Γιατί στην πολιτική δυστυχώς ή ευτυχώς κρίνεσαι, για αυτά που λες και για αυτά που δε λες….

Όταν η «υπέρβαση των ιδεολογιών» βαφτίζει την Ιστορία περιττή και τη σύγκρουση ανήθικη, η αντιπολιτική γίνεται το πιο χρήσιμο όπλο των ισχυρών.  Μιλώντας για τη Μαρία Καρυστιανού, οφείλει κανείς να κρατάει τον σεβασμό. Από τη μία, γιατί, όπως εκατοντάδες συγγενείς, κουβαλά μέσα της ένα πένθος ασήκωτο, μια τραγωδία που δεν λέγεται. Από την άλλη, γιατί από τον ίδιο πόνο γέννησε μαζί με άλλους ένα κίνημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, που αναμόρφωσε το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Κι όμως, ο σεβασμός δεν μετατρέπεται σε τυφλή αθώωση. Η πολιτική κρίση δεν παύει να υπάρχει επειδή πονάμε, ούτε το πένθος γίνεται πιστοποιητικό ανιδιοτέλειας. Κάθε πρωτοβουλία, όσο ευγενής κι αν φαίνεται, πρέπει να κριθεί από τις επιλογές της, από τη συνέπεια και από το σχέδιο που φέρει για την κοινωνία. Αυτό, όμω...

Οι εκπαιδευτικοί δεν φοβούνται τόσο τη σύλληψη όσο τη διαρκή επισφάλεια. Την αίσθηση ότι κάθε λέξη μπορεί να παρερμηνευθεί, κάθε απόφαση να ποινικοποιηθεί, κάθε σύγκρουση να καταλήξει σε μήνυση.

Δεν υπήρξαν χειροπέδες. Δεν υπήρξε αυτόφωρο. Δεν υπήρξε σύλληψη μέσα στο σχολείο. Κι όμως, το αποτύπωμα έμεινε. Η διάψευση της ΕΛ.ΑΣ. ήρθε γρήγορα και κατηγορηματικά, με τη γλώσσα της διοικητικής ακρίβειας, καμία σύλληψη, καμία εφαρμογή αυτόφωρης  διαδικασίας, καμία εικόνα αστυνομικής επέμβασης εντός σχολικού χώρου. Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μεταφέρθηκαν στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα για προανακριτικούς λόγους, άλλοι με υπηρεσιακό όχημα, άλλοι αυτοβούλως. Τα δημοσιεύματα, ειπώθηκε, δημιούργησαν εσφαλμένες εντυπώσεις. Όμως οι εντυπώσεις δεν γεννιούνται από το τίποτα. Και ο φόβος δεν χρειάζεται χειροπέδες για να εγκατασταθεί. Το περιστατικό στη Νέα Ιωνία, ένας λεκτικός διαπληκτισμός, μια κλήση στην Άμεση Δράση, μια μήνυση για απειλή και εξύβριση, δεν είναι εξαίρεση. Είναι σ...

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό - Ξυπνήστε τη Σπάρτη των ηρώων. Όχι αύριο, όχι κάποτε. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένος χρόνος είναι ήττα χωρίς μάχη

Η πόλη που έγραψε ιστορία, κοιμάται μέσα στη λήθη. Όσο η Σπάρτη μένει στη λήθη, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν της, προδίδει και το μέλλον της. Η ιστορία δεν ζητά να τη θαυμάζεις. Ζητά να τη συνεχίζεις. Η Σπάρτη αλλάζει όταν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα. Ώρα να δώσουμε στην πόλη την εικόνα που της αξίζει. Η Σπάρτη έχει ένα όνομα που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, όμως το όνομα από μόνο του δεν φέρνει τουρισμό, ούτε ανάπτυξη. Χρειάζεται ορατά σημάδια, χρειάζεται μορφή, ψυχή και παρουσία. Πρόσωπα που να μιλούν για τη δόξα, την ανδρεία και το ήθος της πόλης. Μια πόλη χωρίς τα πρόσωπα των ηρώων της είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Ας αναστήσουμε, λοιπόν, τη ψυχή της Σπάρτης με έργα που τιμούν το παρελθόν και εμπνέουν το μέλλον. Να αποκτήσει ξανά μνημεία, αγάλματα, θεματικά σημεία και ι...

Αυτή η αγροτική αντίληψη "L΄etat, c΄est moi" πρέπει, επιτέλους να σταματήσει

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑΓΗ Η κυβέρνηση μοιάζει με παίχτη  ποδοσφαίρου που κουράστηκε και ζητά από τον  προπονητή του αλλαγή. Ο προπονητής-λαός κοιτάζει στον πάγκο (αντιπολίτευση) και τον βλέπει γεμάτο με αναπληρωματικούς β΄ διαλογής. Οπότε, λέει στον κουρασμένο παίχτη (κυβέρνηση ΝΔ), «συνέχισε όσο μπορείς». Πώς να πάρεις καλό αποτέλεσμα με τέτοια ομάδα  και τέτοιον πάγκο;   ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟ… «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Τάδε έφη ο κ. Μητσοτάκης για την απαγωγή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, σε πλήρη επίγνωση του ΤΙ έλεγε. Οπότε διαγράφεται, σε μια στιγμή, η μη τήρηση της διεθνούς νομιμότητας από τις ΗΠΑ αλλά και από κάθε παγκόσμιο μιμητή της, οπότε διαγράφεται και η μη τήρηση και ο σεβασμός της νομιμότητας και του διεθνούς δικαίου από πλευράς Τουρκίας για...

Τι θα μπορούσε να κάνει η κ. Καρυστιανού; Να περιμένει! Να αγωνισθεί και μαζί της να έχει ολόκληρη την κοινωνία μας για μια δίκαιη δίκη, να ολοκληρωθεί η δίκη, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει και μετά να τραβήξει το δρόμο της...

Ένα είδος σε υπερεπάρκεια σε αυτόν τον τόπο ήταν ανέκαθεν οι αυτόκλητοι σωτήρες! Και κυρίως του πρόσφατου παρελθόντος. Όλοι τους με έναν σαφή και προκαθορισμένο στόχο! Να μας σώσουν από κάτι! Μετά αρχίζουν οι τροχιοδεικτικές βολές! Και μετά καταμέτρηση εκείνων που «τσιμπάνε»! Και εάν το άθροισμα είναι ικανοποιητικό στα πλαίσια του εταιρικού «κοπαδισμού», παλιά μας τέχνη κόσκινο άλλωστε έπεται η μεγάλη απόφαση! Κάθοδος στον πολιτικό στίβο με δημιουργία νέου κόμματος, με ότι αυτό συνεπάγεται! Από τη στιγμή που η κ. Καρυστιανού το αποφάσισε και διέβη τον Ρουβίκωνα με τη σημαία της οιωνεί κάθαρσης υπάρχει σίγουρα ένας διάχυτος προβληματισμός! Μια μάνα χαροκαμένη όπως άλλες 56 ακόμη μανάδες των Τεμπών, έχει δικαίωμα να το κάνει το κόμμα τώρα; Η εύκολη απάντηση είναι ναι! Γιατί κάθε Έλλη...

Η Δανία, που το τελευταίο διάστημα είχε αναλάβει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής», ανακαλύπτει ξαφνικά ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος για την εδαφική της ακεραιότητα δεν έρχεται από τον Πούτιν, αλλά από τον μέχρι πρότινος στενότερο και ισχυρότερο σύμμαχό της

Σήμερα στην εποχή των τεράτων, η διεθνής πολιτική παύει να είναι ανάλυση, στρατηγική ή ιδεολογική αντιπαράθεση και μετατρέπεται σε καθαρό θέατρο. Όχι μάλιστα υψηλής τέχνης, αλλά από εκείνα τα κακοκουρδισμένα κωμικά σκετς που προκαλούν πικρό γέλιο, επειδή αποκαλύπτουν γυμνό τον κυνισμό της εξουσίας. Η πρόσφατη αγωνία της Δανίας είναι μία τέτοια στιγμή. Τόσο καλοστημένη, που ούτε η πιο καυστική πολιτική σάτιρα δεν θα τολμούσε να τη συλλάβει. Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας, οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, εκείνοι που χρόνια τώρα εμφανίζονται έτοιμοι για καβγά με τη Ρωσία, εξέδωσαν μια δήλωση συμπαράστασης προς τη Δανία. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες, η διατύπωση ήταν άχρωμη, προσεκτική, σχεδόν φοβισμένη. Και όχι τυχαία. Δεν απευθυνόταν στη Μόσχα. Απευθυνόταν στην ...

