Όταν σε μια περιοχή όπως ο Ασπρόπυργος ξεσπούν 460 πυρκαγιές μέσα σε δύο χρόνια, το να μιλάς για «ατυχία» είναι πολιτική απάτη

Αυτό που «οι αποδεκτοί δημοσιογράφοι» θα σπεύσουν να βαφτίσουν «ατυχές συμβάν» στον Ασπρόπυργο, είναι στην πραγματικότητα ένα κρυστάλλινο, υποδειγματικό εργοδοτικό έγκλημα. Δύο εργάτες κάνουν ηλεκτροσυγκόλληση δίπλα σε φιάλες υγραερίου. Γιατί; Διότι η ασφάλεια κοστίζει χρόνο και χρήμα, ενώ ο εργάτης αντικαθίσταται εύκολα και δωρεάν. Οι σπινθήρες φέρνουν την πρώτη ανάφλεξη. Και επειδή η νεοελληνική επιχειρηματικότητα λατρεύει το ρίσκο στις πλάτες των άλλων, δίπλα ακριβώς βρισκόταν σταθμευμένο ένα βυτιοφόρο – υποτίθεται άδειο, αλλά γεμάτο με τα εύφλεκτα υπολείμματα της απληστίας. Η δεύτερη έκρηξη ήταν απλώς η φυσική νομοτέλεια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Το αποτέλεσμα; Έντεκα τραυματίες, με τρεις συνανθρώπους μας διασωληνωμένους σε κρίσιμη κατάσταση. Ένας 41χρονος κι ένας 54χρονος π...

Ψυχή και δημιουργός ΟΛΗΣ αυτής της μουσικής πανδαισίας, ο άξιος και ακάματος Μαέστρος της Δημοτικής Φιλαρμονικής Σπάρτης Σαράντος Κανελλάκος

Για μια ακόμα φορά, η Φιλαρμονική Σπάρτης, μάγεψε το πολυάριθμο μουσικόφιλο κοινό, το οποίο γέμισε τις κερκίδες του Σαϊνοπουλείου Αμφιθεάτρου, το βράδυ της Τετάρτης, 8 Ιουλίου 2026. Μελωδίες και τραγούδια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ερμηνευμένα αριστοτεχνικά, με συναίσθημα και ευαισθησία, από την Φιλαρμονική μπάντα και τους υπέροχους τραγουδιστές (τα δικά μας παιδιά), την Έλενα Φουντά και τον Νίκο Βορίλα, ήδη από τις πρώτες νότες, έστησαν στο νου μας μια λευκή οθόνη και πάνω της ζωντάνεψαν τις ταινίες, τους ηθοποιούς και τους ερμηνευτές, με τους οποίους κάποτε χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε, αγαπήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, ελπίσαμε... ζήσαμε. Και στον μουσικό επίλογο, (όχι ως «τελευταίος» αλλά ως παντοτινά Πρώτος) ο Διονύσης Σαββόπουλος, σε μια σειρά χαρακτηριστικών τραγουδιών του, μ...

Για τον Αλέξη Τσίπρα οι αμέσως επόμενες εκλογές δεν φαίνεται να αποτελούν τον τελικό στόχο, αλλά έναν ενδιάμεσο σταθμό στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής

Η ρητορική ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί τον «βολικό αντίπαλο» του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδείχθηκε πολιτικά ατυχής για τους ίδιους τους εμπνευστές της. Όταν επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι ο μοναδικός πραγματικός αντίπαλος του πρωθυπουργού είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ενισχύεται στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι είναι και ο μόνος πολιτικός που διαθέτει τη δυναμική να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τον πρωθυπουργό. Υπό αυτές τις συνθήκες, τμήμα των πολιτών που επιθυμούν πολιτική αλλαγή ή εκφράζουν δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση ενδέχεται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή που μπορεί να διαμορφώσει όρους εναλλαγής στην εξουσία. Με τον τρόπο αυτό, ένα επιχείρημα που στόχευε στην αποδυν...

Πρέπει να αξιοποιηθεί η θέση της κυρίας Ζυγά που έχει το τιμόνι όλου του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Είτε αθόρυβα είτε με θόρυβο πρέπει η σχολή να επιστρέψει πίσω για λόγους που δεν θα αναφέρω γιατί είναι αυτονόητοι.

Η συμπατριώτισσά μας με καταγωγή από το Βλαχιώτη Λακωνίας κα Σοφία Ζυγά εξελέγη πρόσφατα νέα πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Αυτό δεν είναι έκπληξη καθώς ήταν η μοναδική υποψήφια και πέτυχε σχεδόν το απόλυτο λαμβάνοντας 10 ψήφους από τους 11 που ψήφισαν. Μάλιστα είναι και η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει αυτή τη θέση στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Της εκφράζω λοιπόν τα θερμά μου συγχαρητήρια. Όπως μάθαμε από το διαδίκτυο το μήνυμά της και το όραμά της περικλείεται στην εξής παράγραφο: «Τα περιφερειακά ΑΕΙ οφείλουν να αποδείξουν ότι η έδρα στην Περιφέρεια δεν αποτελεί εμπόδιο ακαδημαϊκής ποιότητας, αλλά πρόκληση για ισχυρή ερευνητική παρουσία, ουσιαστική σύνδεση με τοπικές και περιφερειακές ανάγκες, διεθνείς συνεργασίες που αντισταθμίζουν τη γεωγραφική απόσταση και ποιότητα...

Στοχασμοί πάνω στην επιλεκτική κρατική αμνησία και τη βιομηχανία των ενόχων

Η περίφημη σκηνή από τον «Μπακαλόγατο», τι θυμάστε πιστεύω, όπου ο θρυλικός Ζήκος ωρύεται «μαλώνεις ρε;» κι όταν ο Ρίζος του απαντά «μαλώνω», εκείνος γυρνάει έντρομος προς την υποτιθέμενη προστασία του φωνάζοντας «μην ακούς τι λέω, κράτα με», δεν είναι πια μια παλιά ασπρόμαυρη κωμωδία. Αν ζούσε σήμερα ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο κορυφαίος αυτός ανατομικός αναλυτής της ρωμέικης ψυχοσύνθεσης μέσω της φάρσας, θα έτριβε τα χέρια του. Είναι το επίσημο εγχειρίδιο άσκησης κυβερνητικής πολιτικής και κρατικής ασφάλειας σε αυτή τη γεμάτη εκπλήξεις γωνιά των Βαλκανίων. Μετά το αποτρόπαιο έγκλημα της Θεσσαλονίκης, η σημειολογία του εγχώριου παρακράτους ξεπέρασε κάθε όριο ανεκτικότητας. Παρακολουθούμε το γνωστό, θλιβερό υπερθέαμα, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να προβαίνουν σε...

Αλαβάνος: «Τέτοιοι άνθρωποι θα πρέπει να πάνε να γονατίσουν μπροστά σε έναν δεσπότη και να ζητήσουν συγγνώμη για αυτά που έχουν κάνει σε βάρος της Ελλάδας»

Ο Τσίπρας έγινε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ χάρη στο «δαχτυλίδι της διαδοχής»  που του δόθηκε. Έτσι καταγράφηκε στην πολιτική ιστορία η στρατηγική απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να προτείνει τον Αλέξη Τσίπρα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ΔΕΝ περιποιεί τιμή σε κανέναν πολιτικό να γίνεται αρχηγός με «δαχτυλίδι διαδοχής», αλλά ας το προσπεράσουμε, διότι κυρίαρχη σημασία έχει η κατοπινή άποψη εκείνου που έδωσε το δαχτυλίδι. Εν προκειμένω, ο μέντορας και πολιτικός πατέρας του Τσίπρα, ο Αλαβάνος, εμφανίζεται (και είναι) πλήρως απογοητευμένος από τον διάδοχο που επέλεξε και επέβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ, το 2008:   -Αναφερόμενος στο «δαχτυλίδι» που έδωσε στον Τσίπρα, ο Αλ. Αλαβάνος σημειώνει: «Να δεχθώ το δικό μου μέρος ευθύνης, με μια βεβιασμένη, επιπόλαιη κίνηση, για μια νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, την π...

