«Ο Λεωνίδας Περιμένει Συντροφιά» από τον Βασίλη Λαδά

Στην Τρίπολη, η επανατοποθέτηση του ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα και παρουσία πολλών επισήμων. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκε και ο Δήμαρχος Σπάρτης, κύριος Βακαλόπουλος  τιμώντας μια σημαντική στιγμή για μια πόλη που γνωρίζει να αναδεικνύει τα σύμβολα και την ιστορική της μνήμη.

Και εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα.

Αν η Τρίπολη τιμά τον Κολοκοτρώνη, η Σπάρτη πότε θα τιμήσει ουσιαστικά τη δική της ιστορία;

Πότε θα δούμε στην καρδιά της πόλης ένα νέο μνημείο αντάξιο του ονόματος της Σπάρτης. Ένα έργο που θα εμπνέει κατοίκους και επισκέπτες. Ένα άγαλμα, ένα σύμβολο, ένα τοπόσημο που θα υπενθυμίζει σε όλους ποια είναι αυτή η πόλη και ποια κληρονομιά κουβαλά.

Ευτυχώς που το 1968 η Σπάρτη απέκτησε το άγαλμα του Λεωνίδα. Ένα μνημείο που παραμένει μέχρι σήμερα το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της πόλης, το πιο φωτογραφημένο σημείο της και η εικόνα που αναζητούν οι περισσότεροι επισκέπτες όταν φτάνουν στη Σπάρτη. Απέδειξε στην πράξη ότι ένα μεγάλο μνημείο δεν είναι απλώς ένα άγαλμα. Είναι ταυτότητα, μνήμη, υπερηφάνεια και πόλος έλξης.

Όμως σχεδόν εξήντα χρόνια μετά, εξακολουθούμε να στηριζόμαστε στο ίδιο σύμβολο. Και αυτό δεν αναδεικνύει μόνο τη διαχρονική αξία του Λεωνίδα. Αναδεικνύει και την απουσία νέων έργων που θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα του.

Το άγαλμα του Λεωνίδα δικαίωσε εκείνους που το οραματίστηκαν και το τοποθέτησαν. Έγινε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την πόλη. Αν ένα έργο που δημιουργήθηκε πριν από δεκαετίες εξακολουθεί να αποτελεί το ισχυρότερο σύμβολο της Σπάρτης, τότε ίσως ήρθε η ώρα να δημιουργηθεί το επόμενο.

Η Σπάρτη δεν στερείται ιστορίας. Δεν στερείται ηρώων. Δεν στερείται μορφών που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην παγκόσμια ιστορία. Αυτό που λείπει είναι η απόφαση να μετατραπεί αυτή η κληρονομιά σε ορατή παρουσία μέσα στην ίδια την πόλη.

Η Τρίπολη έδειξε τον δρόμο τιμώντας έναν ήρωά της. Η Σπάρτη πότε θα αποφασίσει να αναδείξει τους δικούς της;

Γιατί οι πόλεις που σέβονται την ιστορία τους δεν την κλείνουν στα βιβλία. Την τοποθετούν στις πλατείες τους, στα πάρκα τους, στους δημόσιους χώρους τους και τη μετατρέπουν σε πηγή παιδείας, υπερηφάνειας και ανάπτυξης.

Ο Λεωνίδας στέκεται εκεί από το 1968 και συνεχίζει να θυμίζει σε όλους τι μπορεί να προσφέρει ένα μεγάλο μνημείο σε μια μεγάλη πόλη.

Το ερώτημα είναι απλό.

Πόσο δύσκολο είναι να τιμήσουμε τη Σπάρτη στη Σπάρτη;

Ποιος θα τολμήσει να δημιουργήσει το επόμενο;

Με το θάρρος της γνώμης …από τον Βασίλη Λαδά