Συγχαρητήρια! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Ο πολιτισμός μιας πόλης δεν χτίζεται με ισορροπίες, αλλά με ανθρώπους αξίας. Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε. Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν ...

Δύο αιώνες ιμπεριαλιστικής συνέχειας στη Λατινική Αμερική

Το 1823 δεν έπεσε ούτε ένας πυροβολισμός. Δεν κινήθηκαν στρατεύματα. Δεν άλλαξαν σύνορα. Κι όμως, εκείνη τη χρονιά χαράχτηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς κανόνες εξουσίας της σύγχρονης ιστορίας. Με το λεγόμενο Δόγμα Μονρόε, οι Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυξαν ότι «η Αμερική ανήκει στους Αμερικανούς». Η διατύπωση έμοιαζε αθώα. Σχεδόν απελευθερωτική. Ένα τέλος στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, μια υπόσχεση ότι ο Νέος Κόσμος δεν θα ξαναγίνει πεδίο λεηλασίας από παλιές αυτοκρατορίες. Όμως η ιστορία, όταν ωριμάζει, αποκαλύπτει πάντα τι εννοούσαν πραγματικά οι λέξεις. Το Δόγμα Μονρόε δεν μιλούσε για το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν. Μιλούσε για το δικαίωμα των άλλων να μην παρεμβαίνουν. Και μέσα σε αυτό το κενό, οι Ηνωμένες Πολιτείες τοποθέτησαν τον εαυτό τους ως φυσικό επιτηρητή μιας ολό...

Η αστυνομία Σπάρτης ευαίσθητη όπως πάντα, στέλνει το μήνυμα σε αυτήν την ομάδα ότι δεν δείχνει ανοχή στη μικροπαραβατικότητα

Η γνωστή κοινωνική ομάδα της Σπάρτης με τα ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά της, εγώ θα πω με τις ιδιαίτερες αντικοινωνικές συμπεριφορές της, που καθημερινά κινείται έκνομα, έβαλε στο στόχο της μία ασθενή ή συγγενή ασθενούς αφαιρώντας το πορτοφόλι της με το μικρό ποσό των 40€ στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου Σπάρτης.  Στο δεύτερο περιστατικό που επίσης μάθαμε από τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης κάποιος από την ίδια ομάδα ανθρώπων πάλι, άρπαξε έναν τενεκέ λάδι.   Με πολλή χαρά εγώ διάβασα αυτές τις ειδήσεις που μάλιστα εξιχνίασε η αστυνομία και από ότι κατάλαβα βρήκε και απέδωσε τα κλοπιμαία στους κατόχους τους πίσω. Αυτό είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Εγώ θα σταθώ στην κινητοποίηση της τοπικής αστυνομίας για αυτά τα ασήμαντα για άλλους απολεσθέντα πράγματα...

Από την εγκατάλειψη… στην αναγέννηση. Όταν το φως γίνεται πράξη!

Στολισμοί που ξεστολίζονται. Μνημεία που μένουν. Η διαφορά της ουσίας από την εντύπωση. Όταν η λάμψη κρατά τρεις εβδομάδες και η πόλη χρειάζεται έργα δεκαετιών  μένει το ερώτημα της ουσίας. Όταν ξεπερνιέται το μέτρο, χάνεται και η ουσία. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι χαρά, είναι λάμψη, είναι προσμονή για όλους και ειδικά για τα παιδιά και πρέπει να γίνεται πάντα. Σίγουρα ο στολισμός στα πλατάνια ήταν φωτεινός ωραίος, πραγματικά εντυπωσιακός και πρωτόγνωρος. Οι εκδηλώσεις στη πλατείας συνηθισμένες όπως κάθε χρόνο. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης, όσο καλοφτιαγμένος κι αν είναι, δεν αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες. Κανένας τουρίστας δεν θα ταξιδέψει για να δει φωτισμένα δέντρα ή στολισμένα πλατάνια. Αυτά απευθύνονται κυρίως σε εμάς τους ίδιους, στους κατοίκους, και έ...

Ζούμε στην εποχή των τεράτων. Όχι γιατί εμφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά γιατί έπαψαν να κρύβονται. Ο τραμπισμός δεν είναι παρένθεση· είναι προειδοποίηση. Μιλάει ανοιχτά για πυρηνική ισχύ, για έναν κόσμο που κυβερνάται σαν εταιρεία ασφαλείας

Η Ιστορία διδάσκει. Απλώς μιλάει σε άδειες αίθουσες. Στη Βενεζουέλα επαναλαμβάνεται το παλιό έργο, οι ισχυροί φορούν το προσωπείο του σωτήρα, κρατούν στο ένα χέρι το διεθνές δίκαιο και στο άλλο το μαχαίρι. Όταν τελειώσει η παράσταση, μένει μόνο το αίμα και μια ανακοίνωση του ΟΗΕ - γραμμένη σε γλώσσα ουδέτερη, δηλαδή νεκρή. Το διεθνές δίκαιο δεν καταργήθηκε· απλώς ανακυκλώνεται. Όπως τα χαρτιά. Χρήσιμο όταν βολεύει, άχρηστο όταν ενοχλεί. Οι κυρώσεις βαφτίζονται «ανθρωπιστικές», οι επεμβάσεις «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και οι λαοί «παράπλευρες απώλειες». Η γλώσσα έχει μάθει να πλένει τα χέρια της καλύτερα κι από τον Πιλάτο. Κάποτε μας έλεγαν πως ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια όπλα - αρκεί η ψυχολογία, η διαφήμιση, η χειραγώγηση. Ο Ελύτης το φοβήθηκε. Μα να που η Ισ...

Οι δυνατοί από θέση ισχύος κατατρέχουν τους μικρούς λαούς της γης, εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους και τους «φλομώνουν» στα ψέματα!

Καλώς μας ήλθε το 2026! Μέσα στον ορυμαγδό των ευχών και των πυροτεχνημάτων η κυνική πραγματικότητα μας προσγείωσε απότομα. Οι ελπίδες ότι κάτι θ’ αλλάξει σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο που ζούμε διαψεύστηκαν αυθωρεί με την πειρατική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα για να συλληφθεί και να οδηγηθεί στα αμερικανικά δικαστήρια ο επί 12/ετία πρόεδρος της χώρας αυτής Νικολά Μαδούρο. Τον τελευταίο καιρό το επικοινωνιακό επιτελείο του προέδρου Τραμπ είχε φροντίσει να στήσει ένα καταδικαστικό σκηνικό περί παραγωγής κι εμπορίας ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα προς τις ΗΠΑ και ως πρωτεργάτης αυτής της υπόθεσης στοχοποιούνταν ο Πρόεδρος Μαδούρο.  Για τους επικοινωνιολόγους της κυβέρνησης Τραμπ δεν είχε ούτε έχει καμία σημασία αν οι κατηγορίες που απηύθυναν προς το Μαδούρο είχαν ψήγμα...

Στο τέλος, θα μας πουν ότι δεν χάθηκε η γεωργία. Απλώς μετακόμισε

Όσο τα πολιτικά αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο η καθημερινότητα γεμίζει με κανόνες παραλογισμού. Κριτήρια που δεν μοιάζουν με κανόνες ζωής αλλά με κανονισμούς διαχείρισης ενόχλησης. Έτσι καθιερώνεται ο κοινωνικός αυτοματισμός: ο καθένας μόνος του, απέναντι σε όλους τους άλλους, με την εξουσία να παριστάνει τον διαιτητή και ταυτόχρονα τον σκηνοθέτη της σύγκρουσης. Η κυβέρνηση συνδράμει ενεργά σε αυτό. Όχι μόνη της. Μαζί της και μια αντιπολίτευση που έχει ξεχάσει πώς αρθρώνεται πολιτική πρόταση. Που περιορίζεται στην πολιτικολογία του αυταπόδεικτου. Στις γενικότητες, στις κοινοτοπίες, στα «πρέπει» χωρίς «πώς» και στα «δίκαια αιτήματα» χωρίς σχέδιο σύγκρουσης. Έτσι, ακόμη και μια κυβέρνηση με εγκληματικές πολιτικές μπορεί να ανανεώνει τον χρόνο της, ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι η κοινωνική δυσα...

