Φανταστείτε μια παραποτάμια διαδρομή όπου το φυσικό τοπίο θα δένει οργανικά με μορφές, παραστάσεις, ψηφιδωτά και σκηνές εμπνευσμένες από τη Σπαρτιατική αγωγή

Στις όχθες του Ευρώτα η φύση δεν στέκεται μόνη. συνομιλεί με τη μνήμη, με την ιστορία και με την ψυχή της Σπάρτης, υπενθυμίζοντας ότι σε αυτόν τον τόπο δεν γεννήθηκε απλώς μια πόλη, αλλά ένας τρόπος ζωής. Ο Ευρώτας δεν είναι ένα ακόμη φυσικό στοιχείο δίπλα στη Σπάρτη. Δεν είναι μια ουδέτερη όχθη που περιμένει απλώς λίγη διαμόρφωση, λίγα δέντρα, μερικά παγκάκια και έναν συνηθισμένο περίπατο. Είναι ένας τόπος φορτισμένος με ιστορία, συμβολισμό και μνήμη. Και ακριβώς γι’ αυτό, αν κάποτε δημιουργηθεί το παρόχθιο άλσος που τόσα χρόνια συζητείται, δεν επιτρέπεται να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη έργο πρασίνου χωρίς ψυχή. Η όχθη του Ευρώτα χρειάζεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια επιφανειακή αισθητική φροντίδα. Χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται ταυτότητα. Χρειάζεται έναν χαρακτήρα που να ανήκει μό...

Διαμορφώνεται μια δημοτική αρχή που υστερεί εμφανώς επικοινωνιακά και απομακρύνεται από την αναγκαία ψυχραιμία στη δημόσια έκφραση

Η επαναλαμβανόμενη ένταση στον δημόσιο λόγο, οι αστοχίες σε συνεντεύξεις και η λειτουργία στο Δημοτικό Συμβούλιο συνθέτουν μια συνολική εικόνα επικοινωνιακής απορρύθμισης για τη δημοτική αρχή. Η δημόσια επικοινωνία μιας δημοτικής αρχής δεν αποτελεί προσωπικό χώρο έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα. Συνιστά θεσμική ευθύνη και, ως τέτοια, οφείλει να χαρακτηρίζεται από νηφαλιότητα, σαφήνεια και σεβασμό. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε πρόσφατη ανάρτηση Αντιδημάρχου του Δήμου Σπάρτης, ο οποίος, επιχειρώντας να απαντήσει σε επικρίσεις για τη λειτουργία δημοτικών δομών, επέλεξε ύφος που παραπέμπει περισσότερο σε διαδικτυακή αντιπαράθεση παρά σε θεσμική τοποθέτηση (και δεν είναι η πρώτη φορά). Η χρήση επιθετικού λόγου, οι προσωπικοί υπαινιγμοί και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί προς πολίτες δ...

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία διαχωρίζει τους ανθρώπους αμείλικτα: Από τη μία, εκείνοι που στέκονται απέναντι στον θάνατο προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Από την άλλη, εκείνοι που στέκονται απέναντι στην κάμερα προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια της εξουσίας τους.

Ι. Η εσωτερική θεολογία του Μαρτυρίου Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή που θα έκανε κάθε «νοικοκυραίο» να ανατριχιάσει. Η 1η Μαΐου του 1944 στην Καισαριανή δεν ήταν μια τραγωδία. Ήταν μια λογική κατάληξη. Στην Ελλάδα, την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του αιματηρού παραλογισμού, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τυχαίος· είναι πάντα οργανωμένος από ένα κράτος που μισεί τα παιδιά του, ειδικά όταν αυτά αρνούνται να γίνουν δούλοι. Οι Διακόσιοι δεν ξεφύτρωσαν στην Καισαριανή σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Ξεκίνησαν από το Χαϊδάρι, από το Μπλοκ 15, κουβαλώντας πάνω τους τη σκόνη της Ακροναυπλίας και την αλμύρα της Ανάφης. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη «εκτελεστεί» ηθικά από το επίσημο ελληνικό κράτος της 4ης Αυγούστου, που τους παρέδωσε πακέτο στους Γερμανούς. Εδώ έγκειται η πρώτη μεγάλη αθλιότητα:...

Πρόοδο θα είχαμε αν το οχτάωρο και το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας είχαν γίνει τετραήμερο και 32 ώρες

Έχουν περάσει 140 χρόνια από την εξέγερση των συνδικάτων των εργατών την πρώτη Μαΐου του 1886 στο Σικάγο διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και οκτάωρο.  8 ώρες εργασία 8 ώρες ελεύθερος χρόνος 8 ώρες ξεκούρασης και ύπνος   Όπως καταλάβατε από τον πρόλογο θα γράψω ένα άρθρο για την εργατική πρωτομαγιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων σήμερα, αν και συνηθίζω να γράφω για θέματα εθνικά και εκκλησιαστικά. Όμως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς όπως και οι άλλοι που γράφουν πιο συχνά άρθρα σαν αυτό που γράφω εγώ τώρα και σπανιότερα σαν αυτά που γράφω συχνότερα εγώ.   140 χρόνια μετά βλέπω ότι αυτό το κεκτημένο όχι μόνο δεν έχει εξελιχθεί αλλά έχει και αλλοιωθεί. Με λίγα πράγματα η κατάσταση χειροτέρευσε από τότε. Άνθρωποι δώσανε και τη ζωή τους για να καθιερωθεί το οκτάωρο στην ε...

Η Σπάρτη έχει ανάγκη από καθαρές φωνές, όχι από βολικές σιωπές.

Με το θάρρος της γνώμης… από το Βασίλη Λαδά  No17 Όποιος δεν περιμένει αντάλλαγμα, μπορεί να πει την αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλούν για την πόλη ελεύθερα, γιατί ακριβώς δεν περιμένουν τίποτα για τον εαυτό τους. Δεν ζητούν επιβράβευση, δεν επιδιώκουν αξιώματα, δεν κυνηγούν ψήφους, δεν υπολογίζουν προσωπικό όφελος. Και ακριβώς γι’ αυτό, ο λόγος τους είναι πιο καθαρός, πιο τίμιος και πιο αληθινός. Όταν κάποιος δεν έχει ανάγκη από ανταλλάγματα, τότε μπορεί να πει τα πράγματα όπως είναι. Μπορεί να μιλήσει για τα προβλήματα της Σπάρτης χωρίς φόβο, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς εκείνη τη βολική σιωπή που συχνά κρύβει την αλήθεια αντί να την υπηρετεί. Μπορεί να δείξει τις αδυναμίες, τις καθυστερήσεις, τις παραλείψεις, τη στασιμότητα, όχι από κακή πρόθεση, αλλά από ευθύνη α...

Όσοι ακόμα ονειρεύονται, ας το καταλάβουν: Το πρόβλημα δεν είναι αν θα γίνουμε «πιο κεντρώοι» ή «πιο αριστεροί». Το πρόβλημα είναι αν θα ξαναγίνουμε άνθρωποι με ραχοκοκαλιά.

Ας συνεννοηθούμε για να μην παρεξηγηθούμε: «Η πολιτική απαιτεί έναν μακροχρόνιο πόλεμο θέσεων. Αυτό σημαίνει τη σταδιακή κατάκτηση της πολιτισμικής ηγεμονίας πριν από την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Η ηγεμονία επιτυγχάνεται όταν οι αξίες της κυρίαρχης τάξης γίνονται αποδεκτές από τους υποτελείς ως «κοινή λογική»» Αυτά μας λέει ο Αντόνιο Γκράμσι αρκετά χρόνια πριν. Η πολιτική στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ούτε η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη του διαγκωνισμού για μια θέση στον ήλιο της εξουσίας, έστω κι αν αυτός ο ήλιος καίει τα σωθικά της κοινωνίας. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια απλή εκλογική ήττα. Είναι μια ανθρωπολογική μετάλλαξη. Είναι η στιγμή που το «εμείς» της συλλογικής απελευθέρωσης παρέδωσε το πνεύμα στο «εγώ» της επαγγελματικής αποκατάστασης. Η Ιστορία, αυτή η δύστρο...

