθι και το όραμα αναβάλλεται. Μια πόλη που φοβάται το τολμηρό, μένει καθηλωμένη στο καθημερινό.

Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κοιτάξουμε την πόλη μας με άλλο βλέμμα. Να τη δούμε όχι όπως βολεύει το σήμερα, αλλά όπως υπαγορεύει η ιστορία της. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικό βάρος έχει ο τόπος όπου ζούμε και πόσο μεγάλη δυναμική μένει ανεκμετάλλευτη. Η αλλαγή αυτή δεν θα είναι διακοσμητική. Θα είναι ουσιαστική και βαθιά. Δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτό το βήμα. Ξέρουμε όμως ότι, όταν γίνει, η πόλη θα αλλάξει. Θα ξεχωρίσει όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα, αλλά και έξω από αυτήν. Θα αποτελέσει σημείο αναφοράς, μέτρο σύγκρισης και παράδειγμα για άλλες πόλεις. Αυτό το μέλλον δεν ανήκει στη σφαίρα του ονείρου. Ανήκει στη σφαίρα της απόφασης. Μέχρι τότε, η Σπάρτη θα κινείται στα γνώριμα. Στα ασφαλή, στα μικρά, τα ελάχιστα και τα ασήμαντα. Σε επιλογές που δεν ταράζουν τα νερά, δεν ...

Αριστεροί Εφιάλτες | Έθνος Ανάδελφον | Το Λόμπι της Δραχμής | Δικτατορία στις ΗΠΑ | Αντιπολίτευση Playmobil | Φωτιά στα Γήπεδα

Αριστεροί Εφιάλτες Σε κάθε εμφάνισή τους στα ΜΜΕ οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολογούν όχι υπέρ του κόμματός τους, το οποίο πνέει τα λοίσθια, αλλά  υπέρ του Αλέξη Τσίπρα και του σχεδιαζόμενου «νέου» κόμματός του!!! Τι περιμένετε, λοιπόν, «σύντροφοι»; Διαλύστε το μαγαζί, επιτέλους, διαγράψτε τους αγώνες ετών και ετών των αγνών ιδεολόγων της Δημοκρατικής Αριστεράς και προσχωρήστε επισήμως, κλασαυχενίζοντες, στο κόμμα του Τσίπρα, ο οποίος «έκαψε» συμπούρμπουλη  την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική του πολιτική, έκανε παντοδύναμο τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, σας πρόσβαλλε κατά πρόσωπο, αποχωρώντας από το κόμμα το οποίο τον έκανε νοματαίο, φόρτωσε όλη την ευθύνη της αποτυχημένης πολιτικής του στους συνεργάτες του και με «φερετζέ» ένα κακογραμμένο βιβλίο - «κολυμβήθρα του Σιλωά...

Θεωρώ ότι στη λέξη Πύρριχος λανθάνει η έννοια του Πύργου - Η μυθική Χίμαιρα περιγράφεται ως δράκων που εκπνέει φωτιά

Εισαγωγή Η Μάνη αποτελεί πραγματικό θησαυρό για τον τοπωνυμιολόγο, καθώς διασώζει πλήθος αρχαιόθετων ονομάτων όπως το Οίτυλο, ο Γερολιμένας, η Κοίτα και ο Μέζαπος. Η περιοχή έχει αποφύγει σε μεγάλο βαθμό το «τραύμα» των μαζικών μετονομασιών, διατηρώντας τον γηγενή χαρακτήρα της. Παρά το σπουδαίο έργο ερευνητών όπως ο Δικαίος Βαγιακάκος, η επιστημονική αναζήτηση παραμένει ανοιχτή. Στο παρόν σημείωμα, επιχειρώ μια ετυμολογική προσέγγιση σε δύο συγκεκριμένα τοπωνύμια, εστιάζοντας στη βαθύτερη σημασιολογική τους σύνδεση. Πύρριχος (ή Πούρκος) και η έννοια του «Έρκους» Ο Πύρριχος, γνωστός σήμερα στους εντόπιους ως Πούρκος, βρίσκεται στην καρδιά της Μάνης, μεταξύ Κότρωνα και Αρεόπολης. Η επιβίωση του ονόματος «Πούρκος» αποτελεί αδιαμφισβήτητη γλωσσική ηχώ της αρχαίας ονομασίας. Η παρο...

