Ο αθόρυβος φάρος σε μια κοινωνία στο σκοτάδι

Η 5η Οκτωβρίου έχει ανακηρυχθεί, λέει, Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών. Διότι ως γνωστόν, η ανθρωπότητα τρέφει μια απέραντη στοργή για τις «παγκόσμιες ημέρες» — είναι ο πιο ανώδυνος, ο πιο ανέξοδος τρόπος να ξεπλένουμε τις συλλογικές μας ενοχές, πετώντας μια γιορτή στο καλεντάρι, βγάζοντας κι έναν λόγο γεμάτο βερμπαλισμούς για το «λειτούργημα» του δασκάλου, πριν επιστρέψουμε κανονικότατα στη γνωστή, λαμπρή μας βαρβαρότητα.  Αν κοιτάξει κανείς τη θεμελιώδη αλήθεια του πράγματος, ο δάσκαλος είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος για κάθε εξουσία, διότι η πραγματική του δουλειά —όχι αυτή που περιγράφουν τα αναλυτικά προγράμματα του Υπουργείου— είναι να μαθαίνει στα παιδιά να σκέφτονται, και μια κοινωνία που σκέφτεται αποτελεί τον απόλυτο εφιάλτη κάθε γραφειοκράτη, κάθε πολιτικάντη και κάθε εμ...

Τα πρότυπα που έδωσαν στα Ελληνόπουλα οι εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις» (αντιμεταρρυθμίσεις πες καλύτερα) από το 1974 έως ΚΑΙ σήμερα, στη θέση της Άννας, του Μίμη, της Έλλης και της Λόλας, φαίνονται ξεκάθαρα από την εικόνα της σημερινής κοινωνίας και δη των νέων και δεν χρειάζονται περαιτέρω σχολιασμό

Παλαιότερα, όταν τα πρωτάκια πήγαιναν στο σχολείο, τα καλοδέχονταν τέσσερα καλά παιδιά, αδελφάκια, η Άννα, ο Μίμης, η Έλλη και η Λόλα, μέσα από τις σελίδες του  παλαιού και πολυαγαπημένου Αλφαβηταρίου. Τα τέσσερα αδέρφια, κατοικούσαν με τους γονείς και τη γιαγιά τους σ’ ένα απλό και όμορφο σπιτάκι με κεραμίδια, στην πόλη. Ήταν φρόνιμα και καλόκαρδα παιδιά, με ξάστερα χαμογελαστά πρόσωπα και λαμπερά μάτια, σέβονταν και αγαπούσαν τους γονείς, τη γιαγιά τους, τους δασκάλους τους και τους μεγαλυτέρους, διάβαζαν και φρόντιζαν να είναι καλοί μαθητές και καλά παιδιά στο σχολείο, κάθε Κυριακή και γιορτή πήγαιναν με τους γονείς τους στην εκκλησία, αγαπούσαν την Πατρίδα κι έπαιρναν μέρος με πολύ καμάρι στις σχολικές Εθνικές Γιορτές και στις παρελάσεις κρατώντας καμαρωτά τη Γαλανόλευκη. Η Άννα,...

Είναι απορίας άξιον αν μπορεί μια τέτοια κυβερνητική πολιτική να βγάλει την Ελλάδα από τις συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης που επιφέρει πλήθος κοινωνικών προβλημάτων και καθιστά τη ζωή των μη προνομιούχων τάξεων δύσκολη και δυσβάστακτη

Η Δημοκρατία ως πολίτευμα έχει ως συστατικό στοιχείο την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία κατά την εκλογική βούληση του λαού. Έτσι είτε συμφωνά κάποιος με ένα κόμμα που εξελέγη και ασκεί την κυβερνητική εξουσία, είτε διαφωνεί για διάφορους λόγους, είναι υποχρεωμένος ως δημοκρατικός πολίτης να παρακολουθεί την κυβερνητική πολιτική κι όταν χρειάζεται να ασκεί την πρέπουσα κριτική. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κυβερνά επί μία επταετία με ευνοϊκές συνθήκες που δεν τις είχε καμία άλλη προηγούμενη κυβέρνηση. Ενδεικτικά: Παρέλαβε την Ελλάδα απαλλαγμένη από τα μνημόνια της αυταρχικής επιβολής των ευρωπαίων και μη δανειστών της χρεωκοπημένης χώρας μας, με ρυθμισμένο το χρέος, με κουμπαρά 35 δις στο κρατικό ταμείο, με την κοινωνία ταλαιπωρημένη αλλά με το κεφάλι ψηλά, χάρις στη γενναία απόφαση του ...

Η πόλη δεν χρειάζεται να κατασκευάσει άλλον μύθο. Χρειάζεται να δείξει αυτόν που ήδη έχει

Υπάρχουν πόλεις που χρειάζονται χρόνο για να εξηγήσουν ποια είναι. Και υπάρχουν πόλεις που το όνομά τους προηγείται της εικόνας τους. Η Σπάρτη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι ένας άγνωστος τόπος που περιμένει να συστηθεί. Είναι ένα παγκόσμιο όνομα, βαθιά χαραγμένο στην ιστορική μνήμη. Ένα όνομα που γεννά προσδοκία, συγκίνηση και σεβασμό πολύ πριν ο επισκέπτης φτάσει στα όριά της. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τους αθλητές που έρχονται από κάθε γωνιά της γης. Δεν φτάνουν εδώ μόνο για έναν αγώνα, έναν τερματισμό ή μια συμμετοχή. Έρχονται έχοντας ήδη μέσα τους μια εικόνα της Σπάρτης. Τη Σπάρτη της αντοχής, της πειθαρχίας, της αρετής, της υπέρβασης, της θυσίας και του μέτρου. Και αυτή η προσδοκία είναι ίσως ένα από τα πολυτιμότερα κεφάλαια που διαθέτει η πόλη. Η στιγμή της αλήθ...

Το ερώτημα είναι ένα, αμείλικτο και πολιτικό: «ποιος κρατάει το κουμπί»

Το κείμενο του Μπέρνι Σάντερς, του εμβληματικού Αμερικανού γερουσιαστή από το Βερμόντ, της πιο αναγνωρίσιμης αριστερής και προοδευτικής φωνής στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, που εδώ και δεκαετίες τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα και την ανεξέλεγκτη ισχύ του κεφαλαίου, δεν είναι απλώς μια πολιτική ομιλία. Είναι ένας επικήδειος για τον ρομαντισμό της τεχνολογικής προόδου, γραμμένος με τη βαριά σφραγίδα του αμερικανικού προοδευτισμού. Αφήστε για λίγο τα κινητά, τα χαζολογήματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις παιδαριώδεις αυταπάτες περί «ψηφιακού εκδημοκρατισμού». Ο γέρο-Μπέρνι ανέβηκε στο βήμα της αμερικανικής Γερουσίας, αυτού του ναού της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Ή, τουλάχιστον, όσο πιο καθαρά του επιτρέπει το αμερικανικό συνταγματικό πλαίσιο, ...

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε και δημοσιεύθηκε στις 8-1-2020. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, σήμερα, η κατάσταση του ψηφιδωτού της πλατείας, έργο του αείμνηστου συμπατριώτη μας εικαστικού ΚΑΛΛΙΔΩΡΟΥ, είναι χειρότερη από ποτέ

   «Κάθε φορά που κάποιος έγραφε για τις φθορές των «δύστυχων» ψηφιδωτών της πλατείας της Σπάρτης, οι εκάστοτε δημοτικές αρχές αντιδρούσαν με τη μέθοδο του τσιμέντου!!! Έστελναν, δηλαδή, έναν εργάτη, ο οποίος έφτιαχνε επί τόπου λίγο τσιμεντάκι και με το μυστρί «σοβάτιζε» τα ψηφιδωτά!!! Καταγγελία και τσιμέντωμα, δηλαδή. Τώρα, μια νέα φθορά βρίσκεται σε εξέλιξη στο ψηφιδωτό με  την Αρπαγή της Ευρώπης. Ας ελπίσουμε πως δεν θα συνεχιστεί η λογική του … «τσιμέντο να γίνει», γιατί, τότε, σε μερικά χρόνια, θα έχουμε στα ψηφιδωτά της πλατείας περισσότερο τσιμέντο παρά ψηφίδες. Επειδή, έτσι κι αλλιώς, είναι μια κατάσταση που μας εκθέτει πολλαπλώς, θα πρέπει ο δήμος Σπάρτης να αντιμετωπίσει με την δέουσα σοβαρότητα το θέμα και να δει, με την βοήθεια ειδικών, πώς θα αποκατασταθεί οριστικ...