Καλντερίμι Παλαιολόγου | Αρχαία Σπάρτη | Ασφάλεια σχολικών κτηρίων | Η μοίρα των αγαλμάτων | Οικία Ψηφιδωτών

Καλντερίμι Παλαιολόγου    Το «καλντερίμι» που φτιάχτηκε στην Παλαιολόγου και διαφημίστηκε ως «ανάπλαση» ξηλώνεται και βουλιάζει. Καλύτερα κυκλοφορούν τα αυτοκίνητα σ’ έναν αγροτικό δρόμο παρά στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Τι μέλλει γενέσθαι για να εξαλειφθεί αυτή η ντροπή που μας εκθέτει;   Αρχαία Σπάρτη    Ένα κακοφτιαγμένο και πολλαπλώς φθαρμένο πλακόστρωτο, «οδηγεί» τους επισκέπτες στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Τους υποδέχεται ένα χορταριασμένο τμήμα του τείχους και δεξιά και πίσω του ένα μονοπάτι τύπου ζούγκλας, που έχουν διανοίξει οι επισκέπτες προσπαθώντας να περάσουν μέσα από το ψηλό χορτάρι για να δουν τα αρχαία που υπάρχουν εκεί. Τα κουβούκλια υποδοχής, ενημέρωσης και αναμνηστικών στην είσοδο, παραμένουν έρημα και κλειστά από την εποχή της τοποθέτησ...

Είναι ο κ. Τραμπ δημοκρατικός ηγέτης, όταν ακροβατεί στα όρια του αμερικανικού συντάγματος επιβάλλοντας της θέληση του ενός ανδρός;

Μπήκαμε στον 21ο αιώνα με τους καλύτερους οιωνούς! Η Επιστήμη αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά, η Τεχνολογία κορυφώνεται, η Πληροφορική περνάει από επανάσταση σε επανάσταση, οι Επικοινωνίες σπάνε τα δεσμά της απομόνωσης, η Αστροναυτική ανοίγει νέους τολμηρούς ορίζοντες προς το διάστημα… Κι όμως η Ανθρωπότητα αντί να ανεβαίνει  τα σκαλιά της κοινωνικής προόδου και να διαμοιράζει με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο, ισότιμο και φιλάνθρωπο τρόπο τα πλούτη της γης, η δυστυχία, η φτώχεια και οι ασθένειες εξακολουθούν να μαστίζουν τις λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου με θύματα κυρίως τα μικρά παιδιά. Κι αντί τα πικρά διδάγματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και των τοπικών συρράξεων που ακολούθησαν να ποδηγετούν την παγκόσμια κοινότητα σε ένα δρόμο ειρήνης, ασφάλειας και δικαιοσύνης, οι εμπόλεμες συρράξει...

Μετατρέψαμε τη χώρα σε ένα απέραντο παζάρι όπου η νομιμότητα ανταλλάσσεται με ψήφους

Είναι να απορεί κανείς με την αθωότητα -ή μάλλον με την απύθμενη θρασύτητα- της εγχώριας πολιτικής μας πανίδας. Οι άνθρωποι που νομοθετούν σε αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής, έχουν την εντύπωση πως ο Νόμος είναι σαν το λάστιχο: τον τραβάς από δω, τον μαζεύεις από κει, τον φέρνεις στα μέτρα της «εξυπηρέτησης» του ψηφοφόρου και στο τέλος τον βαφτίζεις «εθνική κυριαρχία». Μόνο που τώρα, η κυρία Κοβέσι δεν ήρθε για να πιει καφέ στο Κολωνάκι. Ήρθε με ένα διαβιβαστικό 137 σελίδων που μυρίζει μπαρούτι και ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο - μια γλώσσα που οι δικοί μας αδυνατούν να μεταφράσουν, διότι στην Ελλάδα η «νομιμότητα» είναι μια έννοια νεφελώδης, κάτι σαν το Άγιο Φως, τη βλέπουν όλοι, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς ανάβει. Η Ελλάδα, αγαπητοί μου, είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου η πολιτική δ...

Καλύτερα μια Πόλη που Γεμίζει τους Κάδους της, παρά μια Πόλη που Αδειάζει τους Δρόμους της

Με το θάρρος της γνώμης…   Ανήμερα Πάσχα, περνώντας από το Γύθειο προς το Μαυροβούνι, αντίκρισα κάδους απορριμμάτων γεμάτους μέχρι επάνω, με τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν. Μια εικόνα που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφορμή για αρνητικά σχόλια, για πρόχειρες συγκρίσεις και για εκείνη τη γνωστή, βολική ικανοποίηση που γεννιέται όταν βλέπουμε κάπου αλλού κάτι χειρότερο από το δικό μας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, βλέποντας αυτή την εικόνα, κάποιοι από τον χώρο της καθαριότητας στη Σπάρτη, ίσως ακόμη και άνθρωποι της δημοτικής αρχής, θα ένιωθαν μια εσωτερική επιβεβαίωση. Ότι στη Σπάρτη τα πράγματα είναι καλύτερα. Ότι οι δικοί μας κάδοι είναι πιο καθαροί, πιο προσεγμένοι, πιο ελεγχόμενοι. Ότι εδώ, τουλάχιστον στον τομέα αυτό, είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Και πράγματι, μια τέτο...

Αγανακτούν ΟΛΟΙ πλέον είτε είναι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας είτε δεν είναι. Μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «κλέφτες» φωνάζουν και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και αυτοί που δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία

Πολύς λόγος γίνεται για τον κύριο Λαζαρίδη Μακάριο προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ και νυν μέλος της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας. Για δικό του καλό μακάρι ο Μακάριος Λαζαρίδης να μην είχε γίνει υφυπουργός γεωργίας ή αγροτικής ανάπτυξης ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα το υπουργείο που έχει τον τομέα αυτό.  Ο άνθρωπος μας δουλεύει ψιλό γαζί. Δήλωσε ότι σε 30 χρόνια έχει πάνω από 14.000 ένσημα πράγμα που είναι αδύνατο γιατί δεν βγαίνει μαθηματικά. Άρα είναι ψεύτης. Δεύτερον μας παρουσίασε ένα χαρτί κέντρου ελευθέρων σπουδών, ξέρετε αυτά που είναι κατώτερα και από τα ΙΕΚ που σε λίγα χρόνια θα βαφτιστούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.   Μας το παρουσίασε ο ίδιος σε μία τηλεοπτική εκπομπή στο οποίο αναγράφεται  Bachelor of arts. Αυτό σημαίνει ότι είναι πτυχιούχος στις τέχνες. Με πιάσανε τα γέλια όταν ε...

Και ο Μακάριος ο Λαζαρίδης -κάθε Λαζαρίδης- είναι σαν εκείνα τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ, έρχονται με οδηγίες, αλλά ποτέ δεν τις διαβάζει κανείς. Τα στήνουν κάπου, λίγο στραβά, λίγο πρόχειρα, και μετά λες «ε, εντάξει μωρέ, κάνει τη δουλειά»

Κάποτε, σε μια χώρα που λεγόταν «Ελλάδα ψηφιακή διακυβέρνηση 2.0», γεννήθηκε ένας νέος τύπος ανθρώπου: ο «Άριστος». Όχι, όχι αυτός που διάβαζε, που δούλευε, που ίδρωνε. Μιλάμε για τον άλλον. Τον άριστο by default. Τον εργοστασιακό. Και κάπου εκεί, ξεπροβάλλει και η περίπτωση Μακάριου Λαζαρίδη. Ένα παιδί-θαύμα του συστήματος. Από αυτά που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα - γιατί έχουν ήδη αποδείξει ότι… γνωρίζουν τους κατάλληλους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος: «Είναι άριστος!» Και ρωτάς: — Σε τι; — Ε, άριστος γενικά. Σαν να λέμε «είναι καλό παιδί, χαιρετάει στη γειτονιά». Και φυσικά, όλα αυτά κάτω από τη μεγάλη ομπρέλα της αριστείας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί που η λέξη «άριστος» έγινε κάτι σαν το Wi-Fi: υπάρχει παντού, αλλά ποτέ δεν πιάνει εκεί που το χρειάζεσαι. Για...

