Μετατρέπουν την καθημερινότητα των ανθρώπων που φιλοξενούνται στο Ίδρυμα σε μια εμπειρία ζεστασιάς, ασφάλειας και αποδοχής

Λίγο έξω από τη Σπάρτη, εκεί όπου η ιστορία και η ανθρωπιά συναντιούνται καθημερινά, το Ίδρυμα Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων «Ο Άγιος Παντελεήμων» - Άσυλο Ανιάτων αποτελεί έναν σιωπηλό φάρο προσφοράς και αξιοπρέπειας. Το Ίδρυμα δημιουργήθηκε από την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου και αποτελεί ένα πραγματικό πρότυπο φροντίδας και αλληλεγγύης. Τι είναι, όμως, αυτό που δίνει καθημερινά ζωή και δύναμη σε αυτόν τον χώρο; Όπως έχει αναφέρει σε πολλές ομιλίες του ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, είναι οι «Ηρωίδες» του Ιδρύματος. Το νοσηλευτικό προσωπικό, που με αυταπάρνηση, υπομονή και βαθιά ενσυναίσθηση στέκεται ακούραστα στο πλευρό των περιθαλπομένων. Με αυτή τη λέξη αναγνωρίζεται το σπουδαίο έργο και η ανεκτίμητη προσφορά τους. Οι γυναίκες αυτές δεν πε...

Ο πόλεμος αυτός δεν είναι για το παρόν. Είναι για το μέλλον που ετοιμάζεται χωρίς θόρυβο. Ένα μέλλον όπου η ισχύς δεν θα φαίνεται απαραίτητα στα πεδία των μαχών, αλλά στους χάρτες των εμπορικών διαδρομών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πόλεμος παρουσιάζεται ως «αναγκαίος» και αποδεικνύεται αποκαλυπτικός. Όχι για τους λόγους που επικαλούνται οι κυβερνήσεις, αλλά για εκείνους που αποφεύγουν να πουν. Γιατί κάθε σύγκρουση αυτού του τύπου λειτουργεί σαν ακτινογραφία, δείχνει τι πραγματικά ισχύει πίσω από τις λέξεις, ποιος μπορεί και ποιος δεν θέλει, ποιος μιλά και ποιος τελικά πράττει. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν –όπως κι αν βαφτιστεί– δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο “έντασης” στη Μέση Ανατολή. Είναι μια δοκιμή αντοχής του ίδιου του διεθνούς συστήματος. Κι αν κάτι αποκαλύπτει με σχεδόν κυνική καθαρότητα, είναι ότι το περίφημο «πολυπολικό σύστημα» υπάρχει κυρίως ως προσδοκία – όχι ως πραγματικότητα. Γιατί αν υπήρχε, θα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Θα βλέπαμε τη Ρωσία και την Κίνα να στέκοντ...

Η εικόνα ενός κάλπικου «success story», βασισμένου σε διαχείριση σχεδόν 1 δις (1.000.000.000) ευρώ όχι απλώς δεν προκάλεσε αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον αλλά απεναντίας προκάλεσε μεγάλη ανησυχία

Η παρουσίαση στο Περιφερειακό συμβούλιο του απολογισμού διετίας από τον Περιφερειάρχη κ. Δημήτρη Πτωχό επιβεβαίωσε ότι η Περιφερειακή Αρχή δεν έχει κανένα συγκεκριμένο σχεδιασμό, κανένα χρονοδιάγραμμα και κανένα ρεαλιστικό στόχο. Ο κ. Πτωχός δεν μπορεί να ξεφύγει με τίποτα από την νοοτροπία και την  πρακτική ενός  υψηλόβαθμου  «υπαλλήλου» μιας Α.Ε. που ενδιαφέρεται για τα κέρδη των ιδιοκτητών και όχι για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στους πολίτες-πελάτες της!   Μας παρουσίασε αριθμούς και δείκτες που ουδεμία σχέση έχουν με την καθημερινότητα και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι Πελοποννήσιοι  πολίτες (επαγγελματίες, αγρότες, κτηνοτρόφοι, υπάλληλοι, συνταξιούχοι) για να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν τα πολλά προβλήματα που βιώνουν καθημερινά. Δεν είχε να μας πει ούτε μία κο...

Μετά λύπης διαπιστώνω πως ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, η πλειονότητα των πολιτικών αντιπροσώπων έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους

Μια καθηγήτρια πέθανε. Έπεσε θύμα άσχημης συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας της. Πολλά γράφτηκαν, ακόμα περισσότερα ειπώθηκαν με αφορμή το δυσάρεστο αυτό γεγονός. Και ευθύνες αναζητήθηκαν, κυρίως στους ίδιους τους μαθητές, τους καθηγητές, τους διευθυντές, το ίδιο το σύστημα. Φυσικά και όλες οι απόψεις που σχετίζονται με μια απόπειρα  ερμηνείας συμπεριφορών που μπορούν να οδηγήσουν ένα άνθρωπο σε απόγνωση ή και στον ίδιο τον θάνατο, είναι όλες σεβαστές  και περιέχουν έναν κόκκο αλήθειας η καθεμία. Οι μαθητές, όμως, δεν είναι φυσιολογικό ούτε λογικό να επωμισθούν μεγάλο μέρος  της ευθύνης, λόγω και της ηλικίας τους και της θέσης τους. Αυτά μεγαλώνουν αντιγράφοντας  συμπεριφορές, μιμούμενα προβαλλόμενα πρότυπα. Προς το παρόν δεν θα αναφερθώ στον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου, καθώς ή...

Η αδικία μιλά στην καρδιά. Η δικαιοσύνη συχνά καταλήγει σε φιλοσοφική άσκηση

Η λέξη «δικαιοσύνη» ανήκει σε εκείνες τις λέξεις που τις προφέρουμε χαμηλόφωνα, σχεδόν με δέος. Τη συναντάμε στα συντάγματα, στις δικαστικές αίθουσες, στους πολιτικούς λόγους. Είναι μια λέξη καλοντυμένη. Κυκλοφορεί με κύρος, συνοδευόμενη από σφραγίδες, εμβλήματα και βαρύγδουπες διακηρύξεις. Κι όμως, σπάνια τη συναντάμε στη ζωή. Την αδικία, αντίθετα, τη γνωρίζουμε πολύ καλά. Τη βλέπουμε στον μισθό που δεν φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Στο εργατικό «ατύχημα» που βαφτίζεται μοιραίο. Στο δυστύχημα που εξηγείται με ένα βολικό «ανθρώπινο λάθος». Στον πρόσφυγα που πνίγεται «εκτός αρμοδιότητας». Στο έγκλημα που μένει ατιμώρητο επειδή οι ένοχοι είναι ισχυροί. Η δικαιοσύνη, λένε, είναι τυφλή. Οι κοινωνίες μας όμως δεν είναι. Βλέπουν πολύ καθαρά ποιον προστατεύει ο νόμος και ποιον αφήνει εκ...

Η Σπάρτη δεν ζητά λύπηση. Ζητά στρατηγική και τόλμη

Αφύπνιση ή παρακμή. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. ΠΡΙΝ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Η ΠΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Κυρίες και κύριοι του Εμπορικού Συλλόγου Σπάρτης. Σας γράφω ως άνθρωπος που έζησε μια ολόκληρη ζωή μέσα στην αγορά. Από μικρό παιδί μέχρι τη σύνταξη πίσω από τον πάγκο ενός καφενείου. Ελεύθερος φυλακισμένος της Εστίασης. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, όλη μέρα κάθε μέρα όλο το χρόνο με κόπο, με αγωνία, με αξιοπρέπεια. Ξέρω τι σημαίνει να παλεύεις για τον ημερήσιο τζίρο. Ξέρω τι σημαίνει να περιμένεις την κίνηση που δεν έρχεται. Η εικόνα της αγοράς δεν αφήνει περιθώρια αυταπάτης. Η μειωμένη κίνηση, τα λιγότερα φώτα το βράδυ, τα καταστήματα που κλείνουν νωρίτερα, όλα δείχνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως ...