Δυστυχώς, οι προσπάθειες του Δήμου αντί να εστιαστούν στη σωστή ολοκλήρωση του έργου, αντικαθίστανται από διαδόσεις περί σχεδιασμού επαναφοράς στο προηγούμενο καθεστώς των φοινίκων, ίσως για να ταιριάζουν αυτοί με μια Σπάρτη θερμοκήπιο τους μήνες του καλοκαιριού!

Η Νέα Σπάρτη  είχε ως προνόμιο τη σχεδίασή της από  τον πολεοδόμο Φραντς Στάουμφερτ, που επιστρατεύτηκε από τον Βασιλιά Όθωνα για να σχεδιάσει το νεοκλασικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλης, το οποίο εγκρίθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1834. Ο Στάουμφερτ εμπνευσμένος από τις αρχές του κλασικισμού εκπόνησε ένα πρωτοποριακό σχέδιο με βάση το Ιπποδάμειο Σύστημα (τετραγωνισμένο δίκτυο), που προέβλεπε φαρδιούς δενδροφυτεμένους δρόμους, μεγάλες πλατείες κι ελεύθερους χώρους. Οι μετέπειτα δήμαρχοι, δέσμιοι των τοπικών συμφερόντων, αλλοίωσαν το αρχικό σχέδιο, άλλος πολύ κι άλλος λίγο, και παρόλα αυτά η Σπάρτη διατήρησε πολλά από τα στοιχεία του Στάουμφερτ, διακρινόμενη στην ελληνική επικράτεια για τη ρυμοτομία της, τα δίπατα νεοκλασικά με τις πράσινες αυλές, παρά το γεγονός ότι μερικές επεμβάσεις ήτ...

Η πρόσφατη περίπτωση, όμως, κι ενδεχομένως άλλες, φανερώνουν την ανεπάρκεια του συστήματος αυτού και την ομολογημένη πλέον αδυναμία των Ιατρικών Συλλόγων να προβούν στον επιτόπιο έλεγχο των αιτούμενων τη νομιμοποίηση ιατρείων

Ο αδόκητος θάνατος του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη στο ψευτο-ιατρείο μιας ανειδίκευτης γιατρού έφερε στο φως της επικαιρότητας ένα πολύ σοβαρό θέμα για την ύπαρξη κι ελεύθερη λειτουργία ανθρώπων, που ανήκουν στους λεγόμενους κομπογιαννίτες, οι οποίοι ζουν και  βασιλεύουν με την ανοχή του ελληνικού κράτους.  Όπως είναι γνωστό κάποιος που σπουδάζει στο εξωτερικό και θέλει να αναγνωριστεί το πτυχίο του στην Ελλάδα πρέπει να καταθέσει ηλεκτρονική αίτηση στην πλατφόρμα του gov.gr, η οποία απευθύνεται στον αρμόδιο Οργανισμό ΔΟΑΤΑΠ (Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης) για να προβεί στον απαιτούμενο έλεγχο και να αναγνωριστεί επισήμως ο υποβληθείς ακαδημαϊκός τίτλος. Από τα περιστατικά, όμως, που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι ο μηχανισμό...

Η φράση που έγινε παγκόσμιο σύμβολο θάρρους, τιμής και καθήκοντος. Και όμως, απουσιάζει από την ίδια τη Σπάρτη.

Το «ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ» δεν είναι μια απλή ιστορική φράση. Δεν είναι μόνο μια ανάμνηση πολέμου και ηρωισμού. Είναι ένας ολόκληρος κώδικας ζωής. Είναι η συμπύκνωση του Σπαρτιατικού ήθους, της ευθύνης, της πειθαρχίας, της αξιοπρέπειας και της προσήλωσης στο καθήκον. Η Σπαρτιάτισσα μάνα, παραδίδοντας την ασπίδα στον γιο της, δεν του έλεγε απλώς να νικήσει. Του υπενθύμιζε ότι υπάρχουν αξίες ανώτερες από τον φόβο, το προσωπικό συμφέρον και την προσωπική ασφάλεια. Του έλεγε ότι η τιμή απέναντι στην πατρίδα, στην οικογένεια και στην κοινότητα δεν εγκαταλείπεται όταν έρθουν οι δυσκολίες. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του «ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ». Η συνειδητή επιλογή της αξιοπρέπειας. Και αυτή η αρχή δεν αφορά μόνο τα πεδία των μαχών. Αφορά κάθε εποχή και κάθε άνθρωπο που καλείται να αναλάβει ευθύνη, να υπε...

Όσο η ιστορική μνήμη ξεθωριάζει πίσω από εθιμοτυπικά στεφάνια, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ξαναζήσουμε τη φάρσα από την αρχή

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1967, πέντε μόλις μήνες μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, όργανα της χούντας δολοφονούν εν ψυχρώ στην Ανατολική Θεσσαλονίκη μία ηρωική μορφή του αντιδικτατορικού κινήματος, τον νεολαίο αγωνιστή του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ) Θεσσαλονίκης, Γιάννη Χαλκίδη, τραυματίζοντας και τους άλλους δύο συναγωνιστές του, Γρηγόρη Παντή και Νάντη Χατζηγιάννη που κρύβονταν μαζί στη γιάφκα της οδού Φιλελλήνων 65. Αν η νεοελληνική ιστορία δεν ήταν μια διαρκής τραγικωμωδία, θα ήταν σίγουρα ένα κακό αστυνομικό μυθιστόρημα, γραμμένο από γραφειοκράτες της Ασφάλειας και σκηνοθετημένο από αποσπασματικούς εθνωφελείς. Σεπτέμβριος του 1967. Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών, φορεμένη στο γύψο, προσπαθεί να αποδείξει στους ξένους συμμάχους της πως η τάξις βασιλ...

Ο Τυρταίος δεν θα υμνούσε την αδράνεια της Σπάρτης. Θα την καλούσε να σηκωθεί. Ο Τέρπανδρος δεν θα τραγουδούσε τη λήθη της Σπάρτης. Θα την καλούσε να κάνει ξανά την ιστορία της τραγούδι.

Πολλές φορές, όταν μιλάμε για τη Σπάρτη, στεκόμαστε μόνο στην ασπίδα, στο δόρυ, στη μάχη, στον Λεωνίδα και στις Θερμοπύλες. Και βέβαια, όλα αυτά είναι ιερά κομμάτια της ιστορίας της. Όμως η Σπάρτη δεν στάθηκε μεγάλη μόνο επειδή ήξερε να πολεμά. Στάθηκε μεγάλη γιατί ήξερε να διαπαιδαγωγεί. Ήξερε να δίνει μέτρο στον άνθρωπο, δύναμη στην ψυχή και σκοπό στη ζωή. Σε αυτή τη βαθύτερη Σπάρτη ανήκουν δύο μεγάλες μορφές. Ο Τυρταίος και ο Τέρπανδρος. Ο Τυρταίος ήταν η φωνή που ξυπνούσε τη Σπάρτη. Ο ποιητής που δεν έγραφε για να στολίσει τον λόγο, αλλά για να σηκώσει ψυχές. Ο λόγος του δεν ήταν απλή ποίηση. Ήταν κάλεσμα ευθύνης. Ήταν φλόγα. Ήταν δύναμη. Ήταν η φωνή που έλεγε στον Σπαρτιάτη ότι η πόλη δεν σώζεται με αδιαφορία, ούτε με φόβο, ούτε με σιωπή. Σώζεται με φρόνημα, με θυσία, με ενότητα...

Κάποιοι αποφάσισαν ερήμην του ελληνικού λαού να καταστρέψουν τις μηχανικές υποδομές των λιγνιτωρυχείων, ανατινάζοντας πανάκριβα μηχανήματα πληρωμένα με το αίμα του εργαζόμενου λαού

Η εκάστοτε ενεργειακή πολιτική είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως «πηγαίνει αγκαλιά» με σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Έτσι καμία απόφαση  για το ενεργειακό μοντέλο δεν είναι «αθώα» και πάντα πίσω από τέτοιες πολιτικές υποκρύπτονται και οικονομικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι η ενεργειακή στροφή της Ευρώπης και των χωρών – μελών της  Ένωσης οδήγησε σε μείωση έως κατάργηση των ορυκτών καυσίμων και μάλιστα του λιγνίτη στα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια κι έδωσε τη δυνατότητα στις βιομηχανικές χώρες όπως η Γερμανία να εξάγουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά σε χώρες-λαγούς όπως η δική μας, που έσπευσε να μηδενίσει σχεδόν την ηλεκτροπαραγωγή με καύσιμο το λιγνίτη, ενώ η κατεξοχήν ρυπογόνος Γερμανία θα κλείσει τα λιγνιτικά της εργοστάσια το...

