Μια απλή ματιά, όμως, σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας στην εποχή της ελευθεριότητας, της χυδαιότητας, του ευτελισμού των αξιών και της καταβαράθρωσης των ιδανικών  που ζούμε μας οδηγούν αβίαστα σε ένα κοινό συμπέρασμα: όλα οφείλονται στην απαξίωση της παραδοσιακής οικογένειας που εφαρμόστηκε σε όλα τα επίπεδα τις τελευταίες δεκαετίες και τη διάλυσή της που επιχειρείται στην εποχή μας με την προσπάθεια να εξομοιωθεί με νέας μορφής οικογένειες όπου ο πατέρας και η μητέρα ανήκουν στο ίδιο φύλο, τα παιδιά χάνουν τα πρότυπά τους και συνηθίζουν στην ιδέα ότι άνδρας και γυναίκα δεν είναι κατ’ ανάγκη αυτός ή αυτή που έχει το βιολογικό υπόστρωμα αλλά ο γονέας Α και ο γονέας Β που μπορεί να είναι ένα ζευγάρι ανδρών ή ένα ζευγάρι γυναικών και κατά συνέπεια το παιδί μεγαλώνοντας πρέπει να αφήνεται ελεύθερο να επιλέξει το φύλο που θέλει να έχει κι έτσι το γεννημένο αγόρι μπορεί να μεταμφιεστεί σε κορίτσι και να φέρεται όπως τα άτομα του άλλου φύλου ή το γεννημένο κορίτσι να μεταμορφωθεί επιφανειακά σε αγόρι και να φέρεται αγορίστικα!

Η ανθρώπινη κοινωνία από την πρώτη εμφάνισή της ως πρότυπο ομαδικής ζωής φαίνεται πως πειραματίστηκε επί πολύ χρόνο με διάφορα συστήματα οργάνωσης κι εξουσίας (μητριαρχία, πατριαρχία, πολυγαμία κλπ) μέχρις ότου να καταλήξει στη μορφή της οικογένειας που γνωρίζαμε ως χτες δηλαδή δύο άτομα διαφορετικού φύλλου που συμβίωναν κι έκαναν παιδιά για τα οποία φρόντιζαν να εξασφαλίζουν τόσο τα υλικά αγαθά όσο και τα ηθικά στοιχεία, που θα τα βοηθούσαν να αναπτυχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Φυσικά δεν ήταν όλα τέλεια ούτε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι όλες αυτές οι παραδοσιακές οικογένειες πετύχαιναν το σκοπό τους. Στην πλειονότητά τους, όμως, κατάφερναν να υπάρχει ένα αρμονικό μοντέλο συμβίωσης μεταξύ του ζευγαριού, μεταξύ των γονέων και των παιδιών, μεταξύ των αδελφών, μεταξύ συγγενικών ατόμων και οικογενειών,  με τον οφειλόμενο σεβασμό στον παππού και τη γιαγιά, στους προπάτορες και τις προμήτορες.

Υπήρχε στην παραδοσιακή οικογένεια ένα κλίμα ενότητας, συντροφικότητας, κανόνων, αξιών, ιδανικών και τα παιδιά κοινωνικοποιούνταν κι εντάσσονταν στη συνέχεια σε μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες χωρίς ψυχολογικά προβλήματα, εκφυλιστικές συμπεριφορές και τη σημερινή παραβατικότητα που έχει εξομοιώσει ανήλικα παιδιά κι εφήβους με εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου!

