«Ηλίας Περγαντής: Το Όραμα που Γίνεται Πράξη και Ξεχωρίζει» από το Βασίλη Λαδά

ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΙΩΠΗΛΑ, ΟΠΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Η ΣΠΑΡΤΗ ΚΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ, ΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΟΝ

Υπάρχουν στιγμές που μια παρέλαση παύει να είναι μια τυπική διαδικασία και μετατρέπεται σε γεγονός ουσίας. Στιγμές όπου το χειροκρότημα δεν είναι συνήθεια, αλλά αληθινή συγκίνηση. Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου στη Σπάρτη χάρισε μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που έδειξε τι σημαίνει ζωντανός πολιτισμός, όταν συναντά ανθρώπους με όραμα και τόλμη.

Η παρέλαση ολοκληρώθηκε όπως κάθε χρόνο. Όμως υπήρξε μια παρουσία που ξεχώρισε καθαρά. Ο κόσμος δεν χειροκρότησε από υποχρέωση, αλλά από ενθουσιασμό. Δεν είδε απλώς μια συμμετοχή. Είδε μια ζωντανή εικόνα της ιστορίας.

Ο Ηλίας Περγαντής παρέλασε με μεγάλο άγημα, ντυμένο με αυθεντικές παραδοσιακές στολές της Επανάστασης του 1821. Όχι ως μια τυπική αναπαράσταση, αλλά ως βιωμένη εμπειρία. Η ιστορία δεν έμεινε σε λόγια και επετειακές αναφορές. Πήρε μορφή, κίνηση και συναίσθημα. Και τότε συνέβη το γνώριμο, αλλά κάθε φορά εντυπωσιακό. Ο κόσμος ζητωκραύγασε. Χειροκρότησε δυνατά. Πανηγύρισε, γιατί αναγνώρισε το αυθεντικό.

Αυτό δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Συμβαίνει κάθε φορά που εμφανίζεται. Σε όποια πόλη της Ελλάδας κι αν βρεθεί. Παρουσιάσεις, φωτογραφίσεις, παρελάσεις, δράσεις που φέρνουν την ιστορία στον δρόμο και τη φέρνουν κοντά στον πολίτη. Πολιτισμός που δεν μένει κλεισμένος σε αίθουσες, αλλά αναπνέει μέσα στην κοινωνία.

Κι όμως, ενώ ο κόσμος βλέπει και αναγνωρίζει, η δημοτική αρχή της Σπάρτης δείχνει να μην αντιλαμβάνεται πλήρως τη δυναμική αυτής της παρουσίας. Έναν άνθρωπο με φαντασία και οργανωτική ικανότητα. Έναν άνθρωπο που μπορεί να εμπνεύσει και να υλοποιήσει. Ένα ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ  που παραμένει ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟ.

Η Σπάρτη δεν υστερεί σε ιστορία. Υστερεί στην αξιοποίησή της. Όταν εμφανίζονται άνθρωποι που μπορούν να μετατρέψουν το παρελθόν σε ζωντανή εμπειρία, σε εικόνα που προσελκύει κόσμο και δημιουργεί δυναμική, το ελάχιστο που οφείλει μια πόλη είναι να τους στηρίξει.

Σε καιρούς όπου η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται, κάποιοι επιλέγουν να χτίζουν γέφυρες αντί για τοίχους. Να δίνουν περιεχόμενο στις λέξεις πατρίδα και παράδοση. Να μετατρέπουν την αγάπη για τον τόπο σε πράξη καθημερινή. Ο κύριος Ηλίας Περγαντής είναι μια τέτοια παρουσία.

Υπάρχουν στιγμές που τα ίδια τα γεγονότα θέτουν από μόνα τους ερωτήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Όταν άνθρωποι που υπηρετούν με συνέπεια την ιστορική μνήμη και τον πολιτισμό τιμώνται, καλούνται και αξιοποιούνται από Δήμους σε ολόκληρη την Ελλάδα, αυτό αποτελεί ξεκάθαρη απόδειξη ότι το έργο τους έχει ουσία, αξία και αναγνώριση.