Τα παράπονα περιγράφουν την πτώση. Οι προτάσεις είναι αυτές που φέρνουν ανάπτυξη

Όταν όλοι βλέπουν το πρόβλημα και κανείς δεν προτείνει λύση, η πόλη αδειάζει. Τις τελευταίες ημέρες ακούμε πολλούς «αρμόδιους», εκπροσώπους του εμπορικού συλλόγου, και των σωματείων κρεοπωλών και αρτοποιών, να βγαίνουν και να δηλώνουν το προφανές. Η πόλη δεν πάει καλά, ότι η κίνηση πέφτει, ότι τα μαγαζιά δυσκολεύονται. Μέχρι εδώ, κανείς δεν διαφωνεί. Όλοι το βλέπουμε. Αυτό που δεν ακούμε, όμως, είναι το πιο κρίσιμο: τι προτείνεται για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Σίγουρα, οι ντόπιοι πρέπει να στηρίζουμε τα ντόπια μαγαζιά. Να ψωνίζουμε στην πόλη μας, να κρατάμε το χρήμα εδώ και όχι να το σκορπίζουμε εκτός. Αυτό είναι σωστό και απαραίτητο. Όμως δεν αρκεί. Μια πόλη δεν μπορεί να ζήσει μόνο από τον εαυτό της. Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε ανάπτυξη πουθενά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ...

Η Ευρώπη, μπροστά στη διμέτωπη επίθεση που δέχεται σήμερα από ΗΠΑ και Ρωσία οφείλει να αναθεωρήσει άμεσα και ριζικά τις αντιλήψεις και τις επιλογές του παρελθόντος

Δεν απομένει παρά ν’ ακούσουμε το σύνθημα «ΗΠΑ   ΡΩΣΙΑ   ΣΥΜ-ΜΑ-ΧΙΑ» («μία η ντουντούκα…τρεις εσείς»)  σε κάποια διαδήλωση («αριστερή» ή ακροδεξιά  δεν έχει σημασία, αφού συμπλέουν, πλέον, αρμονικότατα στα πλαίσια του αυτοδημιούργητου «ρωσόφιλου κόμματος». Πριν από κάποιες 10ετίες, ούτε ο πιο τολμηρός-νοσηρός  νους δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι εν έτει 2025 η Ευρώπη θα βρισκόταν σε ασφυκτική μέγγενη ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Κι όμως αυτό συνέβη: Οι δυο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής, σε αγαστή σύμπνοια μεταξύ τους, παραγράφοντας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου στην οποία ενέπλεξαν τον κόσμο όλο με τεράστιο κόστος σε όλα τα επίπεδα, συνεργάζονται σήμερα για τα κοινά τους οφέλη, προσπαθώντας να αποδομήσουν την Ευρώπη. Δυστυχώς, η Ευρώπη, επέδειξε ανοχή και οικοδόμησε πνεύμα...

Σημειώσεις για τη βία προς τον εκπαιδευτικό σε μια εποχή κανονικοποίησης

Ποτέ άλλοτε η κατάσταση στα σχολεία και στην εκπαίδευση δεν ήταν όπως σήμερα. Όσοι από εμάς, τους εκπαιδευτικούς, έχουμε πάνω από είκοσι χρόνια στην εκπαίδευση έχουμε μέτρο σύγκρισης. Χρόνιες αυτοάνοσες αρρώστιες. Ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό, μείωση  των δαπανών, αναχρονιστικά προγράμματα σπουδών. Για όλη την κακοδαιμονία της εκπαίδευσης, φταίει ο εκπαιδευτικός, έτσι πορεύεται απαξιωμένος, αγέλαστος με το κεφάλι σκυμμένο. Εδώ και αρκετά χρόνια δέχεται επιθέσεις από παντού. Υπουργείο, ΜΜΕ, γονείς μαθητές, μ;oνoς και απροστάτευτος. Τα φαινόμενα όλο και παίρνουν μεγαλύτερη έκταση. Γονείς που χειροδικούν σε εκπαιδευτικούς, γονείς με παράλογες και παράτυπες απαιτήσεις εξασκούν  έντονες πιέσεις και αβάσιμες καταγγελίες. Το υπουργείο για να αποτινάξει τις ευθύνες του γίνεται Πόντιος Πιλάτος...

Σπίτια που δέθηκαν με μικρές ή μεγάλες ιστορίες ανθρώπων, σπίτια που η μοίρα και η νέα εποχή (με τις αξίες τις δικές της) τα βύθισε στην ερημιά και στην εγκατάλειψη

Η Σπάρτη συνεχίζει, με όλο και πιο γρήγορους  ρυθμούς, να αποχαιρετά τα σπίτια της τα παλιά. Σπίτια που γεννήθηκαν μαζί της, που φημίστηκαν σ’ ολόκληρη τη Ελλάδα, δίνοντας στην πόλη προσωπικότητα, χαρακτήρα και ομορφιά, σπίτια που το καθένα είχε τη δική του φυσιογνωμία και αξία. Σπίτια που δέθηκαν με μικρές ή μεγάλες ιστορίες ανθρώπων, σπίτια που η μοίρα και η νέα εποχή (με τις αξίες τις δικές της) τα βύθισε στην ερημιά και στην εγκατάλειψη, έως ότου ο πανδαμάτορας χρόνος τους έδωσε ένα τέλος που δεν τους έπρεπε.   Με τον τρόπο αυτό γράφτηκε η λέξη «τέλος» και για το επιβλητικό παλαιό σπίτι στη διασταύρωση Βρασίδου 98 και Α. Νίκωνος 118. Ένα λιθόχτιστο, μεγάλο, σοβαρό, διώροφο σπίτι, σοβατισμένο, ίσως των αρχών του 20ου αιώνα. Μοναδικό του στολίδι το περίτεχνο κιγκλίδωμα του μπαλκονι...

Η Ευρώπη πετάχτηκε όρθια. Όχι από αγανάκτηση. Από τρόμο. Γιατί αν τελειώσει ο πόλεμος, τι γίνεται με τους εξοπλισμούς; Με τα εργοστάσια; Με τα συμβόλαια;

Η Ευρώπη ξύπνησε ένα πρωί και είπε. «Δεν γίνεται, θα σώσουμε την Ουκρανία». Όχι με ειρήνη, αυτά είναι για αφελείς, αλλά με δάνειο. Με όρους. Με υποσημειώσεις. Με τιμολόγιο και απόδειξη. Διότι ο σύγχρονος ευρωπαϊκός ανθρωπισμός δεν δουλεύει χωρίς Excel, και ο πόλεμος, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στην τύχη ή στη διπλωματία. Γιατί μέχρι χθες η Ουκρανία πολεμούσε με αμερικανικά λεφτά. Πολλά λεφτά. Τόσα που αν τα άπλωνες στο τραπέζι, θα έπρεπε να σπρώξεις στην άκρη και τη δημοκρατία για να χωρέσουν. Και ξαφνικά, τέλος. Ο Τραμπ αποφάσισε ότι η ειρήνη είναι πιο αποδοτική όταν συνοδεύεται από λογιστικό έλεγχο, έκοψε την πλουσιοπάροχη βοήθεια και παρουσίασε το δικό του ειρηνευτικό σχέδιο , ένα σχέδιο που, εντελώς συμπωματικά, βρίσκει απολύτως λογικό και ο Πούτιν. ...

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια δικογραφία. Είναι καθρέφτης. Και το ερώτημα δεν είναι αν θα τον σπάσουμε ή αν θα τον απομακρύνουμε. Είναι αν θα αντέξουμε να μείνουμε για λίγο απέναντί του, όσο το φως ακόμη πέφτει κα μετά τον σπάμε

Υπάρχουν στιγμές που ένα διοικητικό αρχείο βαραίνει περισσότερο από μια πολιτική δήλωση. Όχι επειδή περιέχει περισσότερα στοιχεία, αλλά επειδή συμπυκνώνει όσα για χρόνια κινούνταν στη σκιά. Η νέα δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικής δυσλειτουργίας. Είναι μια ρωγμή. Και μέσα από αυτή τη ρωγμή φαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία συνήθισε να διαχειρίζεται το κοινό ως ιδιωτικό. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν ποτέ ένας απλός διοικητικός μηχανισμός. Ήταν ένας τόπος συνάντησης συμφερόντων, προσδοκιών και σιωπηλών κρυφών σχέσεων. Εκεί όπου το ευρωπαϊκό χρήμα αποκτούσε πολιτικό βάρος, εκεί όπου η ενίσχυση μετατρεπόταν σε σχέση και η σχέση σε υποχρέωση. Όποιος κρατούσε τη ροή, κρατούσε και το μέτρο της εξάρτησης. Γι’ αυτό και το πρόβλημα δεν είναι...

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι ταγοί μας θέλουν στην πράξη μια κοινωνία πολιτών με ανώτερη πνευματική καλλιέργεια, που μπορούν μέσα από σύνεση και γνώση να κρίνουν και ν’ αποφασίζουν...