Η Μεσόγειος μετατράπηκε έτσι σε νεκροταφείο της παγκοσμιοποίησης. Από τη Λιβύη μέχρι την Ελλάδα, τα σύνορα της Ευρώπης έγιναν το πιο κυνικό σύνορο του κόσμου, εκεί όπου οι αγορές είναι ελεύθερες αλλά οι άνθρωποι όχι

Υπάρχει μια παλιά, βαθιά αστική αυταπάτη, ότι η Ιστορία συμβαίνει αλλού. Στην περιφέρεια. Στον «απείθαρχο» Νότο. Στη μακρινή Μέση Ανατολή, στον Περσικό Κόλπο, στη σκόνη της Μεσοποταμίας. Εκεί όπου οι πόλεμοι είναι, υποτίθεται, κάτι σαν εξωτικό θέαμα για τα δελτία ειδήσεων και τα think tanks. Κάτι σαν reality show της γεωπολιτικής. Μόνο που ο πόλεμος έχει ένα κακό ελάττωμα, δεν διαβάζει οικονομικές αναλύσεις. Και ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι μερικά φτηνά drones μπορούν να σταματήσουν αεροδρόμια, να παραλύσουν λιμάνια και να ρίξουν το χρηματιστήριο ενέργειας. Η παγκοσμιοποίηση, αυτό το θαύμα της τεχνολογίας και της αγοράς, αποδείχθηκε ότι είναι επίσης και η παγκοσμιοποίηση της ευαλωτότητας. Οι ίδιοι δρόμοι από τους οποίους ταξιδεύουν τα εμπορεύματα, ταξιδεύουν και οι κρίσεις. Αυτό π...

Όποιος παίζει με το θρησκευτικό αίσθημα αυτού του έθνους ιδιαίτερα τέτοιες μέρες και εμπαίζει τα Ιερά και τα Όσια της πατρίδος μας θα παίρνει την απάντησή του

Οφείλουμε σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση την οικονομική η οποία όμως γεννήθηκε από την ηθική κρίση η οποία γεννήθηκε από την πνευματική νέκρωση που έχουμε όλοι μας να απαντήσω σε ένα άρθρο https://www.spartorama.gr/articles/84656-ta-leipsana-tou-agiou-lazarou-pisti--istoria-kai-anthropini-anagki-apo-ton-panagioti-koumoundouro/#google_vignette που ήρθε στη δημοσιότητα στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο.  Δεν με αφορά ποιος έγραψε το άρθρο για αυτό και δεν αναφέρω το όνομά του όχι γιατί τον υποτιμώ σαν άνθρωπο ή δεν τον σέβομαι.   Οπότε για να αποφύγω ο συγκεκριμένος κύριος να θεωρήσει ότι βάλλω προσωπικά εναντίον του κάτι το οποίο είναι αδύνατο καθώς δεν τον γνωρίζω, δεν θα αναφέρω το όνομά του, το επώνυμό του ή την ιδιότητα του αλλά σημεία του άρθρου του τα οποία μπορεί να σ...

Καυχιόταν ως «Ειρηνοποιός» και ορεγόταν το Νόμπελ Ειρήνης, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε ως πολεμοκάπηλος και μάλιστα χωρίς να τηρεί κανένα πρόσχημα όπως γινόταν από τους προκατόχους του έως τώρα

Αποτελεί κοινή διαπίστωση τα τελευταία χρόνια ότι έχουν εκλείψει οι πολιτικές προσωπικότητες ολκής και στον ανήσυχο κόσμο μας κυριαρχούν οι ουτιδανοί ηγέτες που είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα εθνικά, τα διεθνή και τα παγκόσμια προβλήματα με συνέπεια η ανθρωπότητα να σύρεται από κρίση σε κρίση κι από πόλεμο σε πόλεμο. Οι   πολιτικοί αυτοί, όμως, ωχριούν, μπροστά στο αρνητικό μέγεθος του εκ δευτέρου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Ο άνθρωπος αυτός με την καθοδήγηση των επικοινωνιολόγων του κατάφερε να αμαυρώσει την εικόνα των δημοκρατικών Προέδρων Μπάρακ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν λοιδορώντας τους ανερυθρίαστα και χαρακτηρίζοντάς τους με προσβλητικές εκφράσεις, ενώ ταυτόχρονα εκθείαζε τον εαυτό του   και τον παρουσίαζε ως Υπεράνθρωπο που μόλις θα ανελάμβανε την εξουσία θα έλυνε αυτομά...

Στην πραγματικότητα, το λείψανο δεν μιλά για τον άγιο. Μιλά για τον άνθρωπο. Μιλά για τον φόβο του θανάτου, για τη δυσκολία του αποχωρισμού, για την ανάγκη να πιστεύει ότι κάτι συνεχίζεται.

«Τον τρόπον, οπού μεθοδεύονται, είναι άξιος γέλωτος ενταυτώ και δακρύων. Αυτοί έχουσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω, δεν αφίνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του Άθους, οπού ονομάζουν Άγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων».   Το 1806, πολύ πριν αποκτήσει η Ελλάδα την ελευθερία της, κυκλοφόρησε στην Ιταλία ένα μικρό βιβλίο που έμελλε να αφήσει μεγάλο αποτύπωμα, η «Ελληνική Νομαρχία». Ο ανώνυμος συγγραφέας του, με θάρρος σπάνιο για την εποχή, δεν μίλησε μόνο για την πολιτική σκλαβιά, αλλά και για την πνευματική. Ανάμεσα σ...

Θα πω ότι η ευκολία με την οποία δίνουμε την ψήφο μας σε άτομα αχρείους, αχρείαστους αλλά κυρίως άχρηστους και η διχόνοια που πολύ συχνά έχουμε είναι τα δύο ελαττώματα αυτού του έθνους

Ένας άλλος τίτλος που θα μπορούσα να βάλω κάλλιστα θα ήταν: Παρελάσεις εθνικών εορτών, παρελάσεις καρναβαλιστών και στο βάθος Τέμπη (*).  Σε όλη την Ελλάδα κατά γενική ομολογία είχε προκαλέσει αίσθηση ότι πέρυσι τέτοια εποχή σε κάθε πόλη της Ελλάδος είχε βγει αμέτρητο πλήθος κόσμου με ειρηνικές κατά γενικό κανόνα συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις υπό την βεβαιότητα που είχαν καλλιεργήσει όσοι είχαν συμφέρον για ξυλόλια παράνομα καύσιμα κτλ. σε ένα από τα τρένα που συγκρούστηκαν.   Ερχόμαστε ένα χρόνο μετά που τίποτα δεν αποδείχθηκε και η εικόνα στην κεντρική πλατεία της πόλεως δείχνει ότι ο λαός είχε μασήσει ταραμά πέρυσι για αυτό φέτος ο κόσμος ήταν στο 1/10 και πολύ λέω.   Η εικόνα αυτή θυμίζει νόμισμα. Έχει δηλαδή δύο όψεις. Κάποιος θα πει ότι η εικόνα είναι απογοητευτική και ο κόσμ...

Η Σπάρτη ως πυρήνας πολιτιστικής και τουριστικής αναγέννησης

Από πόλη διέλευσης σε πόλη παραμονής και εμπειρίας Η ανάδειξη της αρχαίας ιστορίας και του πολιτισμού της Σπάρτης δεν αφορά μόνο την πόλη. Δημιουργεί έναν ισχυρό πόλο έλξης που απλώνει τα οφέλη του σε ολόκληρη τη Λακωνία και φυσικά στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία, μέσα από διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές εμπειρίες. Αν η Σπάρτη αναδείξει οργανωμένα την αρχαία ιστορία και τον πολιτισμό της, το όφελος δεν θα περιοριστεί μόνο στα όριά της. Θα λειτουργήσει ως ισχυρός πυρήνας έλξης, δίνοντας ουσιαστική ώθηση σε ολόκληρη τη Λακωνία. Κάθε περιοχή θα βρει τον δικό της τρόπο να ωφεληθεί, μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Παράλληλα, η δυναμική αυτή θα απλωθεί φυσικά και στους όμορους νομούς, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Ο κάθε νομός ...

Ο Θεός να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να μην προβούμε σε κάποια πράξη για την οποία θα μετανιώσουμε, αλλά το κακό παράγινε και δεν έχει δικαίωμα ο κάθε ασεβής να βασανίζει τους γείτονές του «για να περνάει αυτός καλά»!

Στη δύσκολη εποχή που ζούμε οι αρμοί της κοινωνικής συνοχής δοκιμάζονται συχνά από την πλήρη αναισθησία που επιδεικνύουν νεαρά άτομα τα οποία δε σέβονται τον συνάνθρωπό τους, τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης και προβάλλουν, με απουσία κοινωνικής  ενσυναίσθησης, το εγωιστικό πρότυπο του εαυτούλη, που το μόνο ενδιαφέρον του είναι: «να περνάω εγώ καλά»!  Τα τελευταία χρόνια και με αφορμή τις σπουδές στις τοπικές Σχολές πληθαίνουν τα περιστατικά της διατάραξης της κοινής ησυχίας και μάλιστα κατά τη θερινή περίοδο που τα παράθυρα είναι ανοιχτά λόγω ζέστης. Κι αναγκάζονται οι γειτονεύοντες με τους ταραχοποιούς να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να βάζουν ολονυχτίς τις φωνές : «Βρε, θα ησυχάσετε επιτέλους να κοιμηθούμε; Αύριο δουλεύουμε»! Εμείς στη γειτονιά μας έχουμε την ατυχία να συμβιώνουμε ...