Ένας Στολισμός Λίγων Ημερών που Παρουσιάζεται με Μεγάλα Λόγια και Αμοιβαίους Επαίνους. Μια Πόλη Στολισμένη για Λίγο και Ξεχασμένη για Πολύ

«Με το θάρρος της γνώμης….  Νο16» από τον Βασίλη Λαδά           Όταν ο Εφήμερος Στολισμός Βαφτίζεται «Ανάπτυξη» Το Μικρό Προβάλλεται ως Μεγάλο για να Καλύψει το Ανύπαρκτο Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν κρίνεται από όσα λέγονται για αυτήν, αλλά από όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα της. Από την καθημερινότητά της, από το αποτύπωμα που αφήνει στον χρόνο, από την αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εικόνες και εντυπώσεις. Και τότε είναι που χρειάζεται να ειπωθούν τα πράγματα καθαρά, όχι για να ενοχλήσουν, αλλά για να θυμίσουν τι πραγματικά αξίζει. Υπάρχει κάτι βαθιά απογοητευτικό όταν βλέπεις ανθρώπους, να αλληλοεπαινούνται δημόσια για τα αυτονόητα. Να ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και να παρουσιάζουν το ελάχιστο ως σπουδαίο, λες και με λόγια και εικόνες μπορεί να καλυφθεί η απο...

Στην ερώτηση «πως μπορεί να ενισχυθεί η πολιτική συμμετοχή των νέων», η απάντηση είναι πως θα πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη. Αυτό θα επιτευχθεί με διαφάνεια, λογοδοσία και αξιοκρατία της πολιτικής εξουσίας προς τους πολίτες.

Η πολιτική συμμετοχή των νέων αποτελεί ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα στις σύγχρονες δημοκρατίες. Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά, τα οικονομικά και τα θεσμικά προβλήματα εντείνονται, η σχέση των νέων ανθρώπων με την πολιτική απασχολεί όλο και πιο έντονα τόσο την επιστημονική κοινότητα, όσο και την σφαίρα της δημόσιας συζήτησης. Συχνά διαπιστώνεται η άποψη πως οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από τα κοινά ή μάλλον αδιαφορούν για αυτά. Ωστόσο, αυτή η εικόνα σε μεγάλο βαθμό είναι παραπλανητική.   Το ερώτημα που εγείρεται είναι πως μετέχουν οι νέοι στην πολιτική, με τι τρόπο και με ποια εκπροσώπηση. Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο, η νέα γενιά να αποστασιοποιείται από τις παραδοσιακές μορφές πολιτικής, χωρίς αυτό βέβαια να υποδηλώνει πως η νέα γενιά είναι αυτό που λέμε «απολιτίκ». Αντιθέτως, ...

Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει

Με το θάρρος της γνώμης από το Βασίλη Λαδά... Νο 14 ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή....

Το θαύμα της Ποντεβέντρα | Η άμαξα μπροστά από το άλογο;

Με διθυράμβους, μακέτες κλπ ξεκίνησε από την προηγούμενη δημοτική αρχή η υλοποίηση μιας Μελέτης «Ανάπλασης» του κέντρου της Παλαιολόγου, η οποία είχε συνταχθεί από την προ-προηγούμενη δημοτική αρχή, αντικαθιστώντας μιαν άλλη Μελέτη, που αφορούσε … πεζοδρόμηση του κέντρου!!! Μέσα σ’ αυτόν το χαώδη προσανατολισμό προέκυψε και μια εργολαβία προβληματική, η οποία, τελικά, αποβλήθηκε, το έργο έμεινε ημιτελές και η παρούσα δημοτική αρχή προσπάθησε, εκ των ενόντων, να βελτιώσει την κατάσταση που παρέλαβε, αφήνοντας, όμως, ανοιχτά ερωτήματα: Θα παραμείνει το κομμάτι αυτό ως έχει, στη λογική του: «Ότι έγινε, έγινε;» Θα αλλάξει κάποια στιγμή; Αν αλλάξει, θα εφαρμοστεί η αρχική Μελέτη (αυτή που έμεινε ημιτελής) ή θα συνταχθεί νέα  Μελέτη; (Σε κάθε περίπτωση το «μάρμαρο» θα το πληρώσουμε ΕΜΕ...

Μετατρέπουν την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στο Ίδρυμα σε μια εμπειρία ζεστασιάς, ασφάλειας και αποδοχής

Λίγο έξω από τη Σπάρτη, εκεί όπου η ιστορία και η ανθρωπιά συναντιούνται καθημερινά, το Ίδρυμα Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων «Ο Άγιος Παντελεήμων» - Άσυλο Ανιάτων αποτελεί έναν σιωπηλό φάρο προσφοράς και αξιοπρέπειας. Το Ίδρυμα δημιουργήθηκε από την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου και αποτελεί ένα πραγματικό πρότυπο φροντίδας και αλληλεγγύης. Τι είναι, όμως, αυτό που δίνει καθημερινά ζωή και δύναμη σε αυτόν τον χώρο; Όπως έχει αναφέρει σε πολλές ομιλίες του ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, είναι οι «Ηρωίδες» του Ιδρύματος. Το νοσηλευτικό προσωπικό, που με αυταπάρνηση, υπομονή και βαθιά ενσυναίσθηση στέκεται ακούραστα στο πλευρό των περιθαλπομένων. Με αυτή τη λέξη αναγνωρίζεται το σπουδαίο έργο και η ανεκτίμητη προσφορά τους. Οι γυναίκες αυτές δεν πε...

Ο πόλεμος αυτός δεν είναι για το παρόν. Είναι για το μέλλον που ετοιμάζεται χωρίς θόρυβο. Ένα μέλλον όπου η ισχύς δεν θα φαίνεται απαραίτητα στα πεδία των μαχών, αλλά στους χάρτες των εμπορικών διαδρομών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πόλεμος παρουσιάζεται ως «αναγκαίος» και αποδεικνύεται αποκαλυπτικός. Όχι για τους λόγους που επικαλούνται οι κυβερνήσεις, αλλά για εκείνους που αποφεύγουν να πουν. Γιατί κάθε σύγκρουση αυτού του τύπου λειτουργεί σαν ακτινογραφία, δείχνει τι πραγματικά ισχύει πίσω από τις λέξεις, ποιος μπορεί και ποιος δεν θέλει, ποιος μιλά και ποιος τελικά πράττει. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν –όπως κι αν βαφτιστεί– δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο “έντασης” στη Μέση Ανατολή. Είναι μια δοκιμή αντοχής του ίδιου του διεθνούς συστήματος. Κι αν κάτι αποκαλύπτει με σχεδόν κυνική καθαρότητα, είναι ότι το περίφημο «πολυπολικό σύστημα» υπάρχει κυρίως ως προσδοκία – όχι ως πραγματικότητα. Γιατί αν υπήρχε, θα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Θα βλέπαμε τη Ρωσία και την Κίνα να στέκοντ...

Η εικόνα ενός κάλπικου «success story», βασισμένου σε διαχείριση σχεδόν 1 δις (1.000.000.000) ευρώ όχι απλώς δεν προκάλεσε αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον αλλά απεναντίας προκάλεσε μεγάλη ανησυχία

Η παρουσίαση στο Περιφερειακό συμβούλιο του απολογισμού διετίας από τον Περιφερειάρχη κ. Δημήτρη Πτωχό επιβεβαίωσε ότι η Περιφερειακή Αρχή δεν έχει κανένα συγκεκριμένο σχεδιασμό, κανένα χρονοδιάγραμμα και κανένα ρεαλιστικό στόχο. Ο κ. Πτωχός δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα από την νοοτροπία και την  πρακτική ενός  υψηλόβαθμου  «υπαλλήλου» μιας Α.Ε. που ενδιαφέρεται για τα κέρδη των ιδιοκτητών και όχι για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες-πελάτες της!   Μας παρουσίασε αριθμούς και δείκτες που ουδεμία σχέση έχουν με την καθημερινότητα και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι Πελοποννήσιοι  πολίτες (επαγγελματίες, αγρότες, κτηνοτρόφοι, υπάλληλοι, συνταξιούχοι) για να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν τα πολλά προβλήματα που βιώνουν καθημερινά. Δεν είχε να μας πει ούτε μία κο...