Η Τοπική Αγορά Στηρίζεται με Πράξεις, Όχι Μόνο με Προτροπές. Στηρίζουμε Τοπικά. Πρώτα Οι Θεσμοί, Μετά οι Πολίτες

Κάθε προσπάθεια που γίνεται για την ενίσχυση της τοπικής αγοράς είναι καλοδεχούμενη και αξίζει αναγνώρισης. Η «Λευκή Νύχτα» και οι εκδηλώσεις της «Ανοιχτής Πόλης» μπορούν να δώσουν μια μικρή οικονομική ανάσα στους επαγγελματίες, να αυξήσουν προσωρινά την κίνηση και να δημιουργήσουν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για λίγες ώρες. Και σωστά γίνονται τέτοιες προσπάθειες. Δεν πρέπει, όμως, να δημιουργούμε την ψευδαίσθηση ότι μία ή δύο βραδιές αυξημένης κίνησης μπορούν να αλλάξουν την πραγματική πορεία μιας πόλης που αντιμετωπίζει προβλήματα ολόκληρο τον χρόνο. Η επιτυχία μιας «Λευκής Νύχτας» δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το πόσος κόσμος βγήκε στους δρόμους. Όταν οι έμποροι αναγκάζονται να πουλήσουν στη μισή τιμή, πολλές φορές ακόμη και κοντά στο κόστος, απλώς για να δημιουργήσουν κίνηση και ...

(ένας χρόνος από τότε που μας έφυγε ο Ευτύχης Μπιτσάκης)

Γυρίστε τα ματιά σας τριγύρω. Κάνουμε τεράστιο λάθος αν νομίζουμε πως ζούμε σε μια κοινωνία ορθού λόγου. Ζούμε στο απόλυτο τσίρκο του μεταμοντέρνου ανορθολογισμού, όπου η βλακεία έχει αποκτήσει ακαδημαϊκή έδρα, η ταξική πάλη θεωρείται ντεμοντέ και οι «προοδευτικοί» διανοούμενοι έχουν μετατραπεί σε διακοσμητικά γλάστρες στα μεγαλοαστικά σαλόνια της εγχώριας ολιγαρχίας. Μέσα σε αυτή την ακατάσχετη μπαρουφολογία, όπου ο καθείς δηλώνει ό,τι δηλώσει και τα πάντα τσουβαλιάζονται αταξικά, έκλεισε ένας χρόνος από τότε που μας άφησε χρόνους ο Ευτύχης Μπιτσάκης. Κι αν ο Μπρεχτ αναρωτιόταν πώς ξεχωρίζεις το αληθινό μπουκάλι από το ψεύτικο πάνω στη σκηνή, ο Μπιτσάκης αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή για να μας μάθει να μην καταπίνουμε αμάσητο το ψεύτικο μπουκάλι που μας σερβίρει η άρχουσα τάξη. Ο Ευτύχ...

Το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς τον ήθελε νεκρό επειδή ήταν κομμουνιστής. Η ηγεσία του ΚΚΕ τον ήθελε κατεστραμμένο επειδή δεν ήταν υπάκουος

Στις 14 Αυγούστου 2026 κλείνουν 72 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη . Η ιστορία του δεν είναι ένα απλό βιογραφικό σημείωμα ούτε ένα ακόμα θλιβερό κεφάλαιο στη μακρά εκατόμβη των πολιτικών διώξεων της χώρας. Είναι το συμπυκνωμένο, αιματηρό δράμα της ελληνικής Αριστεράς, γραμμένο από έναν άνθρωπο που αρνήθηκε πεισματικά να γίνει κυνικός. Μια ανατομία αυτής της διαδρομής απαιτεί μια κοφτερή, αμείλικτη ματιά πάνω στην πολιτική παράνοια, τον τυφλό δογματισμό, τη μετεμφυλιακή εκδικητικότητα και, πάνω από όλα, την αξεπέραστη αξιοπρέπεια της ατομικής συνείδησης όταν αυτή βρεθεί αντιμέτωπη με τα αδίστακτα γρανάζια των μηχανισμών.   Στην Ελλάδα, για να σε σεβαστούν, πρέπει πρώτα να σε καταστρέψουν. Αν είσαι και δάσκαλος, δηλαδή άνθρωπος που έμαθε να αρθρώνει λόγο και όχι απλώς να εκ...

Σήμερα, μπορεί να μην καλούμαστε να αμυνθούμε σε Θερμοπύλες, ωστόσο, καλούμαστε να επιτεθούμε στη συντηρητικότητα, τη στασιμότητα και την αδράνεια που ήδη τα εχθρικά τους βέλη στοχεύουν τον τόπο

Αρχές Αυγούστου του 480 π.Χ. Η είδηση ότι ο Ξέρξης κατευθύνεται προς την Ελλάδα, φτάνει στη Σπάρτη.   Ενώ η πόλη βρίσκεται στις Καρνείες, την ιερή γιορτή του Απόλλωνα και ενώ ο Ξέρξης στέλνει κήρυκες στον Λεωνίδα ζητώντας την παράδοση των όπλων, εκείνος δίνει την ιστορική απάντηση: «Μολών Λαβέ» (Έλα να τα πάρεις), επιλέγοντας 300 Σπαρτιάτες οπλίτες που είχαν ήδη αποκτήσει παιδιά, κινώντας θυσιαστικά για τις Θερμοπύλες.   Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές της Σπαρτιατικής στρατιωτικής παράδοσης, ξεχωρίζουν και οι Σκιρίτες, κάτοικοι της ορεινής Σκιρίτιδας που είχαν ιδιαίτερο ρόλο στη στρατιωτική οργάνωση της Σπάρτης, φημισμένοι για την πολεμική τους ικανότητα.  Η περίφημη Σπαρτιατική φράση: «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς» (ή με αυτήν ή πάνω σε αυτήν), εννοώντας την επιστροφή από τον πόλεμο ή με την ασ...

Είναι μια φωνή δωρική, αδρή, σκαλισμένη στην πέτρα, που κουβαλάει πάνω της την υγρασία των βουνών της Ηπείρου, τον αβάσταχτο πόνο της μετανάστευσης και τη βαριά, ασημένια σιωπή των ποταμιών της

Η τάση να συγχέουμε τη λαϊκή παράδοση με τη γραφικότητα είναι σύνηθες φαινόμενο στην πατρίδα μας. Θεωρούμε «παράδοση» οτιδήποτε μυρίζει τσίκνα, κλαρίνο της συμφοράς και φουστανέλα κατασκευασμένη στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Όμως η αληθινή λαϊκή παράδοση δεν είναι μουσειακό εκθετήριο, ούτε γύψινο διακοσμητικό για τις εθνικές μας επετείους. Είναι ένας ζωντανός, ανυπότακτος οργανισμός που αναπνέει αδιάκοπα. Και αν θέλετε να μάθετε πώς ακούγεται αυτός ο οργανισμός όταν αναπνέει χωρίς τα τεχνητά φίλτρα των εμπόρων της τέχνης, δεν έχετε παρά να αφεθείτε στη φωνή του Λάκη Χαλκιά. Ο Χαλκιάς δεν γεννήθηκε απλώς σε μια μουσική οικογένεια. Γεννήθηκε μέσα στην ίδια τη μυθολογία του ελληνικού ήχου, γιος του αξεπέραστου Τάσου Χαλκιά, αναθρεμμένος σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική δεν ήταν επάγγελμ...

Στον καπιταλισμό, όποιος κουμαντάρει τη διαχείριση και τις επενδύσεις, κατέχει και το πράγμα. Τα υπόλοιπα περί «κυριότητας του δημοσίου» είναι νομικίστικες σαχλαμάρες για να κοιμάται ο ραγιάς.

Αν η ιστορία αυτού του τόπου δεν είναι τραγωδία, είναι σίγουρα μια κακόγουστη, ατέρμονη επιθεώρηση, όπου οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο για να παρακολουθούν τους ίδιους και τους ίδιους απατεώνες να τους κλέβουν τα ρούχα από την απλώστρα. Και τώρα, αφού μας πήραν τα τρένα, τα δάση, τις ακτές, τα σχολεία, τις επικοινωνίες και το ηλεκτρικό ρεύμα, αποφάσισαν να μας ταριχεύσουν και τις βρύσες. Βρε αθεόφοβοι, το νερό! Το μοναδικό πράγμα που πέφτει δωρεάν από τον ουρανό και δεν παράγεται σε κανένα εργοστάσιο της ελεύθερης αγοράς. Αν αναλύσει κανείς τη νεοελληνική άρχουσα τάξη με τους όρους μιας αμείλικτης κοινωνιολογικής ανατομίας, θα διαπιστώσει πως το μόνο πράγμα στο οποίο διακρίνεται διαχρονικά είναι η βιομηχανική παραγωγή «μεταρρυθμιστικών» προσχημάτων για τη λεηλασία του συλλογικού πλού...