Ο Επσταϊν δεν εισέβαλε σε έναν ηθικό κόσμο για να τον μολύνει. Αναδύθηκε από έναν κόσμο ήδη μολυσμένο. Δεν ήταν ρήγμα στην τάξη. Ήταν η ίδια η τάξη, σε στιγμή ειλικρίνειας. Ήταν το σύστημα χωρίς το προσωπείο του

«Είναι ο Τζέφρι Επσταϊν ο διάβολος;» Η ερώτηση, όπως την απηύθυνε ο Στιβ Μπάνον στον Τζέφρι Επσταϊν, δεν είχε τίποτα το θεολογικό, όσο κι αν ντύθηκε με τη γλώσσα της μεταφυσικής. Δεν ήταν ερώτηση περί του Κακού. Ήταν ερώτηση περί εξουσίας. Περί δομής. Περί συνενοχής. Και η απάντηση, σχεδόν ψιθυριστή, σχεδόν αδιάφορη, «όχι, αλλά έχω έναν καλό   καθρέφτη», δεν ήταν υπεκφυγή. Ήταν ομολογία. Γιατί ο Επσταϊν δεν υπήρξε ποτέ εξαίρεση. Υπήρξε αντανάκλαση. Ο διάβολος είναι μια χρήσιμη επινόηση. Ένα δοχείο όπου η κοινωνία εναποθέτει το κακό για να συνεχίσει να πιστεύει στην αθωότητά της. Προσωποποιεί αυτό που δεν θέλει να αναγνωρίσει ως δομικό. Μετατρέπει το σύστημα σε ατύχημα και την ευθύνη σε παρέκκλιση. Όμως το κακό δεν κατοικεί σε πρόσωπα. Κατοικεί σε σχέσεις. Ο Επσταϊν δεν εισέβα...

Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα

Αν ζούσε σήμερα ο Βασίλης Ραφαηλίδης θα έλεγε την αλήθεια χωρίς να τη χτενίζει. Και η αλήθεια, ως γνωστόν, είναι σαν τον άνεργο. Κυκλοφορεί αξύριστη. Δεν θα τον κατηγορούσε τον Παναγόπουλο. Θα τον θαύμαζε. Γιατί στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο να κάνεις καριέρα χωρίς να δουλεύεις. Θέλει ταλέντο. Ο Παναγόπουλος δεν είναι απλώς ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Είναι μνημείο. Και τα μνημεία, ως γνωστόν, δεν μετακινούνται. Τα μετακινούν μόνο οι εργαζόμενοι όταν θυμώνουν. Επειδή όμως ο ελληνικός λαός είναι ευγενικός, αφήνει τα μνημεία στη θέση τους και μετακινείται ο ίδιος προς την ανεργία. Το ωραίο με τον Παναγόπουλο είναι ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Να είναι συνδικαλιστής χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ούτε τους εργοδότες, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε καν την πραγματικότητα. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. ...

Όταν στους δρόμους έπεφτε ξύλο και χιλιάδες εργαζόμενοι δέχονταν καταστολή, η συνδικαλιστική κορυφή διαχώριζε τη θέση της από τις “ακρότητες”. Η ταξική σύγκρουση βαφτίστηκε λαϊκισμός. Η αντίσταση, τραμπουκισμός. Έτσι χτίστηκε η ιδεολογική ηγεμονία της υποταγής.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από την Ιστορία αφήνοντας ίχνη αγώνα. Και άλλοι που περνούν αφήνοντας καλοδιατηρημένες καρέκλες. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, με εμβληματικό εκπρόσωπο τον επί είκοσι χρόνια πρόεδρό της, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι από προσωπική αδυναμία? αλλά ως προϊόν μιας ολόκληρης κοινωνικής διαδρομής: της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Ο όρος δεν είναι ύβρις· είναι ανάλυση. Τον συναντά κανείς ήδη στον Λένιν, όταν περιγράφει εκείνο το ανώτερο στρώμα της εργατικής εκπροσώπησης που, δεμένο υλικά και ιδεολογικά με το αστικό κράτος και το κεφάλαιο, λειτουργεί ως μεσολαβητής πειθάρχησης αντί για όργανο σύγκρουσης. Στην ελληνική του εκδοχή, αυτό το στρώμα απέκτησε όνομα, γραφεία, ευρωπαϊκά προγράμματα και πολιτικές διαδρομές. Δεν είναι τυχαίο ότι η κορυφή της ΓΣΕΕ υπήρξε για δε...

Η Σπάρτη του σήμερα και η Σπάρτη που δεν τολμήσαμε ακόμα. Όταν το ασφαλές γίνεται άλλοθι και το όραμα αναβάλλεται. Μια πόλη που φοβάται το τολμηρό, μένει καθηλωμένη στο καθημερινό.

Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κοιτάξουμε την πόλη μας με άλλο βλέμμα. Να τη δούμε όχι όπως βολεύει το σήμερα, αλλά όπως υπαγορεύει η ιστορία της. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικό βάρος έχει ο τόπος όπου ζούμε και πόσο μεγάλη δυναμική μένει ανεκμετάλλευτη. Η αλλαγή αυτή δεν θα είναι διακοσμητική. Θα είναι ουσιαστική και βαθιά. Δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει αυτό το βήμα. Ξέρουμε όμως ότι, όταν γίνει, η πόλη θα αλλάξει. Θα ξεχωρίσει όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα, αλλά και έξω από αυτήν. Θα αποτελέσει σημείο αναφοράς, μέτρο σύγκρισης και παράδειγμα για άλλες πόλεις. Αυτό το μέλλον δεν ανήκει στη σφαίρα του ονείρου. Ανήκει στη σφαίρα της απόφασης. Μέχρι τότε, η Σπάρτη θα κινείται στα γνώριμα. Στα ασφαλή, στα μικρά, τα ελάχιστα και τα ασήμαντα. Σε επιλογές που δεν ταράζουν τα νερά, δεν ...

Αριστεροί Εφιάλτες | Έθνος Ανάδελφον | Το Λόμπι της Δραχμής | Δικτατορία στις ΗΠΑ | Αντιπολίτευση Playmobil | Φωτιά στα Γήπεδα

Αριστεροί Εφιάλτες Σε κάθε εμφάνισή τους στα ΜΜΕ οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολογούν όχι υπέρ του κόμματός τους, το οποίο πνέει τα λοίσθια, αλλά  υπέρ του Αλέξη Τσίπρα και του σχεδιαζόμενου «νέου» κόμματός του!!! Τι περιμένετε, λοιπόν, «σύντροφοι»; Διαλύστε το μαγαζί, επιτέλους, διαγράψτε τους αγώνες ετών και ετών των αγνών ιδεολόγων της Δημοκρατικής Αριστεράς και προσχωρήστε επισήμως, κλασαυχενίζοντες, στο κόμμα του Τσίπρα, ο οποίος «έκαψε» συμπούρμπουλη  την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική του πολιτική, έκανε παντοδύναμο τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, σας πρόσβαλλε κατά πρόσωπο, αποχωρώντας από το κόμμα το οποίο τον έκανε νοματαίο, φόρτωσε όλη την ευθύνη της αποτυχημένης πολιτικής του στους συνεργάτες του και με «φερετζέ» ένα κακογραμμένο βιβλίο - «κολυμβήθρα του Σιλωά...

Ας ειπωθούν, λοιπόν, στην μνήμη αυτών των γυναικών ορισμένες αλήθειες

Δεν ήταν «κακιά στιγμή», ούτε «τραγική σύμπτωση». Ήταν το φυσικό τέλος μιας διαδρομής που χαράχτηκε χρόνια πριν, όταν η ανθρώπινη εργασία μετρήθηκε ως κόστος και η ζωή ως παράπλευρη απώλεια. Όταν το κράτος αποσύρθηκε από τον ρόλο της προστασίας και ανέλαβε τον ρόλο του διαχειριστή των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Πέντε γυναίκες δεν γύρισαν στα σπίτια τους. Και μαζί τους δεν γύρισαν οι λέξεις «ασφάλεια», «πρόληψη», «δικαίωμα». Έμειναν πίσω σε δελτία Τύπου, σε πίνακες, σε στατιστικές που ξέρουν καλά να κρύβουν το αίμα. Η εργασία, σε αυτή τη χώρα, δεν σκοτώνει επειδή είναι επικίνδυνη. Σκοτώνει επειδή είναι απροστάτευτη. Σκοτώνει επειδή το κράτος επέλεξε να μην ελέγχει. Επειδή οι επιθεωρήσεις υποστελεχώθηκαν συνειδητά. Επειδή η πρόληψη θεωρήθηκε «γραφειοκρατικό βάρος» για τη βιομηχανία. Επε...