Μετά λύπης διαπιστώνω πως ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, η πλειονότητα των πολιτικών αντιπροσώπων έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους

Μια καθηγήτρια πέθανε. Έπεσε θύμα άσχημης συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας της. Πολλά γράφτηκαν, ακόμα περισσότερα ειπώθηκαν με αφορμή το δυσάρεστο αυτό γεγονός. Και ευθύνες αναζητήθηκαν, κυρίως στους ίδιους τους μαθητές, τους καθηγητές, τους διευθυντές, το ίδιο το σύστημα. Φυσικά και όλες οι απόψεις που σχετίζονται με μια απόπειρα  ερμηνείας συμπεριφορών που μπορούν να οδηγήσουν ένα άνθρωπο σε απόγνωση ή και στον ίδιο τον θάνατο, είναι όλες σεβαστές  και περιέχουν έναν κόκκο αλήθειας η καθεμία. Οι μαθητές, όμως, δεν είναι φυσιολογικό ούτε λογικό να επωμισθούν μεγάλο μέρος  της ευθύνης, λόγω και της ηλικίας τους και της θέσης τους. Αυτά μεγαλώνουν αντιγράφοντας  συμπεριφορές, μιμούμενα προβαλλόμενα πρότυπα. Προς το παρόν δεν θα αναφερθώ στον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου, καθώς ή...

Η αδικία μιλά στην καρδιά. Η δικαιοσύνη συχνά καταλήγει σε φιλοσοφική άσκηση

Η λέξη «δικαιοσύνη» ανήκει σε εκείνες τις λέξεις που τις προφέρουμε χαμηλόφωνα, σχεδόν με δέος. Τη συναντάμε στα συντάγματα, στις δικαστικές αίθουσες, στους πολιτικούς λόγους. Είναι μια λέξη καλοντυμένη. Κυκλοφορεί με κύρος, συνοδευόμενη από σφραγίδες, εμβλήματα και βαρύγδουπες διακηρύξεις. Κι όμως, σπάνια τη συναντάμε στη ζωή. Την αδικία, αντίθετα, τη γνωρίζουμε πολύ καλά. Τη βλέπουμε στον μισθό που δεν φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Στο εργατικό «ατύχημα» που βαφτίζεται μοιραίο. Στο δυστύχημα που εξηγείται με ένα βολικό «ανθρώπινο λάθος». Στον πρόσφυγα που πνίγεται «εκτός αρμοδιότητας». Στο έγκλημα που μένει ατιμώρητο επειδή οι ένοχοι είναι ισχυροί. Η δικαιοσύνη, λένε, είναι τυφλή. Οι κοινωνίες μας όμως δεν είναι. Βλέπουν πολύ καθαρά ποιον προστατεύει ο νόμος και ποιον αφήνει εκ...

Η Σπάρτη δεν ζητά λύπηση. Ζητά στρατηγική και τόλμη

Αφύπνιση ή παρακμή. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. ΠΡΙΝ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Η ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Κυρίες και κύριοι του Εμπορικού Συλλόγου Σπάρτης. Σας γράφω ως άνθρωπος που έζησε μια ολόκληρη ζωή μέσα στην αγορά. Από μικρό παιδί μέχρι τη σύνταξη πίσω από τον πάγκο ενός καφενείου. Ελεύθερος φυλακισμένος της Εστίασης. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, όλη μέρα κάθε μέρα όλο το χρόνο με κόπο, με αγωνία, με αξιοπρέπεια. Ξέρω τι σημαίνει να παλεύεις για τον ημερήσιο τζίρο. Ξέρω τι σημαίνει να περιμένεις την κίνηση που δεν έρχεται. Η εικόνα της αγοράς δεν αφήνει περιθώρια αυταπάτης. Η μειωμένη κίνηση, τα λιγότερα φώτα το βράδυ, τα καταστήματα που κλείνουν νωρίτερα, όλα δείχνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως ...

Η Μεσόγειος μετατράπηκε έτσι σε νεκροταφείο της παγκοσμιοποίησης. Από τη Λιβύη μέχρι την Ελλάδα, τα σύνορα της Ευρώπης έγιναν το πιο κυνικό σύνορο του κόσμου, εκεί όπου οι αγορές είναι ελεύθερες αλλά οι άνθρωποι όχι

Υπάρχει μια παλιά, βαθιά αστική αυταπάτη, ότι η Ιστορία συμβαίνει αλλού. Στην περιφέρεια. Στον «απείθαρχο» Νότο. Στη μακρινή Μέση Ανατολή, στον Περσικό Κόλπο, στη σκόνη της Μεσοποταμίας. Εκεί όπου οι πόλεμοι είναι, υποτίθεται, κάτι σαν εξωτικό θέαμα για τα δελτία ειδήσεων και τα think tanks. Κάτι σαν reality show της γεωπολιτικής. Μόνο που ο πόλεμος έχει ένα κακό ελάττωμα, δεν διαβάζει οικονομικές αναλύσεις. Και ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι μερικά φτηνά drones μπορούν να σταματήσουν αεροδρόμια, να παραλύσουν λιμάνια και να ρίξουν το χρηματιστήριο ενέργειας. Η παγκοσμιοποίηση, αυτό το θαύμα της τεχνολογίας και της αγοράς, αποδείχθηκε ότι είναι επίσης και η παγκοσμιοποίηση της ευαλωτότητας. Οι ίδιοι δρόμοι από τους οποίους ταξιδεύουν τα εμπορεύματα, ταξιδεύουν και οι κρίσεις. Αυτό π...

Όποιος παίζει με το θρησκευτικό αίσθημα αυτού του έθνους ιδιαίτερα τέτοιες μέρες και εμπαίζει τα Ιερά και τα Όσια της πατρίδος μας θα παίρνει την απάντησή του

Οφείλουμε σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση την οικονομική η οποία όμως γεννήθηκε από την ηθική κρίση η οποία γεννήθηκε από την πνευματική νέκρωση που έχουμε όλοι μας να απαντήσω σε ένα άρθρο https://www.spartorama.gr/articles/84656-ta-leipsana-tou-agiou-lazarou-pisti--istoria-kai-anthropini-anagki-apo-ton-panagioti-koumoundouro/#google_vignette που ήρθε στη δημοσιότητα στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο.  Δεν με αφορά ποιος έγραψε το άρθρο για αυτό και δεν αναφέρω το όνομά του όχι γιατί τον υποτιμώ σαν άνθρωπο ή δεν τον σέβομαι.   Οπότε για να αποφύγω ο συγκεκριμένος κύριος να θεωρήσει ότι βάλλω προσωπικά εναντίον του κάτι το οποίο είναι αδύνατο καθώς δεν τον γνωρίζω, δεν θα αναφέρω το όνομά του, το επώνυμό του ή την ιδιότητα του αλλά σημεία του άρθρου του τα οποία μπορεί να σ...

Καυχιόταν ως «Ειρηνοποιός» και ορεγόταν το Νόμπελ Ειρήνης, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε ως πολεμοκάπηλος και μάλιστα χωρίς να τηρεί κανένα πρόσχημα όπως γινόταν από τους προκατόχους του έως τώρα

Αποτελεί κοινή διαπίστωση τα τελευταία χρόνια ότι έχουν εκλείψει οι πολιτικές προσωπικότητες ολκής και στον ανήσυχο κόσμο μας κυριαρχούν οι ουτιδανοί ηγέτες που είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα εθνικά, τα διεθνή και τα παγκόσμια προβλήματα με συνέπεια η ανθρωπότητα να σύρεται από κρίση σε κρίση κι από πόλεμο σε πόλεμο. Οι   πολιτικοί αυτοί, όμως, ωχριούν, μπροστά στο αρνητικό μέγεθος του εκ δευτέρου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Ο άνθρωπος αυτός με την καθοδήγηση των επικοινωνιολόγων του κατάφερε να αμαυρώσει την εικόνα των δημοκρατικών Προέδρων Μπάρακ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν λοιδορώντας τους ανερυθρίαστα και χαρακτηρίζοντάς τους με προσβλητικές εκφράσεις, ενώ ταυτόχρονα εκθείαζε τον εαυτό του   και τον παρουσίαζε ως Υπεράνθρωπο που μόλις θα ανελάμβανε την εξουσία θα έλυνε αυτομά...

Στην πραγματικότητα, το λείψανο δεν μιλά για τον άγιο. Μιλά για τον άνθρωπο. Μιλά για τον φόβο του θανάτου, για τη δυσκολία του αποχωρισμού, για την ανάγκη να πιστεύει ότι κάτι συνεχίζεται.