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της όλης σειράς ήταν η ιστορική ευρυμάθεια του Βαρβιτσιώτη, το ολιγόλογο αλλά εύστοχο ύφος των ερωτήσεών του, η σοβαρότητά του στην αντιμετώπιση κάθε ιστορικού και αρχαιολογικού τόπου

Η ανακοίνωση για την εκδημία του Λάκωνα πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη επανέφερε στη μνήμη μου την τηλεοπτική σειρά «Ένας Μοντέρνος Παυσανίας που εμπνεύστηκε και παρουσίασε ο ιστοριοδίφης και πατριδολάτρης πολιτικός. Η εκπομπή βασίστηκε στο βιβλίο «Πολιτιστική Φωτογραμμετρία», που εξέδωσε ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης το 2005.   Στη σειρά αυτή των 24 ημίωρων επεισοδίων σε σκηνοθεσία Αναστάση Αγάθου και σε μουσική του Θάνου Ρούφου ο παρουσιαστής βαθύς γνώστης και μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας και των αρχαιολογικών μας μνημείων περιηγείται τους αρχαιολογικούς χώρους (τον Μαραθώνα, την Κόρινθο, την Ελευσίνα, το Αμφιάρειο Ωρωπού, την Νεμέα, τη Βεργίνα, την Άργιλο και την Αμφίπολη, την Πέλλα και τα Λευκάδα, την Αίγινα, τον Πειραιά, το Σούνιο και το Θορικό, τη Βοιωτία, τη Μεσσήνη, την Νικόπολη, ...

«Είδα τον Μυστρά. Τη Σπάρτη... Δεν τη Θυμάμαι»

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στη Λιβαδειά, με την ευκαιρία του γάμου του γιου μου. Ανάμεσα στους καλεσμένους γνώρισα και ένα άνθρωπο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, ευγενή, καλλιεργημένο και με εμφανές μορφωτικό επίπεδο.  Δεν ήταν Σπαρτιάτης. Κάποια στιγμή η κουβέντα μας ήρθε φυσικά στη Σπάρτη, όταν έμαθε από πού είμαι. Μου είπε ότι είχε επισκεφθεί την πόλη μας δύο φορές. Περίμενα να ακούσω όμορφα λόγια για τη Σπάρτη. Αντί γι΄ αυτό, άκουσα μια ειλικρινή άποψη που, όσο προχωρούσε η συζήτηση, άλλοτε με στενοχωρούσε, άλλοτε με εκνεύριζε και, στο τέλος, με έβαλε σε βαθύ προβληματισμό. «Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σας;» μου είπε. «Έχετε μια πόλη με παγκόσμιο όνομα, αλλά όταν φεύγει ο επισκέπτης, δεν παίρνει μαζί του σχεδόν καμία εικόνα από αυτή. Θυμάμαι τον Μυστρά. Θυμάμαι τα καλντερίμ...

Πώς να αντέξει η ελίτ έναν άνθρωπο που θεωρούσε την ελευθερία πράξη και όχι δεξίωση; Πώς να ανεχτεί το κατεστημένο έναν επαναστάτη που δεν εξαγοράζεται με μια θεσμική καρέκλα ή ένα κονδύλιο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Αν ο Ρήγας Βελεστινλής ανασταινόταν κατά λάθος σήμερα το πρωί και βρισκόταν με κάποιο μαγικό τρόπο στη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου, το πιθανότερο είναι πως δεν θα περνούσε καν την πύλη της Ηρώδου Αττικού. Και ευτυχώς για τον ίδιο, δηλαδή, γιατί οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς και οι λοιποί «σκύλακες της εξουσίας» θα τον συλλάμβαναν με την κατηγορία της διατάραξης κοινής ησυχίας, της παράνομης εισόδου και της... υποκίνησης σε στάση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Θεός της Ελλάδας, που ως γνωστόν είναι Δεξιός, κρατάει κομποσχοίνι και συχνάζει σε VIP σαλόνια έκανε το θαύμα του και ο Ρήγας έπαιρνε στα χέρια του τη χρυσή, ανάγλυφη πρόσκληση. Γιατί, λοιπόν, δεν θα τον καλούσαν ποτέ; Και γιατί, αν τον καλούσαν, θα έφευγε με τις κλωτσιές πριν προλάβει να αγγίξει τ...

Από την στιγμή που η ταινία εγείρει ζητήματα λόγω φρασεολογίας δεν έπρεπε ποτέ να μπει προς προβολή αφού διχάζει οπότε έστω τελευταία στιγμή ακυρώνεις την προβολή της

Στα σόσιαλ μεγάλος λόγος γίνεται στην πόλη μας για την ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά τσιγάρα». Φήμες λένε ότι ακυρώθηκε λόγω της άσχημης φρασεολογίας της.   Πριν γράψω αυτό το άρθρο έκανα μια σχετική έρευνα στο διαδίκτυο όπου η ταινία υπάρχει ελεύθερη ολόκληρη. Πράγματι υπάρχει άσχημη φρασεολογία, χυδαία θα έλεγα. Εγώ στα ⅘ των σημείων που επέλεξα τυχαία έπεσα σε φράσεις που θύμιζαν οχετό. Επίσης στην σχετική σελίδα στα σοσιαλ αναφέρεται πως θα έρθει ο σκηνοθέτης, αυτό πληροφοριακά.   Εντύπωση μου έκανε που η πόλη μας έχει τόσους κριτικούς τέχνης που θίχτηκαν για την ακύρωση της προβολής. Ένα είναι βέβαιο. Η επιλογή της ταινίας αυτής για δημόσια προβολή ήταν λαθεμένη. Έτσι ο δήμαρχος Σπάρτης βρέθηκε σε ένα αδιέξοδο από ό,τι όλοι καταλαβαίνουμε. Να ακυρωθεί η προβολή ή όχι; ...

Η απόφαση της ακύρωσης της προβολής δεν προσέβαλε μόνο τους διοργανωτές και το ήδη, προσκεκλημένο διεθνή καλλιτέχνη Ρένο Χαραλαμπίδη, άλλα και τον Δήμο Σπάρτης που ακύρωσε την δική του απόφαση του και μάλιστα τελευταία στιγμή με ένα λιτό δελτίο τύπου

Η ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη από τον Δήμο Σπάρτης την ημέρα της προγραμματισμένης προβολής της, δεν είναι απλώς μια λανθασμένη απόφαση, αλλά μια έκφραση νοοτροπίας που αντιμετωπίζει, και τον πολιτισμό, με φόβο, καχυποψία και υποκριτική ευαισθησία.  Μέχρι τώρα δεν έχουν εξηγηθεί επισήμως οι πραγματικοί λόγοι της ακύρωσης και ως ανεπίσημη αιτιολογία προβάλλεται η «ακατάλληλη φρασεολογία» της ταινίας. Εάν πράγματι αυτός ήταν ο λόγος, τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: Η φρασεολογία αυτή ήταν άγνωστη όταν η προβολή εγκρίθηκε, εντάχθηκε στο επίσημο πρόγραμμα της «Εβδομάδας Ομογενών 2026» που συνδιοργανώνει ο Δήμος Σπάρτης και ανακοινώθηκε δημόσια; Ή ανακαλύφθηκε μόλις την παραμονή της προβολής;   Η συγκεκριμένη ταινία προβάλλεται εδώ και περισσότ...

12.03.1938 – 22.07.2018

«Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από την ηλικία τους. Πεθαίνουν από τη σκόνη που μαζεύεται πάνω στα όνειρά τους.» Ο Μάνος Ελευθερίου είπε αυτή τη κουβέντα στον «Καιρό των χρυσανθέμων», αλλά πολύ φοβάμαι πως η νεοελληνική πανουργία την εξέλαβε ως άλλη μια χαριτωμένη, αισθηματική ατάκα για να στολίζει ημερολόγια. Κρίμα. Γιατί η φράση αυτή δεν είναι λυρισμός, είναι ιατροδικαστική έκθεση. Στην πραγματικότητα, ο Ελευθερίου περιέγραψε τη βασική νόσο του νεοέλληνα. Την αιώνια τάση του να βάζει τα πάντα στο ράφι. Να αφήνει τη σκόνη της καθημερινής επιβίωσης, του μικροαστικού συμβιβασμού και της πνευματικής τεμπελιάς να καλύψει κάθε τι που κάποτε τον έκανε να σκέφτεται, να επαναστατεί ή έστω να υποφέρει δημιουργικά. Ο θάνατος, δεν είναι βιολογικό ζήτημα. Η βιολογία είναι απλώς μια γραφειοκρατία τ...