Η πόλη που ζει με το λίγο, ενώ αξίζει το πολύ. Λίγοι επισκέπτες, λίγη ανάπτυξη. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.

Δεν μας λείπουν οι δυνατότητες. Μας λείπει η απόφαση. Όταν κάποτε αποφασίσουμε να στολίσουμε την πόλη μας σύμφωνα με τη μακραίωνη ιστορία της και να την αναδείξουμε όπως της αξίζει, τότε θα καταλάβουμε σε ποια χρυσή πόλη ζούμε. Τότε θα δούμε πόσο διαφορετική μπορεί να γίνει, ουσιαστικά και όχι επιφανειακά. Δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όταν συμβεί, η πόλη θα είναι μοναδική. Για την Ελλάδα, για τον κόσμο, και ως σημείο αναφοράς για κάθε άλλη πόλη. Το μέλλον αυτό δεν είναι όνειρο. Είναι επιλογή. Και όταν γίνει, τίποτα δεν θα μοιάζει τυχαίο. Θα είναι η στιγμή που η πόλη θα αποφασίσει να σταθεί στο ύψος της ιστορίας της. Σκεφτείτε τη Σπάρτη ως μια πόλη που θα προοδεύει όχι επειδή έχει θάλασσα, αλλά επειδή έχει ψυχή. Μια πόλη που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει...

Η Ιστορία δεν γράφεται για να μας παρηγορεί. Γράφεται για να μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο και τίποτα δεν χαρίστηκε. Όταν τη μετατρέπουμε σε μύθο, δεν σώζουμε το παρελθόν. Προστατεύουμε το παρόν από την κριτική.

Ο Έλληνας, όταν δεν ξέρει Ιστορία, τη φαντάζεται. Και όταν τη φαντάζεται, τη θέλει παρηγορητική. Να έχει έναν καλό πατέρα, λίγη Παναγία, και πολλή εθνική αγαλλίαση. Κάπως έτσι προκύπτει και ο κινηματογραφικός Καποδίστριας ένας κυβερνήτης χωρίς κυβέρνηση, ένας πολιτικός χωρίς πολιτική, ένας Ευρωπαίος χωρίς Ευρώπη. Καμία ιστορική αφήγηση δεν διαφημίζεται τόσο επίμονα αν δεν εξυπηρετεί κάτι πέρα από την τέχνη. Η ταινία Καποδίστριας δεν προωθήθηκε απλώς ως κινηματογραφικό έργο· προωθήθηκε ως εθνικό καθήκον. Η υπερπροβολή της, οι δημόσιες παρουσίες, οι τελετουργικές θεάσεις από την πολιτική ηγεσία, δεν λειτουργούν ως αισθητικές κρίσεις αλλά ως πολιτικά σήματα. Όταν η εξουσία πηγαίνει οργανωμένα να «δει» μια ταινία, δεν βλέπει, επικυρώνει. Η παρουσία του πρωθυπουργού στην αίθουσα δεν είχε χαρα...

Γιατί στην πολιτική δυστυχώς ή ευτυχώς κρίνεσαι, για αυτά που λες και για αυτά που δε λες….

Όταν η «υπέρβαση των ιδεολογιών» βαφτίζει την Ιστορία περιττή και τη σύγκρουση ανήθικη, η αντιπολιτική γίνεται το πιο χρήσιμο όπλο των ισχυρών.  Μιλώντας για τη Μαρία Καρυστιανού, οφείλει κανείς να κρατάει τον σεβασμό. Από τη μία, γιατί, όπως εκατοντάδες συγγενείς, κουβαλά μέσα της ένα πένθος ασήκωτο, μια τραγωδία που δεν λέγεται. Από την άλλη, γιατί από τον ίδιο πόνο γέννησε μαζί με άλλους ένα κίνημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, που αναμόρφωσε το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Κι όμως, ο σεβασμός δεν μετατρέπεται σε τυφλή αθώωση. Η πολιτική κρίση δεν παύει να υπάρχει επειδή πονάμε, ούτε το πένθος γίνεται πιστοποιητικό ανιδιοτέλειας. Κάθε πρωτοβουλία, όσο ευγενής κι αν φαίνεται, πρέπει να κριθεί από τις επιλογές της, από τη συνέπεια και από το σχέδιο που φέρει για την κοινωνία. Αυτό, όμω...

Οι εκπαιδευτικοί δεν φοβούνται τόσο τη σύλληψη όσο τη διαρκή επισφάλεια. Την αίσθηση ότι κάθε λέξη μπορεί να παρερμηνευθεί, κάθε απόφαση να ποινικοποιηθεί, κάθε σύγκρουση να καταλήξει σε μήνυση.

Δεν υπήρξαν χειροπέδες. Δεν υπήρξε αυτόφωρο. Δεν υπήρξε σύλληψη μέσα στο σχολείο. Κι όμως, το αποτύπωμα έμεινε. Η διάψευση της ΕΛ.ΑΣ. ήρθε γρήγορα και κατηγορηματικά, με τη γλώσσα της διοικητικής ακρίβειας, καμία σύλληψη, καμία εφαρμογή αυτόφωρης  διαδικασίας, καμία εικόνα αστυνομικής επέμβασης εντός σχολικού χώρου. Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα μεταφέρθηκαν στο αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα για προανακριτικούς λόγους, άλλοι με υπηρεσιακό όχημα, άλλοι αυτοβούλως. Τα δημοσιεύματα, ειπώθηκε, δημιούργησαν εσφαλμένες εντυπώσεις. Όμως οι εντυπώσεις δεν γεννιούνται από το τίποτα. Και ο φόβος δεν χρειάζεται χειροπέδες για να εγκατασταθεί. Το περιστατικό στη Νέα Ιωνία, ένας λεκτικός διαπληκτισμός, μια κλήση στην Άμεση Δράση, μια μήνυση για απειλή και εξύβριση, δεν είναι εξαίρεση. Είναι σ...

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό - Ξυπνήστε τη Σπάρτη των ηρώων. Όχι αύριο, όχι κάποτε. Τώρα! Γιατί κάθε χαμένος χρόνος είναι ήττα χωρίς μάχη

Η πόλη που έγραψε ιστορία, κοιμάται μέσα στη λήθη. Όσο η Σπάρτη μένει στη λήθη, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν της, προδίδει και το μέλλον της. Η ιστορία δεν ζητά να τη θαυμάζεις. Ζητά να τη συνεχίζεις. Η Σπάρτη αλλάζει όταν τολμάμε να ζητήσουμε περισσότερα. Ώρα να δώσουμε στην πόλη την εικόνα που της αξίζει. Η Σπάρτη έχει ένα όνομα που αντηχεί σε όλο τον κόσμο, όμως το όνομα από μόνο του δεν φέρνει τουρισμό, ούτε ανάπτυξη. Χρειάζεται ορατά σημάδια, χρειάζεται μορφή, ψυχή και παρουσία. Πρόσωπα που να μιλούν για τη δόξα, την ανδρεία και το ήθος της πόλης. Μια πόλη χωρίς τα πρόσωπα των ηρώων της είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Ας αναστήσουμε, λοιπόν, τη ψυχή της Σπάρτης με έργα που τιμούν το παρελθόν και εμπνέουν το μέλλον. Να αποκτήσει ξανά μνημεία, αγάλματα, θεματικά σημεία και ι...

Αυτή η αγροτική αντίληψη "L΄etat, c΄est moi" πρέπει, επιτέλους να σταματήσει

ΘΕΛΩ ΑΛΛΑΓΗ Η κυβέρνηση μοιάζει με παίχτη  ποδοσφαίρου που κουράστηκε και ζητά από τον  προπονητή του αλλαγή. Ο προπονητής-λαός κοιτάζει στον πάγκο (αντιπολίτευση) και τον βλέπει γεμάτο με αναπληρωματικούς β΄ διαλογής. Οπότε, λέει στον κουρασμένο παίχτη (κυβέρνηση ΝΔ), «συνέχισε όσο μπορείς». Πώς να πάρεις καλό αποτέλεσμα με τέτοια ομάδα  και τέτοιον πάγκο;   ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΛΥΚΟ… «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Τάδε έφη ο κ. Μητσοτάκης για την απαγωγή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, σε πλήρη επίγνωση του ΤΙ έλεγε. Οπότε διαγράφεται, σε μια στιγμή, η μη τήρηση της διεθνούς νομιμότητας από τις ΗΠΑ αλλά και από κάθε παγκόσμιο μιμητή της, οπότε διαγράφεται και η μη τήρηση και ο σεβασμός της νομιμότητας και του διεθνούς δικαίου από πλευράς Τουρκίας για...