«Τον τρόπον, οπού μεθοδεύονται, είναι άξιος γέλωτος ενταυτώ και δακρύων. Αυτοί έχουσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω, δεν αφίνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του Άθους, οπού ονομάζουν Άγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων».   Το 1806, πολύ πριν αποκτήσει η Ελλάδα την ελευθερία της, κυκλοφόρησε στην Ιταλία ένα μικρό βιβλίο που έμελλε να αφήσει μεγάλο αποτύπωμα, η «Ελληνική Νομαρχία». Ο ανώνυμος συγγραφέας του, με θάρρος σπάνιο για την εποχή, δεν μίλησε μόνο για την πολιτική σκλαβιά, αλλά και για την πνευματική. Ανάμεσα σ...

Θα πω ότι η ευκολία με την οποία δίνουμε την ψήφο μας σε άτομα αχρείους, αχρείαστους αλλά κυρίως άχρηστους και η διχόνοια που πολύ συχνά έχουμε είναι τα δύο ελαττώματα αυτού του έθνους

Ένας άλλος τίτλος που θα μπορούσα να βάλω κάλλιστα θα ήταν: Παρελάσεις εθνικών εορτών, παρελάσεις καρναβαλιστών και στο βάθος Τέμπη (*).  Σε όλη την Ελλάδα κατά γενική ομολογία είχε προκαλέσει αίσθηση ότι πέρυσι τέτοια εποχή σε κάθε πόλη της Ελλάδος είχε βγει αμέτρητο πλήθος κόσμου με ειρηνικές κατά γενικό κανόνα συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις υπό την βεβαιότητα που είχαν καλλιεργήσει όσοι είχαν συμφέρον για ξυλόλια παράνομα καύσιμα κτλ. σε ένα από τα τρένα που συγκρούστηκαν.   Ερχόμαστε ένα χρόνο μετά που τίποτα δεν αποδείχθηκε και η εικόνα στην κεντρική πλατεία της πόλεως δείχνει ότι ο λαός είχε μασήσει ταραμά πέρυσι για αυτό φέτος ο κόσμος ήταν στο 1/10 και πολύ λέω.   Η εικόνα αυτή θυμίζει νόμισμα. Έχει δηλαδή δύο όψεις. Κάποιος θα πει ότι η εικόνα είναι απογοητευτική και ο κόσμ...

Η Σπάρτη ως πυρήνας πολιτιστικής και τουριστικής αναγέννησης

Από πόλη διέλευσης σε πόλη παραμονής και εμπειρίας Η ανάδειξη της αρχαίας ιστορίας και του πολιτισμού της Σπάρτης δεν αφορά μόνο την πόλη. Δημιουργεί έναν ισχυρό πόλο έλξης που απλώνει τα οφέλη του σε ολόκληρη τη Λακωνία και φυσικά στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία, μέσα από διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές εμπειρίες. Αν η Σπάρτη αναδείξει οργανωμένα την αρχαία ιστορία και τον πολιτισμό της, το όφελος δεν θα περιοριστεί μόνο στα όριά της. Θα λειτουργήσει ως ισχυρός πυρήνας έλξης, δίνοντας ουσιαστική ώθηση σε ολόκληρη τη Λακωνία. Κάθε περιοχή θα βρει τον δικό της τρόπο να ωφεληθεί, μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Παράλληλα, η δυναμική αυτή θα απλωθεί φυσικά και στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Ο κάθε νομός ...

Ο Θεός να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να μην προβούμε σε κάποια πράξη για την οποία θα μετανιώσουμε, αλλά το κακό παράγινε και δεν έχει δικαίωμα ο κάθε ασεβής να βασανίζει τους γείτονές του «για να περνάει αυτός καλά»!

Στη δύσκολη εποχή που ζούμε οι αρμοί της κοινωνικής συνοχής δοκιμάζονται συχνά από την πλήρη αναισθησία που επιδεικνύουν νεαρά άτομα τα οποία δε σέβονται τον συνάνθρωπό τους, τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης και προβάλλουν, με απουσία κοινωνικής  ενσυναίσθησης, το εγωιστικό πρότυπο του εαυτούλη, που το μόνο ενδιαφέρον του είναι: «να περνάω εγώ καλά»!  Τα τελευταία χρόνια και με αφορμή τις σπουδές στις τοπικές Σχολές πληθαίνουν τα περιστατικά της διατάραξης της κοινής ησυχίας και μάλιστα κατά τη θερινή περίοδο που τα παράθυρα είναι ανοιχτά λόγω ζέστης. Κι αναγκάζονται οι γειτονεύοντες με τους ταραχοποιούς να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να βάζουν ολονυχτίς τις φωνές : «Βρε, θα ησυχάσετε επιτέλους να κοιμηθούμε; Αύριο δουλεύουμε»! Εμείς στη γειτονιά μας έχουμε την ατυχία να συμβιώνουμε ...

Ο Επσταϊν δεν εισέβαλε σε έναν ηθικό κόσμο για να τον μολύνει. Αναδύθηκε από έναν κόσμο ήδη μολυσμένο. Δεν ήταν ρήγμα στην τάξη. Ήταν η ίδια η τάξη, σε στιγμή ειλικρίνειας. Ήταν το σύστημα χωρίς το προσωπείο του

«Είναι ο Τζέφρι Επσταϊν ο διάβολος;» Η ερώτηση, όπως την απηύθυνε ο Στιβ Μπάνον στον Τζέφρι Επσταϊν, δεν είχε τίποτα το θεολογικό, όσο κι αν ντύθηκε με τη γλώσσα της μεταφυσικής. Δεν ήταν ερώτηση περί του Κακού. Ήταν ερώτηση περί εξουσίας. Περί δομής. Περί συνενοχής. Και η απάντηση, σχεδόν ψιθυριστή, σχεδόν αδιάφορη, «όχι, αλλά έχω έναν καλό   καθρέφτη», δεν ήταν υπεκφυγή. Ήταν ομολογία. Γιατί ο Επσταϊν δεν υπήρξε ποτέ εξαίρεση. Υπήρξε αντανάκλαση. Ο διάβολος είναι μια χρήσιμη επινόηση. Ένα δοχείο όπου η κοινωνία εναποθέτει το κακό για να συνεχίσει να πιστεύει στην αθωότητά της. Προσωποποιεί αυτό που δεν θέλει να αναγνωρίσει ως δομικό. Μετατρέπει το σύστημα σε ατύχημα και την ευθύνη σε παρέκκλιση. Όμως το κακό δεν κατοικεί σε πρόσωπα. Κατοικεί σε σχέσεις. Ο Επσταϊν δεν εισέβα...

Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα

Αν ζούσε σήμερα ο Βασίλης Ραφαηλίδης θα έλεγε την αλήθεια χωρίς να τη χτενίζει. Και η αλήθεια, ως γνωστόν, είναι σαν τον άνεργο. Κυκλοφορεί αξύριστη. Δεν θα τον κατηγορούσε τον Παναγόπουλο. Θα τον θαύμαζε. Γιατί στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο να κάνεις καριέρα χωρίς να δουλεύεις. Θέλει ταλέντο. Ο Παναγόπουλος δεν είναι απλώς ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Είναι μνημείο. Και τα μνημεία, ως γνωστόν, δεν μετακινούνται. Τα μετακινούν μόνο οι εργαζόμενοι όταν θυμώνουν. Επειδή όμως ο ελληνικός λαός είναι ευγενικός, αφήνει τα μνημεία στη θέση τους και μετακινείται ο ίδιος προς την ανεργία. Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. ...

