Προσωπικά με εμπνέει η πόλη μας και την αγαπώ!

Συνέντευξη του Αθανασίου Σισμάνη στις μαθήτριες του 1ου ΓΕΛ Σπάρτης, Παναγιώτας Πανταζέλου και Σοφίας Σκαπέτη

                                                                           

ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΑΤΕ ΕΝΑΝ ΠΙΝΑΚΑ ΕΧΕΤΕ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΣΤΟΧΟ  Ή ΑΦΗΝΕΣΤΕ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ;           

Συνήθως αυτό που θέλω να φτιάξω έχει δημιουργηθεί  κατά 60% περίπου στο μυαλό μου. Η φαντασία έχει βρει πρωταγωνιστές, έχει γράψει το σενάριο κι έχει δημιουργήσει τα τοπία και τα σκηνικά. Εν συνεχεία γίνεται ένα πρόχειρο σχέδιο με μολύβι στο χαρτί, όπου γράφονται επάνω οι σημειώσεις. φερ΄ ειπείν για το χρώμα, τις λεπτομέρειες, καθώς και τα συναισθήματα που θα εκφράζουν τα πρόσωπα. Θυμίζει κάπως όλο αυτό, σκηνοθετική οργάνωση και ίσως  το έχω κρατήσει από τα χρόνια που φοιτούσα σε σχολή σκηνοθεσίας - κινηματογράφου.

Πάντως υπάρχει και το απρόβλεπτο που μου αρέσει ιδιαίτερα! Γίνεται εν εξελίξει του έργου και είναι το χρώμα. Επομένως το υπόλοιπο 40% περίπου, νομίζω πως έχει να κάνει με το πως είμαι εγώ συναισθηματικά την περίοδο που ζωγραφίζω το έργο.

                                                                          

ΤΙ ΣΑΣ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ  ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΜΑΣ; ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ;

Θαυμάζω πολύ την μουσική του Βιβάλντι κι αναρωτιέμαι πώς έγραψε τέτοια κοντσέρτα, όπως τα γνωστά ως «Τέσσερις Εποχές» κοντά στο 1725!

Όλη αυτή η ομορφιά που εισέπραττα από την μουσική αυτού του έργου, ήρθε καιρός που ήθελα να βγει από  μέσα μου παίρνοντας κάποια μορφή. Έτσι άρχισα σιγά-σιγά  να φτιάχνω έναν πίνακα που όταν τελείωσε του έδωσα τον τίτλο : «Βιβάλντι ο Εμός».

Όπως το λέει ο τίτλος πρόκειται για τον δικό μου Βιβάλντι. Αυτόν τον οικείο νεαρό που έφερα στην εποχή μου, όχι για να του φτιάξω ένα πορτραίτο, αλλά για να διηγηθώ μια μικρή ιστορία.

Στον πίνακα ο νεαρός Βιβάλντι κρατάει δεν κρατάει το δοξάρι και το βιολί του, φαίνεται πως παίζει με την φαντασία του περισσότερο…. Κάθεται  πάνω σ ΄ ένα ξύλινο φτυάρι φούρναρη δίπλα σε ένα έτοιμο ψωμάκι. Είναι του πατέρα του που ήτανε πρώτα φούρναρης  κι αργότερα έγινε βιολονίστας. Τον κατηγόρησαν  κάποτε  ότι όπως ο πατέρας του ξεφούρνιζε τα ψωμιά, έτσι κι εκείνος ξεφούρνιζε τις μουσικές του. Υποτιμητικό το σχόλιό τους βέβαια, διότι ο Βιβάλντι δεν είχε μόνο ποσότητα έργου αλλά και ποιότητα!

Τον ζωγράφισα δε επάνω σ΄ ένα φτυάρι αρτοποιίας, διότι και ο ίδιος δημιούργημα είναι....