Τι θα μπορούσε να κάνει η κ. Καρυστιανού; Να περιμένει! Να αγωνισθεί και μαζί της να έχει ολόκληρη την κοινωνία μας για μια δίκαιη δίκη, να ολοκληρωθεί η δίκη, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει και μετά να τραβήξει το δρόμο της...

Ένα είδος σε υπερεπάρκεια σε αυτόν τον τόπο ήταν ανέκαθεν οι αυτόκλητοι σωτήρες! Και κυρίως του πρόσφατου παρελθόντος. Όλοι τους με έναν σαφή και προκαθορισμένο στόχο! Να μας σώσουν από κάτι! Μετά αρχίζουν οι τροχιοδεικτικές βολές! Και μετά καταμέτρηση εκείνων που «τσιμπάνε»! Και εάν το άθροισμα είναι ικανοποιητικό στα πλαίσια του εταιρικού «κοπαδισμού», παλιά μας τέχνη κόσκινο άλλωστε έπεται η μεγάλη απόφαση! Κάθοδος στον πολιτικό στίβο με δημιουργία νέου κόμματος, με ότι αυτό συνεπάγεται! Από τη στιγμή που η κ. Καρυστιανού το αποφάσισε και διέβη τον Ρουβίκωνα με τη σημαία της οιωνεί κάθαρσης υπάρχει σίγουρα ένας διάχυτος προβληματισμός! Μια μάνα χαροκαμένη όπως άλλες 56 ακόμη μανάδες των Τεμπών, έχει δικαίωμα να το κάνει το κόμμα τώρα; Η εύκολη απάντηση είναι ναι! Γιατί κάθε Έλλη...

Η Δανία, που το τελευταίο διάστημα είχε αναλάβει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής», ανακαλύπτει ξαφνικά ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος για την εδαφική της ακεραιότητα δεν έρχεται από τον Πούτιν, αλλά από τον μέχρι πρότινος στενότερο και ισχυρότερο σύμμαχό της

Σήμερα στην εποχή των τεράτων, η διεθνής πολιτική παύει να είναι ανάλυση, στρατηγική ή ιδεολογική αντιπαράθεση και μετατρέπεται σε καθαρό θέατρο. Όχι μάλιστα υψηλής τέχνης, αλλά από εκείνα τα κακοκουρδισμένα κωμικά σκετς που προκαλούν πικρό γέλιο, επειδή αποκαλύπτουν γυμνό τον κυνισμό της εξουσίας. Η πρόσφατη αγωνία της Δανίας είναι μία τέτοια στιγμή. Τόσο καλοστημένη, που ούτε η πιο καυστική πολιτική σάτιρα δεν θα τολμούσε να τη συλλάβει. Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας, οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, εκείνοι που χρόνια τώρα εμφανίζονται έτοιμοι για καβγά με τη Ρωσία, εξέδωσαν μια δήλωση συμπαράστασης προς τη Δανία. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες, η διατύπωση ήταν άχρωμη, προσεκτική, σχεδόν φοβισμένη. Και όχι τυχαία. Δεν απευθυνόταν στη Μόσχα. Απευθυνόταν στην ...

Συγχαρητήρια! Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Ο πολιτισμός μιας πόλης δεν χτίζεται με ισορροπίες, αλλά με ανθρώπους αξίας. Όταν η αξία περισσεύει αλλά η πόλη δεν τολμά να τη χρησιμοποιήσει. Όταν μια πόλη έχει ανάμεσά της έναν πολίτη άριστο, με αποδεδειγμένη πορεία, με δείγματα γραφής που μιλούν από μόνα τους, με έργο που έχει κριθεί, ξεχωρίσει και βραβευτεί σε ολόκληρη τη χώρα, τότε αυτή η πόλη έχει ένα προνόμιο. Έχει έναν άνθρωπο που δεν ζητά να αποδείξει ποιος είναι. Το έχει ήδη κάνει, με τον κόπο του, με τη συνέπειά του και με το αποτύπωμα που άφησε. Έναν τέτοιο πολίτη δεν τον τιμάς με λόγια. Τον τιμάς με εμπιστοσύνη. Του δίνεις χώρο να προσφέρει, θέση ευθύνης να υπηρετήσει, ρόλο να μετατρέψει τη γνώση και την εμπειρία του σε κοινό όφελος. Όχι για τον ίδιο, αλλά για την πόλη που τον γέννησε και τον φιλοξενεί. Όταν αυτό δεν ...

Δύο αιώνες ιμπεριαλιστικής συνέχειας στη Λατινική Αμερική

Το 1823 δεν έπεσε ούτε ένας πυροβολισμός. Δεν κινήθηκαν στρατεύματα. Δεν άλλαξαν σύνορα. Κι όμως, εκείνη τη χρονιά χαράχτηκε ένας από τους πιο ανθεκτικούς κανόνες εξουσίας της σύγχρονης ιστορίας. Με το λεγόμενο Δόγμα Μονρόε, οι Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυξαν ότι «η Αμερική ανήκει στους Αμερικανούς». Η διατύπωση έμοιαζε αθώα. Σχεδόν απελευθερωτική. Ένα τέλος στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, μια υπόσχεση ότι ο Νέος Κόσμος δεν θα ξαναγίνει πεδίο λεηλασίας από παλιές αυτοκρατορίες. Όμως η ιστορία, όταν ωριμάζει, αποκαλύπτει πάντα τι εννοούσαν πραγματικά οι λέξεις. Το Δόγμα Μονρόε δεν μιλούσε για το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν. Μιλούσε για το δικαίωμα των άλλων να μην παρεμβαίνουν. Και μέσα σε αυτό το κενό, οι Ηνωμένες Πολιτείες τοποθέτησαν τον εαυτό τους ως φυσικό επιτηρητή μιας ολό...

Η αστυνομία Σπάρτης ευαίσθητη όπως πάντα, στέλνει το μήνυμα σε αυτήν την ομάδα ότι δεν δείχνει ανοχή στη μικροπαραβατικότητα

Η γνωστή κοινωνική ομάδα της Σπάρτης με τα ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά της, εγώ θα πω με τις ιδιαίτερες αντικοινωνικές συμπεριφορές της, που καθημερινά κινείται έκνομα, έβαλε στο στόχο της μία ασθενή ή συγγενή ασθενούς αφαιρώντας το πορτοφόλι της με το μικρό ποσό των 40€ στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου Σπάρτης.  Στο δεύτερο περιστατικό που επίσης μάθαμε από τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης κάποιος από την ίδια ομάδα ανθρώπων πάλι, άρπαξε έναν τενεκέ λάδι.   Με πολλή χαρά εγώ διάβασα αυτές τις ειδήσεις που μάλιστα εξιχνίασε η αστυνομία και από ότι κατάλαβα βρήκε και απέδωσε τα κλοπιμαία στους κατόχους τους πίσω. Αυτό είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Εγώ θα σταθώ στην κινητοποίηση της τοπικής αστυνομίας για αυτά τα ασήμαντα για άλλους απολεσθέντα πράγματα...

Από την εγκατάλειψη… στην αναγέννηση. Όταν το φως γίνεται πράξη!

Στολισμοί που ξεστολίζονται. Μνημεία που μένουν. Η διαφορά της ουσίας από την εντύπωση. Όταν η λάμψη κρατά τρεις εβδομάδες και η πόλη χρειάζεται έργα δεκαετιών  μένει το ερώτημα της ουσίας. Όταν ξεπερνιέται το μέτρο, χάνεται και η ουσία. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι χαρά, είναι λάμψη, είναι προσμονή για όλους και ειδικά για τα παιδιά και πρέπει να γίνεται πάντα. Σίγουρα ο στολισμός στα πλατάνια ήταν φωτεινός ωραίος, πραγματικά εντυπωσιακός και πρωτόγνωρος. Οι εκδηλώσεις στη πλατείας συνηθισμένες όπως κάθε χρόνο. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης, όσο καλοφτιαγμένος κι αν είναι, δεν αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες. Κανένας τουρίστας δεν θα ταξιδέψει για να δει φωτισμένα δέντρα ή στολισμένα πλατάνια. Αυτά απευθύνονται κυρίως σε εμάς τους ίδιους, στους κατοίκους, και έ...