Ο κύκλος των αλληλοσυγχαρητηρίων καλά κρατεί. Ο κύκλος των έργων πότε θα ξεκινήσει; | Το μεγάλο όνομα απαιτεί μεγάλα έργα

Τα συγχαρητήρια είναι όμορφα όταν αποτελούν αναγνώριση ενός πραγματικού έργου. Όταν όμως μοιράζονται αφειδώς σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε πανηγύρι, σε κάθε γλέντι και σε κάθε αναμνηστική φωτογραφία, χάνουν τη βαρύτητα και την αξία τους. Ας ανταποδώσουμε, λοιπόν, κι εμείς τα συγχαρητήρια μας σε όλους τους υπεύθυνους και επισήμους. Συγχαρητήρια για την παρουσία τους στις εκδηλώσεις, τα γλέντια και τα πανηγύρια,  τις επιδέξιες χορευτικές τους φιγούρες ,για τις χαμογελαστές στημένες φωτογραφίες και για τις ευγενικές δηλώσεις. Συγχαρητήρια γιατί συγχαίρουν εκείνους που τους συγχαίρουν και ανταποδίδουν συγχαρητήρια σε όσους τους επαινούν, ώστε να παραμένει ζωντανός ο κύκλος των αλληλοσυγχαρητηρίων. Όλοι συγχαίρουν όλους. Όλοι χειροκροτούν όλους. Όλοι ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις. Κι όμως, η πόλη ...

Οι γυναίκες επιχειρηματίες φέρνουν στην αγορά νέες ιδέες, διαφορετικές οπτικές και έναν πιο ανθρώπινο τρόπο διοίκησης

Αν και πολυλειτουργικό ον η γυναίκα της υπαίθρου, αν και παραγωγική και απολύτως χρήσιμη, πολλές φορές πνίγεται μέσα στο περιβάλλον όπου ζει, γιατί είναι έξυπνη και καταλαβαίνει ότι δεν της προσφέρονται ευκαιρίες ευθέως ανάλογες με τις ικανότητές της, με το δημιουργικό της πνεύμα και με τις ανάγκες της. Η έξοδος από τα αδιέξοδά της , όμως, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον αν οι γυναίκες αποφασίσουν να μπουν σε καινούργια χωράφια και να κοπιάσουν για   να καταλάβουν πώς λειτουργεί ο κόσμος των επαγγελματικών ευκαιριών σήμερα. Αυτό χρειάζεται αυτογνωσία και αποφασιστικότητα. Χρειάζεται έρευνα και συμβουλευτική. Χρειαζόμαστε πιο εξειδικευμένες γνώσεις για να πατήσουμε και να πάμε πιο μακριά. Στην περίπτωση, λοιπόν, της αγρότισσας, που παράγει ένα εξαιρετικό προϊόν, που ασκεί οικιακή οικο...

Αντί ο Δήμαρχος να επιδείξει την ελάχιστη συμπόνια που κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση νιώθει απέναντι σε μια χαροκαμένη μάνα, επέλεξε να την κατηγορήσει επειδή άφηνε το αυτιστικό παιδί της να κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της πόλης

 Ως Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό, είναι αδύνατον να παραμείνουμε αμέτοχοι μπροστά στην ανοίκεια επίθεση που δέχτηκε από τον Δήμαρχο Άργους-Μυκηνών η μητέρα του 20χρονου Θοδωρή, ενός παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του.  Αντί ο Δήμαρχος να επιδείξει την ελάχιστη συμπόνια που κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση νιώθει απέναντι σε μια χαροκαμένη μάνα, επέλεξε να την κατηγορήσει επειδή άφηνε το αυτιστικό παιδί της να κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της πόλης.  Την ίδια στιγμή, δεν εξέφρασε ούτε μια αναφορά, ούτε την παραμικρή αμφιβολία για τις μοιραίες ενέργειες των αστυνομικών, οι οποίες καταδικάστηκαν τόσο από εκπροσώπους της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. όσο και από την πολιτική ηγεσία.  Ο ρόλος ενός Δημάρχου είναι να εκπροσωπεί και να μεριμνά γ...

Παρακολουθούμε τον θίασο των σύγχρονων κομματικών σχηματισμών και των πέριξ αυτού παραφυάδων να επιδίδεται σε ένα αδιάκοπο, δημόσιο πολιτικό στριπτίζ

Όταν η Ιστορία περνάει από το χειρουργικό κρεβάτι της κρατικής εξουσίας, το πρώτο πράγμα που ακρωτηριάζεται είναι η μνήμη. Και στην Ελλάδα, η μνήμη δεν είναι απλώς ελαττωματική, είναι επιλεκτική, εξαργυρώσιμη και, εσχάτως, διαθέσιμη προς ενοικίαση. Η παράδοση εκείνη που κάποτε τρεφόταν με το αίμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων και την παγωμένη αξιοπρέπεια των ξερονησιών, κατάφερε στις μέρες μας να μεταβολιστεί σε κάτι άπειρα πιο εξευτελιστικό. Σε μια καλοκουρδισμένη γραφειοκρατική ρουτίνα, σε μια αγορά μετακλητών υπαλλήλων και σε μια ρεαλιστική πολιτική της καρέκλας. Η ανάγκη να επιστρέψουμε στις αυθεντικές ιστορικές μαρτυρίες δεν είναι απλώς μια φιλολογική ή εκδοτική ανάγκη. Είναι ένα κατηγορητήριο. Ένα ανελέητο, δημόσιο ξεγύμνωμα της σημερινής πολιτικής αθλιότητας που αυτοαποκαλείται,...

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε την ιστορία. Χρειάζεται να τη φωτίσουμε. Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον Λεωνίδα. Χρειάζεται να του δώσουμε τον χώρο που του αξίζει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές. Χρειάζεται να κάνουμε τα αυτονόητα, με σοβαρότητα, αισθητική και σεβασμό

Υπάρχουν σημεία σε μια πόλη που δεν είναι απλώς χώροι διέλευσης. Είναι σημεία ταυτότητας. Είναι εικόνες που μένουν στη μνήμη του επισκέπτη. Είναι χώροι που μιλούν για την πόλη, πριν ακόμη μιλήσει κανείς. Ένας τέτοιος χώρος για τη Σπάρτη είναι ο χώρος μπροστά από το Δημοτικό Στάδιο, εκεί όπου δεσπόζει το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα. Το άγαλμα του Λεωνίδα στήθηκε το 1968 και από τότε αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά, πιο επισκέψιμα και πιο φωτογραφημένα σημεία της Σπάρτης. Εκεί φτάνουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Εκεί φωτογραφίζονται τουρίστες, αθλητές, μαθητές, σύλλογοι και αποστολές. Από εκεί ξεκινούν ή περνούν αθλητικές διοργανώσεις. Εκεί καταλήγει το Σπάρταθλον. Εκεί η Σπάρτη συναντά το βλέμμα του κόσμου. Και όμως, ο χώρος γύρω από το μνημείο παραμένει σχεδόν ο ίδιος εδώ και δεκαετί...

Στην Ελλάδα του σήμερα ΔΕΝ υπάρχει κάποιο κόμμα της «Αριστεράς», το οποίο να τοποθετείται στον χώρο αυτόν

Απ’ όταν στη Γαλλική Επανάσταση (1789) οι υποστηρικτές του βασιλιά κάθισαν στα δεξιά της Συνέλευσης και οι Επαναστάτες στα αριστερά, διαμορφώθηκαν οι δυο βασικοί πυλώνες της παγκόσμιας πολιτικής: Αριστερά και Δεξιά. Κι ενώ η Δεξιά είναι μια μονολιθική κατάσταση που πρεσβεύει την ελεύθερη αγορά, την ατομική ιδιοκτησία και τις συντηρητικές αξίες, η Αριστερά έχει μια ποικιλομορφία, που συχνά είναι δύσκολο έως αδύνατο να περιγράψεις τα όρια και τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των πολιτικών της εκφράσεων.   1.  Αριστερά είναι ο Σοσιαλισμός, όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην κοινωνία ή το κράτος και όχι σε ιδιώτες. Σύμφωνα με τη Μαρξιστική θεωρία ο Σοσιαλισμός προετοιμάζει την κοινωνία για να έρθει ο Κομμουνισμός, όπου η παραγωγή θα είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα καλύπτονται ΟΛΕΣ οι ανάγκ...