   Παρατηρώντας τη καθημερινότητα των ελληνικών σχολείων διατυπώνω κάποιες επισημάνσεις - προβληματισμούς  που πιστεύω θα συντελούσαν θετικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών, χωρίς να έχω βέβαια ισχυρή πεποίθηση ότι θα μπορούσαν οι σκέψεις αυτές να γίνουν πράξη στο σχολικό πρόγραμμα μαθημάτων. Τουλάχιστον ας αποτελέσουν αφορμή να δούμε πως μπορούμε εμείς ως γονείς να δώσουμε άλλη μία δυνατότητα πνευματικής καλλιέργειας στα παιδιά μας.     Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν τα αρχαία ελληνικά ν’ αποτελούν μάθημα στο δημοτικό, έστω από κάποια τάξη και μετά, εστιάζοντας στην προπαρασκευή των μαθητών ώστε να εμβαθύνουν ευκολότερα στα νοήματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος από το γυμνάσιο και ύστερα. Υπάρχει από την Ε’ τάξη η υποχρεωτική διδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας, αλλά δεν γίνετα...

Όπως πολύ σωστά η Πολιτεία απαγορεύει -πλην εξαιρέσεων- την οπλοκατοχή μήπως θα πρέπει να απαγορεύσει και την κατοχή τέτοιων επικίνδυνων ζώων;

Η πρόσφατη τραγωδία στη Ζάκυνθο με θύμα ένα δίχρονο αγοράκι που έπεσε στα δόντια ενός Pit Bull και βρήκε σκληρό θάνατο με τραύματα στο λαιμό και το κεφάλι, που οι διασώστες δεν είχαν ξαναδεί ποτέ σε παρόμοια υπόθεση, έφερε στην επιφάνεια κι άλλες απαίσιες μνήμες όπως του βρέφους στα Γλυκά Νερά  που θανατώθηκε στην κούνια του από  ένα Rottweiler και το παλαιότερο περιστατικό που συνέβη στη Μακεδονία την περίοδο του Πάσχα όταν σκυλιά επιτέθηκαν και θανάτωσαν ένα αγοράκι στην αυλή του σπιτιού του. Κάθε νουνεχής άνθρωπος ανεξάρτητα από τα φιλοζωικά αισθήματα (σ.σ. κυνοφιλία), που μπορεί να έχει, πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά και να καταλάβει ότι μάλλον έχει έλθει η ώρα, αυτή η Πολιτεία που παρακολουθεί ως θεατής τα κοινωνικά συμβαίνοντα, να πάρει την απόφαση και να απαγορεύσει την κατοχή...

Όταν η πολιτική κινητοποίηση ξαναμπαίνει στο παιχνίδι, οι «λογικές» του κατεστημένου καταρρέουν

Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης δεν ήταν απλώς μια πολιτική έκπληξη· ήταν μια θεαματική ανατροπή των βεβαιοτήτων που το αμερικανικό,και όχι μόνο, κέντρο θεωρεί αυτονόητες. Ο Μαμντάνι, οργανικά συνδεδεμένος με τους Democratic Socialists of America, απέδειξε ότι η Αριστερά κερδίζει όταν εγκαταλείπει την άμυνα, όταν σταματά να απολογείται για την ταυτότητά της και όταν επιστρέφει στη στοιχειώδη της βάση, οργάνωση, κινητοποίηση, συλλογικότητα. Δεν κέρδισε με τηλεοπτικά πάνελ ούτε με παθητικούς ψηφοφόρους-πελάτες. Κέρδισε γιατί έκανε αυτό που εγκατέλειψαν τα περισσότερα αριστερά και κεντροαριστερά κόμματα διεθνώς, επανέφερε τη δομή, το κόμμα, την κοινότητα, την πολιτική ως κοινωνικό εργαλείο, όχι ως διαφήμιση. Ο Μαμντάνι δεν κέρδισε επειδή ήταν «προοδευτικός» ή γ...

Τι διδάσκει η κρίση του Podemos, ομοιότητες με την ελληνική Αριστερά

Συνέπεσε αυτή την περίοδο που κυκλοφορεί το βιβλίο «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα να διαβάσω το άρθρο της Λίλιθ Βερστρίνγκε κορυφαίου ηγετικού στελέχους των Podemos («Μπορούμε») στο αριστερό περιοδικό Equator* ( https://www.equator.org/articles/farewell-to podemos?utm_source=chatgpt.com https://www.equator.org/articles/farewell-to podemos?utm_source=chatgpt.com ) για την άνοδο και την πτώση του αριστερού αυτού σχήματος. Η Βερστρίνγκε δεν καταφεύγει σε χαρακτηρισμούς ή αφηγήσεις για να εξηγήσει, αλλά αναλύει πολιτικά. Θυμήθηκα την φωτογραφία του Αλέξη  Τσίπρα με τον Πάμπλο  Ιγκλέσιας το 2014. Πέρα από το περιεχόμενο, θεωρώ επίσης ότι ένα βιβλίο που γράφεται από έναν πρώην πρόεδρο ενός κόμματος και πρώην πρωθυπουργό παρά αφηγηματικό ύφος αποτελεί ένα πολιτικό κείμενο που χρήζει περισσότερη...

Η καταστροφή των ψηφιδωτών δεν είναι ατύχημα. Είναι το αποτύπωμα μιας πόλης που δεν άκουσε τον δημιουργό τους και άφησε την τέχνη του να σβήσει

Η πλατεία δεν έχει πλέον ψηφιδωτά. Έχει μάρτυρες της αμέλειας και της Ύβρεως σε έναν άνθρωπο που τίμησε την πόλη με τα χέρια του.   Στην κεντρική πλατεία βρίσκονται δύο ψηφιδωτά που κάποτε έδιναν μία ευγένεια στον χώρο και έδειχναν ότι η Σπάρτη μπορεί να έχει και λεπτότητα και αισθητική. Τα δημιούργησε ο ΚΑΛΛΙΔΩΡΟΣ , ένας άνθρωπος που δεν ήταν απλώς τεχνίτης. Ήταν σοβαρός, μετρημένος, αξιοπρεπής και αγαπητός σε όλους όσοι τον γνώρισαν. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονταν φασαρία για να σε κερδίσουν. Η παρουσία του ήταν ήρεμη και καθαρή, και η δουλειά του κουβαλούσε την ίδια ποιότητα. Ως μόνιμος πελάτης στο καφενείο, μου μιλούσε πάντα ήρεμα, χωρίς πικρία, αλλά με την αγωνία του ανθρώπου που ξέρει τι θα γίνει πριν γίνει. Και δυστυχώς, έπεσε μέσα σε όλα. Είχε προειδοποιήσε...

Η Σπάρτη χαλάει τα υπάρχοντα και πηγαίνει προς τα πίσω!

Άλλες πόλεις κάνουν κάτι νέο που τις πάει μπροστά. Άλλες δεν κάνουν τίποτε και μένουν στάσιμες. Η Σπάρτη χαλάει τα υπάρχοντα και πηγαίνει προς τα πίσω!!! Κλασικό παράδειγμα αυτό που έγινε στην Παλαιολόγου, στο κέντρο της Σπάρτης.   (Βεβαίως το σχόλιο δεν αφορά την παρούσα δημοτική αρχή, η οποία κληρονόμησε ένα μεγάλο πρόβλημα και προσπάθησε, με ίδιες δυνάμεις, να κάνει ό,τι καλύτερο ήταν δυνατόν να γίνει.)   Μετά την αποπεράτωση των εργασιών στην Παλαιολόγου διαπιστώνει κανείς το μεγάλο τραύμα που έγινε στην καρδιά της πόλης. Κάθε παρέμβαση στη λειτουργικότητα μιας οδού, και μάλιστα κεντρικής, δεν μπορεί παρά να έχει 3 στόχους: Την καλύτερη εξυπηρέτησης των πεζών. Την καλύτερη εξυπηρέτηση των αυτοκινήτων Την καλύτερη εξυπηρέτηση ΚΑΙ των πεζών ΚΑΙ των αυτοκινήτων Στην ...

Η δηλώσεις που σαλπίζουν και ανασταίνουν ένα μιλιταρισμό, που κακώς είχαμε νομίσει ότι είχε μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας

Δεν μπορώ να μαντέψω τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους αυτοί που λένε, ότι πρέπει να συνηθίσουμε στα φέρετρα με τους νέους μας μέσα και τις σημαίες από πάνω. Και μόνο που ακούγεται αυτή η κουβέντα, η ανατριχίλα κυριεύει ολόκληρο το σώμα. Μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι αλλάζουμε εποχή και πηγαίνουμε σε ένα σκοτεινό και ίσως εφιαλτικό μέλλον, αναπηδόντας από τη θέση μας ανήσυχοι. Γνωστό στους πάντες ότι οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν ποτέ. Στην "πολιτισμένη" και καλομαθημένη μόνο Ευρώπη είχαν σταματήσει. Υπήρξε βέβαια ο πόλεμος για τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τώρα ζούμε και τον εφιάλτη της Ουκρανίας. Στην Ασία και στην Αφρική δεν σταμάτησαν ποτέ, ογδόντα πέντε εστίες πολέμου. Εκατό βουρδουλίες στα πισινά του άλλου δεν είναι τίποτε, αλλά μισή στα δικά μας είναι μια τραγωδία, όπως μ...