Και όμως, την ίδια στιγμή, καταγράφεται μια αντίφαση που δύσκολα εξηγείται. Στον τόπο από τον οποίο ξεκίνησε αυτή η προσφορά, στη Σπάρτη, δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα η αντίστοιχη ανταπόκριση. Καμία ουσιαστική πρόσκληση, καμία αξιοποίηση αντάξια της προσφοράς, καμία κίνηση που να δείχνει ότι η πόλη αναγνωρίζει και αξιοποιεί τους ανθρώπους της.

Αυτό δεν είναι απλώς μια παράλειψη. Είναι μια στάση που γεννά ερωτήματα και ευθύνες. Γιατί δεν μπορεί μια πόλη με τέτοια ιστορία να μένει αμέτοχη απέναντι σε ανθρώπους που αποδεδειγμένα συμβάλλουν στην ανάδειξη της ιστορικής ταυτότητας, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι τόποι το αναγνωρίζουν και το αξιοποιούν.

Για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνεται μια σκληρή αλήθεια. Η αξία συχνά αναγνωρίζεται πρώτα έξω και πολύ αργότερα στον ίδιο τον τόπο που τη γέννησε. Το ερώτημα όμως παραμένει και γίνεται πλέον ευθύνη όλων. Θα συνεχίσει η Σπάρτη να αφήνει ανεκμετάλλευτες τέτοιες δυνατότητες ή θα αποφασίσει επιτέλους να αναγνωρίσει, να αξιοποιήσει και να στηρίξει ανθρώπους που μπορούν να ενισχύσουν ουσιαστικά την εικόνα, την ιστορική παρουσία και το κύρος της.

Οι τόποι προχωρούν με πράξεις. Με ανθρώπους που έχουν όραμα, κρίση, σκέψη και παιδεία. Με ανθρώπους που διαθέτουν χρόνο και διάθεση για δουλειά ,γνώση, ικανότητα και επίγνωση της ευθύνης που αναλαμβάνουν. Ανθρώπους που μπορούν να βλέπουν μπροστά, να σχεδιάζουν, να οργανώνουν και να εργάζονται με συνέπεια για το κοινό καλό. Οι πόλεις προχωρούν όταν υπάρχουν πρόσωπα που δεν αρκούνται στη διαχείριση της καθημερινότητας, αλλά έχουν τη δύναμη της σκέψης, το βάθος της γνώσης και την καθαρότητα της πρόθεσης να δημιουργούν έργο. Γιατί στο τέλος τα έργα είναι η πιο καθαρή μορφή λόγου. Εκεί φαίνεται ποιος πραγματικά μπορεί να σηκώσει το βάρος της ευθύνης και να οδηγήσει έναν τόπο μπροστά.

Η Σπάρτη αξίζει περισσότερα. Και τα περισσότερα έρχονται από εκείνους που τολμούν να μετατρέψουν τη σκέψη σε πράξη. Όσο υπάρχουν τέτοιες μορφές, η πόλη δεν θυμάται μόνο το ένδοξο παρελθόν της. Χτίζει και το μέλλον της.

Δεν είναι μόνο η εικόνα, είναι το βάθος που τη συνοδεύει. Δεν είναι μια στιγμή,

είναι πορεία με διάρκεια και συνέπεια. Στην παρέλαση φάνηκε κάτι σπάνιο,

όχι απλώς παρουσία, αλλά στάση ζωής. Με ήθος που δεν επιδεικνύεται, με γνώση που δεν θορυβεί, με ευθύνη που δεν ζητά επιβεβαίωση.

Όταν ο πήχης βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, εκεί φαίνεται ποιος στέκεται όρθιος. Και τότε η διαφορά δεν χρειάζεται λόγια, γίνεται μέτρο για όλους.

Κύριε Ηλία Περγαντή του Στράτη, η πορεία σας δεν συγκρίνεται, γιατί δεν βαδίζει δίπλα σε άλλους, αλλά ανοίγει δρόμο. Και αυτός ο δρόμος, τιμά τη Σπάρτη, και θυμίζει σε όλους το ύψος που της αξίζει.

Από τον Βασίλη Λαδά