Ζούμε στην εποχή των τεράτων. Όχι γιατί εμφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά γιατί έπαψαν να κρύβονται. Ο τραμπισμός δεν είναι παρένθεση· είναι προειδοποίηση. Μιλάει ανοιχτά για πυρηνική ισχύ, για έναν κόσμο που κυβερνάται σαν εταιρεία ασφαλείας

Η Ιστορία διδάσκει. Απλώς μιλάει σε άδειες αίθουσες. Στη Βενεζουέλα επαναλαμβάνεται το παλιό έργο, οι ισχυροί φορούν το προσωπείο του σωτήρα, κρατούν στο ένα χέρι το διεθνές δίκαιο και στο άλλο το μαχαίρι. Όταν τελειώσει η παράσταση, μένει μόνο το αίμα και μια ανακοίνωση του ΟΗΕ - γραμμένη σε γλώσσα ουδέτερη, δηλαδή νεκρή. Το διεθνές δίκαιο δεν καταργήθηκε· απλώς ανακυκλώνεται. Όπως τα χαρτιά. Χρήσιμο όταν βολεύει, άχρηστο όταν ενοχλεί. Οι κυρώσεις βαφτίζονται «ανθρωπιστικές», οι επεμβάσεις «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και οι λαοί «παράπλευρες απώλειες». Η γλώσσα έχει μάθει να πλένει τα χέρια της καλύτερα κι από τον Πιλάτο. Κάποτε μας έλεγαν πως ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια όπλα - αρκεί η ψυχολογία, η διαφήμιση, η χειραγώγηση. Ο Ελύτης το φοβήθηκε. Μα να που η Ισ...

Οι δυνατοί από θέση ισχύος κατατρέχουν τους μικρούς λαούς της γης, εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους και τους «φλομώνουν» στα ψέματα!

Καλώς μας ήλθε το 2026! Μέσα στον ορυμαγδό των ευχών και των πυροτεχνημάτων η κυνική πραγματικότητα μας προσγείωσε απότομα. Οι ελπίδες ότι κάτι θ’ αλλάξει σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο που ζούμε διαψεύστηκαν αυθωρεί με την πειρατική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα για να συλληφθεί και να οδηγηθεί στα αμερικανικά δικαστήρια ο επί 12/ετία πρόεδρος της χώρας αυτής Νικολά Μαδούρο. Τον τελευταίο καιρό το επικοινωνιακό επιτελείο του προέδρου Τραμπ είχε φροντίσει να στήσει ένα καταδικαστικό σκηνικό περί παραγωγής κι εμπορίας ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα προς τις ΗΠΑ και ως πρωτεργάτης αυτής της υπόθεσης στοχοποιούνταν ο Πρόεδρος Μαδούρο.  Για τους επικοινωνιολόγους της κυβέρνησης Τραμπ δεν είχε ούτε έχει καμία σημασία αν οι κατηγορίες που απηύθυναν προς το Μαδούρο είχαν ψήγμα...

Στο τέλος, θα μας πουν ότι δεν χάθηκε η γεωργία. Απλώς μετακόμισε

Όσο τα πολιτικά αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο η καθημερινότητα γεμίζει με κανόνες παραλογισμού. Κριτήρια που δεν μοιάζουν με κανόνες ζωής αλλά με κανονισμούς διαχείρισης ενόχλησης. Έτσι καθιερώνεται ο κοινωνικός αυτοματισμός: ο καθένας μόνος του, απέναντι σε όλους τους άλλους, με την εξουσία να παριστάνει τον διαιτητή και ταυτόχρονα τον σκηνοθέτη της σύγκρουσης. Η κυβέρνηση συνδράμει ενεργά σε αυτό. Όχι μόνη της. Μαζί της και μια αντιπολίτευση που έχει ξεχάσει πώς αρθρώνεται πολιτική πρόταση. Που περιορίζεται στην πολιτικολογία του αυταπόδεικτου. Στις γενικότητες, στις κοινοτοπίες, στα «πρέπει» χωρίς «πώς» και στα «δίκαια αιτήματα» χωρίς σχέδιο σύγκρουσης. Έτσι, ακόμη και μια κυβέρνηση με εγκληματικές πολιτικές μπορεί να ανανεώνει τον χρόνο της, ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι η κοινωνική δυσα...

Τα παράπονα περιγράφουν την πτώση. Οι προτάσεις είναι αυτές που φέρνουν ανάπτυξη

Όταν όλοι βλέπουν το πρόβλημα και κανείς δεν προτείνει λύση, η πόλη αδειάζει. Τις τελευταίες ημέρες ακούμε πολλούς «αρμόδιους», εκπροσώπους του εμπορικού συλλόγου, και των σωματείων κρεοπωλών και αρτοποιών, να βγαίνουν και να δηλώνουν το προφανές. Η πόλη δεν πάει καλά, ότι η κίνηση πέφτει, ότι τα μαγαζιά δυσκολεύονται. Μέχρι εδώ, κανείς δεν διαφωνεί. Όλοι το βλέπουμε. Αυτό που δεν ακούμε, όμως, είναι το πιο κρίσιμο: τι προτείνεται για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Σίγουρα, οι ντόπιοι πρέπει να στηρίζουμε τα ντόπια μαγαζιά. Να ψωνίζουμε στην πόλη μας, να κρατάμε το χρήμα εδώ και όχι να το σκορπίζουμε εκτός. Αυτό είναι σωστό και απαραίτητο. Όμως δεν αρκεί. Μια πόλη δεν μπορεί να ζήσει μόνο από τον εαυτό της. Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε ανάπτυξη πουθενά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ...

Η Ευρώπη, μπροστά στη διμέτωπη επίθεση που δέχεται σήμερα από ΗΠΑ και Ρωσία οφείλει να αναθεωρήσει άμεσα και ριζικά τις αντιλήψεις και τις επιλογές του παρελθόντος

Δεν απομένει παρά ν’ ακούσουμε το σύνθημα «ΗΠΑ   ΡΩΣΙΑ   ΣΥΜ-ΜΑ-ΧΙΑ» («μία η ντουντούκα…τρεις εσείς»)  σε κάποια διαδήλωση («αριστερή» ή ακροδεξιά  δεν έχει σημασία, αφού συμπλέουν, πλέον, αρμονικότατα στα πλαίσια του αυτοδημιούργητου «ρωσόφιλου κόμματος». Πριν από κάποιες 10ετίες, ούτε ο πιο τολμηρός-νοσηρός  νους δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι εν έτει 2025 η Ευρώπη θα βρισκόταν σε ασφυκτική μέγγενη ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Κι όμως αυτό συνέβη: Οι δυο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής, σε αγαστή σύμπνοια μεταξύ τους, παραγράφοντας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου στην οποία ενέπλεξαν τον κόσμο όλο με τεράστιο κόστος σε όλα τα επίπεδα, συνεργάζονται σήμερα για τα κοινά τους οφέλη, προσπαθώντας να αποδομήσουν την Ευρώπη. Δυστυχώς, η Ευρώπη, επέδειξε ανοχή και οικοδόμησε πνεύμα...

Σημειώσεις για τη βία προς τον εκπαιδευτικό σε μια εποχή κανονικοποίησης

Ποτέ άλλοτε η κατάσταση στα σχολεία και στην εκπαίδευση δεν ήταν όπως σήμερα. Όσοι από εμάς, τους εκπαιδευτικούς, έχουμε πάνω από είκοσι χρόνια στην εκπαίδευση έχουμε μέτρο σύγκρισης. Χρόνιες αυτοάνοσες αρρώστιες. Ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό, μείωση  των δαπανών, αναχρονιστικά προγράμματα σπουδών. Για όλη την κακοδαιμονία της εκπαίδευσης, φταίει ο εκπαιδευτικός, έτσι πορεύεται απαξιωμένος, αγέλαστος με το κεφάλι σκυμμένο. Εδώ και αρκετά χρόνια δέχεται επιθέσεις από παντού. Υπουργείο, ΜΜΕ, γονείς μαθητές, μ;oνoς και απροστάτευτος. Τα φαινόμενα όλο και παίρνουν μεγαλύτερη έκταση. Γονείς που χειροδικούν σε εκπαιδευτικούς, γονείς με παράλογες και παράτυπες απαιτήσεις εξασκούν  έντονες πιέσεις και αβάσιμες καταγγελίες. Το υπουργείο για να αποτινάξει τις ευθύνες του γίνεται Πόντιος Πιλάτος...

Σπίτια που δέθηκαν με μικρές ή μεγάλες ιστορίες ανθρώπων, σπίτια που η μοίρα και η νέα εποχή (με τις αξίες τις δικές της) τα βύθισε στην ερημιά και στην εγκατάλειψη

Η Σπάρτη συνεχίζει, με όλο και πιο γρήγορους  ρυθμούς, να αποχαιρετά τα σπίτια της τα παλιά. Σπίτια που γεννήθηκαν μαζί της, που φημίστηκαν σ’ ολόκληρη τη Ελλάδα, δίνοντας στην πόλη προσωπικότητα, χαρακτήρα και ομορφιά, σπίτια που το καθένα είχε τη δική του φυσιογνωμία και αξία. Σπίτια που δέθηκαν με μικρές ή μεγάλες ιστορίες ανθρώπων, σπίτια που η μοίρα και η νέα εποχή (με τις αξίες τις δικές της) τα βύθισε στην ερημιά και στην εγκατάλειψη, έως ότου ο πανδαμάτορας χρόνος τους έδωσε ένα τέλος που δεν τους έπρεπε.   Με τον τρόπο αυτό γράφτηκε η λέξη «τέλος» και για το επιβλητικό παλαιό σπίτι στη διασταύρωση Βρασίδου 98 και Α. Νίκωνος 118. Ένα λιθόχτιστο, μεγάλο, σοβαρό, διώροφο σπίτι, σοβατισμένο, ίσως των αρχών του 20ου αιώνα. Μοναδικό του στολίδι το περίτεχνο κιγκλίδωμα του μπαλκονι...