Η απαξίωση της παραδοσιακής οικογένειας και η προσπάθεια για την οριστική διάλυσή της ξεκίνησε από τη δεκαετία του 60 και μετά όταν μέσα από τα διάφορα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα της εποχής τα άτομα με σεξουαλική ιδιαιτερότητα έβαλαν ως στόχο να εξομοιώσουν το φυσιολογικό με το αφύσικο και να επιβάλλουν την ισότητα της εκτροπής των σεξουαλικών προτιμήσεων ως κάτι σύνηθες και φυσιολογικό! Με την προώθηση του δικαιωματισμού κατάφεραν ακόμα και συντηρητικά κόμματα να υιοθετήσουν τις απόψεις τους και να τις εισαγάγουν στο κοινοβούλιο με τη μορφή νόμων που κατοχύρωναν την εξίσωση των σεξουαλικών τους παρεκκλίσεων με την υιοθέτηση της αρχής ότι το φύλο δεν εξαρτάται μόνο από το γενετικό υλικό που φέρει ο καθένας από τη γέννησή του αλλά και σε κοινωνικούς παράγοντες όπως διατυπώνονται στην καινοφανή θεωρία των «έμφυλων ταυτοτήτων» με την οποία επιχείρησαν οι ομοφυλόφιλοι να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Με τη θεωρία αυτή διαχωρίζεται το βιολογικό φύλο από τον εσωτερικό – προσωπικό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ένα άτομο «το φύλο του». Σπάζοντας έτσι το παραδοσιακό δίπολο «άνδρας - γυναίκα» κατάφεραν να κατοχυρώσουν μια ευρείας αντίληψης έννοια τη «συμπερίληψη» (inclusion)  για να «χωρέσουν» στην κοινωνία μας κατηγορίες ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται από τις νέες ταυτότητες όπως transgender, non-binary, genderfluid και cisgender.

 Ο άκρατος δικαιωματισμός, που βρήκε ευήκοον ους σε όλα σχεδόν τα κομματικά επιτελεία για ψηφοθηρικούς λόγους, έφερε την αναγνώριση μορφών γάμου όπως το σύμφωνο διαβίωσης, το οποίο στην ουσία είναι μια συμβολαιογραφική πράξη και στην αποδόμηση των λεγόμενων στερεότυπων μέσα στα εκπαιδευτικά και κοινωνικά προγράμματα, όπου ο πατέρας μπορεί να είναι γυναίκα και η μητέρα να είναι άνδρας. Γι’ αυτό και δεν σταμάτησαν στην απαίτηση της αναγνώρισης «σεξουαλικών ιδιαίτερων  δικαιωμάτων τους», αλλά προχώρησαν στη διεκδίκηση του δικαιώματος να υιοθετούν παιδιά, αφού στην περίπτωση των ανδρών ομοφυλόφιλων κανείς δεν μπορεί να γίνει βιολογικός γονέας!    

Η πανίσχυρη κίνηση ΛΟΑΤΚΙ (LGBTQ+), ακρωνύμιο που σχηματίζεται από τις λέξεις:  

• Λ - Λεσβία: Γυναίκα που έλκεται συναισθηματικά ή/και σεξουαλικά από άλλες γυναίκες.
• Ο - Ομοφυλόφιλος (Gay): Άτομο (συνήθως άνδρας) που έλκεται από άτομα του ίδιου φύλου.
• Α - Αμφιφυλόφιλος (Bisexual): Άτομο που έλκεται από περισσότερα από ένα φύλα.
• Τ - Τρανς (Transgender): Άτομο του οποίου η ταυτότητα φύλου διαφέρει από το βιολογικό φύλο που του αποδόθηκε στη γέννηση.
• Κ - Κουίρ (Queer): Όρος-ομπρέλα για άτομα που δεν περιορίζονται από τις παραδοσιακές νόρμες για το φύλο και τη σεξουαλικότητα.
• Ίντερσεξ (Intersex): Άτομα που γεννιούνται με ανατομικά χαρακτηριστικά που δεν ταιριάζουν στις τυπικές νόρμες αρσενικού ή θηλυκού σώματος

κατάφερε να αξιοποιήσει τις προσβάσεις της σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής και με την καθιέρωση της Παρέλασης Υπερηφάνειας (διεθνώς: pride parade ή pride) να διεκδικήσει την ισότιμη παρουσία της ακόμα και στο οικογενειακό επίπεδο.