Η Πόλη Γίνεται Μεγαλύτερη, Όσο Μεγαλύτερο, Είναι το Όραμά Της

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΧΑΡΑΖΑΝ ΜΑΡΜΑΡΑ.ΕΜΕΙΣ ΧΑΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ; Ένα μνημείο δεν είναι στολίδι, είναι μήνυμα. Και μια πόλη που εκπέμπει μήνυμα, αλλάζει. Αμέσως, Οριστικά και Βαθιά. Με λίγα στοχευμένα έργα και τολμηρές παρεμβάσεις, η πόλη μπορεί να μεταμορφωθεί μέσα σε μία νύχτα. Η ιστορία υπάρχει , μένει μόνο η βούληση να την αναδείξουμε. ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, κύριοι της Δημοτικής Αρχής και εσείς, πολίτες της Σπάρτης, μια εικόνα που σήμερα μοιάζει σχεδόν απίστευτη, αλλά θα μπορούσε να γίνει η νέα πραγματικότητα της πόλης μας. Φανταστείτε αυτά τα μνημειακά σιντριβάνια , με τις μορφές των ηρώων, των Θεών και των μυθικών προσώπων της Λακεδαίμονος, να κοσμούν καίρια σημεία της πόλης. Ένα δεξιά και ένα αριστερά από το Δημαρχείο, ή απέναντι αυτού στους κήπους  της πλατ...

Η ακρίβεια είναι ταξικός μηχανισμός και μηχανισμός κοινωνικής χειραγώγησης

Πίσω από την Κρίση της Καθημερινότητας υπάρχει πολιτική ευθύνη. Ας μιλήσουμε καθαρά. Η ακρίβεια που ζούμε δεν είναι “παγκόσμιο φαινόμενο” όπως συχνά ακούμε. Είναι πολιτικό αποτέλεσμα. Είναι το προϊόν ενός μοντέλου που αφήνει την αγορά να λειτουργεί ανεξέλεγκτα, που μετατρέπει βασικά αγαθά σε πεδίο κερδοσκοπίας που επιτρέπει σε λίγες εταιρείες να καθορίζουν το κόστος ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, συσχετισμών δύναμης και ενός οικονομικού μοντέλου που λειτουργεί προς όφελος των λίγων εις βάρος των πολλών.   Όταν τα σούπερ μάρκετ εμφανίζουν υπερκέρδη, όταν η ενέργεια πωλείται σε τιμές που δεν δικαιολογούνται από το κόστος παραγωγής, όταν η στέγη γίνεται απλησίαστη και οι νέοι ζουν σε αδυναμία αυτονομίας, αυτό δεν είναι “συγκυρία”. Είνα...

Η προτομή αυτή δεν έρχεται για να διχάσει, αλλά για να ενώσει. Ο Καρβούνης δεν τιμάται επειδή ήταν αριστερός, αλλά για την αυτοθυσία του. Δεν πρόκειται για μνημείο του ΚΚΕ.

Δύο αριθμοί που, δυστυχώς, για κάποιους συμπολίτες μας αποτελούν αντιδιαμετρικές μονάδες μέτρησης πατριωτισμού. Θεωρώ πως στο πρόσωπο του Καρβούνη οι δύο αυτοί αριθμοί βρίσκονται σε αρμονία. Για αυτό άλλωστε και τιμάται. Η προτομή αυτή δεν έρχεται για να διχάσει, αλλά για να ενώσει. Ο Καρβούνης δεν τιμάται επειδή ήταν αριστερός, αλλά για την αυτοθυσία του. Δεν πρόκειται για μνημείο του ΚΚΕ. Άλλωστε ούτε εγώ είμαι κομμουνιστής, ούτε βέβαια και η Δημοτική Αρχή του Πέτρου Δούκα που αποδέχθηκε τη δωρεά μου και γνωμοδότησε για την επιγραφή της. Είναι γεγονός όμως ότι ο Καρβούνης ανήκε στη νομαρχιακή επιτροπή του ΕΑΜ (πράγμα που άλλωστε αποτέλεσε βασικό κίνητρο για τη σύλληψη του) και πολύ ορθά το Δημοτικό Συμβούλιο στις 20/09/2023 αποφάσισε μεταξύ άλλων να αναγράφεται και αυτό στη στήλη, σε...

...δεν είναι ένα κομματικό μνημείο, αλλά είναι ένα δημοτικό μνημείο και μάλιστα ευρισκόμενο σε περίοπτη θέση, που καλείται να ενώνει, να είναι σημείο αναφοράς για όλους τους Σπαρτιάτες, για όλους τούς Λάκωνες, όχι μόνο για εκείνους που ταυτίζονται ή συμπαθούν το ΕΑΜ

Στην μοναδική, δική μας, δημόσια, γραπτή τοποθέτηση μάλλον δεν έγινε κατανοητό ότι δεν αμφισβητήσαμε την παρουσία τού γιατρού Εθνομάρτυρα Χρήστου Καρβούνη στην Επιτροπή του ΕΑΜ Λακωνίας, το έτος 1943. ...Άλλο γράψαμε κι αλλού σταθήκαμε: ότι το ΕΑΜ -...ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, η ΟΠΛΑ...- εκτός από την πρώιμη, ενωτική, εθνικοαπελευθερωτική του «ταυτότητα», η οποία προφανώς είχε συγ-κινήσει Και τον Καρβούνη, είχε και συνέχεια στην... αντιστασιακή του δράση, με Εγκλήματα Κατά Ελλήνων που δεν τα χωράει νους Ανθρώπου (βλέπετε τα κοντινά μας: Τρύπα τού Ταράτσα - Μολάοι, Δεκέμβριος 1943, Μελιγαλάς, Σεπτέμβριος 1944 κλπ, κλπ, Παντού στην Ελλάδα...) και την αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι πίσω από αυτές τις οργανώσεις / βιτρίνα υπήρξε -και αποκαλύφθηκε έκτοτε-, το ΚΚΕ και η παντί τρόπω προσπάθειά του να καταλ...

Πρώτη φορά είδαμε μια κυβέρνηση όπου ο «βασιλιάς» πολεμούσε για τα στρατιωτάκια του κι όχι το αντίστροφο. Μια ανορθόδοξη γενναιότητα που, αντί να τιμηθεί, συχνά χλευάστηκε.

Τις τελευταίες μέρες πάρα πολύ προσπαθούν να διαβάσουν «πίσω από τον τοίχο» τα γραφόμενα του πρώην πρωθυπουργού. Δημοσιογραφικές επιτυχίες, ασφαλιστικά μέτρα, αναλύσεις, αντιπαραθέσεις,  ύψωσαν το ενδιαφέρον κατακόρυφα. Οι προπωλήσεις της πρώτης εκδόσεις ξεπέρασαν ακόμη και τις πιο φιλόδοξες προβλέψεις. Το ενδιαφέρον αμείωτο. Αυτός ήταν άραγε ο στόχος του Αλέξη Τσίπρα να γίνει το βιβλίο του μπεστ σελλερ; Όχι βέβαια, αυτό το βιβλίο είναι μοιραίο να κουβαλάει ένα διπλό στόχο και μια παγίδα που μπορεί να ανοίξει ξανά παλιές πληγές όπως τον ζήσαμε στα χρόνια της διακυβέρνησης του, Ο Τσίπρας, είχε μια ιδιότυπη εμμονή με το να μπαίνει μπροστά. Δεν φορούσε πανοπλία· στεκόταν με το στήθος γυμνό στις καταιγίδες, παίρνοντας πάνω του όλες τις σφαίρες. Δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από υπουργούς, δ...