Όταν σε μια περιοχή όπως ο Ασπρόπυργος ξεσπούν 460 πυρκαγιές μέσα σε δύο χρόνια, το να μιλάς για «ατυχία» είναι πολιτική απάτη

Αυτό που «οι αποδεκτοί δημοσιογράφοι» θα σπεύσουν να βαφτίσουν «ατυχές συμβάν» στον Ασπρόπυργο, είναι στην πραγματικότητα ένα κρυστάλλινο, υποδειγματικό εργοδοτικό έγκλημα. Δύο εργάτες κάνουν ηλεκτροσυγκόλληση δίπλα σε φιάλες υγραερίου. Γιατί; Διότι η ασφάλεια κοστίζει χρόνο και χρήμα, ενώ ο εργάτης αντικαθίσταται εύκολα και δωρεάν. Οι σπινθήρες φέρνουν την πρώτη ανάφλεξη. Και επειδή η νεοελληνική επιχειρηματικότητα λατρεύει το ρίσκο στις πλάτες των άλλων, δίπλα ακριβώς βρισκόταν σταθμευμένο ένα βυτιοφόρο – υποτίθεται άδειο, αλλά γεμάτο με τα εύφλεκτα υπολείμματα της απληστίας. Η δεύτερη έκρηξη ήταν απλώς η φυσική νομοτέλεια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Το αποτέλεσμα; Έντεκα τραυματίες, με τρεις συνανθρώπους μας διασωληνωμένους σε κρίσιμη κατάσταση. Ένας 41χρονος κι ένας 54χρονος π...

Ψυχή και δημιουργός ΟΛΗΣ αυτής της μουσικής πανδαισίας, ο άξιος και ακάματος Μαέστρος της Δημοτικής Φιλαρμονικής Σπάρτης Σαράντος Κανελλάκος

Για μια ακόμα φορά, η Φιλαρμονική Σπάρτης, μάγεψε το πολυάριθμο μουσικόφιλο κοινό, το οποίο γέμισε τις κερκίδες του Σαϊνοπουλείου Αμφιθεάτρου, το βράδυ της Τετάρτης, 8 Ιουλίου 2026. Μελωδίες και τραγούδια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ερμηνευμένα αριστοτεχνικά, με συναίσθημα και ευαισθησία, από την Φιλαρμονική μπάντα και τους υπέροχους τραγουδιστές (τα δικά μας παιδιά), την Έλενα Φουντά και τον Νίκο Βορίλα, ήδη από τις πρώτες νότες, έστησαν στο νου μας μια λευκή οθόνη και πάνω της ζωντάνεψαν τις ταινίες, τους ηθοποιούς και τους ερμηνευτές, με τους οποίους κάποτε χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε, αγαπήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, ελπίσαμε... ζήσαμε. Και στον μουσικό επίλογο, (όχι ως «τελευταίος» αλλά ως παντοτινά Πρώτος) ο Διονύσης Σαββόπουλος, σε μια σειρά χαρακτηριστικών τραγουδιών του, μ...

Για τον Αλέξη Τσίπρα οι αμέσως επόμενες εκλογές δεν φαίνεται να αποτελούν τον τελικό στόχο, αλλά έναν ενδιάμεσο σταθμό στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής

Η ρητορική ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί τον «βολικό αντίπαλο» του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδείχθηκε πολιτικά ατυχής για τους ίδιους τους εμπνευστές της. Όταν επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι ο μοναδικός πραγματικός αντίπαλος του πρωθυπουργού είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ενισχύεται στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι είναι και ο μόνος πολιτικός που διαθέτει τη δυναμική να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τον πρωθυπουργό. Υπό αυτές τις συνθήκες, τμήμα των πολιτών που επιθυμούν πολιτική αλλαγή ή εκφράζουν δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση ενδέχεται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή που μπορεί να διαμορφώσει όρους εναλλαγής στην εξουσία. Με τον τρόπο αυτό, ένα επιχείρημα που στόχευε στην αποδυν...

Πρέπει να αξιοποιηθεί η θέση της κυρίας Ζυγά που έχει το τιμόνι όλου του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Είτε αθόρυβα είτε με θόρυβο πρέπει η σχολή να επιστρέψει πίσω για λόγους που δεν θα αναφέρω γιατί είναι αυτονόητοι.

Η συμπατριώτισσά μας με καταγωγή από το Βλαχιώτη Λακωνίας κα Σοφία Ζυγά εξελέγη πρόσφατα νέα πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Αυτό δεν είναι έκπληξη καθώς ήταν η μοναδική υποψήφια και πέτυχε σχεδόν το απόλυτο λαμβάνοντας 10 ψήφους από τους 11 που ψήφισαν. Μάλιστα είναι και η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει αυτή τη θέση στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Της εκφράζω λοιπόν τα θερμά μου συγχαρητήρια. Όπως μάθαμε από το διαδίκτυο το μήνυμά της και το όραμά της περικλείεται στην εξής παράγραφο: «Τα περιφερειακά ΑΕΙ οφείλουν να αποδείξουν ότι η έδρα στην Περιφέρεια δεν αποτελεί εμπόδιο ακαδημαϊκής ποιότητας, αλλά πρόκληση για ισχυρή ερευνητική παρουσία, ουσιαστική σύνδεση με τοπικές και περιφερειακές ανάγκες, διεθνείς συνεργασίες που αντισταθμίζουν τη γεωγραφική απόσταση και ποιότητα...

Στοχασμοί πάνω στην επιλεκτική κρατική αμνησία και τη βιομηχανία των ενόχων

Η περίφημη σκηνή από τον «Μπακαλόγατο», τι θυμάστε πιστεύω, όπου ο θρυλικός Ζήκος ωρύεται «μαλώνεις ρε;» κι όταν ο Ρίζος του απαντά «μαλώνω», εκείνος γυρνάει έντρομος προς την υποτιθέμενη προστασία του φωνάζοντας «μην ακούς τι λέω, κράτα με», δεν είναι πια μια παλιά ασπρόμαυρη κωμωδία. Αν ζούσε σήμερα ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο κορυφαίος αυτός ανατομικός αναλυτής της ρωμέικης ψυχοσύνθεσης μέσω της φάρσας, θα έτριβε τα χέρια του. Είναι το επίσημο εγχειρίδιο άσκησης κυβερνητικής πολιτικής και κρατικής ασφάλειας σε αυτή τη γεμάτη εκπλήξεις γωνιά των Βαλκανίων. Μετά το αποτρόπαιο έγκλημα της Θεσσαλονίκης, η σημειολογία του εγχώριου παρακράτους ξεπέρασε κάθε όριο ανεκτικότητας. Παρακολουθούμε το γνωστό, θλιβερό υπερθέαμα, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να προβαίνουν σε...

Αλαβάνος: «Τέτοιοι άνθρωποι θα πρέπει να πάνε να γονατίσουν μπροστά σε έναν δεσπότη και να ζητήσουν συγγνώμη για αυτά που έχουν κάνει σε βάρος της Ελλάδας»

Ο Τσίπρας έγινε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ χάρη στο «δαχτυλίδι της διαδοχής»  που του δόθηκε. Έτσι καταγράφηκε στην πολιτική ιστορία η στρατηγική απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να προτείνει τον Αλέξη Τσίπρα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ΔΕΝ περιποιεί τιμή σε κανέναν πολιτικό να γίνεται αρχηγός με «δαχτυλίδι διαδοχής», αλλά ας το προσπεράσουμε, διότι κυρίαρχη σημασία έχει η κατοπινή άποψη εκείνου που έδωσε το δαχτυλίδι. Εν προκειμένω, ο μέντορας και πολιτικός πατέρας του Τσίπρα, ο Αλαβάνος, εμφανίζεται (και είναι) πλήρως απογοητευμένος από τον διάδοχο που επέλεξε και επέβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ, το 2008:   -Αναφερόμενος στο «δαχτυλίδι» που έδωσε στον Τσίπρα, ο Αλ. Αλαβάνος σημειώνει: «Να δεχθώ το δικό μου μέρος ευθύνης, με μια βεβιασμένη, επιπόλαιη κίνηση, για μια νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, την π...

«Ο Πρωθυπουργός άρχει, αλλά δεν ευθύνεται· ελπίζει, αλλά δεν γνωρίζει· υπόσχεται τα πάντα, αλλά δεν φταίει σε τίποτα»

Φαντάζεστε να ζούσε ο Μακιαβέλι στην σημερινή Ελλάδα; Δεν θα έγραφε ποτέ τον Ηγεμόνα. Θα αυτοκτονούσε καταπίνοντας το μελάνι του, ανίκανος να συλλάβει την ανώτερη μορφή πολιτικής σχιζοφρένειας που ευδοκιμεί στην πατρίδα μας. Διότι πώς να τιθασεύσεις με ορθολογική πολιτική θεωρία μια χώρα όπου ο ανώτατος άρχων της εκτελεστικής εξουσίας, ο άνθρωπος που κρατάει τα κλειδιά του εθνικού θησαυροφυλακίου, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, ο ρυθμιστής της αγοράς και των πεπρωμένων μας, μεταβάλλεται αιφνιδίως σε πλανόδιο ασκητή, ο οποίος απλώς «ελπίζει» να πέσει η τιμή της φέτας, του ελαιόλαδου και του ψωμιού και άλλων ειδών του νοικοκυριού, της ενέργειας και των καυσίμων; Το να ελπίζει ο πρωθυπουργός μιας χώρας για την ευημερία των πολιτών του, είναι σαν να ελπίζει ο χειρουργός, την ώρα που σου ανο...