«Ο Πρωθυπουργός άρχει, αλλά δεν ευθύνεται· ελπίζει, αλλά δεν γνωρίζει· υπόσχεται τα πάντα, αλλά δεν φταίει σε τίποτα»

Φαντάζεστε να ζούσε ο Μακιαβέλι στην σημερινή Ελλάδα; Δεν θα έγραφε ποτέ τον Ηγεμόνα. Θα αυτοκτονούσε καταπίνοντας το μελάνι του, ανίκανος να συλλάβει την ανώτερη μορφή πολιτικής σχιζοφρένειας που ευδοκιμεί στην πατρίδα μας. Διότι πώς να τιθασεύσεις με ορθολογική πολιτική θεωρία μια χώρα όπου ο ανώτατος άρχων της εκτελεστικής εξουσίας, ο άνθρωπος που κρατάει τα κλειδιά του εθνικού θησαυροφυλακίου, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, ο ρυθμιστής της αγοράς και των πεπρωμένων μας, μεταβάλλεται αιφνιδίως σε πλανόδιο ασκητή, ο οποίος απλώς «ελπίζει» να πέσει η τιμή της φέτας, του ελαιόλαδου και του ψωμιού και άλλων ειδών του νοικοκυριού, της ενέργειας και των καυσίμων; Το να ελπίζει ο πρωθυπουργός μιας χώρας για την ευημερία των πολιτών του, είναι σαν να ελπίζει ο χειρουργός, την ώρα που σου ανο...

Η Σπάρτη διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό ικανό να παράγει πολιτισμό με ποιότητα και διάρκεια. Αυτό που απουσιάζει είναι μια δημοτική αρχή που να μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτής της δυνατότητας

Ο πολιτισμός δεν αποτελεί επικοινωνιακό στολίδι ούτε ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων για φωτογραφίες και εντυπώσεις. Είναι θεσμικός πυλώνας κάθε πόλης και απαιτεί σοβαρό σχεδιασμό, συνέπεια και απόλυτο σεβασμό προς τους ανθρώπους και τους φορείς που τον υπηρετούν. Στη Σπάρτη, δυόμισι χρόνια μετά την ανάληψη της δημοτικής αρχής, το αποτέλεσμα στον πολιτισμό δεν είναι απλώς φτωχό. Είναι αποσπασματικό και χωρίς κατεύθυνση. Η απουσία ενιαίας στρατηγικής δεν φαίνεται μόνο στον σχεδιασμό, αλλά και στη συνολική εικόνα μιας διοίκησης που κινείται περισσότερο με τη λογική της διαχείρισης της στιγμής παρά με όρους στρατηγικού σχεδιασμού. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η αποδιοργάνωση πλέον δεν κρύβεται. Αντίθετα, αποτυπώνεται στις ίδιες τις σχέσεις του Δήμου με τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όταν φορεί...

Από το 1968 μέχρι σήμερα. Περιμένοντας το επόμενο μνημείο.

Η Τρίπολη τίμησε τον Κολοκοτρώνη. Η Σπάρτη ποιον περιμένει να τιμήσει; Στην Τρίπολη, η επανατοποθέτηση του ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα και παρουσία πολλών επισήμων. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκε και ο Δήμαρχος Σπάρτης, κύριος Βακαλόπουλος  τιμώντας μια σημαντική στιγμή για μια πόλη που γνωρίζει να αναδεικνύει τα σύμβολα και την ιστορική της μνήμη. Και εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα. Αν η Τρίπολη τιμά τον Κολοκοτρώνη, η Σπάρτη πότε θα τιμήσει ουσιαστικά τη δική της ιστορία; Πότε θα δούμε στην καρδιά της πόλης ένα νέο μνημείο αντάξιο του ονόματος της Σπάρτης. Ένα έργο που θα εμπνέει κατοίκους και επισκέπτες. Ένα άγαλμα, ένα σύμβολο, ένα τοπόσημο που θα υπενθυμίζει σε όλους ποια είναι αυτή η πόλη και ποια κληρονομιά κουβαλά. Ευτυχ...

Το παιδί ζει μια διπλή ζωή, το πρωί παριστάνει τον μαθητή σε ένα κτίριο που θυμίζει εγκαταλελειμμένη δημόσια υπηρεσία της δεκαετίας του ΄80, και το απόγευμα τρέχει να αγοράσει την ελπίδα της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο

Μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Τι παίρνει, τι αφήνει πίσω της.  Ας συνεννοηθούμε για να μη χανόμαστε στις μεταφράσεις. Στην Ελλάδα, τη χώρα που εφηύρε τα πάντα και δεν κατάλαβε τίποτα, έχουμε μια παράξενη εμμονή, βαφτίζουμε «πρόβλημα συμπεριφοράς» την κραυγή ενός ανθρώπου που πνίγεται. Και επειδή ως λαός έχουμε μια έμφυτη κλίση στον σαδισμό, αντί για σωσίβιο, του πετάμε μια εγκύκλιο περί πειθαρχίας και μια απειλή αποβολής. Έτσι, για να μάθει ο νεαρός να σέβεται τους θεσμούς που τον προορίζουν για το ράφι της ανεργίας ή για το «brain drain», αυτή την κομψή ονομασία της σύγχρονης προσφυγιάς των πτυχίων. Διαβάζω τα νούμερα του ΟΟΣΑ και της UNESCO και, ομολογουμένως, ζηλεύω. Όχι τα παιδιά, αλλά το θράσος μας. Είμαστε στην 7η χειρότερη θέση παγκοσμίως στην ικανοποίηση των μα...

Στα χρόνια που έρχονται οι συνέπειες θα είναι περισσότερες και πιο εμφανείς σε όλα τα επίπεδα. Μόνο που η κοινωνία μας δεν θα μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά, αφού επέτρεψε τον αυτοευνουχισμό της.

Όταν τολμά κάποιος να θίξει τέτοιου είδους θέματα όπως αυτό που θα μας απασχολήσει σήμερα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί: οπισθοδρομικός, συντηρητικός, ομοφοβικος, αντιφεμινιστής κ.ο.κ. Μια απλή ματιά, όμως, σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας στην εποχή της ελευθεριότητας, της χυδαιότητας, του ευτελισμού των αξιών και της καταβαράθρωσης των ιδανικών  που ζούμε μας οδηγούν αβίαστα σε ένα κοινό συμπέρασμα: όλα οφείλονται στην απαξίωση της παραδοσιακής οικογένειας που εφαρμόστηκε σε όλα τα επίπεδα τις τελευταίες δεκαετίες και τη διάλυσή της που επιχειρείται στην εποχή μας με την προσπάθεια να εξομοιωθεί με νέας μορφής οικογένειες όπου ο πατέρας και η μητέρα ανήκουν στο ίδιο φύλο, τα παιδιά χάνουν τα πρότυπά τους και συνηθίζουν στην ιδέα ότι άνδρας και γυναίκα δ...

Αν η ιστορική ανάλυση γίνεται με όρους οπαδικού καφενείου, τότε ας τους επιστρέψουμε το επιχείρημα, η δική τους παράταξη, ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η «ελεύθερη αγορά», τι ακριβώς προσέφεραν στην ανθρωπότητα;

Ας σοβαρευτούμε λίγο, αν και η εγχώρια πολιτική σκηνή δεν προσφέρεται για πολιτική ανάλυση αλλά για επείγουσα εισαγωγή στο Δρομοκαΐτειο. Διαβάζω ότι ο γνωστός τηλε-πασπαρτού και νυν Υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε πως δίνει «τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του» για τη «συντριβή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς». Αν ζούσε ο Ζακ Λακάν, θα του έστελνε λουλούδια. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικό λόγο, αλλά με την απόλυτη ενσάρκωση της ψυχαναλυτικής jouissance, την ηδονική απόλαυση του συμπτώματος. Ο Άδωνις δεν πολεμά την Αριστερά. Πολεμά ένα φάντασμα, έναν φαντασιακό εχθρό τον οποίο έχει απόλυτη ανάγκη για να υπάρξει ως πολιτικό υποκείμενο. Ο «πολεμιστής» χρειάζεται απεγνωσμένα το «τέρας». Είναι μια κλασική περίπτωση μετα-ψυχροπολεμικού αντικομουνισμού, όσο λιγότερο υπαρκτός ...

Κύριοι του SRARTAN RACE στο καλό και κάποτε στο επανιδείν!

Τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το μέλλον του Spartan Race στη Σπάρτη και το υψηλό οικονομικό κόστος που απαιτείται για να παραμείνει η διοργάνωση στην πόλη. Αναμφίβολα πρόκειται για μια σημαντική εκδήλωση που προβάλλει το όνομα της Σπάρτης σε ολόκληρο τον κόσμο και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες. Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει να δοθούν χρήματα για μια διοργάνωση. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μένει στη Σπάρτη όταν τα φώτα σβήσουν και οι επισκέπτες αναχωρήσουν. Ακόμη και αν βρεθούν τα χρήματα φέτος, τι θα συμβεί τα επόμενα χρόνια. Μπορεί ένας Δήμος να καλύπτει επ΄ αόριστον τόσο μεγάλα ποσά; Και ακόμη κι αν αυτό καταστεί εφικτό, ποια είναι η μόνιμη παρακαταθήκη που αφήνεται στην πόλη; Οι μεγάλες διοργανώσεις δεν παραμέ...

Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια

Μόλις πριν λίγο τελείωσε μία από τις ομορφότερες παρέες που έκανα ποτέ στην μέχρι τώρα ζωή μου.  Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια.  Επειδή ό,τι πιστεύω το πιστεύω χωρίς να αλλάζω το παραμικρό δηλαδή χωρίς να βάζω νερό στο κρασί μου και έχω και απόψεις οι οποίες είναι σταθερές και αδιαπραγμάτευτες που στη σύγχρονη εποχή θεωρούνται demonde με έχουνε πει τα πάντα.  Ακραίο, ρατσιστή, φασίστα, μισαλλόδοξο ορισμένοι με βρίζουν με λένε χίλια για δύο. Όμως αμφιβάλλω αν ένας από αυτούς θα καθότανε στο ίδιο παγκάκι με αυτούς τους κυρίους περίπου μία ώρα που έκατσα εγώ ώσπου φύγανε αυτοί για να πάνε σπίτι τους. Εγώ πάντως γού...

Γιατί ο λόγος του πολίτη, όταν δεν χάνεται στη σιωπή, έχει δύναμη. Μπορεί να γίνει σκέψη. Και η σκέψη, όταν καταγράφεται, μπορεί να γίνει αφορμή για διάλογο, προβληματισμό και αφύπνιση

Από τις πλατείες, τους δρόμους και τις απλές συναντήσεις, γεννιέται ο λόγος της πόλης. Λόγος χωρίς υστεροβουλία. Λόγος που ζητά να ακουστεί. Δεν γράφονται όλα τα κείμενα πίσω από ένα γραφείο. Δεν γεννιούνται όλα μέσα στη σιωπή ενός δωματίου, ούτε ξεκινούν πάντα από μια έτοιμη ιδέα. Πολλές φορές, ο πιο αληθινός λόγος γεννιέται στον δρόμο. Εκεί όπου συναντιούνται οι άνθρωποι, εκεί όπου ακούγονται τα παράπονα, οι απορίες, οι αγωνίες και οι σκέψεις για την πόλη. Εκεί, μέσα στην καθημερινότητα, πέφτει ο πρώτος σπόρος. Πολλά από τα κείμενα που γράφονται για τη Σπάρτη ξεκινούν από απλές συζητήσεις με συμπολίτες. Από μια κουβέντα στην πλατεία, από μια παρατήρηση σε ένα μαγαζί, από ένα σχόλιο στον δρόμο, από μια εικόνα που κάποιος βλέπει και δεν μπορεί να την προσπεράσει αδιάφορα. Μια φράση π...

Η κυβέρνηση σου λέει: «Εγώ σου έδωσα το υπερσύγχρονο ψηφιακό εργαλείο. Σου έδειξα τις τιμές. Από εδώ και πέρα, η ευθύνη είναι δική σου».

Ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη. Μια χώρα όπου η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας δεν μελετάται πλέον στα συγγράμματα του Μαρξ, του Κέινς ή του Φρίντμαν, αλλά στις σελίδες των κρατικών προϋπολογισμών και στα ψηφιακά ληξιαρχεία των νεοσύστατων εταιρειών πληροφορικής. Η κυβέρνηση του Μεγάλου Εκσυγχρονιστή, του Μητσοτάκη της σημειωτικής και του 112, χτύπησε ξανά. Το τέρας του πληθωρισμού, αυτό το ανήμερο θεριό που κατασπαράζει τους μισθούς των ιθαγενών, βρήκε επιτέλους τον δάσκαλό του. Όχι, μην περιμένετε ελέγχους στα καρτέλ, ούτε μείωση του ΦΠΑ, αυτά είναι αναχρονιστικές κομμουνιστικές ιδέες. Η λύση είναι μία, είναι οραματική και, πάνω απ΄ όλα, είναι ψηφιακή. Η πλατφόρμα «PosoKanei». Η Ντόρα θα το έλεγε «καταπληκτικό» και θα είχε δίκιο. Χρειαζόταν η προσωπική παρέμβαση του Κυριάκου Μητσο...

Ένας «ιερός κύκλος» προστασίας

Γύρω από τη Σπάρτη, σχηματίζοντας ένα νοητό τρίγωνο, βρίσκονται τρεις σπηλιές μετρίου μεγέθους: Πρόκειται για ομώνυμα σημεία δηλαδή θέσεις που φέρουν το ίδιο όνομα και φυσικά έχουν και την ίδια σημασία. Η πρώτη, με το όνομα « Τσακώνα », βρίσκεται στον δρόμο προς τη Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Η δεύτερη, με το όνομα « Σπηλιά της Ζαγάνας », εντοπίζεται πάνω από τον δημόσιο δρόμο, περίπου ένα χιλιόμετρο πριν από τη Ζαγάνα Η τρίτη αποτελεί την εκκλησία της Παναγίας της Ζαγούνας , ψηλά στον Ταΰγετο, πάνω από το Παρόρι Κατά την άποψή μου, πρόκειται για ομόρριζες ονομασίες, καθώς η ετυμολογία τους σχετίζεται με τη λέξη «διαγώνια» -όπως πράγματι είναι η γεωμετρία αυτών των σπηλαίων. Μάλιστα, σε παλαιότερο άρθρο μου, έχω αναλύσει την εξέλιξη της λέξης «διαγώνια» σε τζακώνα, τσακώνα ή ζακόνα...

Οι πολίτες σήμερα έγιναν εύπλαστοι και εύθραυστοι. Είναι επιθετικά εγωιστές επειδή είναι απελπισμένα μελαγχολικοί. Ζουν στην ψευδαίσθηση της καταναλωτικής ελευθερίας, διαλέγουν ελεύθερα μάρκα κινητού, την ίδια στιγμή που είναι οι πιο υπάκουοι υπήκοοι του συστήματος

Κάποτε, οι άνθρωποι πίστευαν στον Θεό, μετά πίστεψαν στην Επιστήμη, και στο ενδιάμεσο, μερικοί ρομαντικοί-όπως η αφεντιά μου για ένα διάστημα- πίστεψαν στο Κόμμα. Παρακολουθώ τις ομιλίες της ηγεσίας του Περισσού και σας εξομολογούμαι, με πιάνει μια γλυκιά, σχεδόν εφηβική νοσταλγία. Τι όμορφες που ήταν οι παλιές βεβαιότητες! Μία εργατική τάξη με καθαρά χέρια και μουντζουρωμένα πρόσωπα, ένα Κόμμα-οδηγητής, και μία παντοδύναμη Θεωρία που εξηγούσε τα πάντα: από την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέχρι το γιατί ξίνισε το γάλα στο ψυγείο. Ένα έτοιμο, λυμένο παζλ για μεγάλους που αρνούνται να μεγαλώσουν. Μόνο που, φευ, η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να μην διαβάζει τα κομματικά εγχειρίδια. Ο καπιταλισμός, αυτό το δαιμόνιο σύστημα που ανανεώνεται καταβροχθίζοντας τις ίδιες του τις...

Η αναφορά του κ. Μητσοτάκη στην αποχώρησή του μετά από μια ενδεχόμενη τρίτη θητεία δεν επηρεάζει μόνο τη Νέα Δημοκρατία. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταλύτης εξελίξεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, επιταχύνοντας διεργασίες διαδοχής

Η δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «αν με εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός για μια τρίτη τετραετία, δεν πρόκειται να υπάρξει τέταρτη» αποτελεί μια ιδιαίτερα ευφυή πολιτική κίνηση, η οποία δημιουργεί νέες ισορροπίες και αναταράξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ουσιαστικά, ο κ. Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα ότι στις μεθεπόμενες εκλογές δεν θα είναι ο ίδιος υποψήφιος πρωθυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα έχει νέο αρχηγό, είτε αυτός είναι ο κ. Δένδιας, είτε ο κ. Γεωργιάδης, είτε ο κ. Χατζηδάκης, είτε ο κ. Πιερρακάκης, είτε κάποιο άλλο κορυφαίο στέλεχος. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η προοπτική ενός νέου αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία, ο οποίος ενδεχομένως να θεωρείται πιο αντιμετωπίσιμος από τον σημερινό πρωθυπουργό, δημιουργεί την αίσθηση ότι η επόμενη μεγάλη ...