Όταν στους δρόμους έπεφτε ξύλο και χιλιάδες εργαζόμενοι δέχονταν καταστολή, η συνδικαλιστική κορυφή διαχώριζε τη θέση της από τις “ακρότητες”. Η ταξική σύγκρουση βαφτίστηκε λαϊκισμός. Η αντίσταση, τραμπουκισμός. Έτσι χτίστηκε η ιδεολογική ηγεμονία της υποταγής.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την Ιστορία αφήνοντας ίχνη αγώνα. Και άλλοι που περνούν αφήνοντας καλοδιατηρημένες καρέκλες. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, με εμβληματικό εκπρόσωπο τον επί είκοσι χρόνια πρόεδρό της, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι από προσωπική αδυναμία? αλλά ως προϊόν μιας ολόκληρης κοινωνικής διαδρομής: της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Ο όρος δεν είναι ύβρις· είναι ανάλυση. Τον συναντά κανείς ήδη στον Λένιν, όταν περιγράφει εκείνο το ανώτερο στρώμα της εργατικής εκπροσώπησης που, δεμένο υλικά και ιδεολογικά με το αστικό κράτος και το κεφάλαιο, λειτουργεί ως μεσολαβητής πειθάρχησης αντί για όργανο σύγκρουσης. Στην ελληνική του εκδοχή, αυτό το στρώμα απέκτησε όνομα, γραφεία, ευρωπαϊκά προγράμματα και πολιτικές διαδρομές. Δεν είναι τυχαίο ότι η κορυφή της ΓΣΕΕ υπήρξε για δε...

Η Σπάρτη του σήμερα και η Σπάρτη που δεν τολμήσαμε ακόμα. Όταν το ασφαλές γίνεται άλλοθι και το όραμα αναβάλλεται. Μια πόλη που φοβάται το τολμηρό, μένει καθηλωμένη στο καθημερινό.

Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κοιτάξουμε την πόλη μας με άλλο βλέμμα. Να τη δούμε όχι όπως βολεύει το σήμερα, αλλά όπως υπαγορεύει η ιστορία της. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικό βάρος έχει ο τόπος όπου ζούμε και πόσο μεγάλη δυναμική μένει ανεκμετάλλευτη. Η αλλαγή αυτή δεν θα είναι διακοσμητική. Θα είναι ουσιαστική και βαθιά. Δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτό το βήμα. Ξέρουμε όμως ότι, όταν γίνει, η πόλη θα αλλάξει. Θα ξεχωρίσει όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα, αλλά και έξω από αυτήν. Θα αποτελέσει σημείο αναφοράς, μέτρο σύγκρισης και παράδειγμα για άλλες πόλεις. Αυτό το μέλλον δεν ανήκει στη σφαίρα του ονείρου. Ανήκει στη σφαίρα της απόφασης. Μέχρι τότε, η Σπάρτη θα κινείται στα γνώριμα. Στα ασφαλή, στα μικρά, τα ελάχιστα και τα ασήμαντα. Σε επιλογές που δεν ταράζουν τα νερά, δεν ...

Αριστεροί Εφιάλτες | Έθνος Ανάδελφον | Το Λόμπι της Δραχμής | Δικτατορία στις ΗΠΑ | Αντιπολίτευση Playmobil | Φωτιά στα Γήπεδα

Αριστεροί Εφιάλτες Σε κάθε εμφάνισή τους στα ΜΜΕ οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολογούν όχι υπέρ του κόμματός τους, το οποίο πνέει τα λοίσθια, αλλά  υπέρ του Αλέξη Τσίπρα και του σχεδιαζόμενου «νέου» κόμματός του!!! Τι περιμένετε, λοιπόν, «σύντροφοι»; Διαλύστε το μαγαζί, επιτέλους, διαγράψτε τους αγώνες ετών και ετών των αγνών ιδεολόγων της Δημοκρατικής Αριστεράς και προσχωρήστε επισήμως, κλασαυχενίζοντες, στο κόμμα του Τσίπρα, ο οποίος «έκαψε» συμπούρμπουλη  την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική του πολιτική, έκανε παντοδύναμο τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, σας πρόσβαλλε κατά πρόσωπο, αποχωρώντας από το κόμμα το οποίο τον έκανε νοματαίο, φόρτωσε όλη την ευθύνη της αποτυχημένης πολιτικής του στους συνεργάτες του και με «φερετζέ» ένα κακογραμμένο βιβλίο - «κολυμβήθρα του Σιλωά...

Ας ειπωθούν, λοιπόν, στην μνήμη αυτών των γυναικών ορισμένες αλήθειες

Δεν ήταν «κακιά στιγμή», ούτε «τραγική σύμπτωση». Ήταν το φυσικό τέλος μιας διαδρομής που χαράχτηκε χρόνια πριν, όταν η ανθρώπινη εργασία μετρήθηκε ως κόστος και η ζωή ως παράπλευρη απώλεια. Όταν το κράτος αποσύρθηκε από τον ρόλο της προστασίας και ανέλαβε τον ρόλο του διαχειριστή των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν στα σπίτια τους. Και μαζί τους δεν γύρισαν οι λέξεις «ασφάλεια», «πρόληψη», «δικαίωμα». Έμειναν πίσω σε δελτία Τύπου, σε πίνακες, σε στατιστικές που ξέρουν καλά να κρύβουν το αίμα. Η εργασία, σε αυτή τη χώρα, δεν σκοτώνει επειδή είναι επικίνδυνη. Σκοτώνει επειδή είναι απροστάτευτη. Σκοτώνει επειδή το κράτος επέλεξε να μην ελέγχει. Επειδή οι επιθεωρήσεις υποστελεχώθηκαν συνειδητά. Επειδή η πρόληψη θεωρήθηκε «γραφειοκρατικό βάρος» για τη βιομηχανία. Επε...

Η πόλη που ζει με το λίγο, ενώ αξίζει το πολύ. Λίγοι επισκέπτες, λίγη ανάπτυξη. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.

Δεν μας λείπουν οι δυνατότητες. Μας λείπει η απόφαση. Όταν κάποτε αποφασίσουμε να στολίσουμε την πόλη μας σύμφωνα με τη μακραίωνη ιστορία της και να την αναδείξουμε όπως της αξίζει, τότε θα καταλάβουμε σε ποια χρυσή πόλη ζούμε. Τότε θα δούμε πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει, ουσιαστικά και όχι επιφανειακά. Δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όταν συμβεί, η πόλη θα είναι μοναδική. Για την Ελλάδα, για τον κόσμο, και ως σημείο αναφοράς για κάθε άλλη πόλη. Το μέλλον αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι επιλογή. Και όταν γίνει, τίποτα δεν θα μοιάζει τυχαίο. Θα είναι η στιγμή που η πόλη θα αποφασίσει να σταθεί στο ύψος της ιστορίας της. Σκεφτείτε τη Σπάρτη ως μια πόλη που θα προοδεύει όχι επειδή έχει θάλασσα, αλλά επειδή έχει ψυχή. Μια πόλη που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει...

Η Ιστορία δεν γράφεται για να μας παρηγορεί. Γράφεται για να μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο και τίποτα δεν χαρίστηκε. Όταν τη μετατρέπουμε σε μύθο, δεν σώζουμε το παρελθόν. Προστατεύουμε το παρόν από την κριτική.

Ο Έλληνας, όταν δεν ξέρει Ιστορία, τη φαντάζεται. Και όταν τη φαντάζεται, τη θέλει παρηγορητική. Να έχει έναν καλό πατέρα, λίγη Παναγία, και πολλή εθνική αγαλλίαση. Κάπως έτσι προκύπτει και ο κινηματογραφικός Καποδίστριας ένας κυβερνήτης χωρίς κυβέρνηση, ένας πολιτικός χωρίς πολιτική, ένας Ευρωπαίος χωρίς Ευρώπη. Καμία ιστορική αφήγηση δεν διαφημίζεται τόσο επίμονα αν δεν εξυπηρετεί κάτι πέρα από την τέχνη. Η ταινία Καποδίστριας δεν προωθήθηκε απλώς ως κινηματογραφικό έργο· προωθήθηκε ως εθνικό καθήκον. Η υπερπροβολή της, οι δημόσιες παρουσίες, οι τελετουργικές θεάσεις από την πολιτική ηγεσία, δεν λειτουργούν ως αισθητικές κρίσεις αλλά ως πολιτικά σήματα. Όταν η εξουσία πηγαίνει οργανωμένα να «δει» μια ταινία, δεν βλέπει, επικυρώνει. Η παρουσία του πρωθυπουργού στην αίθουσα δεν είχε χαρα...

Γιατί στην πολιτική δυστυχώς ή ευτυχώς κρίνεσαι, για αυτά που λες και για αυτά που δε λες….