Ο θεσμός της παραδοσιακής οικογένειας, λοιπόν, πλήττεται πολλαπλώς κι από θεμέλιος λίθος και βασικό κύτταρο της κοινωνίας απαξιώνεται και διαλύεται με καταλυτικές συνέπιες στα παιδιά και την κοινωνία. Αυτός ο θεσμός που δοκιμάστηκε κι επέτυχε στα χιλιάδες χιλιάδων χρόνια ανθρώπινης ζωής, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στην κοινωνικοποίηση του ατόμου, στη μετάδοση αξιών και ιδανικών, αποτελώντας  πυλώνα προστασίας και σταθερότητας του ατόμου και υποστηρίζοντας ψυχολογικά το παιδί, σήμερα σε συνδυασμό με τα οικονομικά προβλήματα  και τις ισχυρές απαιτήσεις του «Δικαιωματισμού» βρισκόμαστε αντιμέτωποι με καθοριστικές αλλαγές και προκλήσεις που αναδεικνύουν νέες μορφές «οικογένειας» αμφιβόλου αποτελεσματικότητας όπως των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, μονογονεϊκές «οικογένειες», ελεύθερων έως αναρχικών σχέσεων, οι οποίες αναγνωρίζονται κοινωνικά και νομικά!  

 Η διάλυση της παραδοσιακής οικογένειας επιφέρει ριζικές αλλαγές σε συναισθηματικό, ψυχολογικό και πρακτικό επίπεδο. Τα μέλη της οικογένειας καλούνται να διαχειριστούν το άγχος του αποχωρισμού και την προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα, με τις επιπτώσεις να διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και την υποστήριξη που λαμβάνουν.

Αναλυτικότερα, οι βασικότερες συνέπειες περιλαμβάνουν:

• Στα παιδιά: Βίωση θλίψης, θυμού, σύγχυσης ή φόβου εγκατάλειψης,  μειωμένη αυτοεκτίμηση ή δυσκολίες προσαρμογής, οι οποίες είναι συχνά πιο έντονες στα παιδιά κάτω των 6 ετών
• Στους γονείς: Η διαδικασία συχνά συνοδεύεται από συναισθήματα αποτυχίας, ενοχές, θυμό και έντονο ψυχικό στρες κατά το συναισθηματικό διαζύγιο.

Ειλικρινά θλίβομαι, όταν διαπιστώνω σήμερα ότι πολλά νέα ζευγάρια απορρίπτουν με προκλητική ευκολία τη μορφή της παραδοσιακής οικογένειας και σπεύδουν να υιοθετήσουν τις  νέες αδοκίμαστες μορφές συμβίωσης στα πλαίσια μιας εγωιστικής αντίληψης των πραγμάτων και μιας παρεξηγημένης ελευθερίας δικαιωμάτων που βασίζονται στη γενική αντίληψη «αυτό μου αρέσει, αυτό θέλω», οδηγώντας στη διάλυση του οικογενειακού θεσμού και στην εκθεμελίωση μιας κοινωνικής πυραμίδας που αντικαθίσταται από το τίποτα!

Στα χρόνια που έρχονται οι συνέπειες θα είναι περισσότερες και πιο εμφανείς σε όλα τα επίπεδα. Μόνο που η κοινωνία μας δεν θα μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά, αφού επέτρεψε τον αυτοευνουχισμό της. Ευτυχείς όλοι όσοι θα μπορέσουν να διασώσουν κάτι από την οικογενειακή μας παράδοση στη δύσκολη εποχή που ζούμε. Κι ακόμα πιο ευτυχείς όλοι όσοι θα κατορθώσουν να μεταλαμπαδεύσουν στα νέα παιδιά κάποια σπίθα από την πατρογονική φωτιά του χτες!

Γιάννης Μητράκος