Ας ειπωθούν, λοιπόν, στην μνήμη αυτών των γυναικών ορισμένες αλήθειες

Δεν ήταν «κακιά στιγμή», ούτε «τραγική σύμπτωση». Ήταν το φυσικό τέλος μιας διαδρομής που χαράχτηκε χρόνια πριν, όταν η ανθρώπινη εργασία μετρήθηκε ως κόστος και η ζωή ως παράπλευρη απώλεια. Όταν το κράτος αποσύρθηκε από τον ρόλο της προστασίας και ανέλαβε τον ρόλο του διαχειριστή των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν στα σπίτια τους. Και μαζί τους δεν γύρισαν οι λέξεις «ασφάλεια», «πρόληψη», «δικαίωμα». Έμειναν πίσω σε δελτία Τύπου, σε πίνακες, σε στατιστικές που ξέρουν καλά να κρύβουν το αίμα. Η εργασία, σε αυτή τη χώρα, δεν σκοτώνει επειδή είναι επικίνδυνη. Σκοτώνει επειδή είναι απροστάτευτη. Σκοτώνει επειδή το κράτος επέλεξε να μην ελέγχει. Επειδή οι επιθεωρήσεις υποστελεχώθηκαν συνειδητά. Επειδή η πρόληψη θεωρήθηκε «γραφειοκρατικό βάρος» για τη βιομηχανία. Επε...

«Yia Sou my Love…Ελλάδα μου»

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από τη Μουσική  και άλλοι που ζουν για τη Μουσική. Ένας απ’ αυτούς τους δεύτερους  είναι ο Σπαρτιάτης Μουσικός Αργύρης Ορφανός. «Ο Αργύρης Ορφανός γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σπάρτη, όπου και ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στο 1ο Λύκειο. Στη συνέχεια, μετέβη στην Αθήνα, όπου σπούδασε ανώτερα θεωρητικά της μουσικής με δασκάλους όπως: ο Κώστας Κλάββας, ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης, ο Νίκος Θεοδώρου και ο Δημήτρης Μηνακάκης. Πρόσφατα πιστοποίησε γνώσεις στην ηχοληψία και την μουσική παραγωγή από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος πολιτιστικών δραστηριοτήτων ως μουσικός, ερμηνευτής και δημιουργός, παράγοντας έργο με προσανατολισμό πέραν των ελληνικών συνόρων.» Εκτός από την άριστη θεωρητική και πρακτική μουσική του κατάρτιση ο Αργύρης Ορφανός διακρίνεται ...

«Αν δεν βρίσκεσαι στο τραπέζι, βρίσκεσαι στο μενού»

Μια βαρυσήμαντη ομιλία, αυτή του πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ, τράβηξε την προσοχή όλων στο Νταβός. Ο Κάρνεϊ υποστήριξε ότι η διεθνής τάξη βρίσκεται σε περίοδο ρήξης και όχι απλής μετάβασης. Παραδέχεται ότι τα προηγούμενα χρόνια το αφήγημα της διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδές. Ότι οι ισχυρότεροι εξαιρούνταν όταν τους συνέφερε. Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και, ιδίως, η αμερικανική ηγεμονία συνέβαλε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοικτές θαλάσσιες οδούς, σταθερό χρηματοπιστωτικό σύστημα, συλλογική ασφάλεια και στήριξη πλαισίων επίλυσης διαφορών, επεσήμανε. Ωστόσο, αυτή η συμφωνία πλέον δεν λειτουργεί. Ο Κάρνεϊ απορρίπτει τον αφελή πολυμερισμό και τη διμερή εξάρτηση από ηγεμονικές δυνάμεις. Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να ενεργήσουν από κοινού, διαφορετικ...