Ο ιδιώτης τιμά. Το κράτος αδιαφορεί. Ο Μυστράς περιμένει.

Όταν η μνήμη υψώνεται από έναν ιδιώτη, η σιωπή της πολιτείας φαίνεται μεγαλύτερη. Ο Μυστράς δεν χρειάζεται μόνο επισκέπτες. Χρειάζεται τιμή, φροντίδα και σύμβολα. Τα κάστρα δεν είναι πέτρες. Είναι ψυχή, ιστορία και μνήμη. Ο Μυστράς δεν είναι ένας απλός τόπος. Είναι μνήμη, ιστορία, Βυζάντιο, Ελλάδα. Είναι ένας τόπος που κουβαλά βάρος αιώνων και αξίζει να παρουσιάζεται με τον σεβασμό που του πρέπει. Γι’ αυτό και η εικόνα που αντικρίζει κανείς στο κέντρο του χωριού, με έναν ιδιώτη να στολίζει το μαγαζί του με βυζαντινές σημαίες και ελληνικά σύμβολα, δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα. Είναι μια πράξη τιμής. Την ίδια στιγμή, όμως, κοιτάζοντας ψηλά προς το κάστρο του Μυστρά, γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα. Πώς γίνεται ένας ιδιώτης, με δική του πρωτοβουλία, να τιμά την ιστορία του τόπου, ενώ ...

Ή συγκρούεσαι με τις ολιγαρχικές συμμορίες και τους μηχανισμούς της βίαιης κερδοσκοπίας, ή γίνεσαι ο επόμενος διαχειριστής της μιζέριας

Το δράμα με την ελληνική πολιτική σκηνή δεν είναι ότι οι παραστάσεις της είναι κακές. Το δράμα είναι ότι ο θίασος είναι πάντοτε ο ίδιος, οι θεατές γνωρίζουν το φινάλε από την πρώτη πράξη, κι όμως όλοι μαζί —ηθοποιοί, υποβολείς και κοινό— υποκρινόμαστε τους έκπληκτους. Εδώ και τρία χρόνια, παρακολουθούμε ένα πολιτικό σενάριο τόσο κακογραμμένο, που ακόμα και ο τελευταίος επαρχιακός κριτικός θα το είχε απορρίψει. Ο Πρωταγωνιστής, αφού αποσύρθηκε για λίγο στα παρασκήνια για να ξεσκονίσει το κοστούμι του, ετοιμάζεται για τη Μεγάλη Επάνοδο. Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει από το παραβάν στην πλατεία. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν θα ανέβει ξανά στη σκηνή, αλλά αν έχει αλλάξει το έργο. Διότι, αγαπητοί μου, αν πρόκειται για μια απλή ανακύκλωση της ίδιας παλιάς, κουρασμένης επιθεώρησης, το καινούργι...

Οι κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα δείχνουν άνθρωπο που ωρίμασε μέσα από τις τραυματικές εμπειρίες της καταδολίευσης της κυβέρνησής του από τους «συντρόφους...

Το γεγονός ότι η επάνοδος του Τσίπρα στην πολιτική με ένα νέο κόμμα, με νέα στελέχη, με στροφή στην κοινωνία και με την προοπτική της διακυβέρνησης ήταν απόλυτα επιτυχημένη το μαρτυρά ο τρόπος αντίδρασης όλων αυτών που συνιστούν το Αντι-Τσίπρα μέτωπο, το οποίο συγκροτείται από πολιτικά πρόσωπα και σχήματα που αρχίζουν από την ακροδεξιά και φτάνουν μέχρι την εξωκοινοβουλευτική άκρα αριστερά! Ο Τσίπρας κατηγορείται απ’ όλους αυτούς ακόμα και για το προπατορικό αμάρτημα! Τον μέμφονται για μεσσιανικές αντιλήψεις και για ένα προσωποπαγές κόμμα, παραβλέποντας πως όταν είχε στα χέρια του το τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ και της Κυβέρνησης, όλοι αυτοί οι πιστοί της εσωκομματικής δημοκρατίας και των συλλογικών αποφάσεων όχι μόνο δεν πειθαρχούσαν στις αποφάσεις της πλειοψηφίας στα όργανα, αλλά πρόβαλλαν προ...

Τώρα, κατεδαφίζει και διαλύει έναν ιστορικό πολιτικό χώρο, προκειμένου, πάνω στα συντρίμμια, να οικοδομήσει ένα νέο, δικό του κόμμα

Πώς να εμπιστευθείς κάποιον, που ενώ εξέθεσε και κατέστησε αναξιόπιστη την Αριστερά με την κυβερνητική του θητεία, στη συνέχεια εγκατέλειψε το κόμμα στο οποίο ανδρώθηκε πολιτικά και το οποίο τον ανέδειξε, «πυροδότησε» διασπάσεις και, τώρα, κατεδαφίζει και διαλύει έναν ιστορικό πολιτικό χώρο, προκειμένου, πάνω στα συντρίμμια, να οικοδομήσει ένα νέο, δικό του κόμμα; Πώς να εμπιστευθείς;   Σπάρτη, 8-6-2026 Βαγγέλης Μητράκος ...

Οι άνθρωποι της εστίασης και της αγοράς γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει παρακμή. Τη βλέπουν πρώτοι. Τη νιώθουν στην κίνηση, στο ταμείο, στη δυσκολία να κρατήσουν προσωπικό και στη σιωπή των δρόμων

Υπάρχουν άνθρωποι της εστίασης που δεν χρειάζεται να μιλούν πολύ για να αποδείξουν ποιοι είναι. Μιλούν τα χρόνια τους, οι δυσκολίες που άντεξαν, οι εργαζόμενοι που στήριξαν, οι υποχρεώσεις που κράτησαν και η καθημερινή παρουσία τους σε έναν χώρο απαιτητικό και πολλές φορές αδυσώπητο. Η εστίαση δεν είναι απλώς ένα τραπέζι γεμάτο κόσμο ή ένα μαγαζί που δείχνει να πηγαίνει καλά. Πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχουν ατελείωτες ώρες δουλειάς, προσωπικό, ενοίκια, λογαριασμοί, φόροι, τέλη, προμηθευτές, άδειες και ένας καθημερινός αγώνας που δεν σταματά ποτέ. Πολλές φορές η πόλη βλέπει μόνο το αποτέλεσμα και όχι τη διαδρομή. Δεν βλέπει την αγωνία του επαγγελματία να κρατήσει την ποιότητα, να πληρώσει τους ανθρώπους του και να σταθεί όρθιος σε μια πόλη που δεν του προσφέρει πάντα την κίνηση και ...

Τι μας λέει, εν ολίγοις, ο Κοτζιάς; Ότι κάθε φορά που κάποιος αποτολμά να αρθρώσει λόγο κριτικό, κάθε φορά που κάποιος αρνείται να καταπιεί την εκάστοτε κομματική «γραμμή» αμασητί, επιστρατεύεται ο γνωστός, δοκιμασμένος μηχανισμός

Ανέκαθεν σε αυτόν τον τόπο, η πολιτική σκεπτόταν με όρους θρησκευτικούς. Ιδιαίτερα η Αριστερά είχε πάντα μια τάση να μετατρέπει τα γραφεία των επιτροπών της σε ιερά εξεταστήρια και τους εκάστοτε αρχηγούς της σε Πάπες με το προνόμιο του αλάθητου. Το κείμενο-μανιφέστο που έχω μπροστά μου, γραμμένο από το Νίκο Κοτζιά που, αν μη τι άλλο, έφαγε τη ζωή του στα κομματικά χαρακώματα, στο υπουργικό θώκο (υπογράφοντας μάλιστα και μια διεθνή συμφωνία που ακόμα προκαλεί εγκεφαλικά στους επαγγελματίες πατριδοκάπηλους), περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια μια παλιά, γνώριμη ασθένεια. Την ασθένεια του «Μονόδρομου». Τι μας λέει, εν ολίγοις, ο Κοτζιάς; Ότι κάθε φορά που κάποιος αποτολμά να αρθρώσει λόγο κριτικό, κάθε φορά που κάποιος αρνείται να καταπιεί την εκάστοτε κομματική «γραμμή» αμασητί, επι...