Όταν η «υπέρβαση των ιδεολογιών» βαφτίζει την Ιστορία περιττή και τη σύγκρουση ανήθικη, η αντιπολιτική γίνεται το πιο χρήσιμο όπλο των ισχυρών.  Μιλώντας για τη Μαρία Καρυστιανού, οφείλει κανείς να κρατάει τον σεβασμό. Από τη μία, γιατί, όπως εκατοντάδες συγγενείς, κουβαλά μέσα της ένα πένθος ασήκωτο, μια τραγωδία που δεν λέγεται. Από την άλλη, γιατί από τον ίδιο πόνο γέννησε μαζί με άλλους ένα κίνημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, που αναμόρφωσε το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Κι όμως, ο σεβασμός δεν μετατρέπεται σε τυφλή αθώωση. Η πολιτική κρίση δεν παύει να υπάρχει επειδή πονάμε, ούτε το πένθος γίνεται πιστοποιητικό ανιδιοτέλειας. Κάθε πρωτοβουλία, όσο ευγενής κι αν φαίνεται, πρέπει να κριθεί από τις επιλογές της, από τη συνέπεια και από το σχέδιο που φέρει για την κοινωνία. Αυτό, όμω...

Οι εκπαιδευτικοί δεν φοβούνται τόσο τη σύλληψη όσο τη διαρκή επισφάλεια. Την αίσθηση ότι κάθε λέξη μπορεί να παρερμηνευθεί, κάθε απόφαση να ποινικοποιηθεί, κάθε σύγκρουση να καταλήξει σε μήνυση.

Δεν υπήρξαν χειροπέδες. Δεν υπήρξε αυτόφωρο. Δεν υπήρξε σύλληψη μέσα στο σχολείο. Κι όμως, το αποτύπωμα έμεινε. Η διάψευση της ΕΛ.ΑΣ. ήρθε γρήγορα και κατηγορηματικά, με τη γλώσσα της διοικητικής ακρίβειας, καμία σύλληψη, καμία εφαρμογή αυτόφωρης  διαδικασίας, καμία εικόνα αστυνομικής επέμβασης εντός σχολικού χώρου. Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μεταφέρθηκαν στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα για προανακριτικούς λόγους, άλλοι με υπηρεσιακό όχημα, άλλοι αυτοβούλως. Τα δημοσιεύματα, ειπώθηκε, δημιούργησαν εσφαλμένες εντυπώσεις. Όμως οι εντυπώσεις δεν γεννιούνται από το τίποτα. Και ο φόβος δεν χρειάζεται χειροπέδες για να εγκατασταθεί. Το περιστατικό στη Νέα Ιωνία, ένας λεκτικός διαπληκτισμός, μια κλήση στην Άμεση Δράση, μια μήνυση για απειλή και εξύβριση, δεν είναι εξαίρεση. Είναι σ...

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό - Ξυπνήστε τη Σπάρτη των ηρώων. Όχι αύριο, όχι κάποτε. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένος χρόνος είναι ήττα χωρίς μάχη

Η πόλη που έγραψε ιστορία, κοιμάται μέσα στη λήθη. Όσο η Σπάρτη μένει στη λήθη, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν της, προδίδει και το μέλλον της. Η ιστορία δεν ζητά να τη θαυμάζεις. Ζητά να τη συνεχίζεις. Η Σπάρτη αλλάζει όταν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα. Ώρα να δώσουμε στην πόλη την εικόνα που της αξίζει. Η Σπάρτη έχει ένα όνομα που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, όμως το όνομα από μόνο του δεν φέρνει τουρισμό, ούτε ανάπτυξη. Χρειάζεται ορατά σημάδια, χρειάζεται μορφή, ψυχή και παρουσία. Πρόσωπα που να μιλούν για τη δόξα, την ανδρεία και το ήθος της πόλης. Μια πόλη χωρίς τα πρόσωπα των ηρώων της είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Ας αναστήσουμε, λοιπόν, τη ψυχή της Σπάρτης με έργα που τιμούν το παρελθόν και εμπνέουν το μέλλον. Να αποκτήσει ξανά μνημεία, αγάλματα, θεματικά σημεία και ι...

Αυτή η αγροτική αντίληψη "L΄etat, c΄est moi" πρέπει, επιτέλους να σταματήσει

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑΓΗ Η κυβέρνηση μοιάζει με παίχτη  ποδοσφαίρου που κουράστηκε και ζητά από τον  προπονητή του αλλαγή. Ο προπονητής-λαός κοιτάζει στον πάγκο (αντιπολίτευση) και τον βλέπει γεμάτο με αναπληρωματικούς β΄ διαλογής. Οπότε, λέει στον κουρασμένο παίχτη (κυβέρνηση ΝΔ), «συνέχισε όσο μπορείς». Πώς να πάρεις καλό αποτέλεσμα με τέτοια ομάδα  και τέτοιον πάγκο;   ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟ… «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Τάδε έφη ο κ. Μητσοτάκης για την απαγωγή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, σε πλήρη επίγνωση του ΤΙ έλεγε. Οπότε διαγράφεται, σε μια στιγμή, η μη τήρηση της διεθνούς νομιμότητας από τις ΗΠΑ αλλά και από κάθε παγκόσμιο μιμητή της, οπότε διαγράφεται και η μη τήρηση και ο σεβασμός της νομιμότητας και του διεθνούς δικαίου από πλευράς Τουρκίας για...

Τι θα μπορούσε να κάνει η κ. Καρυστιανού; Να περιμένει! Να αγωνισθεί και μαζί της να έχει ολόκληρη την κοινωνία μας για μια δίκαιη δίκη, να ολοκληρωθεί η δίκη, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει και μετά να τραβήξει το δρόμο της...

Ένα είδος σε υπερεπάρκεια σε αυτόν τον τόπο ήταν ανέκαθεν οι αυτόκλητοι σωτήρες! Και κυρίως του πρόσφατου παρελθόντος. Όλοι τους με έναν σαφή και προκαθορισμένο στόχο! Να μας σώσουν από κάτι! Μετά αρχίζουν οι τροχιοδεικτικές βολές! Και μετά καταμέτρηση εκείνων που «τσιμπάνε»! Και εάν το άθροισμα είναι ικανοποιητικό στα πλαίσια του εταιρικού «κοπαδισμού», παλιά μας τέχνη κόσκινο άλλωστε έπεται η μεγάλη απόφαση! Κάθοδος στον πολιτικό στίβο με δημιουργία νέου κόμματος, με ότι αυτό συνεπάγεται! Από τη στιγμή που η κ. Καρυστιανού το αποφάσισε και διέβη τον Ρουβίκωνα με τη σημαία της οιωνεί κάθαρσης υπάρχει σίγουρα ένας διάχυτος προβληματισμός! Μια μάνα χαροκαμένη όπως άλλες 56 ακόμη μανάδες των Τεμπών, έχει δικαίωμα να το κάνει το κόμμα τώρα; Η εύκολη απάντηση είναι ναι! Γιατί κάθε Έλλη...

Η Δανία, που το τελευταίο διάστημα είχε αναλάβει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής», ανακαλύπτει ξαφνικά ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος για την εδαφική της ακεραιότητα δεν έρχεται από τον Πούτιν, αλλά από τον μέχρι πρότινος στενότερο και ισχυρότερο σύμμαχό της

Σήμερα στην εποχή των τεράτων, η διεθνής πολιτική παύει να είναι ανάλυση, στρατηγική ή ιδεολογική αντιπαράθεση και μετατρέπεται σε καθαρό θέατρο. Όχι μάλιστα υψηλής τέχνης, αλλά από εκείνα τα κακοκουρδισμένα κωμικά σκετς που προκαλούν πικρό γέλιο, επειδή αποκαλύπτουν γυμνό τον κυνισμό της εξουσίας. Η πρόσφατη αγωνία της Δανίας είναι μία τέτοια στιγμή. Τόσο καλοστημένη, που ούτε η πιο καυστική πολιτική σάτιρα δεν θα τολμούσε να τη συλλάβει. Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας, οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, εκείνοι που χρόνια τώρα εμφανίζονται έτοιμοι για καβγά με τη Ρωσία, εξέδωσαν μια δήλωση συμπαράστασης προς τη Δανία. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες, η διατύπωση ήταν άχρωμη, προσεκτική, σχεδόν φοβισμένη. Και όχι τυχαία. Δεν απευθυνόταν στη Μόσχα. Απευθυνόταν στην ...