Η Σπάρτη διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό ικανό να παράγει πολιτισμό με ποιότητα και διάρκεια. Αυτό που απουσιάζει είναι μια δημοτική αρχή που να μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτής της δυνατότητας

Ο πολιτισμός δεν αποτελεί επικοινωνιακό στολίδι ούτε ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων για φωτογραφίες και εντυπώσεις. Είναι θεσμικός πυλώνας κάθε πόλης και απαιτεί σοβαρό σχεδιασμό, συνέπεια και απόλυτο σεβασμό προς τους ανθρώπους και τους φορείς που τον υπηρετούν. Στη Σπάρτη, δυόμισι χρόνια μετά την ανάληψη της δημοτικής αρχής, το αποτέλεσμα στον πολιτισμό δεν είναι απλώς φτωχό. Είναι αποσπασματικό και χωρίς κατεύθυνση. Η απουσία ενιαίας στρατηγικής δεν φαίνεται μόνο στον σχεδιασμό, αλλά και στη συνολική εικόνα μιας διοίκησης που κινείται περισσότερο με τη λογική της διαχείρισης της στιγμής παρά με όρους στρατηγικού σχεδιασμού. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η αποδιοργάνωση πλέον δεν κρύβεται. Αντίθετα, αποτυπώνεται στις ίδιες τις σχέσεις του Δήμου με τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όταν φορεί...

Από το 1968 μέχρι σήμερα. Περιμένοντας το επόμενο μνημείο.

Η Τρίπολη τίμησε τον Κολοκοτρώνη. Η Σπάρτη ποιον περιμένει να τιμήσει; Στην Τρίπολη, η επανατοποθέτηση του ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα και παρουσία πολλών επισήμων. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκε και ο Δήμαρχος Σπάρτης, κύριος Βακαλόπουλος  τιμώντας μια σημαντική στιγμή για μια πόλη που γνωρίζει να αναδεικνύει τα σύμβολα και την ιστορική της μνήμη. Και εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα. Αν η Τρίπολη τιμά τον Κολοκοτρώνη, η Σπάρτη πότε θα τιμήσει ουσιαστικά τη δική της ιστορία; Πότε θα δούμε στην καρδιά της πόλης ένα νέο μνημείο αντάξιο του ονόματος της Σπάρτης. Ένα έργο που θα εμπνέει κατοίκους και επισκέπτες. Ένα άγαλμα, ένα σύμβολο, ένα τοπόσημο που θα υπενθυμίζει σε όλους ποια είναι αυτή η πόλη και ποια κληρονομιά κουβαλά. Ευτυχ...

Το παιδί ζει μια διπλή ζωή, το πρωί παριστάνει τον μαθητή σε ένα κτίριο που θυμίζει εγκαταλελειμμένη δημόσια υπηρεσία της δεκαετίας του ΄80, και το απόγευμα τρέχει να αγοράσει την ελπίδα της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο

Μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Τι παίρνει, τι αφήνει πίσω της.  Ας συνεννοηθούμε για να μη χανόμαστε στις μεταφράσεις. Στην Ελλάδα, τη χώρα που εφηύρε τα πάντα και δεν κατάλαβε τίποτα, έχουμε μια παράξενη εμμονή, βαφτίζουμε «πρόβλημα συμπεριφοράς» την κραυγή ενός ανθρώπου που πνίγεται. Και επειδή ως λαός έχουμε μια έμφυτη κλίση στον σαδισμό, αντί για σωσίβιο, του πετάμε μια εγκύκλιο περί πειθαρχίας και μια απειλή αποβολής. Έτσι, για να μάθει ο νεαρός να σέβεται τους θεσμούς που τον προορίζουν για το ράφι της ανεργίας ή για το «brain drain», αυτή την κομψή ονομασία της σύγχρονης προσφυγιάς των πτυχίων. Διαβάζω τα νούμερα του ΟΟΣΑ και της UNESCO και, ομολογουμένως, ζηλεύω. Όχι τα παιδιά, αλλά το θράσος μας. Είμαστε στην 7η χειρότερη θέση παγκοσμίως στην ικανοποίηση των μα...

Στα χρόνια που έρχονται οι συνέπειες θα είναι περισσότερες και πιο εμφανείς σε όλα τα επίπεδα. Μόνο που η κοινωνία μας δεν θα μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά, αφού επέτρεψε τον αυτοευνουχισμό της.

Όταν τολμά κάποιος να θίξει τέτοιου είδους θέματα όπως αυτό που θα μας απασχολήσει σήμερα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί: οπισθοδρομικός, συντηρητικός, ομοφοβικος, αντιφεμινιστής κ.ο.κ. Μια απλή ματιά, όμως, σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας στην εποχή της ελευθεριότητας, της χυδαιότητας, του ευτελισμού των αξιών και της καταβαράθρωσης των ιδανικών  που ζούμε μας οδηγούν αβίαστα σε ένα κοινό συμπέρασμα: όλα οφείλονται στην απαξίωση της παραδοσιακής οικογένειας που εφαρμόστηκε σε όλα τα επίπεδα τις τελευταίες δεκαετίες και τη διάλυσή της που επιχειρείται στην εποχή μας με την προσπάθεια να εξομοιωθεί με νέας μορφής οικογένειες όπου ο πατέρας και η μητέρα ανήκουν στο ίδιο φύλο, τα παιδιά χάνουν τα πρότυπά τους και συνηθίζουν στην ιδέα ότι άνδρας και γυναίκα δ...

Αν η ιστορική ανάλυση γίνεται με όρους οπαδικού καφενείου, τότε ας τους επιστρέψουμε το επιχείρημα, η δική τους παράταξη, ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η «ελεύθερη αγορά», τι ακριβώς προσέφεραν στην ανθρωπότητα;

Ας σοβαρευτούμε λίγο, αν και η εγχώρια πολιτική σκηνή δεν προσφέρεται για πολιτική ανάλυση αλλά για επείγουσα εισαγωγή στο Δρομοκαΐτειο. Διαβάζω ότι ο γνωστός τηλε-πασπαρτού και νυν Υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε πως δίνει «τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του» για τη «συντριβή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς». Αν ζούσε ο Ζακ Λακάν, θα του έστελνε λουλούδια. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικό λόγο, αλλά με την απόλυτη ενσάρκωση της ψυχαναλυτικής jouissance, την ηδονική απόλαυση του συμπτώματος. Ο Άδωνις δεν πολεμά την Αριστερά. Πολεμά ένα φάντασμα, έναν φαντασιακό εχθρό τον οποίο έχει απόλυτη ανάγκη για να υπάρξει ως πολιτικό υποκείμενο. Ο «πολεμιστής» χρειάζεται απεγνωσμένα το «τέρας». Είναι μια κλασική περίπτωση μετα-ψυχροπολεμικού αντικομουνισμού, όσο λιγότερο υπαρκτός ...

Κύριοι του SRARTAN RACE στο καλό και κάποτε στο επανιδείν!

Τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το μέλλον του Spartan Race στη Σπάρτη και το υψηλό οικονομικό κόστος που απαιτείται για να παραμείνει η διοργάνωση στην πόλη. Αναμφίβολα πρόκειται για μια σημαντική εκδήλωση που προβάλλει το όνομα της Σπάρτης σε ολόκληρο τον κόσμο και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες. Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει να δοθούν χρήματα για μια διοργάνωση. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μένει στη Σπάρτη όταν τα φώτα σβήσουν και οι επισκέπτες αναχωρήσουν. Ακόμη και αν βρεθούν τα χρήματα φέτος, τι θα συμβεί τα επόμενα χρόνια. Μπορεί ένας Δήμος να καλύπτει επ΄ αόριστον τόσο μεγάλα ποσά; Και ακόμη κι αν αυτό καταστεί εφικτό, ποια είναι η μόνιμη παρακαταθήκη που αφήνεται στην πόλη; Οι μεγάλες διοργανώσεις δεν παραμέ...

Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια

Μόλις πριν λίγο τελείωσε μία από τις ομορφότερες παρέες που έκανα ποτέ στην μέχρι τώρα ζωή μου.  Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια.  Επειδή ό,τι πιστεύω το πιστεύω χωρίς να αλλάζω το παραμικρό δηλαδή χωρίς να βάζω νερό στο κρασί μου και έχω και απόψεις οι οποίες είναι σταθερές και αδιαπραγμάτευτες που στη σύγχρονη εποχή θεωρούνται demonde με έχουνε πει τα πάντα.  Ακραίο, ρατσιστή, φασίστα, μισαλλόδοξο ορισμένοι με βρίζουν με λένε χίλια για δύο. Όμως αμφιβάλλω αν ένας από αυτούς θα καθότανε στο ίδιο παγκάκι με αυτούς τους κυρίους περίπου μία ώρα που έκατσα εγώ ώσπου φύγανε αυτοί για να πάνε σπίτι τους. Εγώ πάντως γού...