Επισημαίνουμε την ύπαρξη μεγάλου πεύκου επί της πλατείας, το οποίο έχει πάρει, εδώ και χρόνια, επικίνδυνη κλίση και, μάλλον, πρέπει (δυστυχώς) να αποκοπεί

Με την ευκαιρία της παρουσίας (και πάλι) πολυπληθούς δημοτικού συνεργείου, παρουσία του Αντιδημάρχου Πρασίνου κ. Κοκκορού Ευστρατίου, για γενικό εξωραϊσμό της Πλατείας Ν. Κόσμου (κλαδέματα δέντρων, καθαρισμός-συντήρηση σιντριβανιού, κούρεμα γκαζόν, καθαριότητα χώρου, συντήρηση παροχής ύδρευσης κλπ)  ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ την ύπαρξη μεγάλου πεύκου επί της πλατείας, το οποίο έχει πάρει, εδώ και χρόνια, επικίνδυνη κλίση και, μάλλον, πρέπει (δυστυχώς) να αποκοπεί, για να μην αποτελεί διαρκή κίνδυνο σε έναν κοινόχρηστο χώρο μεγάλης επισκεψιμότητας (ιδίως παιδιών) αλλά και κυκλοφορίας αυτοκινήτων.   Σπάρτη 5-6-2026 Νεοκοσμίτης ...

Έφτασε μόνο να στηθεί η προτομή Σου κατά πρόσωπο της Σπάρτης, για να ξυπνήσουν οι εκ δεξιών και ευωνύμων ματαιωμένοι της Ιστορίας και να σε διεκδικήσουν, προκειμένου να λάβουν πολιτική υπόσταση και αξία

Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα…. Σε ευχαριστούμε, γιατί, σήμερα, εν έτει 2026, ογδόντα τρία χρόνια μετά την ανεπανάληπτη θυσία Σου στο Μονοδέντρι, όπου εκτελέστηκες μαζί με άλλους 117 Ήρωες Συναγωνιστές σου, καταδομένοι από τους ντόπιους δωσίλογους, συνεχίζεις να μας δίνεις μαθήματα ζωής και καθήκοντος.   Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα…. Ένας νέος Σπαρτιάτης, ο κορυφαίος Γλύπτης και Ενεργός Πολίτης Δημοσθένης Γ. Τζανάκος, εκπλήρωσε μια συλλογική ευθύνη που τούτη η πόλη αγνοούσε και παράβλεπε, να στηθεί, δηλαδή, η προτομή σου στη Σπάρτη, όχι γιατί Εσύ το είχες ανάγκη, αλλά γιατί εμείς το χρειαζόμαστε, προκειμένου να ξεπλύνουμε από πάνω μας το άγος του χαμού σας και της προδοσίας, αλλά και για να φωτίσουμε το δρόμο του μέλλο...

Ο Μυστράς έχει το Παλάτι του. Η Σπάρτη πρέπει να βρει την πόλη που της αξίζει.

Η ολοκλήρωση και ανάδειξη του Παλατιού των Παλαιολόγων στον Μυστρά είναι αναμφίβολα ένα σπουδαίο γεγονός. Είναι ένα έργο που τιμά την ιστορία, συγκινεί τον επισκέπτη και δυναμώνει ακόμη περισσότερο την πολιτιστική αξία της περιοχής. Ο Μυστράς, με τη δική του ξεχωριστή δύναμη, με τη βυζαντινή του μνήμη, με την Καστροπολιτεία του και με το Παλάτι των Παλαιολόγων, αποκτά πλέον έναν ακόμη πολύ ισχυρό λόγο επισκεψιμότητας. Το έργο αυτό θα φέρει κόσμο. Θα αυξήσει κατακόρυφα την επισκεψιμότητα στην Καστροπολιτεία.  Θα έρθουν χιλιάδες επιπλέον επισκέπτες να δουν, να θαυμάσουν, να φωτογραφίσουν, να περπατήσουν μέσα στην ιστορία. Αυτό είναι πολύ θετικό και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Κάθε έργο που αναδεικνύει την ιστορία του τόπου μας είναι κέρδος για τον πολιτισμό, για τη μνήμη και για την εικό...

Ο Τσίπρας ο προδότης, ο απατεώνας, ο ψεύτης, ο ανίκανος, ο λαϊκιστής και πάει λέγοντας. Ματαιοπονούν και σύντομα θα διαπιστώσουν ότι ο προοδευτικός δημοκρατικός λαός πρόσμενε την κίνηση του Τσίπρα για να υπάρξει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση με αριστερό πρόσημο

Την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ του  Αλέξη Τσίπρα και τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ του Πάνου Καμμένου είχε δημιουργηθεί ένα επιθετικό – παραπλανητικό μέτωπο κατά της τότε κυβέρνησης και των επικεφαλής ιδίως κατά του Τσίπρα. Υπήρξαν κονδυλοφόροι που «έξυναν τα νύχια» τους, αναζητώντας συνήθως ανύπαρκτους λόγους για να κατακρίνουν τον τότε πρωθυπουργό και να ζητήσουν «την κεφαλήν του επί πίνακι»! Οι άνθρωποι αυτοί, που κάθε εβδομάδα και συχνά καθημερινά, στοχοποιούσαν τον Αλέξη Τσίπρα, ποτέ δεν βρήκαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι ο τότε πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του τόλμησαν να αναλάβουν την εξουσία σε μια χρεωκοπημένη και θεσμικά διεφθαρμένη χώρα και να έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους φανερούς και κρυφούς εχθρούς της Ελλάδος. Και κατόρθωσαν να περάσουν τις...

Ας το καταλάβουν καλά οι επίδοξοι σωτήρες, δεν γίνεται χωρίς συγκρούσεις. Δεν γίνεται χωρίς βαθιές, επώδυνες τομές στο σάπιο σώμα του ελληνικού καπιταλισμού και του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού. Δεν γίνεται χωρίς τη δεδηλωμένη διάθεση να «σπάσουν αυγά». Αν φοβάσαι το τσόφλι, ομελέτα δεν τρως· τρως μόνο τα λόγια σου.

Η πολιτική ψυχολογία του σύγχρονου ψηφοφόρου χαρακτηρίζεται συχνά από μια μεταφυσική, σχεδόν ερωτική σχέση με το φάντασμα του παρελθόντος. Στον μέσο πολίτη αρέσει να τρομάζει, του αρέσει να ελπίζει, αλλά κυρίως του αρέσει να θυμάται τις περασμένες συλλογικές προσδοκίες όχι όπως ακριβώς τις έζησε, αλλά όπως θα ήθελε να τις έχει ζήσει. Παρακολουθώ, λοιπόν, με εκείνη την απαραίτητη ειρωνική απόσταση που χαρίζει η γνώση της Ιστορίας, το νέο ψηφιακό και πολιτικό πανηγύρι γύρω από το λεγόμενο «νέο εγχείρημα» του Αλέξη Τσίπρα. Και δεν μπορώ να μη μειδιάσω βλέποντας τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους, με τα ίδια ακριβώς πληκτρολόγια, να εκκενώνουν τόνους ενθουσιασμού, λες και ανακάλυψαν ξανά το Άγιο Δισκοπότηρο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Το φαινόμενο είναι ψυχαναλυτικά αξιοσημείωτο. Οι ίδιοι α...

«Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας, παρά να πετύχεις μιμούμενος»

ΠΩΣ να εμπιστευθείς ένα πολιτικό αρχηγό που δεν εμπιστεύεται ο ίδιος τον εαυτό του και μιμείται, στα πάντα, έναν άλλον, επιτυχημένο αρχηγό, τον Ανδρέα, πιστεύοντας αφελώς πως θα προσελκύσει ψηφοφόρους, φορώντας αποκριάτικο προσωπείο; Ύφος Ανδρέα Παπανδρέου, λόγος Ανδρέα, κινήσεις Ανδρέα, τσιτάτα και συνθήματα Ανδρέα, «τα πάντα όλα» …Ανδρέας!!! Την Αννούλα ο Ανδρέας το 1985, την Ήρα ο Τσίπρας το 2026!!! Ακόμα και την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας, την παρουσίασε, εν έτει 2026, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (ούτε χέρι δεν άλλαξε ο αθεόφοβος) που το έκανε ο Ανδρέας στις 3 Σεπτέμβρη 1974, παρουσιάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ!!! ΠΩΣ να εμπιστευθείς ένα πολιτικό αρχηγό, που δεν εμπιστεύεται ο ίδιος τον εαυτό του; «Καλύτερα να αποτύχεις πρωτοτυπώντας, παρά να πετύχεις μιμο...

Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν;

Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ από κάποιους φανατικούς θα τολμήσω σήμερα να θίξω και να σχολιάσω ορισμένα από τα φαινόμενα «πανηγυρισμού» των οπαδών του Ολυμπιακού για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου στην καλαθοσφαίριση. Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν; Διότι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στον κατ’ όνομα ελληνικό αθλητισμό οι ομάδες δεν είναι τίποτε άλλο παρά επαγγελματικές επιχειρήσεις κάποιων εχόντων και κατεχόντων, οι προπονητές και οι παίκτες είναι επαγγελματίες αδρά αμειβόμενοι και κατά την πλειονότητά τους ξενικής καταγωγής και μετά από νικηφόρες αναμετρήσεις αυξάνεται ο ατομικός και συλλογικός τους τζίρος στην αγ...

Αποφασίστε, Σπαρτιάτες, πρώτα τι θέλετε να είστε… και μετά τι θέλετε να φυτέψετε. Γιατί σε αυτή την πόλη τίποτα δεν μπαίνει για να μείνει. Μπαίνει… μέχρι την επόμενη απόφαση ή τις επόμενες εκλογές

Μια μέρα, εκεί που οι κυβόλιθοι είχαν αρχίσει να συνηθίζουν τη μοίρα τους και τα πλατάνια να ρίχνουν δειλά τη σκιά τους, ένας ψίθυρος κατέβηκε τον δρόμο σαν κρύος αέρας. —Το μάθατε; είπε δυνατά ένας κυβόλιθος που προεξείχε και πάντα κάτι ήξερε πριν τους άλλους. —Τι έγινε πάλι; —Λένε… κυκλοφορεί… θα φέρουν πίσω τους φοίνικες. Σιωπή. Τα πλατάνια ανατρίχιασαν. —Μα… δεν ήμασταν εμείς η «σωστή επιλογή»; «Σκιά, οξυγόνο, ευρωπαϊκή αισθητική», δεν έλεγαν; Ένας κυβόλιθος γέλασε πικρά: —Ναι, καλά… Αυτοί που ψήφισαν υπέρ και πανηγύριζαν για τα πλατάνια, τώρα ξαναθυμήθηκαν και νοσταλγούν τους φοίνικες. Σε αυτή την πόλη δεν φυτεύουν δέντρα. Φυτεύουν εντυπώσεις για να θερίζουν ψήφους. Από πιο πέρα ακούστηκε φωνή: —Συγγνώμη… εμείς υπάρχουμε στη συζήτηση; Ήταν δυο φοίνικες. Ξεραμένοι...

Γράψω δυναμικά και πύρινα, προσπαθώ δίκαια, σίγουρα αδέσμευτα και δεν διστάζω και να επικροτήσω το καλό με ονοματεπώνυμο…

Γράφω αυτό το άρθρο και είναι από τις λίγες ή σπάνιες φορές που θα αναφερθώ σε άτομα που ασχολούνται με τα κοινά της πόλης ή του νόμου και τώρα συγκεκριμένα με την αυτοδιοίκηση.  Ξεχώρισα και επέλεξα αυτούς τους δύο αντιδημάρχους και θα αναφερθώ σε αυτούς επειδή λόγω των αρμοδιοτήτων τους και αν θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους πρέπει να εφαρμόσουν τη φράση που λέει: Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.   Ο ένας είναι ο Φάνης Λάζαρης και ο άλλος ο Δημήτριος Γιαννόπουλος. Και οι δύο τους γνωστοί και πετυχημένοι στον επαγγελματικό τους τομέα και προφανώς για να εκλεγούν πήραν την ψήφο των Σπαρτιατών άρα είναι και αγαπητοί.   Αυτό το τελευταίο το τιμούν με τη συμπεριφορά τους όμως για το κοινό των πολλών και σπάνε αυγά και τρώμε εμείς την ομελέτα που αυτοί φτιάχνουν. Δεν σφυρί...

Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι πια τυφλή. Είναι μια ακριβή μισθωμένη συνοδός, που ακολουθεί τον πελάτη της (την κυβέρνηση) σε κάθε του αθλιότητα, φροντίζοντας να κρατάει το φόρεμά της καθαρό από το αίμα των Τεμπών και τη λάσπη των υποκλοπών

Η Σεπτή Κυρία και το Πεπρωμένο της Υποταγής Σε αυτή τη δύσμοιρη γωνιά της Βαλκανικής, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε «λίκνο της Δημοκρατίας», έχουμε αναπτύξει μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική ικανότητα, να μετατρέπουμε τους θεσμούς σε εποχιακά αξεσουάρ της κυβερνητικής γκαρνταρόμπας. Η Δικαιοσύνη, αυτή η σεπτή κυρία με τον επίδεσμο στα μάτια, φαίνεται πως στην Ελλάδα του «επιτελικού κράτους» δεν είναι πια τυφλή. Είναι απλώς κλινικά νεκρή – ή, ακόμα χειρότερα, έχει βγάλει τον επίδεσμο για να κλείνει το μάτι με νόημα στους ενοίκους του Μαξίμου, την ώρα που εκείνοι αδειάζουν τα ταμεία και τις ελπίδες μας. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης, δεν αποτελεί πλέον τον τρίτο πυλώνα του πολιτεύματος. Έχει μετατραπεί στο ορθοπεδικό δεκανίκι μιας εξουσίας που παραπαίει μέσα στον βούρκο των δικών της εγκλημ...

Φανταστείτε μια παραποτάμια διαδρομή όπου το φυσικό τοπίο θα δένει οργανικά με μορφές, παραστάσεις, ψηφιδωτά και σκηνές εμπνευσμένες από τη Σπαρτιατική αγωγή

Στις όχθες του Ευρώτα η φύση δεν στέκεται μόνη. συνομιλεί με τη μνήμη, με την ιστορία και με την ψυχή της Σπάρτης, υπενθυμίζοντας ότι σε αυτόν τον τόπο δεν γεννήθηκε απλώς μια πόλη, αλλά ένας τρόπος ζωής. Ο Ευρώτας δεν είναι ένα ακόμη φυσικό στοιχείο δίπλα στη Σπάρτη. Δεν είναι μια ουδέτερη όχθη που περιμένει απλώς λίγη διαμόρφωση, λίγα δέντρα, μερικά παγκάκια και έναν συνηθισμένο περίπατο. Είναι ένας τόπος φορτισμένος με ιστορία, συμβολισμό και μνήμη. Και ακριβώς γι’ αυτό, αν κάποτε δημιουργηθεί το παρόχθιο άλσος που τόσα χρόνια συζητείται, δεν επιτρέπεται να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη έργο πρασίνου χωρίς ψυχή. Η όχθη του Ευρώτα χρειάζεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια επιφανειακή αισθητική φροντίδα. Χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται ταυτότητα. Χρειάζεται έναν χαρακτήρα που να ανήκει μό...

Διαμορφώνεται μια δημοτική αρχή που υστερεί εμφανώς επικοινωνιακά και απομακρύνεται από την αναγκαία ψυχραιμία στη δημόσια έκφραση

Η επαναλαμβανόμενη ένταση στον δημόσιο λόγο, οι αστοχίες σε συνεντεύξεις και η λειτουργία στο Δημοτικό Συμβούλιο συνθέτουν μια συνολική εικόνα επικοινωνιακής απορρύθμισης για τη δημοτική αρχή. Η δημόσια επικοινωνία μιας δημοτικής αρχής δεν αποτελεί προσωπικό χώρο έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα. Συνιστά θεσμική ευθύνη και, ως τέτοια, οφείλει να χαρακτηρίζεται από νηφαλιότητα, σαφήνεια και σεβασμό. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε πρόσφατη ανάρτηση Αντιδημάρχου του Δήμου Σπάρτης, ο οποίος, επιχειρώντας να απαντήσει σε επικρίσεις για τη λειτουργία δημοτικών δομών, επέλεξε ύφος που παραπέμπει περισσότερο σε διαδικτυακή αντιπαράθεση παρά σε θεσμική τοποθέτηση (και δεν είναι η πρώτη φορά). Η χρήση επιθετικού λόγου, οι προσωπικοί υπαινιγμοί και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί προς πολίτες δ...