Η Ευρώπη πετάχτηκε όρθια. Όχι από αγανάκτηση. Από τρόμο. Γιατί αν τελειώσει ο πόλεμος, τι γίνεται με τους εξοπλισμούς; Με τα εργοστάσια; Με τα συμβόλαια;

Η Ευρώπη ξύπνησε ένα πρωί και είπε. «Δεν γίνεται, θα σώσουμε την Ουκρανία». Όχι με ειρήνη, αυτά είναι για αφελείς, αλλά με δάνειο. Με όρους. Με υποσημειώσεις. Με τιμολόγιο και απόδειξη. Διότι ο σύγχρονος ευρωπαϊκός ανθρωπισμός δεν δουλεύει χωρίς Excel, και ο πόλεμος, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στην τύχη ή στη διπλωματία. Γιατί μέχρι χθες η Ουκρανία πολεμούσε με αμερικανικά λεφτά. Πολλά λεφτά. Τόσα που αν τα άπλωνες στο τραπέζι, θα έπρεπε να σπρώξεις στην άκρη και τη δημοκρατία για να χωρέσουν. Και ξαφνικά, τέλος. Ο Τραμπ αποφάσισε ότι η ειρήνη είναι πιο αποδοτική όταν συνοδεύεται από λογιστικό έλεγχο, έκοψε την πλουσιοπάροχη βοήθεια και παρουσίασε το δικό του ειρηνευτικό σχέδιο , ένα σχέδιο που, εντελώς συμπωματικά, βρίσκει απολύτως λογικό και ο Πούτιν. ...

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια δικογραφία. Είναι καθρέφτης. Και το ερώτημα δεν είναι αν θα τον σπάσουμε ή αν θα τον απομακρύνουμε. Είναι αν θα αντέξουμε να μείνουμε για λίγο απέναντί του, όσο το φως ακόμη πέφτει κα μετά τον σπάμε

Υπάρχουν στιγμές που ένα διοικητικό αρχείο βαραίνει περισσότερο από μια πολιτική δήλωση. Όχι επειδή περιέχει περισσότερα στοιχεία, αλλά επειδή συμπυκνώνει όσα για χρόνια κινούνταν στη σκιά. Η νέα δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο θεσμικής δυσλειτουργίας. Είναι μια ρωγμή. Και μέσα από αυτή τη ρωγμή φαίνεται ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία συνήθισε να διαχειρίζεται το κοινό ως ιδιωτικό. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν ποτέ ένας απλός διοικητικός μηχανισμός. Ήταν ένας τόπος συνάντησης συμφερόντων, προσδοκιών και σιωπηλών κρυφών σχέσεων. Εκεί όπου το ευρωπαϊκό χρήμα αποκτούσε πολιτικό βάρος, εκεί όπου η ενίσχυση μετατρεπόταν σε σχέση και η σχέση σε υποχρέωση. Όποιος κρατούσε τη ροή, κρατούσε και το μέτρο της εξάρτησης. Γι’ αυτό και το πρόβλημα δεν είναι...

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι ταγοί μας θέλουν στην πράξη μια κοινωνία πολιτών με ανώτερη πνευματική καλλιέργεια, που μπορούν μέσα από σύνεση και γνώση να κρίνουν και ν’ αποφασίζουν...

   Παρατηρώντας τη καθημερινότητα των ελληνικών σχολείων διατυπώνω κάποιες επισημάνσεις - προβληματισμούς  που πιστεύω θα συντελούσαν θετικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών, χωρίς να έχω βέβαια ισχυρή πεποίθηση ότι θα μπορούσαν οι σκέψεις αυτές να γίνουν πράξη στο σχολικό πρόγραμμα μαθημάτων. Τουλάχιστον ας αποτελέσουν αφορμή να δούμε πως μπορούμε εμείς ως γονείς να δώσουμε άλλη μία δυνατότητα πνευματικής καλλιέργειας στα παιδιά μας.     Κατ’ αρχήν θα μπορούσαν τα αρχαία ελληνικά ν’ αποτελούν μάθημα στο δημοτικό, έστω από κάποια τάξη και μετά, εστιάζοντας στην προπαρασκευή των μαθητών ώστε να εμβαθύνουν ευκολότερα στα νοήματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος από το γυμνάσιο και ύστερα. Υπάρχει από την Ε’ τάξη η υποχρεωτική διδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας, αλλά δεν γίνετα...

Όπως πολύ σωστά η Πολιτεία απαγορεύει -πλην εξαιρέσεων- την οπλοκατοχή μήπως θα πρέπει να απαγορεύσει και την κατοχή τέτοιων επικίνδυνων ζώων;

Η πρόσφατη τραγωδία στη Ζάκυνθο με θύμα ένα δίχρονο αγοράκι που έπεσε στα δόντια ενός Pit Bull και βρήκε σκληρό θάνατο με τραύματα στο λαιμό και το κεφάλι, που οι διασώστες δεν είχαν ξαναδεί ποτέ σε παρόμοια υπόθεση, έφερε στην επιφάνεια κι άλλες απαίσιες μνήμες όπως του βρέφους στα Γλυκά Νερά  που θανατώθηκε στην κούνια του από  ένα Rottweiler και το παλαιότερο περιστατικό που συνέβη στη Μακεδονία την περίοδο του Πάσχα όταν σκυλιά επιτέθηκαν και θανάτωσαν ένα αγοράκι στην αυλή του σπιτιού του. Κάθε νουνεχής άνθρωπος ανεξάρτητα από τα φιλοζωικά αισθήματα (σ.σ. κυνοφιλία), που μπορεί να έχει, πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά και να καταλάβει ότι μάλλον έχει έλθει η ώρα, αυτή η Πολιτεία που παρακολουθεί ως θεατής τα κοινωνικά συμβαίνοντα, να πάρει την απόφαση και να απαγορεύσει την κατοχή...

Όταν η πολιτική κινητοποίηση ξαναμπαίνει στο παιχνίδι, οι «λογικές» του κατεστημένου καταρρέουν

Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης δεν ήταν απλώς μια πολιτική έκπληξη· ήταν μια θεαματική ανατροπή των βεβαιοτήτων που το αμερικανικό,και όχι μόνο, κέντρο θεωρεί αυτονόητες. Ο Μαμντάνι, οργανικά συνδεδεμένος με τους Democratic Socialists of America, απέδειξε ότι η Αριστερά κερδίζει όταν εγκαταλείπει την άμυνα, όταν σταματά να απολογείται για την ταυτότητά της και όταν επιστρέφει στη στοιχειώδη της βάση, οργάνωση, κινητοποίηση, συλλογικότητα. Δεν κέρδισε με τηλεοπτικά πάνελ ούτε με παθητικούς ψηφοφόρους-πελάτες. Κέρδισε γιατί έκανε αυτό που εγκατέλειψαν τα περισσότερα αριστερά και κεντροαριστερά κόμματα διεθνώς, επανέφερε τη δομή, το κόμμα, την κοινότητα, την πολιτική ως κοινωνικό εργαλείο, όχι ως διαφήμιση. Ο Μαμντάνι δεν κέρδισε επειδή ήταν «προοδευτικός» ή γ...

Τι διδάσκει η κρίση του Podemos, ομοιότητες με την ελληνική Αριστερά

Συνέπεσε αυτή την περίοδο που κυκλοφορεί το βιβλίο «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα να διαβάσω το άρθρο της Λίλιθ Βερστρίνγκε κορυφαίου ηγετικού στελέχους των Podemos («Μπορούμε») στο αριστερό περιοδικό Equator* ( https://www.equator.org/articles/farewell-to podemos?utm_source=chatgpt.com https://www.equator.org/articles/farewell-to podemos?utm_source=chatgpt.com ) για την άνοδο και την πτώση του αριστερού αυτού σχήματος. Η Βερστρίνγκε δεν καταφεύγει σε χαρακτηρισμούς ή αφηγήσεις για να εξηγήσει, αλλά αναλύει πολιτικά. Θυμήθηκα την φωτογραφία του Αλέξη  Τσίπρα με τον Πάμπλο  Ιγκλέσιας το 2014. Πέρα από το περιεχόμενο, θεωρώ επίσης ότι ένα βιβλίο που γράφεται από έναν πρώην πρόεδρο ενός κόμματος και πρώην πρωθυπουργό παρά αφηγηματικό ύφος αποτελεί ένα πολιτικό κείμενο που χρήζει περισσότερη...