Συγχαρητήρια! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Ο πολιτισμός μιας πόλης δεν χτίζεται με ισορροπίες, αλλά με ανθρώπους αξίας. Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε. Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν ...

Δύο αιώνες ιμπεριαλιστικής συνέχειας στη Λατινική Αμερική

Το 1823 δεν έπεσε ούτε ένας πυροβολισμός. Δεν κινήθηκαν στρατεύματα. Δεν άλλαξαν σύνορα. Κι όμως, εκείνη τη χρονιά χαράχτηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς κανόνες εξουσίας της σύγχρονης ιστορίας. Με το λεγόμενο Δόγμα Μονρόε, οι Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυξαν ότι «η Αμερική ανήκει στους Αμερικανούς». Η διατύπωση έμοιαζε αθώα. Σχεδόν απελευθερωτική. Ένα τέλος στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, μια υπόσχεση ότι ο Νέος Κόσμος δεν θα ξαναγίνει πεδίο λεηλασίας από παλιές αυτοκρατορίες. Όμως η ιστορία, όταν ωριμάζει, αποκαλύπτει πάντα τι εννοούσαν πραγματικά οι λέξεις. Το Δόγμα Μονρόε δεν μιλούσε για το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν. Μιλούσε για το δικαίωμα των άλλων να μην παρεμβαίνουν. Και μέσα σε αυτό το κενό, οι Ηνωμένες Πολιτείες τοποθέτησαν τον εαυτό τους ως φυσικό επιτηρητή μιας ολό...

Η αστυνομία Σπάρτης ευαίσθητη όπως πάντα, στέλνει το μήνυμα σε αυτήν την ομάδα ότι δεν δείχνει ανοχή στη μικροπαραβατικότητα

Η γνωστή κοινωνική ομάδα της Σπάρτης με τα ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά της, εγώ θα πω με τις ιδιαίτερες αντικοινωνικές συμπεριφορές της, που καθημερινά κινείται έκνομα, έβαλε στο στόχο της μία ασθενή ή συγγενή ασθενούς αφαιρώντας το πορτοφόλι της με το μικρό ποσό των 40€ στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου Σπάρτης.  Στο δεύτερο περιστατικό που επίσης μάθαμε από τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης κάποιος από την ίδια ομάδα ανθρώπων πάλι, άρπαξε έναν τενεκέ λάδι.   Με πολλή χαρά εγώ διάβασα αυτές τις ειδήσεις που μάλιστα εξιχνίασε η αστυνομία και από ότι κατάλαβα βρήκε και απέδωσε τα κλοπιμαία στους κατόχους τους πίσω. Αυτό είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Εγώ θα σταθώ στην κινητοποίηση της τοπικής αστυνομίας για αυτά τα ασήμαντα για άλλους απολεσθέντα πράγματα...

Από την εγκατάλειψη… στην αναγέννηση. Όταν το φως γίνεται πράξη!

Στολισμοί που ξεστολίζονται. Μνημεία που μένουν. Η διαφορά της ουσίας από την εντύπωση. Όταν η λάμψη κρατά τρεις εβδομάδες και η πόλη χρειάζεται έργα δεκαετιών  μένει το ερώτημα της ουσίας. Όταν ξεπερνιέται το μέτρο, χάνεται και η ουσία. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι χαρά, είναι λάμψη, είναι προσμονή για όλους και ειδικά για τα παιδιά και πρέπει να γίνεται πάντα. Σίγουρα ο στολισμός στα πλατάνια ήταν φωτεινός ωραίος, πραγματικά εντυπωσιακός και πρωτόγνωρος. Οι εκδηλώσεις στη πλατείας συνηθισμένες όπως κάθε χρόνο. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης, όσο καλοφτιαγμένος κι αν είναι, δεν αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες. Κανένας τουρίστας δεν θα ταξιδέψει για να δει φωτισμένα δέντρα ή στολισμένα πλατάνια. Αυτά απευθύνονται κυρίως σε εμάς τους ίδιους, στους κατοίκους, και έ...

Ζούμε στην εποχή των τεράτων. Όχι γιατί εμφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά γιατί έπαψαν να κρύβονται. Ο τραμπισμός δεν είναι παρένθεση· είναι προειδοποίηση. Μιλάει ανοιχτά για πυρηνική ισχύ, για έναν κόσμο που κυβερνάται σαν εταιρεία ασφαλείας

Η Ιστορία διδάσκει. Απλώς μιλάει σε άδειες αίθουσες. Στη Βενεζουέλα επαναλαμβάνεται το παλιό έργο, οι ισχυροί φορούν το προσωπείο του σωτήρα, κρατούν στο ένα χέρι το διεθνές δίκαιο και στο άλλο το μαχαίρι. Όταν τελειώσει η παράσταση, μένει μόνο το αίμα και μια ανακοίνωση του ΟΗΕ - γραμμένη σε γλώσσα ουδέτερη, δηλαδή νεκρή. Το διεθνές δίκαιο δεν καταργήθηκε· απλώς ανακυκλώνεται. Όπως τα χαρτιά. Χρήσιμο όταν βολεύει, άχρηστο όταν ενοχλεί. Οι κυρώσεις βαφτίζονται «ανθρωπιστικές», οι επεμβάσεις «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και οι λαοί «παράπλευρες απώλειες». Η γλώσσα έχει μάθει να πλένει τα χέρια της καλύτερα κι από τον Πιλάτο. Κάποτε μας έλεγαν πως ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια όπλα - αρκεί η ψυχολογία, η διαφήμιση, η χειραγώγηση. Ο Ελύτης το φοβήθηκε. Μα να που η Ισ...

Οι δυνατοί από θέση ισχύος κατατρέχουν τους μικρούς λαούς της γης, εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους και τους «φλομώνουν» στα ψέματα!

Καλώς μας ήλθε το 2026! Μέσα στον ορυμαγδό των ευχών και των πυροτεχνημάτων η κυνική πραγματικότητα μας προσγείωσε απότομα. Οι ελπίδες ότι κάτι θ’ αλλάξει σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο που ζούμε διαψεύστηκαν αυθωρεί με την πειρατική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα για να συλληφθεί και να οδηγηθεί στα αμερικανικά δικαστήρια ο επί 12/ετία πρόεδρος της χώρας αυτής Νικολά Μαδούρο. Τον τελευταίο καιρό το επικοινωνιακό επιτελείο του προέδρου Τραμπ είχε φροντίσει να στήσει ένα καταδικαστικό σκηνικό περί παραγωγής κι εμπορίας ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα προς τις ΗΠΑ και ως πρωτεργάτης αυτής της υπόθεσης στοχοποιούνταν ο Πρόεδρος Μαδούρο.  Για τους επικοινωνιολόγους της κυβέρνησης Τραμπ δεν είχε ούτε έχει καμία σημασία αν οι κατηγορίες που απηύθυναν προς το Μαδούρο είχαν ψήγμα...

Στο τέλος, θα μας πουν ότι δεν χάθηκε η γεωργία. Απλώς μετακόμισε

Όσο τα πολιτικά αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο η καθημερινότητα γεμίζει με κανόνες παραλογισμού. Κριτήρια που δεν μοιάζουν με κανόνες ζωής αλλά με κανονισμούς διαχείρισης ενόχλησης. Έτσι καθιερώνεται ο κοινωνικός αυτοματισμός: ο καθένας μόνος του, απέναντι σε όλους τους άλλους, με την εξουσία να παριστάνει τον διαιτητή και ταυτόχρονα τον σκηνοθέτη της σύγκρουσης. Η κυβέρνηση συνδράμει ενεργά σε αυτό. Όχι μόνη της. Μαζί της και μια αντιπολίτευση που έχει ξεχάσει πώς αρθρώνεται πολιτική πρόταση. Που περιορίζεται στην πολιτικολογία του αυταπόδεικτου. Στις γενικότητες, στις κοινοτοπίες, στα «πρέπει» χωρίς «πώς» και στα «δίκαια αιτήματα» χωρίς σχέδιο σύγκρουσης. Έτσι, ακόμη και μια κυβέρνηση με εγκληματικές πολιτικές μπορεί να ανανεώνει τον χρόνο της, ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι η κοινωνική δυσα...