Ο φούρναρης που παίζει βιολί, ενώ ο φούρνος δίπλα του ψήνει, είναι ο πατέρας του που βρήκε  την ευκαιρία με το αγαπημένο του έγχορδο να ομορφύνει την καθημερινότητά του. Ο φούρναρης βέβαια έχει και έναν συμβολισμό. Οι υποχρεώσεις μας μπορεί να μην μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που θα θέλαμε και αγαπάμε. Ωστόσο εμείς είναι  ωραίο να βρίσκουμε λίγο χρόνο και για το όνειρό μας. Έτσι,  εμείς  θα του δίνουμε πνοή κι εκείνο θα μας παρηγορεί και θα ομορφαίνει και την δική μας πραγματικότητα.

Γύρω από τον νεαρό Βιβάλντι ζωγράφισα την φαντασία του για τις «Τέσσερις Εποχές».

Εκείνος μια  ανοιξιάτικη νύχτα παίζει μια μελωδία… είναι η μουσική της καρδιάς του,που  την ζωγράφισα με ένα πουλάκι που στέκεται στο πόδι του  και τον κοιτάζει. Ένα παράθυρο ανοίγει και μια κοπέλα ακούει την μελωδία και ανθίζει! Είναι η αγαπημένη του ….Το φεγγάρι φεύγει,  ο πετεινός λάλησε, αλλά ο Βιβάλντι συνεχίζει… και η χαρά του που είδε την αγαπημένη του, φέρνει το καλοκαίρι! Με τον ήλιο τον ζεστό, με θάλασσα και δροσερό νερό, με καρπούζι και όνειρο ζωντανό (το χάρτινο καραβάκι) που τον ταξιδεύει!  Η νύχτα που έρχεται είναι έναστρη, κι έχει το φως του ανέσπερο το ταπεινό εκκλησάκι στο αρχιπέλαγος.

Τα γλυκά φρούτα του φθινοπώρου προσφέρθηκαν. Η γη αρχίζει καινούργιο κύκλο, τα υδροφόρα σύννεφα φλερτάρουν με το οργωμένο χώμα. Φθινοπωρινά φύλλα χορεύουν με τον άνεμο…. Ύστερα έρχεται ο χειμώνας. Οι άνθρωποι  αναπαύονται  μέσα στην οικογενειακή τους θαλπωρή. Καπνός ανεβαίνει από τις καμινάδες των σπιτιών τους  και είναι  έτοιμοι για τα πρώτα χιόνια και τα κρύα του χειμώνα …. Μόνο δύο άνθρωποι είναι στον δρόμο, περπατούν αγκαλιασμένοι κάτω από μία ομπρέλα ενώ χιονίζει και χαίρονται. Είναι ο Βιβάλντι και η αγαπημένη του,  και θα συνεχίσουν την βόλτα τους μέχρι που να γεράσουν… Είναι ο Βιβάλντι και η αγαπημένη του, που το όνομά της είναι: Έμπνευση! ….

Αυτά προσπάθησα να ζωγραφίσω… άλλο αν δεν τα κατάφερα. 

                                                                           

ΠΩΣ ΘΕΩΡΕΙΤΕ  ΟΤΙ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ; ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ-ΣΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ;

Η Σπάρτη δεν είναι μια απρόσωπη πόλη. Εδώ γνωρίζεις αν θέλεις τον καθένα με το όνομα,  το επίθετο και το πατρώνυμό του.

Ίσως το ότι δεν είναι  πόλη μεγάλη, την έχει προστατέψει από την αποξένωση.

Είναι μια πόλη με ανθρώπινους ρυθμούς μέσα σ΄ ένα δάσος από ελιές και πορτοκαλιές  που προσφέρεται για να δημιουργήσεις. Έχει τις προοπτικές για ένα όμορφο μέλλον!

Μοιάζει σαν ένα ακατέργαστο διαμάντι στα  χέρια κάποιου  που νομίζει πως είναι χαλαζίας….  Μένει να κάνουμε μια καλύτερη εκτίμηση.

Προσωπικά με εμπνέει η πόλη μας και την αγαπώ! 