Είναι αυτός θεσμικός τρόπος αντιμετώπισης ενός προέδρου επιστημονικού φορέα και ενός ενεργού πολίτη;

Η συζήτηση στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο (12/11/2025), σχετικά με την έγκριση απευθείας αγοράς του ρυμοτομούμενου ακινήτου για τη διάνοιξη της οδού Θερμοπυλών, ανέδειξε μια εικόνα που δεν τιμά ούτε τη δημοτική αρχή ούτε τον τρόπο λήψης αποφάσεων στον Δήμο Σπάρτης. Αντιφάσεις μεταξύ αντιδημάρχων και υπηρεσιών, αλληλομεταφορά ευθυνών, έλλειψη καθαρών απαντήσεων, ασάφειες και μια συνολική προχειρότητα στη διαχείριση ενός σοβαρού ζητήματος προκαλούν εύλογα ερωτήματα: Γιατί οι διαδικασίες αλλάζουν από συνεδρίαση σε συνεδρίαση; Ποιος έχει την ευθύνη; Για ποιο λόγο το θέμα επανέρχεται ξανά και ξανά, παρά τις δύο αρνητικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου; Με ποια αρμοδιότητα η Δημοτική Επιτροπή, παρά τις απορριπτικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, ανέθεσε εκτίμηση σε εμπειρογνώμονα...

Στη Σπάρτη Αξίζει ένα Άγαλμα που να την Εκπροσωπεί με Περηφάνια

Τι άγαλμα δεσπόζει σήμερα στην κεντρική πλατεία της Σπάρτης; Και τι άγαλμα θα έπρεπε να υπάρχει εκεί, αντάξιο της ιστορίας και του ονόματός της; Αυτό που ήδη υπάρχει η ένα από αυτά που παρουσιάζονται στις φωτογραφίες; Η πλατεία είναι η καρδιά της πόλης. Εκεί χτυπά ο παλμός και το βλέμμα κάθε επισκέπτη. Το κέντρο μιας πόλης δείχνει το ποια είναι, και το άγαλμα που στέκει εκεί πρέπει να την εκπροσωπεί με τιμή και σεβασμό. Τα υπόλοιπα ας τοποθετηθούν σε πολύ κεντρικά σημεία της πόλης. Η Σπάρτη πρέπει να μετατραπεί σε ανοιχτό μουσείο πολιτισμού και ιστορίας σε όλο της το εύρος, στα μήκη και τα πλάτη,. Να αναδεικνύει την ιστορία της, να δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να περπατά μέσα στο παρελθόν, να αγγίζει, να νιώθει, να ζει τον πολιτισμό και το μεγαλείο της. Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ αφιερών...

Μακάρι, οι δύο πολιτικοί άντρες να μην καμφθούν από τη λυσσαλέα συστηματική επίθεση που γίνεται εναντίον τους και να μην υπαναχωρήσουν από τα ελπιδοφόρα πολιτικά τους σχέδια

Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι ενδείξεις για την  επιστροφή των τέως πρωθυπουργών Αλέξη Τσίπρα και Αντώνη Σαμαρά στην πολιτική ζωή του τόπου με την ίδρυση νέων κομματικών σχηματισμών. Είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος αντίδρασης κομματικών στελεχών, δημοσιογραφίσκων και άλλων ποδηγετών της κοινής γνώμης, που έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως «χαμένη υπόθεση» την ενδεχόμενη επιστροφή των δύο πολιτικών προσωπικοτήτων. Κι όμως είναι ολοφάνερο ότι στα συντεταγμένα κομματικά στρατόπεδα έχει δημιουργηθεί αναστάτωση και πανικός, αφού με την ίδρυση των νέων κομματικών σχημάτων ανατρέπεται εκ θεμελίων το διαμορφωμένο κομματικό σκηνικό στο χώρο της κεντροαριστεράς από τον Τσίπρα και στο χώρο της κεντροδεξιάς από τον Σαμαρά. Μπορεί κάποιοι να μη συμφωνούν με τις απόψεις και τις κινήσεις των δύο πο...

Ο Σπόρος της Ελπίδας, ο Σπόρος του Λόγου και το Άγονο Έδαφος

Ένας λόγος αληθινός φτάνει εκεί που δεν φτάνουν χίλιες σιωπές φοβισμένες. Με σταματούν στον δρόμο και ρωτούν: «Γιατί γράφεις; Τι περιμένεις; Μία συμφωνείς, μία διαφωνείς. Μία επαινείς, μία καυτηριάζεις. Δεν σε ακούει κανείς, δεν αλλάζει τίποτα.  Γιατί εκτίθεσαι δημόσια, αφού βλέπεις πως κανείς δεν μιλάει, και όλοι αρκούνται να γκρινιάζουν κρυφά στις παρέες τους. Ποιος είναι πίσω σου;» Η απάντηση είναι μία: Κανείς δεν είναι πίσω μου. Ούτε κόμμα, ούτε παράταξη, ούτε συμφέρον, ούτε σκοπιμότητα. Πίσω μου στέκει μόνο η αλήθεια που νιώθω και η αγάπη  για τον τόπο μου. Έχω πλέον πολύ ελεύθερο χρόνο. Σκέφτομαι προβληματίζομαι και  καταγράφω τις σκέψεις μου. Ίσως να έχουν δίκιο, αν δεχτούμε να σιωπήσουμε. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει όταν όλοι παραιτούνται, όταν ο λόγος σωπαίνει, όταν ...

Αν θέλουμε πραγματικά ένα σύγχρονο σχολείο, πρέπει να ξαναφέρουμε στο επίκεντρο τον άνθρωπο: τον μαθητή και τον δάσκαλο

Τα τελευταία χρόνια, μετά τα μνημόνια, ο χώρος της εκπαίδευσης βιώνει μια πρωτοφανή «ψηφιακή καταιγίδα». Αυτό που ζούμε σήμερα στα σχολεία ούτε σε σενάριο της επιστημονικής φαντασίας δεν θα μπορούσε να σταθεί. Έξω από το  δημόσιο σχολείο διαμορφώνεται από πολλούς αλλά κυρίως από τα ΜΜΕ και τους «απαίδευτους» δημοσιογραφικούς παπαγάλου μια εικόνα επιφανειακής  μπαχαλοποίης στην απεγνωσμένη προσπάθεια να το αποδημήσουν, το σχολείο. Εύκολος στόχος ο εκπαιδευτικός. Θέλω εδώ λοιπόν να παρουσιάσω αυτό που σήμερα συμβαίνει σε εμάς τους εκπαιδευτικούς  και στη λειτουργεία του σχολείου για να έχουν οι γονείς και οι πολίτες μια εικόνα σφαιρικότερη. Οι εκπαιδευτικοί –και ιδιαίτερα οι διευθυντές και υποδιευθυντές των σχολικών μονάδων– βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο κύκλο συμπλήρωσ...

Είναι προφανές ότι η απόφαση αυτή δεν υπηρετεί την ανάπτυξη της Πελοποννήσου αλλά αλλότρια συμφέροντα της γνωστής… παρέας του Μεγάρου Μαξίμου

Η απόφαση της Κυβέρνησης και του Υπουργείου Περιβάλλοντος να αναθέσει στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) μελέτη, προϋπολογισμού περίπου 5.000.000€ για τη μετατροπή της ιστορικής σιδηροδρομικής γραμμής Μέγαρα - Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα σε ποδηλατόδρομο αποτελεί ύψιστη προσβολή προς την Αυτοδιοίκηση και τους Πελοποννήσιους  πολίτες. Είναι προφανές ότι η απόφαση αυτή δεν υπηρετεί την ανάπτυξη της Πελοποννήσου αλλά αλλότρια συμφέροντα της γνωστής… παρέας του Μεγάρου Μαξίμου! Στην πρόσφατη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου συζητήθηκε το θέμα (με μεγάλη καθυστέρηση βέβαια) μετά από πρόταση των παρατάξεων της Αντιπολίτευσης. Ο πρ. Περιφερειάρχης και επικεφαλής της «Νέας Πελοποννήσου» κ. Πέτρος Τατούλης χαρακτήρισε την απόφαση αυτή ως εχθρική επίθεση εναντίον των πολιτών της...

Καθημερινά διαστρεβλώνουν την εικόνα της πραγματικότητας που βιώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά, σε ποσοστό τουλάχιστον 70%

Ξέρουν πολύ καλά ότι η καρτελοποίηση  της ελληνικής πραγματικής οικονομίας την καταστρέφει, την ποτίζουν δηλητήριο, αλλά αδίστακτα συνεχίζουν, να το κάνουν. Συνεχίζουν ξαδιάντροπα τις δηλώσεις για την ονομαστική αύξηση των εισοδημάτων. Συνειδητά παραμυθιάζουν τους πολίτες. Γνωρίζουν ότι αυτή η αύξηση «καταπίνεται» από την αισχροκέρδεια που έχουν επιβάλει τα καρτέλ η οποία διαρκώς φουσκώνει από τον Ιούλιο 2021 και από τη φορομπηχτική πολιτική που αρνείται να τιμαριθμοποιήσει τις φορολογικές κλίμακες. «Η αύξηση των εισοδημάτων δίνει περαιτέρω ώθηση στην ανάπτυξη, η οποία αναμένεται να διαμορφωθεί από 2,2% φέτος σε 2,4% το 2026, ενώ ο πληθωρισμός και η ανεργία θα συνεχίσουν να μειώνονται» είπε ο υπουργός Κυριάκος Πιερρακάκης κατά την παρουσίαση του προσχεδίου του προϋπολογισμού. Είναι η δ...

