Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2024
Για τη Λέσχη Ανάγνωσης Σπάρτης γράφει ο Κωσταντίνος Παπαϊωάννου
Στο «εκεί που ζούμε», από τις πρώτες δουλειές του συγγραφέα,
ο πρωταγωνιστής Αντώνης Σπετσιώτης, ετοιμάζεται να παραιτηθεί από τη δουλειά
του σε μια ‘’παραπαίουσα’’ δικηγορική εταιρεία, και να κάνει καινούρια αρχή, σε
μία θέση μεταφραστή στο Λουξεμβούργο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων την έκβαση
και αυτής της επιλογής και τα κοινωνικοσυναισθηματικά της επακόλουθα..! Για μια
φορά ακόμα, αναζητά ένα νόημα, έναν προορισμό ενώ προσπαθεί να κατανοήσει τον
εαυτό του. Ωστόσο εγκλωβισμένος σε μια καθημερινότητα εξαιρετικά πολύπλοκη και
ρευστή, που ο ίδιος ούτε αποδέχεται ούτε προκαλεί, θα βρεθεί μέσα σε ένα
εικοσιτετράωρο αντιμέτωπος με το φόβο του θανάτου, το παρελθόν του, με
διλήμματα, οικογενειακά αδιέξοδα, επτασφράγιστα μυστικά, αμφιβολίες, άσπονδους
φίλους, ασκήσεις αντοχής, καλής οδήγησης
και παρκαρίσματος, εμβριθείς
εξομολογήσεις και υπεκφυγές. Το πιστεύω του για την Αποτυχία: «Δεν υπάρχουν
γενιές που έχουν χάσει τη σειρά τους αλλά άνθρωποι που έχουν χάσει τη σειρά
τους». Υπάρχουν πέντε σκηνές-άξονες μέσα στην ιστορία που
αφηγείται. Στο παρελθόν λειτουργούσε ως αγχολυτικό.
Τώρα τον αναγνωρίζει ως ‘τη μόνη κανονικότητα’ στη ζωή του. Για να τον
επαναπροσδιορίσει, χρειάζεται μια νέα κανονικότητα. Δεν αποτολμά όμως ριζικές
αλλαγές. Και παντού και πάντα ο Χρόνος. Δεν παγώνει, δεν περισσεύει,
φθείρει πρόσωπα και καταστάσεις, δεν περιμένει, τελειώνει. Άγχος για το κυνήγι
του: για να προλάβεις μια δουλειά, για να ετοιμαστείς για κάποια άλλη, για να
φθάσεις κάπου, να διδαχθείς, να απολαύσεις, να ζήσεις. Και ο Χώρος. (Εξ ού
και ο τίτλος): «Η μνήμη και ο χώρος πολλές φορές πάνε χέρι-χέρι: Θυμήσου το πού
ήσουν κάποια στιγμή και θα θυμηθείς …και το πώς ένοιωσες». «Εκεί που ζούμε» του Κυθρεώτη Χρίστου, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ, 2019 Κ. Παπαϊωάννου