Σ΄ αυτούς τους δασκάλους ανήκε και η Δήμητρα Χαλούλου-Μουστάκη, μια γυναίκα που τίμησε τη θέση της ως σύζυγος και μητέρα, προσφέροντας απλόχερα στα παιδιά που πέρασαν απ’ τα χέρια της στα Σχολεία, όπου υπηρέτησε επί σειράν ετών, τα γράμματα του Θεού και των ανθρώπων!

Αξιοπρεπής, ευγενέστατη, ανιδιοτελής, συνεπής και υπεύθυνη, δούλευε αθόρυβα, χωρίς μεγαλοστομίες και περιττές φανφάρες, εφοδιάζοντας τους μαθητές της με τις απαραίτητες γνώσεις, οικοδομώντας καλούς χαρακτήρες, ευαίσθητες ψυχές, αφήνοντας το αποτύπωμά της στη μετέπειτα ζωή τους. Γιατί αυτή είναι η προσφορά του δασκάλου: Να φτιάχνει ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!

Παντρεμένη με τον αείμνηστο Βαγγέλη Μουστάκη, δραστήριο δάσκαλο και συνδικαλιστή, από το Λογκανίκο, απέκτησαν δύο παιδιά τον Παναγιώτη και την Αθανασία. Έχασε τον αγαπημένο της σύζυγο νωρίς. Η απώλειά του την ανάγκασε να σφίξει την καρδιά της και να σταθεί στα παιδιά της μάνα και πατέρας μαζί. Πάνω που ο χρόνος «μαλάκωνε» τον πόνο από το θάνατο του «Βαγγέλη της», ήλθε αδόκητος ο θάνατος του γιου της Παναγιώτη, που τη βύθισε στο βαρύ πένθος.

Και πάλι η κυρία Δήμητρα άντεξε! Έκανε την καρδιά της πέτρα και συνέχισε να ζει, στερεωμένη από την ορθόδοξη πίστη της, που τη διαβεβαίωνε με στερρό τρόπο ότι θα ξανασυναντήσει τους δικούς της στην ουράνια Βασιλεία « ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος»!

Πραγματικά χαιρόμουν όταν την συναντούσα στο δρόμο και αλληλοχαιρετιόμασταν εγκάρδια. Με ρωτούσε για την οικογένειά μου, ήθελε να μαθαίνει πως όλοι είμαστε καλά! Και πάντα με ένα χαμόγελο με το οποίο «σκέπαζε» τον δικό της ασίγαστο πόνο.

Μας «έφυγε» η κυρία Δήμητρα, η εκλεκτή κι αγαπημένη Συνάδελφος. Πήγε να συναντήσει τον άντρα της και το παιδί της. Εμείς  οι ζώντες «οι περιλειπόμενοι» προσευχόμαστε στον Ύψιστο να  τάξει την ψυχή της «εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός».

Γιάννης Μητράκος