Αν μια πόλη δεν επενδύει στον πολιτισμό της, επενδύει στην παρακμή της…

Η Σπάρτη είχε την Παρασκευή στις 17/10 την εξαιρετική τιμή να φιλοξενήσει έναν σπουδαίο επιστήμονα και άνθρωπο, τον παιδοψυχίατρο και ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Καραγιάννη , στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου «Κρυμμένη Ψυχική Ομορφιά» , στο Πνευματικό Κέντρο «Ευάγγελος Φιλιππόπουλος». Μια εκδήλωση ουσιαστική, με πολιτιστικό και πνευματικό βάθος, που τίμησε τις αξίες του πολιτισμού με την πλήρη έννοια του όρου, μέσα από διάλογο, συγκίνηση, στοχασμό και ενίσχυση της συλλογικής μας ανάγκης για ψυχική καλλιέργεια. Διότι πολιτισμός δεν είναι μόνο η τέχνη και οι θεσμοί. Είναι και οι τρόποι με τους οποίους μια κοινωνία σκέφτεται, εκφράζεται, συζητά, δημιουργεί και εξελίσσεται πνευματικά και ηθικά. Ο λόγος του κ. Καραγιάννη, οι βιωματικές του αναφορές, καθώς και οι παρεμβάσεις των ψυχοθεραπευτρ...

Ή ταν ή επί τας: Από τη Σπαρτιάτισσα μάνα στη Σπάρτη του σήμερα

Η ρήση που έγινε αιώνιο σύμβολο θάρρους, τιμής και καθήκοντος  και όμως λείπει από την ίδια τη Σπάρτη. Η φράση «Ή ΤΑΝ  Ή ΕΠΙ ΤΑΣ»  δεν είναι απλώς πολεμική ιαχή ή ένα ιστορικό απόφθεγμα. Είναι στάση ζωής, κώδικας αξιών και συμπύκνωση του Σπαρτιατικού ήθους. Η Σπαρτιάτισσα μάνα, δίνοντας την ασπίδα στον γιό της, δεν του ζητούσε απλώς να νικήσει ή να πεθάνει. Του υπενθύμιζε ότι η τιμή και η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και την κοινότητα είναι πάνω από το προσωπικό συμφέρον, τον φόβο ή τη δειλία. Το «Ή ΤΑΝ  Ή ΕΠΙ ΤΑΣ»  εκφράζει τη συνειδητή επιλογή της αξιοπρέπειας. Δεν αφορά μόνο τον πόλεμο, αφορά κάθε στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να πράξει το σωστό, ακόμη κι αν αυτό έχει κόστος. Σημαίνει να δίνεις τη μάχη σου με αλήθεια, πίστη και συνέπεια, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς δικαιολογ...

Στους σύγχρονους σιδηρόδρομους τα χαρακτηριστικά είναι ακριβώς διαφορετικά...

Η επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής γραμμής Πελοποννήσου έρχεται ξανά στο προσκήνιο, τώρα μάλιστα πιο δυνατά μετά την μελέτη του ΤΕΕ για λειτουργία ποδηλατόδρομου (έτσι την είδε κάποια φαεινή και πολύ… προχώ ιδέα). Η «πάλη των γραμμών» ξανά μπροστά λοιπόν σαν την κρίσιμη διελκυστίνδα προσφοράς και αντιπροσφοράς, αλήθειας και ψέματος.   Η κατανόηση του μείζονος πραγματικά ζητήματος της σιδηροδρομικού δικτύου στην Πελοπόννησο στη γραμμή Κόρινθος - Άργος - Τρίπολη - Καλαμάτα, αξίζει μια σύντομη αναφορά στους λόγους για τους οποίους έκλεισε το 2011. Πρώτα ήταν το λειτουργικό έλλειμμα του, το οποίο ανερχόταν στο ποσό των 2 εκατομμυρίων ευρώ σε μηνιαία βάση για να έχουμε κατά νου περί τίνος πρόκειται. Σημειωτέον από το 2ο ΚΠΣ είχαν δαπανηθεί περίπου 75 εκατομμύρια ευρώ για την συντήρη...

«Οι ζωγραφικοί πίνακες έχουν μια δική τους ζωή, που πηγάζει από την ψυχή του καλλιτέχνη»

   Η Καλλιρόη Χρόνη είναι, πλέον, μια κορυφαία και αναγνωρισμένη ζωγράφος της νέας γενιάς, μια Σπαρτιατοπούλα, που με την καταξίωσή της στον χώρο της Τέχνης, τιμά ιδιαιτέρως τη Σπάρτη μας.    Πρόσφατα, η βραβευμένη εβδομαδιαία εφημερίδα Athens Voice (τεύχος 971, 1 Οκτωβρίου 2025), με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των ζώων, επέλεξε για το εξώφυλλό της έναν πίνακα της Καλλιρόης Χρόνη, γεγονός που αποτελεί μιαν ιδιαίτερη καλλιτεχνική αναγνώριση και διάκριση, αφού η εφημερίδα, από την έκδοσή της (2003) έως ΚΑΙ σήμερα, φιλοξενεί στο εξώφυλλό της έργα τέχνης διάσημων Ελλήνων και ξένων δημιουργών. Σύμφωνα με το λιτό και σεμνό βιογραφικό της ζωγράφου:   «Η Καλλιρόη Χρόνη γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1957. Μετά το πέρας των σπουδών της στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίο...

«Η… απόδραση των «ΣΥΡΙΖΑίων» από τον ΣΥΡΙΖΑ»

Ο Τσίπρας ήταν παντοδύναμος και αδιαμφισβήτητος πρόεδρος, στο, αρχηγικού τύπου, κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), όπου βρέθηκε χάρη στο «δαχτυλίδι» του αρχηγού, το οποίο του έδωσε ο Αλαβάνος, πριν από 17 χρόνια. Ελέω μνημονίων, πήρε την εξουσία, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, καταβαράθρωσε την υπόληψη της δημοκρατικής αριστεράς,  υποθήκευσε τους αγώνες χιλιάδων ιδεολόγων αριστερών αγωνιστών, τα έκανε όλα μαντάρα ως πρωθυπουργός, υπέγραψε ένα ακόμα μνημόνιο εκεί που θα ’σχιζε τα παλιά, έχασε 6 φορές από τον Μητσοτάκη, παραιτήθηκε «εις ένδειξιν», δήθεν, «πολιτικής ευθιξίας», άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για το κόμμα που τον ανέδειξε, οδηγώντας το σε διάλυση, παρέμεινε στη βουλή ως άφωνος και αμέτοχος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και… όταν «του ήρθε η επιφοίτηση»,  την κοπάνησε (κατά το κοινώς λεγόμενον)...

Η πόλη είναι απλωμένη, αλλά όχι με τρόπο που να ευνοεί την ομορφιά

Ο Παναγιώτης Παπανικολάου δημοσιογράφος και διευθυντής του έγκριτου ιστότοπου Athensmagazine.gr δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Αρνείσαι να μείνεις: Ποιες είναι οι 10 πιο άσχημες πόλεις της Ελλάδας και γιατί» όπου με σοβαρή επιχειρηματολογία καταγράφει τις, κατά την γνώμη του, δέκα πιο άσχημες πόλεις της χώρας μας. Η λίστα, με αντίστροφη σειρά, από την λιγότερο άσχημη έως την πλέον άσχημη, είναι η ακόλουθη: 10. Λαμία: Η πόλη-σταθμός με τα πολλά περίπτερα 9. Τρίπολη: Η πρωτεύουσα του… λιτού desing 8. Κόρινθος: Η πόλη των… στρογγυλών κόμβων (και όχι μόνο) 7. Κατερίνη: Η πόλη του… καλύτερα να πας στο βουνό 6. Θήβα: Η πόλη που ξέχασε τους Επτά Πύργους της 5. Σπάρτη: Η πόλη που ξέχασε την αρχαία της δόξα 4. Πύργος: Η πρωτεύουσα της… «αλλού για αλλού» αισθητικής 3. Αγρίνιο: Η πό...

