Στη Σπάρτη, δυόμισι χρόνια μετά την ανάληψη της δημοτικής αρχής, το αποτέλεσμα στον πολιτισμό δεν είναι απλώς φτωχό. Είναι αποσπασματικό και χωρίς κατεύθυνση. Η απουσία ενιαίας στρατηγικής δεν φαίνεται μόνο στον σχεδιασμό, αλλά και στη συνολική εικόνα μιας διοίκησης που κινείται περισσότερο με τη λογική της διαχείρισης της στιγμής παρά με όρους στρατηγικού σχεδιασμού.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η αποδιοργάνωση πλέον δεν κρύβεται. Αντίθετα, αποτυπώνεται στις ίδιες τις σχέσεις του Δήμου με τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όταν φορείς και δημιουργοί αποστασιοποιούνται ή αποχωρούν από προγραμματισμένες συνεργασίες με τον Δήμο - χαρακτηριστική η περίπτωση του Ωδείου «Μελοποιία» -, δεν πρόκειται για μεμονωμένα επεισόδια αλλά για ένδειξη διοικητικής ανεπάρκειας στον συγκεκριμένο τομέα, καθώς ο σχεδιασμός και η οργανωτική διαχείριση δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις.

Ο πολιτισμός δεν «συμπληρώνεται» την τελευταία στιγμή ούτε λειτουργεί με πρόχειρους αυτοσχεδιασμούς. Χρειάζεται θεσμική σοβαρότητα, σταθερό πλαίσιο συνεργασίας και, κυρίως, αντίληψη ότι δεν αποτελεί πεδίο διαχείρισης εντυπώσεων αλλά πυλώνα ταυτότητας μιας πόλης.

Η Σπάρτη διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό ικανό να παράγει πολιτισμό με ποιότητα και διάρκεια. Αυτό που απουσιάζει είναι μια δημοτική αρχή που να μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτής της δυνατότητας.

Δυόμισι χρόνια μετά, το συμπέρασμα δεν είναι δύσκολο. Στον πολιτισμό, η δημοτική αρχή δεν υστέρησε απλώς. Έδειξε ότι δεν έχει ακόμη συγκροτήσει ούτε το ελάχιστο πλαίσιο που απαιτείται για να τον υπηρετήσει με σοβαρότητα.

Όταν ένας δήμος εγκαταλείπει τον πολιτισμό, στην πράξη εγκαταλείπει το ίδιο του το μέλλον.

Γιώργος Κεραμιδάς
Σύμβουλος Επικοινωνίας & Στρατηγικής