Η καταστροφή των ψηφιδωτών δεν είναι ατύχημα. Είναι το αποτύπωμα μιας πόλης που δεν άκουσε τον δημιουργό τους και άφησε την τέχνη του να σβήσει

Η πλατεία δεν έχει πλέον ψηφιδωτά. Έχει μάρτυρες της αμέλειας και της Ύβρεως σε έναν άνθρωπο που τίμησε την πόλη με τα χέρια του.   Στην κεντρική πλατεία βρίσκονται δύο ψηφιδωτά που κάποτε έδιναν μία ευγένεια στον χώρο και έδειχναν ότι η Σπάρτη μπορεί να έχει και λεπτότητα και αισθητική. Τα δημιούργησε ο ΚΑΛΛΙΔΩΡΟΣ , ένας άνθρωπος που δεν ήταν απλώς τεχνίτης. Ήταν σοβαρός, μετρημένος, αξιοπρεπής και αγαπητός σε όλους όσοι τον γνώρισαν. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονταν φασαρία για να σε κερδίσουν. Η παρουσία του ήταν ήρεμη και καθαρή, και η δουλειά του κουβαλούσε την ίδια ποιότητα. Ως μόνιμος πελάτης στο καφενείο, μου μιλούσε πάντα ήρεμα, χωρίς πικρία, αλλά με την αγωνία του ανθρώπου που ξέρει τι θα γίνει πριν γίνει. Και δυστυχώς, έπεσε μέσα σε όλα. Είχε προειδοποιήσε...

Η Σπάρτη χαλάει τα υπάρχοντα και πηγαίνει προς τα πίσω!

Άλλες πόλεις κάνουν κάτι νέο που τις πάει μπροστά. Άλλες δεν κάνουν τίποτε και μένουν στάσιμες. Η Σπάρτη χαλάει τα υπάρχοντα και πηγαίνει προς τα πίσω!!! Κλασικό παράδειγμα αυτό που έγινε στην Παλαιολόγου, στο κέντρο της Σπάρτης.   (Βεβαίως το σχόλιο δεν αφορά την παρούσα δημοτική αρχή, η οποία κληρονόμησε ένα μεγάλο πρόβλημα και προσπάθησε, με ίδιες δυνάμεις, να κάνει ό,τι καλύτερο ήταν δυνατόν να γίνει.)   Μετά την αποπεράτωση των εργασιών στην Παλαιολόγου διαπιστώνει κανείς το μεγάλο τραύμα που έγινε στην καρδιά της πόλης. Κάθε παρέμβαση στη λειτουργικότητα μιας οδού, και μάλιστα κεντρικής, δεν μπορεί παρά να έχει 3 στόχους: Την καλύτερη εξυπηρέτησης των πεζών. Την καλύτερη εξυπηρέτηση των αυτοκινήτων Την καλύτερη εξυπηρέτηση ΚΑΙ των πεζών ΚΑΙ των αυτοκινήτων Στην ...

Η δηλώσεις που σαλπίζουν και ανασταίνουν ένα μιλιταρισμό, που κακώς είχαμε νομίσει ότι είχε μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας

Δεν μπορώ να μαντέψω τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους αυτοί που λένε, ότι πρέπει να συνηθίσουμε στα φέρετρα με τους νέους μας μέσα και τις σημαίες από πάνω. Και μόνο που ακούγεται αυτή η κουβέντα, η ανατριχίλα κυριεύει ολόκληρο το σώμα. Μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι αλλάζουμε εποχή και πηγαίνουμε σε ένα σκοτεινό και ίσως εφιαλτικό μέλλον, αναπηδόντας από τη θέση μας ανήσυχοι. Γνωστό στους πάντες ότι οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν ποτέ. Στην "πολιτισμένη" και καλομαθημένη μόνο Ευρώπη είχαν σταματήσει. Υπήρξε βέβαια ο πόλεμος για τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τώρα ζούμε και τον εφιάλτη της Ουκρανίας. Στην Ασία και στην Αφρική δεν σταμάτησαν ποτέ, ογδόντα πέντε εστίες πολέμου. Εκατό βουρδουλίες στα πισινά του άλλου δεν είναι τίποτε, αλλά μισή στα δικά μας είναι μια τραγωδία, όπως μ...

Η Πόλη Γίνεται Μεγαλύτερη, Όσο Μεγαλύτερο, Είναι το Όραμά Της

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΧΑΡΑΖΑΝ ΜΑΡΜΑΡΑ.ΕΜΕΙΣ ΧΑΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ; Ένα μνημείο δεν είναι στολίδι, είναι μήνυμα. Και μια πόλη που εκπέμπει μήνυμα, αλλάζει. Αμέσως, Οριστικά και Βαθιά. Με λίγα στοχευμένα έργα και τολμηρές παρεμβάσεις, η πόλη μπορεί να μεταμορφωθεί μέσα σε μία νύχτα. Η ιστορία υπάρχει , μένει μόνο η βούληση να την αναδείξουμε. ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, κύριοι της Δημοτικής Αρχής και εσείς, πολίτες της Σπάρτης, μια εικόνα που σήμερα μοιάζει σχεδόν απίστευτη, αλλά θα μπορούσε να γίνει η νέα πραγματικότητα της πόλης μας. Φανταστείτε αυτά τα μνημειακά σιντριβάνια , με τις μορφές των ηρώων, των Θεών και των μυθικών προσώπων της Λακεδαίμονος, να κοσμούν καίρια σημεία της πόλης. Ένα δεξιά και ένα αριστερά από το Δημαρχείο, ή απέναντι αυτού στους κήπους  της πλατ...

Η ακρίβεια είναι ταξικός μηχανισμός και μηχανισμός κοινωνικής χειραγώγησης

Πίσω από την Κρίση της Καθημερινότητας υπάρχει πολιτική ευθύνη. Ας μιλήσουμε καθαρά. Η ακρίβεια που ζούμε δεν είναι “παγκόσμιο φαινόμενο” όπως συχνά ακούμε. Είναι πολιτικό αποτέλεσμα. Είναι το προϊόν ενός μοντέλου που αφήνει την αγορά να λειτουργεί ανεξέλεγκτα, που μετατρέπει βασικά αγαθά σε πεδίο κερδοσκοπίας που επιτρέπει σε λίγες εταιρείες να καθορίζουν το κόστος ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, συσχετισμών δύναμης και ενός οικονομικού μοντέλου που λειτουργεί προς όφελος των λίγων εις βάρος των πολλών.   Όταν τα σούπερ μάρκετ εμφανίζουν υπερκέρδη, όταν η ενέργεια πωλείται σε τιμές που δεν δικαιολογούνται από το κόστος παραγωγής, όταν η στέγη γίνεται απλησίαστη και οι νέοι ζουν σε αδυναμία αυτονομίας, αυτό δεν είναι “συγκυρία”. Είνα...

Η προτομή αυτή δεν έρχεται για να διχάσει, αλλά για να ενώσει. Ο Καρβούνης δεν τιμάται επειδή ήταν αριστερός, αλλά για την αυτοθυσία του. Δεν πρόκειται για μνημείο του ΚΚΕ.

Δύο αριθμοί που, δυστυχώς, για κάποιους συμπολίτες μας αποτελούν αντιδιαμετρικές μονάδες μέτρησης πατριωτισμού. Θεωρώ πως στο πρόσωπο του Καρβούνη οι δύο αυτοί αριθμοί βρίσκονται σε αρμονία. Για αυτό άλλωστε και τιμάται. Η προτομή αυτή δεν έρχεται για να διχάσει, αλλά για να ενώσει. Ο Καρβούνης δεν τιμάται επειδή ήταν αριστερός, αλλά για την αυτοθυσία του. Δεν πρόκειται για μνημείο του ΚΚΕ. Άλλωστε ούτε εγώ είμαι κομμουνιστής, ούτε βέβαια και η Δημοτική Αρχή του Πέτρου Δούκα που αποδέχθηκε τη δωρεά μου και γνωμοδότησε για την επιγραφή της. Είναι γεγονός όμως ότι ο Καρβούνης ανήκε στη νομαρχιακή επιτροπή του ΕΑΜ (πράγμα που άλλωστε αποτέλεσε βασικό κίνητρο για τη σύλληψη του) και πολύ ορθά το Δημοτικό Συμβούλιο στις 20/09/2023 αποφάσισε μεταξύ άλλων να αναγράφεται και αυτό στη στήλη, σε...