«Αιωνία η μνήμη του παπα-Πέτρου Κονίδη!» από τον Γιάννη Μητράκο

Ήταν μεσημέρι. Πλησιάζαμε προς το τέλος των μαθημάτων όταν χτύπησε την πόρτα του Σχολείου και εισήλθε ένας σεβάσμιος ιερέας – άγνωστος σε μένα – ο οποίος αφού μου συστήθηκε μου ζήτησε την άδεια να μιλήσει στα παιδιά για το κατηχητικό σχολείο,  που θα έκανε μετά τη Θεία Λειτουργία, όταν θα ιερουργούσε στα Καμίνια.

Του απάντησα ότι ήταν ευπρόσδεκτος στο Σχολείο μας και ότι μπορούσε να μιλήσει στα παιδιά για το Κατηχητικό. Πήγα στο πίσω μέρος της αίθουσας και κάθισα σ’ ένα θρανίο για να τον κάνω να νιώσει άνετα. 

Άρχισε να μιλάει με μια χαμηλή φωνή με μειλίχιο ύφος και μέσα σε λίγα λεπτά μας είχε κερδίσει όλους! Δεν ενθυμούμαι κατά λέξη όσα είπε, αλλά  το νόημα των λόγων του ήταν το εξής: «Παιδιά μου ήρθα να σας μιλήσω για τον Πατέρα όλων μας, που μας περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά. Γι’ αυτόν τον Πατέρα και το μονογενή γιό Του τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, για τη γλυκιά μητέρα του την Υπεραγία Θεοτόκο και για το Άγιο Πνεύμα που μας χαριτώνει και μας οδηγεί στη ζωή μας θα σας μιλώ κάθε Κυριακή, μετά τη λειτουργία, όταν θα έρχομαι στο χωριό σας. Σας περιμένω όλους να λειτουργηθείτε, να κοινωνήσετε και μετά να καθίσουμε σαν μια όμορφη παρέα και να μιλήσουμε για την ορθόδοξη πίστη μας. Μου δίνετε το λόγο σας ότι θα είστε όλοι παρόντες;».

ΝΑΙ! του απάντησαν τα παιδιά με μια φωνή κι εγώ έσπευσα να του φιλήσω το χέρι και να του πω πόσο με συγκίνησε ο γλυκός λόγος του.

Αυτός ήταν ο παπα-Πέτρος. Ένας αγνός πιστός Λευίτης, ένας λαϊκός παπάς, που ήξερε να μιλάει στις καρδιές μικρών και μεγάλων. Υπηρέτησε με συνέπεια και υπευθυνότητα την Ενορία του και κάθε άλλη ενορία που του εμπιστεύθηκε ο Μητροπολίτης μας και τώρα έφτασε η ώρα να του αποδοθεί «το της νίκης τρόπαιον» «εν τόπω χλοερώ εν τόπω αναψύξεως»!

Αιωνία η μνήμη του παπα-Πέτρου Κονίδη!

Γιάννης Μητράκος