Από το Μολών Λαβέ του Λεωνίδα στο «ΟΧΙ» του 1940 | Δυο Λέξεις που Έγιναν Σύμβολο Ανδρείας, Τιμής και Ευψυχίας

Η φράση «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» δεν είναι απλώς δύο λέξεις χαραγμένες στην πέτρα. Είναι κραυγή ψυχής, κάλεσμα ελευθερίας, στάση ζωής. Είναι το «ΟΧΙ» του Λεωνίδα απέναντι στην υποταγή, το «ΝΑΙ» στην τιμή, στην ευθύνη και στην αυταπάρνηση. Στις Θερμοπύλες, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας δεν υπερασπίστηκε απλώς μια πύλη γης. Υπερασπίστηκε το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει ελεύθερος, να επιλέγει την αξιοπρέπεια αντί του φόβου, να στέκεται όρθιος ακόμη κι όταν γνωρίζει πως θα πέσει. Αιώνες αργότερα, το ίδιο πνεύμα ξαναζωντάνεψε το 1940, όταν η Ελλάδα, μικρή μα περήφανη, είπε το δικό της «ΟΧΙ». Ήταν το ίδιο αίμα, η ίδια ψυχή, η ίδια πίστη που ξύπνησε και αντήχησε ξανά από τα βουνά της Πίνδου ως τα βάθη της ιστορίας. Το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του Λεωνίδα έγινε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού. Ήταν το ίδιο ...

Σπαρτιατικό Ήθος: λιτότητα στα λόγια, πληρότητα στο πνεύμα, αλήθεια στη στάση

Ο Λυκούργος, ο θρυλικός νομοθέτης (9ος ή 8ος αι. π.Χ.), θεωρείται ο πατέρας του Σπαρτιατικού ήθους. Ο Πλούταρχος γράφει πως ο Λυκούργος «εποίησε την πόλιν ολόκληρον παιδευτήριον αρετής» δηλαδή έκανε όλη την πόλη ένα σχολείο αρετής. Χωρίς Σπαρτιατικό Ήθος, Άλκη και Ευψυχία, χάνεται η ουσία του να είσαι Σπαρτιάτης. Το Σπαρτιατικό ήθος δεν είναι απλώς μια φράση ή ένα κομμάτι του παρελθόντος. Είναι τρόπος σκέψης και στάσης ζωής. Είναι η πειθαρχία, η ευψυχία, το μέτρο, η λιτότητα των λόγων και η καθαρότητα της ψυχής. Να ενεργείς πάντοτε με πολιτισμένο τρόπο, με σεβασμό, αξιοπρέπεια και ήθος. Μακριά από ύβρεις, ακρότητες και άγονες αντιπαραθέσεις, αυτά δεν ταιριάζουν σε άνθρωπο με Σπαρτιατική παιδεία. Αυτά τα λόγια αποκτούν σήμερα ακόμη μεγαλύτερη αξία. Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν...

Σεβασμός είναι η κυβέρνηση να μη διαχωρίζει τους πολίτες σε ημέτερους και αντιπάλους, φροντίζοντας μόνο για τα δικά της παιδιά

Στον κ. Πρωθυπουργό ή στους επικοινωνιολόγους σύμβουλούς του πρέπει να αναγνωρίσουμε την ικανότητα να παίζουν με τις λέξεις, να δημιουργούν εντυπώσεις, να διαστρέφουν και να εκμεταλλεύονται καταστάσεις, να κινούνται με βάση τα δημοσκοπικά ευρήματα και όχι την πραγματική πολιτική, Έτσι και πρόσφατα, αφού έπαιξαν με τη ζωή του δυστυχούς πατέρα Πάνου Ρούτσι, εξαναγκάζοντάς τον να προχωρήσει σε απεργία πείνας 23 ημερών, αρνούμενοι να δώσουν άδεια εκταφής και ιατροδικαστικών εξετάσεων στη σορό του γιου του Ντένις, που χάθηκε στην εγκληματική τραγωδία των Τεμπών, συναίνεσαν τελικά εκόντες άκοντες, καθώς η κοινωνία ξεσηκώθηκε και στήριξε το δίκαιο αίτημα του πατέρα, αλλά σχεδόν ταυτόχρονα εξήγγειλαν μέτρα δήθεν σεβασμού του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, τα οποία υπονοούν και το σβήσιμο των...

Όσο η κεντροαριστερά αποπολιτικοποιείται και προσχωρεί στην αντίληψη ότι οι ευνοϊκοί γι’ αυτήν συσχετισμού διαμορφώνονται µε προσθέσεις και αριθμητικούς υπολογισμούς ψηφοφόρων τόσο θα συρρικνώνεται

Ο Αλέξης Τσίπρας, σίγουρα δεν είχε άλλο δρόμο εκτός από την παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα από την στιγμή που έχει την πρόθεση να φτιάξει δικό του κόμμα. Γιατί αλλιώς  δεν θα μπορούσε να την υπηρετήσει με καθαρό και μη κατακριτέο τρόπο, παραμένοντας μέλος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, ή κρατώντας την έδρα του σαν ανεξάρτητος βουλευτής. Επομένως αναμφισβήτητα  είναι μια τίμια κίνηση που υπηρετεί μια ξεκάθαρη πρόθεση. Όμως επειδή η πολιτική δεν είναι φιλοσοφία, αλλά πρακτική στρατηγική δηλαδή πολιτική μάχη , δεν τον βοηθάει με το να μην αποκαλύπτει τις αποφάσεις του. Συνεχίζει να ενισχύει το σύννεφο της ασάφειας. Δηλώνει ότι παραιτήθηκε από τα κοινοβουλευτικά προνόμια επειδή μέσα στην Βουλή δεν υπάρχουν περιθώρια για προοδευτική αντιπολίτευση. Και επειδή η αντιπολίτευση «δείχνει συμφιλιωμένη με...

Διότι ο σκυφτός Σπαρτιάτης δεν απεικονίζει απλώς έναν πολεμιστή της αρχαιότητας. Είναι ένας καθρέφτης. Μια σιωπηλή αντανάκλαση του σημερινού Σπαρτιάτη πολίτη

Στην καρδιά της πόλης μας, στην κεντρική πλατεία της σύγχρονης Σπάρτης, δεσπόζει -ή, πιο σωστά, γονατίζει- το άγαλμα ενός Σπαρτιάτη πολεμιστή. Δεν στέκει όρθιος, περήφανος και ακατάβλητος, όπως θα περίμενε κανείς. Είναι σκυφτός. Λυγισμένος. Έτοιμος να πέσει. Ένα έργο τέχνης που έχει πυροδοτήσει ποικίλες αντιδράσεις κατά καιρούς. Για κάποιους, αποτελεί μια βαθιά απόδοση της θυσίας και του ηρωισμού. Η ύστατη πράξη, η ηρωική πνοή πριν το τέλος. Για άλλους, μια προσβλητική εικόνα που δεν αρμόζει στην ιστορία και στον συμβολισμό της Σπάρτης. Όλες οι απόψεις είναι σεβαστές. Όμως, αξίζει να δούμε αυτό το άγαλμα και με μια διαφορετική ματιά. Όχι μόνο καλλιτεχνική, αλλά και συμβολική. Κοινωνική. Υπαρξιακή. Διότι ο σκυφτός Σπαρτιάτης δεν απεικονίζει απλώς έναν πολεμιστή της αρχαιότητας. Είναι ...

Σπάρτη… Από το γενναιότητα και το θάρρος του Λεωνίδα στη στασιμότητα του παρόντος. Άλκη και Ευψυχία. Οι χαμένες αρετές της σημερινής Σπάρτης

Ο Λυκούργος θεωρείται ο νομοθέτης της αρχαίας Σπάρτης που καθιέρωσε τον στρατιωτικό προσανατολισμό της σπαρτιατικής κοινωνίας σύμφωνα με χρησμό του Απόλλωνα από το μαντείο των Δελφών Στη Σπάρτη της αρχαιότητας, δύο λέξεις καθόριζαν την ουσία του Σπαρτιατικού ιδεώδους.  Άλκη και Ευψυχία. Η πρώτη, η Άλκη, συμβόλιζε τη δύναμη, τη σωματική και ψυχική αντοχή, τη μαχητικότητα που δεν λύγιζε μπροστά σε καμία δυσκολία. Η δεύτερη, η Ευψυχία, ήταν η ψυχική γενναιότητα. Το θάρρος, η πίστη στο καθήκον και η αξιοπρέπεια ακόμη και μπροστά στην ήττα ή τον θάνατο. Αυτές οι δύο αρετές αποτέλεσαν τον πυρήνα της Σπαρτιατικής αγωγής, τον λόγο που η Σπάρτη δεν έγραψε απλώς ιστορία, αλλά έγινε σύμβολο αιώνιο. Στη σημερινή Σπάρτη, δυστυχώς, αυτές οι έννοιες μοιάζουν να έχουν χαθεί. Η Άλκη έχει αντι...