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία διαχωρίζει τους ανθρώπους αμείλικτα: Από τη μία, εκείνοι που στέκονται απέναντι στον θάνατο προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Από την άλλη, εκείνοι που στέκονται απέναντι στην κάμερα προασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια της εξουσίας τους.

Ι. Η εσωτερική θεολογία του Μαρτυρίου Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή που θα έκανε κάθε «νοικοκυραίο» να ανατριχιάσει. Η 1η Μαΐου του 1944 στην Καισαριανή δεν ήταν μια τραγωδία. Ήταν μια λογική κατάληξη. Στην Ελλάδα, την χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του αιματηρού παραλογισμού, ο θάνατος δεν είναι ποτέ τυχαίος· είναι πάντα οργανωμένος από ένα κράτος που μισεί τα παιδιά του, ειδικά όταν αυτά αρνούνται να γίνουν δούλοι. Οι Διακόσιοι δεν ξεφύτρωσαν στην Καισαριανή σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Ξεκίνησαν από το Χαϊδάρι, από το Μπλοκ 15, κουβαλώντας πάνω τους τη σκόνη της Ακροναυπλίας και την αλμύρα της Ανάφης. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη «εκτελεστεί» ηθικά από το επίσημο ελληνικό κράτος της 4ης Αυγούστου, που τους παρέδωσε πακέτο στους Γερμανούς. Εδώ έγκειται η πρώτη μεγάλη αθλιότητα:...

Πρόοδο θα είχαμε αν το οχτάωρο και το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας είχαν γίνει τετραήμερο και 32 ώρες

Έχουν περάσει 140 χρόνια από την εξέγερση των συνδικάτων των εργατών την πρώτη Μαΐου του 1886 στο Σικάγο διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και οκτάωρο.  8 ώρες εργασία 8 ώρες ελεύθερος χρόνος 8 ώρες ξεκούρασης και ύπνος   Όπως καταλάβατε από τον πρόλογο θα γράψω ένα άρθρο για την εργατική πρωτομαγιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων σήμερα, αν και συνηθίζω να γράφω για θέματα εθνικά και εκκλησιαστικά. Όμως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς όπως και οι άλλοι που γράφουν πιο συχνά άρθρα σαν αυτό που γράφω εγώ τώρα και σπανιότερα σαν αυτά που γράφω συχνότερα εγώ.   140 χρόνια μετά βλέπω ότι αυτό το κεκτημένο όχι μόνο δεν έχει εξελιχθεί αλλά έχει και αλλοιωθεί. Με λίγα πράγματα η κατάσταση χειροτέρευσε από τότε. Άνθρωποι δώσανε και τη ζωή τους για να καθιερωθεί το οκτάωρο στην ε...

Η Σπάρτη έχει ανάγκη από καθαρές φωνές, όχι από βολικές σιωπές.

Με το θάρρος της γνώμης… από το Βασίλη Λαδά  No17 Όποιος δεν περιμένει αντάλλαγμα, μπορεί να πει την αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μιλούν για την πόλη ελεύθερα, γιατί ακριβώς δεν περιμένουν τίποτα για τον εαυτό τους. Δεν ζητούν επιβράβευση, δεν επιδιώκουν αξιώματα, δεν κυνηγούν ψήφους, δεν υπολογίζουν προσωπικό όφελος. Και ακριβώς γι’ αυτό, ο λόγος τους είναι πιο καθαρός, πιο τίμιος και πιο αληθινός. Όταν κάποιος δεν έχει ανάγκη από ανταλλάγματα, τότε μπορεί να πει τα πράγματα όπως είναι. Μπορεί να μιλήσει για τα προβλήματα της Σπάρτης χωρίς φόβο, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς εκείνη τη βολική σιωπή που συχνά κρύβει την αλήθεια αντί να την υπηρετεί. Μπορεί να δείξει τις αδυναμίες, τις καθυστερήσεις, τις παραλείψεις, τη στασιμότητα, όχι από κακή πρόθεση, αλλά από ευθύνη α...

Όσοι ακόμα ονειρεύονται, ας το καταλάβουν: Το πρόβλημα δεν είναι αν θα γίνουμε «πιο κεντρώοι» ή «πιο αριστεροί». Το πρόβλημα είναι αν θα ξαναγίνουμε άνθρωποι με ραχοκοκαλιά.

Ας συνεννοηθούμε για να μην παρεξηγηθούμε: «Η πολιτική απαιτεί έναν μακροχρόνιο πόλεμο θέσεων. Αυτό σημαίνει τη σταδιακή κατάκτηση της πολιτισμικής ηγεμονίας πριν από την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Η ηγεμονία επιτυγχάνεται όταν οι αξίες της κυρίαρχης τάξης γίνονται αποδεκτές από τους υποτελείς ως «κοινή λογική»» Αυτά μας λέει ο Αντόνιο Γκράμσι αρκετά χρόνια πριν. Η πολιτική στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ούτε η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη του διαγκωνισμού για μια θέση στον ήλιο της εξουσίας, έστω κι αν αυτός ο ήλιος καίει τα σωθικά της κοινωνίας. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια απλή εκλογική ήττα. Είναι μια ανθρωπολογική μετάλλαξη. Είναι η στιγμή που το «εμείς» της συλλογικής απελευθέρωσης παρέδωσε το πνεύμα στο «εγώ» της επαγγελματικής αποκατάστασης. Η Ιστορία, αυτή η δύστρο...

Καλντερίμι Παλαιολόγου | Αρχαία Σπάρτη | Ασφάλεια σχολικών κτηρίων | Η μοίρα των αγαλμάτων | Οικία Ψηφιδωτών

Καλντερίμι Παλαιολόγου    Το «καλντερίμι» που φτιάχτηκε στην Παλαιολόγου και διαφημίστηκε ως «ανάπλαση» ξηλώνεται και βουλιάζει. Καλύτερα κυκλοφορούν τα αυτοκίνητα σ’ έναν αγροτικό δρόμο παρά στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Τι μέλλει γενέσθαι για να εξαλειφθεί αυτή η ντροπή που μας εκθέτει;   Αρχαία Σπάρτη    Ένα κακοφτιαγμένο και πολλαπλώς φθαρμένο πλακόστρωτο, «οδηγεί» τους επισκέπτες στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Τους υποδέχεται ένα χορταριασμένο τμήμα του τείχους και δεξιά και πίσω του ένα μονοπάτι τύπου ζούγκλας, που έχουν διανοίξει οι επισκέπτες προσπαθώντας να περάσουν μέσα από το ψηλό χορτάρι για να δουν τα αρχαία που υπάρχουν εκεί. Τα κουβούκλια υποδοχής, ενημέρωσης και αναμνηστικών στην είσοδο, παραμένουν έρημα και κλειστά από την εποχή της τοποθέτησ...

Είναι ο κ. Τραμπ δημοκρατικός ηγέτης, όταν ακροβατεί στα όρια του αμερικανικού συντάγματος επιβάλλοντας της θέληση του ενός ανδρός;

Μπήκαμε στον 21ο αιώνα με τους καλύτερους οιωνούς! Η Επιστήμη αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά, η Τεχνολογία κορυφώνεται, η Πληροφορική περνάει από επανάσταση σε επανάσταση, οι Επικοινωνίες σπάνε τα δεσμά της απομόνωσης, η Αστροναυτική ανοίγει νέους τολμηρούς ορίζοντες προς το διάστημα… Κι όμως η Ανθρωπότητα αντί να ανεβαίνει  τα σκαλιά της κοινωνικής προόδου και να διαμοιράζει με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο, ισότιμο και φιλάνθρωπο τρόπο τα πλούτη της γης, η δυστυχία, η φτώχεια και οι ασθένειες εξακολουθούν να μαστίζουν τις λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου με θύματα κυρίως τα μικρά παιδιά. Κι αντί τα πικρά διδάγματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και των τοπικών συρράξεων που ακολούθησαν να ποδηγετούν την παγκόσμια κοινότητα σε ένα δρόμο ειρήνης, ασφάλειας και δικαιοσύνης, οι εμπόλεμες συρράξει...

