«Η κουρτίνα έπεσε. Εμείς γιατί προσκυνάμε τα σκουπίδια;» από τον Παναγιώτη Κουμουνδούρο

Κάποιος, λοιπόν, τράβηξε την κουρτίνα της αμερικανικής πρεσβείας. Ή, μάλλον, η ίδια η κυρία με τα δωδεκάποντα μπερδεύτηκε στα μετάξια της, παραπάτησε πάνω στην ίδια της την αλαζονεία κι έπεσε φαρδιά πλατιά στο πάτωμα. Και τι είδαμε πίσω από την κουρτίνα; Το γνωστό, βρώμικο, κυνικό σφαγείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Είδαμε το πώς μια ολόκληρη χώρα αντιμετωπίζεται σαν γωνιακό οικόπεδο με θέα, έτοιμο για κατάσχεση, τεμαχισμό και μεταπώληση σε εταιρικά λόμπι, ενεργειακούς καρχαρίες και ντόπιους μεταπράτες.

Και τι έκανε ο ιθαγενής; Έπεσε με τα μούτρα στο ψαχνό; Απαίτησε να μάθει τι σκατά υπογράφεται πίσω από την πλάτη του; Όχι, βέβαια! Ο ιθαγενής έπαθε πολιτισμικό σοκ με το κραγιόν της, το φόρεμά της, τις πλαστικές της και το αν ξενύχτησε στα μπουζούκια. Ο ραγιάς δεν ενδιαφέρεται για το ποιος του παίρνει το σπίτι, ενδιαφέρεται αν ο εισπράκτορας φοράει γάντια Cartier ή πανηγυριώτικα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε με διπλωματικές αβρότητες. Ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, όπως και κάθε τοποτηρητής της αυτοκρατορίας από την εποχή του Πιουριφόι μέχρι σήμερα, δεν έρχεται εδώ για να χορέψει συρτάκι, ούτε για να κάνει δημόσιες σχέσεις με τους ντόπιους λιγούρηδες της εξουσίας. Η δουλειά του είναι συγκεκριμένη, στυγνή και καταγεγραμμένη στο DNA της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Να περιφρουρεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών της Ουάσιγκτον, να ελέγχει τις κάνουλες του LNG, τους αγωγούς και τα λιμάνια, να μετατρέπει την επικράτεια σε μια απέραντη, δωρεάν αμερικανική βάση και να μοιράζει την επιρροή στην περιοχή, πατώντας πάνω στις πλάτες των πρόθυμων ντόπιων κυβερνήσεων.

Όταν αυτή η δουλειά διεξάγεται ανάμεσα σε VIP παρατρεχάμενους, ενεργειακές πιέσεις, χαμογελαστές φωτογραφίες με υπουργούς-υπηρέτες και σκοτεινές εξυπηρετήσεις, δεν έχουμε ένα «κοσμικό ατύχημα». Έχουμε την επιβεβαίωση ότι η χώρα λειτουργεί ως προτεκτοράτο. Και μάλιστα προτεκτοράτο φτηνό, που δεν απαιτεί καν ιδιαίτερη προσπάθεια για να υποταχθεί.

Η αντίδραση της εγχώριας αθλιότητας ήταν ακριβώς αυτή που θα προέβλεπε ο Ραφαηλίδης. Από τη μία, τα κανάλια και οι φυλλάδες, αυτό το ανθυποβαλκανικό κοτέτσι της διαπλοκής, ανέλαβαν τη βρώμικη δουλειά της νάρκωσης. Μας φλόμωσαν στο lifestyle, στο κουτσομπολιό, στα μηνύματα και στους πρώην. Μετέτρεψαν μια βαριά υπόθεση εταιρικής διαπλοκής και γεωπολιτικού αλισβερισιού σε ριάλιτι για ηλίθιους. Γιατί; Γιατί αν ο λαός κοιτάει τα μποτοξάκια της πρέσβειρας, δεν θα σκεφτεί να ρωτήσει τι έγινε με τον Κάθετο Διάδρομο και ποιοι τα τσέπωσαν.

Από την άλλη, η κυβέρνηση, γνωρίζοντας το ποιόν του ακροατηρίου της, κάνει τον ψόφιο κοριό. Σιωπή νεκροταφείου. Συμπεριφέρεται σαν τον φοβισμένο υπαλληλίσκο που είδε το αφεντικό να σπάει τα πιάτα και τώρα κάνει πως καθαρίζει τα πλακάκια για να μην φάει απόλυση. Καμία κλήση για εξηγήσεις, κανένας έλεγχος, καμία ντροπή.

Όσο εμείς χαζεύουμε στην τηλεόραση τα κοσμικά σκουπίδια σαν χωριάτες που είδαν για πρώτη φορά ηλεκτρικό λαμπτήρα, τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα: Τι σκατά έχει υπογραφεί στα υπουργικά συρτάρια πίσω από τις πλάτες μας; Ποιοι ντόπιοι και ξένοι επιχειρηματίες μοιράζονται τη λεία των υποδομών, των λιμανιών και της ενέργειας; Πόσο «δεμένες» είναι οι κρατικές συμφωνίες με πρόσωπα, λόμπι και εταιρικούς συμμορίτες που σήμερα τρώγονται μεταξύ τους στην Ουάσιγκτον; Πόσο ακόμα θα πληρώνει ο ελληνικός λαός το μάρμαρο για να παριστάνει ο κάθε πρωθυπουργός τον χρήσιμο ηλίθιο της Δύσης;

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν η Αμερικανίδα ήταν γελοία. Το πρόβλημα είναι ότι η δική της γελοιότητα αποκάλυψε τη δική μας ξεφτίλα. Όσο επιλέγουμε να είμαστε θεατές στο τσίρκο που στήνουν οι ντόπιοι μεταπράτες με τους ξένους τοποτηρητές, θα μας μεταχειρίζονται σαν αυτό που ακριβώς είμαστε στα μάτια τους: ένα οικόπεδο, έναν διάδρομο και ένα ταμείο για να εισπράττουν τα διόδια.

Η κουρτίνα έπεσε. Αν αντί για το γυμνό τέρας της εξουσίας εσύ συνεχίζεις να κοιτάς τα γόβα-στιλέτο, τότε μην αναρωτιέσαι γιατί σου πατάνε το λαιμό. Σου αρέσει.

Παναγιώτης Κουμουνδούρος