Γιατί ο λόγος του πολίτη, όταν δεν χάνεται στη σιωπή, έχει δύναμη. Μπορεί να γίνει σκέψη. Και η σκέψη, όταν καταγράφεται, μπορεί να γίνει αφορμή για διάλογο, προβληματισμό και αφύπνιση

Από τις πλατείες, τους δρόμους και τις απλές συναντήσεις, γεννιέται ο λόγος της πόλης. Λόγος χωρίς υστεροβουλία. Λόγος που ζητά να ακουστεί. Δεν γράφονται όλα τα κείμενα πίσω από ένα γραφείο. Δεν γεννιούνται όλα μέσα στη σιωπή ενός δωματίου, ούτε ξεκινούν πάντα από μια έτοιμη ιδέα. Πολλές φορές, ο πιο αληθινός λόγος γεννιέται στον δρόμο. Εκεί όπου συναντιούνται οι άνθρωποι, εκεί όπου ακούγονται τα παράπονα, οι απορίες, οι αγωνίες και οι σκέψεις για την πόλη. Εκεί, μέσα στην καθημερινότητα, πέφτει ο πρώτος σπόρος. Πολλά από τα κείμενα που γράφονται για τη Σπάρτη ξεκινούν από απλές συζητήσεις με συμπολίτες. Από μια κουβέντα στην πλατεία, από μια παρατήρηση σε ένα μαγαζί, από ένα σχόλιο στον δρόμο, από μια εικόνα που κάποιος βλέπει και δεν μπορεί να την προσπεράσει αδιάφορα. Μια φράση π...

Η κυβέρνηση σου λέει: «Εγώ σου έδωσα το υπερσύγχρονο ψηφιακό εργαλείο. Σου έδειξα τις τιμές. Από εδώ και πέρα, η ευθύνη είναι δική σου».

Ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη. Μια χώρα όπου η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας δεν μελετάται πλέον στα συγγράμματα του Μαρξ, του Κέινς ή του Φρίντμαν, αλλά στις σελίδες των κρατικών προϋπολογισμών και στα ψηφιακά ληξιαρχεία των νεοσύστατων εταιρειών πληροφορικής. Η κυβέρνηση του Μεγάλου Εκσυγχρονιστή, του Μητσοτάκη της σημειωτικής και του 112, χτύπησε ξανά. Το τέρας του πληθωρισμού, αυτό το ανήμερο θεριό που κατασπαράζει τους μισθούς των ιθαγενών, βρήκε επιτέλους τον δάσκαλό του. Όχι, μην περιμένετε ελέγχους στα καρτέλ, ούτε μείωση του ΦΠΑ, αυτά είναι αναχρονιστικές κομμουνιστικές ιδέες. Η λύση είναι μία, είναι οραματική και, πάνω απ΄ όλα, είναι ψηφιακή. Η πλατφόρμα «PosoKanei». Η Ντόρα θα το έλεγε «καταπληκτικό» και θα είχε δίκιο. Χρειαζόταν η προσωπική παρέμβαση του Κυριάκου Μητσο...

Ένας «ιερός κύκλος» προστασίας

Γύρω από τη Σπάρτη, σχηματίζοντας ένα νοητό τρίγωνο, βρίσκονται τρεις σπηλιές μετρίου μεγέθους: Πρόκειται για ομώνυμα σημεία δηλαδή θέσεις που φέρουν το ίδιο όνομα και φυσικά έχουν και την ίδια σημασία. Η πρώτη, με το όνομα « Τσακώνα », βρίσκεται στον δρόμο προς τη Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Η δεύτερη, με το όνομα « Σπηλιά της Ζαγάνας », εντοπίζεται πάνω από τον δημόσιο δρόμο, περίπου ένα χιλιόμετρο πριν από τη Ζαγάνα Η τρίτη αποτελεί την εκκλησία της Παναγίας της Ζαγούνας , ψηλά στον Ταΰγετο, πάνω από το Παρόρι Κατά την άποψή μου, πρόκειται για ομόρριζες ονομασίες, καθώς η ετυμολογία τους σχετίζεται με τη λέξη «διαγώνια» -όπως πράγματι είναι η γεωμετρία αυτών των σπηλαίων. Μάλιστα, σε παλαιότερο άρθρο μου, έχω αναλύσει την εξέλιξη της λέξης «διαγώνια» σε τζακώνα, τσακώνα ή ζακόνα...

Οι πολίτες σήμερα έγιναν εύπλαστοι και εύθραυστοι. Είναι επιθετικά εγωιστές επειδή είναι απελπισμένα μελαγχολικοί. Ζουν στην ψευδαίσθηση της καταναλωτικής ελευθερίας, διαλέγουν ελεύθερα μάρκα κινητού, την ίδια στιγμή που είναι οι πιο υπάκουοι υπήκοοι του συστήματος

Κάποτε, οι άνθρωποι πίστευαν στον Θεό, μετά πίστεψαν στην Επιστήμη, και στο ενδιάμεσο, μερικοί ρομαντικοί-όπως η αφεντιά μου για ένα διάστημα- πίστεψαν στο Κόμμα. Παρακολουθώ τις ομιλίες της ηγεσίας του Περισσού και σας εξομολογούμαι, με πιάνει μια γλυκιά, σχεδόν εφηβική νοσταλγία. Τι όμορφες που ήταν οι παλιές βεβαιότητες! Μία εργατική τάξη με καθαρά χέρια και μουντζουρωμένα πρόσωπα, ένα Κόμμα-οδηγητής, και μία παντοδύναμη Θεωρία που εξηγούσε τα πάντα: από την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέχρι το γιατί ξίνισε το γάλα στο ψυγείο. Ένα έτοιμο, λυμένο παζλ για μεγάλους που αρνούνται να μεγαλώσουν. Μόνο που, φευ, η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να μην διαβάζει τα κομματικά εγχειρίδια. Ο καπιταλισμός, αυτό το δαιμόνιο σύστημα που ανανεώνεται καταβροχθίζοντας τις ίδιες του τις...

Η αναφορά του κ. Μητσοτάκη στην αποχώρησή του μετά από μια ενδεχόμενη τρίτη θητεία δεν επηρεάζει μόνο τη Νέα Δημοκρατία. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταλύτης εξελίξεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, επιταχύνοντας διεργασίες διαδοχής

Η δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «αν με εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός για μια τρίτη τετραετία, δεν πρόκειται να υπάρξει τέταρτη» αποτελεί μια ιδιαίτερα ευφυή πολιτική κίνηση, η οποία δημιουργεί νέες ισορροπίες και αναταράξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ουσιαστικά, ο κ. Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα ότι στις μεθεπόμενες εκλογές δεν θα είναι ο ίδιος υποψήφιος πρωθυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα έχει νέο αρχηγό, είτε αυτός είναι ο κ. Δένδιας, είτε ο κ. Γεωργιάδης, είτε ο κ. Χατζηδάκης, είτε ο κ. Πιερρακάκης, είτε κάποιο άλλο κορυφαίο στέλεχος. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η προοπτική ενός νέου αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία, ο οποίος ενδεχομένως να θεωρείται πιο αντιμετωπίσιμος από τον σημερινό πρωθυπουργό, δημιουργεί την αίσθηση ότι η επόμενη μεγάλη ...

Ο ιδιώτης τιμά. Το κράτος αδιαφορεί. Ο Μυστράς περιμένει.

Όταν η μνήμη υψώνεται από έναν ιδιώτη, η σιωπή της πολιτείας φαίνεται μεγαλύτερη. Ο Μυστράς δεν χρειάζεται μόνο επισκέπτες. Χρειάζεται τιμή, φροντίδα και σύμβολα. Τα κάστρα δεν είναι πέτρες. Είναι ψυχή, ιστορία και μνήμη. Ο Μυστράς δεν είναι ένας απλός τόπος. Είναι μνήμη, ιστορία, Βυζάντιο, Ελλάδα. Είναι ένας τόπος που κουβαλά βάρος αιώνων και αξίζει να παρουσιάζεται με τον σεβασμό που του πρέπει. Γι’ αυτό και η εικόνα που αντικρίζει κανείς στο κέντρο του χωριού, με έναν ιδιώτη να στολίζει το μαγαζί του με βυζαντινές σημαίες και ελληνικά σύμβολα, δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα. Είναι μια πράξη τιμής. Την ίδια στιγμή, όμως, κοιτάζοντας ψηλά προς το κάστρο του Μυστρά, γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα. Πώς γίνεται ένας ιδιώτης, με δική του πρωτοβουλία, να τιμά την ιστορία του τόπου, ενώ ...