Μετατρέψαμε τη χώρα σε ένα απέραντο παζάρι όπου η νομιμότητα ανταλλάσσεται με ψήφους

Είναι να απορεί κανείς με την αθωότητα -ή μάλλον με την απύθμενη θρασύτητα- της εγχώριας πολιτικής μας πανίδας. Οι άνθρωποι που νομοθετούν σε αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής, έχουν την εντύπωση πως ο Νόμος είναι σαν το λάστιχο: τον τραβάς από δω, τον μαζεύεις από κει, τον φέρνεις στα μέτρα της «εξυπηρέτησης» του ψηφοφόρου και στο τέλος τον βαφτίζεις «εθνική κυριαρχία». Μόνο που τώρα, η κυρία Κοβέσι δεν ήρθε για να πιει καφέ στο Κολωνάκι. Ήρθε με ένα διαβιβαστικό 137 σελίδων που μυρίζει μπαρούτι και ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο - μια γλώσσα που οι δικοί μας αδυνατούν να μεταφράσουν, διότι στην Ελλάδα η «νομιμότητα» είναι μια έννοια νεφελώδης, κάτι σαν το Άγιο Φως, τη βλέπουν όλοι, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς ανάβει. Η Ελλάδα, αγαπητοί μου, είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου η πολιτική δ...

Καλύτερα μια Πόλη που Γεμίζει τους Κάδους της, παρά μια Πόλη που Αδειάζει τους Δρόμους της

Με το θάρρος της γνώμης…   Ανήμερα Πάσχα, περνώντας από το Γύθειο προς το Μαυροβούνι, αντίκρισα κάδους απορριμμάτων γεμάτους μέχρι επάνω, με τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν. Μια εικόνα που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφορμή για αρνητικά σχόλια, για πρόχειρες συγκρίσεις και για εκείνη τη γνωστή, βολική ικανοποίηση που γεννιέται όταν βλέπουμε κάπου αλλού κάτι χειρότερο από το δικό μας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, βλέποντας αυτή την εικόνα, κάποιοι από τον χώρο της καθαριότητας στη Σπάρτη, ίσως ακόμη και άνθρωποι της δημοτικής αρχής, θα ένιωθαν μια εσωτερική επιβεβαίωση. Ότι στη Σπάρτη τα πράγματα είναι καλύτερα. Ότι οι δικοί μας κάδοι είναι πιο καθαροί, πιο προσεγμένοι, πιο ελεγχόμενοι. Ότι εδώ, τουλάχιστον στον τομέα αυτό, είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Και πράγματι, μια τέτο...

Αγανακτούν ΟΛΟΙ πλέον είτε είναι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας είτε δεν είναι. Μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «κλέφτες» φωνάζουν και οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και αυτοί που δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία

Πολύς λόγος γίνεται για τον κύριο Λαζαρίδη Μακάριο προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ και νυν μέλος της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας. Για δικό του καλό μακάρι ο Μακάριος Λαζαρίδης να μην είχε γίνει υφυπουργός γεωργίας ή αγροτικής ανάπτυξης ή όπως αλλιώς λέγεται σήμερα το υπουργείο που έχει τον τομέα αυτό.  Ο άνθρωπος μας δουλεύει ψιλό γαζί. Δήλωσε ότι σε 30 χρόνια έχει πάνω από 14.000 ένσημα πράγμα που είναι αδύνατο γιατί δεν βγαίνει μαθηματικά. Άρα είναι ψεύτης. Δεύτερον μας παρουσίασε ένα χαρτί κέντρου ελευθέρων σπουδών, ξέρετε αυτά που είναι κατώτερα και από τα ΙΕΚ που σε λίγα χρόνια θα βαφτιστούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.   Μας το παρουσίασε ο ίδιος σε μία τηλεοπτική εκπομπή στο οποίο αναγράφεται  Bachelor of arts. Αυτό σημαίνει ότι είναι πτυχιούχος στις τέχνες. Με πιάσανε τα γέλια όταν ε...

Και ο Μακάριος ο Λαζαρίδης -κάθε Λαζαρίδης- είναι σαν εκείνα τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ, έρχονται με οδηγίες, αλλά ποτέ δεν τις διαβάζει κανείς. Τα στήνουν κάπου, λίγο στραβά, λίγο πρόχειρα, και μετά λες «ε, εντάξει μωρέ, κάνει τη δουλειά»

Κάποτε, σε μια χώρα που λεγόταν «Ελλάδα ψηφιακή διακυβέρνηση 2.0», γεννήθηκε ένας νέος τύπος ανθρώπου: ο «Άριστος». Όχι, όχι αυτός που διάβαζε, που δούλευε, που ίδρωνε. Μιλάμε για τον άλλον. Τον άριστο by default. Τον εργοστασιακό. Και κάπου εκεί, ξεπροβάλλει και η περίπτωση Μακάριου Λαζαρίδη. Ένα παιδί-θαύμα του συστήματος. Από αυτά που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα - γιατί έχουν ήδη αποδείξει ότι… γνωρίζουν τους κατάλληλους ανθρώπους. Σου λέει ο άλλος: «Είναι άριστος!» Και ρωτάς: — Σε τι; — Ε, άριστος γενικά. Σαν να λέμε «είναι καλό παιδί, χαιρετάει στη γειτονιά». Και φυσικά, όλα αυτά κάτω από τη μεγάλη ομπρέλα της αριστείας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί που η λέξη «άριστος» έγινε κάτι σαν το Wi-Fi: υπάρχει παντού, αλλά ποτέ δεν πιάνει εκεί που το χρειάζεσαι. Για...

Ένας Στολισμός Λίγων Ημερών που Παρουσιάζεται με Μεγάλα Λόγια και Αμοιβαίους Επαίνους. Μια Πόλη Στολισμένη για Λίγο και Ξεχασμένη για Πολύ

«Με το θάρρος της γνώμης….  Νο16» από τον Βασίλη Λαδά           Όταν ο Εφήμερος Στολισμός Βαφτίζεται «Ανάπτυξη» Το Μικρό Προβάλλεται ως Μεγάλο για να Καλύψει το Ανύπαρκτο Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν κρίνεται από όσα λέγονται για αυτήν, αλλά από όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα της. Από την καθημερινότητά της, από το αποτύπωμα που αφήνει στον χρόνο, από την αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από εικόνες και εντυπώσεις. Και τότε είναι που χρειάζεται να ειπωθούν τα πράγματα καθαρά, όχι για να ενοχλήσουν, αλλά για να θυμίσουν τι πραγματικά αξίζει. Υπάρχει κάτι βαθιά απογοητευτικό όταν βλέπεις ανθρώπους, να αλληλοεπαινούνται δημόσια για τα αυτονόητα. Να ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και να παρουσιάζουν το ελάχιστο ως σπουδαίο, λες και με λόγια και εικόνες μπορεί να καλυφθεί η απο...

Στην ερώτηση «πως μπορεί να ενισχυθεί η πολιτική συμμετοχή των νέων», η απάντηση είναι πως θα πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη. Αυτό θα επιτευχθεί με διαφάνεια, λογοδοσία και αξιοκρατία της πολιτικής εξουσίας προς τους πολίτες.

Η πολιτική συμμετοχή των νέων αποτελεί ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα στις σύγχρονες δημοκρατίες. Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά, τα οικονομικά και τα θεσμικά προβλήματα εντείνονται, η σχέση των νέων ανθρώπων με την πολιτική απασχολεί όλο και πιο έντονα τόσο την επιστημονική κοινότητα, όσο και την σφαίρα της δημόσιας συζήτησης. Συχνά διαπιστώνεται η άποψη πως οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από τα κοινά ή μάλλον αδιαφορούν για αυτά. Ωστόσο, αυτή η εικόνα σε μεγάλο βαθμό είναι παραπλανητική.   Το ερώτημα που εγείρεται είναι πως μετέχουν οι νέοι στην πολιτική, με τι τρόπο και με ποια εκπροσώπηση. Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο, η νέα γενιά να αποστασιοποιείται από τις παραδοσιακές μορφές πολιτικής, χωρίς αυτό βέβαια να υποδηλώνει πως η νέα γενιά είναι αυτό που λέμε «απολιτίκ». Αντιθέτως, ...

Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει

Με το θάρρος της γνώμης από το Βασίλη Λαδά... Νο 14 ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή....