«Η Φωνή της Καθημερινότητας» από τον Βασίλη Λαδά

Δεν γράφονται όλα τα κείμενα πίσω από ένα γραφείο. Δεν γεννιούνται όλα μέσα στη σιωπή ενός δωματίου, ούτε ξεκινούν πάντα από μια έτοιμη ιδέα. Πολλές φορές, ο πιο αληθινός λόγος γεννιέται στον δρόμο. Εκεί όπου συναντιούνται οι άνθρωποι, εκεί όπου ακούγονται τα παράπονα, οι απορίες, οι αγωνίες και οι σκέψεις για την πόλη. Εκεί, μέσα στην καθημερινότητα, πέφτει ο πρώτος σπόρος.

Πολλά από τα κείμενα που γράφονται για τη Σπάρτη ξεκινούν από απλές συζητήσεις με συμπολίτες. Από μια κουβέντα στην πλατεία, από μια παρατήρηση σε ένα μαγαζί, από ένα σχόλιο στον δρόμο, από μια εικόνα που κάποιος βλέπει και δεν μπορεί να την προσπεράσει αδιάφορα. Μια φράση που θα ακουστεί τυχαία, ένα παράπονο, μια ανησυχία για την πορεία της πόλης, μια τυχαία συζήτηση με ανθρώπους που κατέχουν  θέση ευθύνης στο Δήμο, μπορούν να γίνουν η αρχή ενός γραπτού λόγου.

Γιατί ο λόγος του πολίτη, όταν δεν χάνεται στη σιωπή, έχει δύναμη. Μπορεί να γίνει σκέψη. Και η σκέψη, όταν καταγράφεται, μπορεί να γίνει αφορμή για διάλογο, προβληματισμό και αφύπνιση. Δεν είναι μικρό πράγμα να μιλά μια πόλη μέσα από τους ανθρώπους της. Είναι σημάδι ότι ακόμη υπάρχει ενδιαφέρον. Ότι ακόμη υπάρχουν μάτια που βλέπουν, ψυχές που πονάνε, άνθρωποι που δεν θέλουν να συνηθίσουν την αδιαφορία.

Έτσι δημιουργούνται πολλές φορές τα κείμενα. Από αυτά που ακούμε, από αυτά που βλέπουμε, από αυτά που συζητούν οι άνθρωποι στις καθημερινές τους συναντήσεις. Δεν είναι λόγια αποκομμένα από την πραγματικότητα. Είναι απορροές της ίδιας της πόλης. Είναι η φωνή της καθημερινότητας που ζητά να ακουστεί. Είναι η αγωνία του πολίτη που δεν θέλει να βλέπει τη Σπάρτη να μικραίνει, να σιωπά, να συμβιβάζεται με τη στασιμότητα.

Μια πόλη δεν μιλά μόνο μέσα από τις αποφάσεις των αρχών της. Μιλά και μέσα από τους πολίτες της. Μέσα από εκείνους που παρατηρούν, συγκρίνουν, ανησυχούν, προτείνουν και επιμένουν να πιστεύουν ότι κάτι καλύτερο μπορεί να γίνει. Κάθε τέτοια συζήτηση είναι ένας μικρός σπόρος λόγου. Και κάθε σπόρος, αν πέσει σε γόνιμο έδαφος, μπορεί να γίνει κείμενο, πρόταση, πίεση, διεκδίκηση και κάποτε αλλαγή.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε τον λόγο. Πρέπει να φοβόμαστε τη σιωπή. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν για την πόλη, όσο υπάρχουν πολίτες που προβληματίζονται και δεν αδιαφορούν, υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ο λόγος που γεννιέται στον δρόμο δεν είναι φασαρία. Είναι σημάδι ζωής. Είναι η πόλη που ακόμη ανασαίνει, ακόμη σκέφτεται, ακόμη ζητά να σταθεί όρθια.

Ο σπόρος του λόγου μπορεί να φαίνεται μικρός. Μπορεί να ξεκινά από μια απλή κουβέντα, από ένα παράπονο, από μια σκέψη που ειπώθηκε τυχαία. Όμως από τέτοιους μικρούς σπόρους γεννιούνται οι μεγάλες αλλαγές. Γιατί καμία πόλη δεν αλλάζει όταν όλοι σωπαίνουν. Αλλάζει όταν οι πολίτες της αρχίζουν να μιλούν, να σκέφτονται, να γράφουν και να ζητούν το καλύτερο. Και η Σπάρτη, αν θέλει να ξαναβρεί τη φωνή της, πρέπει πρώτα να ακούσει τους ανθρώπους της.

Η ΠΟΛΗ ΜΙΛΑ ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ.

ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΦΩΝΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ.

Με το θάρρος της γνώμης… από τον  Βασίλη Λαδά