Καθισμένο εκεί, στο «σπιτάκι» του, κάθε πρωί, «μιλάει» ασταμάτητα, με τρίλιες όμορφες και φωνούλες γλυκές.
Δίπλα από το σπίτι μου, είναι ένα άλλο σπίτι με κήπο και μέσα στο κήπο μια πορτοκαλιά. Εκεί στην πορτοκαλιά, μέσα στα πυκνά της φυλλώματα, πρέπει να έχει φτιάξει τη φωλιά του και να ετοιμάζεται για τον χειμώνα, ένα πουλάκι του Θεού.
Δεν ξέρω τι πουλάκι είναι…δεν το έχω δει ποτέ…κι ας είναι τόσο κοντά μου, μιας και είναι ντροπαλό και διακριτικό, έτσι όπως πρέπει να είναι η ομορφιά.
Καθισμένο εκεί, στο «σπιτάκι» του, κάθε πρωί, «μιλάει» ασταμάτητα, με τρίλιες όμορφες και φωνούλες γλυκές.
Δεν καταλαβαίνω ΤΙ λέει.
Καταλαβαίνει, όμως, η καρδιά μου.