                                                                            

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ  ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΣΑΣ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑΤΕ  ΕΝΑΝ ΜΑΘΗΤΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑ ΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ;

Θα ήθελα το μήνυμα να μπορούσε να γίνει κατανοητό χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Προσπαθώ να κάνω μια ζωγραφική  που να μην χρειάζεται  ερμηνευτικό εγχειρίδιο. Γι  ΄ αυτό  θα χαιρόμουν πολύ αν ήθελαν να το ανακαλύψουν μόνοι τους.

Στους  μαθητές που αγαπάνε την ζωγραφική και θέλουν να ασχοληθούν με αυτήν, θα έλεγα πρώτα ένα μπράβο!  Διότι επέλεξαν μία πολύ ωραία τέχνη που μπορεί να υπηρετήσει   τον άνθρωπο, όχι όμως ο άνθρωπος να υπηρετήσει την τέχνη και τα ρεύματά της …. Η τέχνη μπορεί να γίνει  ένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος θα έχει την δυνατότητα να   εκφραστεί,  να προτείνει,να μοιραστεί, να προβληματίσει, να ανεβάσει το ηθικό των ανθρώπων όταν  το χρειάζονται, αλλά και για να χαρεί ο ίδιος  μέσα από την διαδικασία της δημιουργίας.

Μέσα στον κόσμο της τέχνης υπάρχει και πολύ ματαιοδοξία ενίοτε, ας την αποφύγουμε, δεν  είναι το όφελός μας εκεί. Αυτός  που θέλει να υπηρετήσει  κάτι ανώτερο  σιγά-σιγά κι ο ίδιος θα ανεβαίνει….

Κι ας κάνουμε κάπου-κάπου οι ζωγράφοι  την ερώτηση στον εαυτό μας: «Γιατί ζωγραφίζω;». Αυτό θα μας βοηθά να βλέπουμε αν έχουμε αποκλίνει  από τον πρωταρχικό μας σκοπό, αν κι εφόσον θα έχουμε ειλικρινείς απαντήσεις. 

                                                                            

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΤΕ ΩΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΠΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ  ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ Σ΄ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ;

Ήταν ο κόσμος … Στην Αθήνα για παράδειγμα που γνωρίζω, το έργο ενός ζωγράφου μπορούν να το δουν σε εκθέσεις εκατοντάδες και ακόμα περισσότεροι επισκέπτες.Πολλοί εξ αυτών θα είναι ομότεχνοι, κριτικοί τέχνης, συλλέκτες, φιλότεχνοι. Σε μια μικρή πόλη; Οι αριθμοί θα είναι μικροί και το κοινό θα διαφέρει πολύ …

Είναι εύλογο σε ανάλογες περιπτώσεις  να τίθενται ερωτήματα του είδους : Να μείνω για τους λίγους;  Ή να φύγω για τους πολλούς;

Είχα κάποιους λογισμούς έναν καιρό, ήταν τότε που είχα αρχίσει να εικονογραφώ για έναν εκδοτικό οίκο στην Αθήνα και όλα πήγαιναν καλά… 

                                                                          

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ;

Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αγάπη μου για τα βιβλία, αλλά κυρίως σε δύο αγαπημένα πρόσωπα. Τον καλό φίλο και μαρμαρογλύπτη Γιώργο Βίδο  και τον ζωγράφο Αλέκο Φασιανό. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με ενθάρρυναν και με βοήθησαν  και πριν καλά-καλά  το συνειδητοποιήσω  βρέθηκα μέσα σε παραμύθια….. 

                                                                           

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΣΑΣ ΕΡΓΑ ΑΛΛΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ;

Είναι  μακρύς ο κατάλογος των αγαπημένων έργων και ίσως πρέπει να αρκεστώ σε δύο.

Αυτόν τον καιρό απολαμβάνω πάλι το έργο του Σπύρου Καρδαμάκη,  που υπάρχει στον ψηφιακό δίσκο των Δυνάμεων του Αιγαίου με τίτλο: «ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΑΘΥΡΥΡΟ». Πρόκειται για ένα υπέροχο έργο, κι έναν αγαπημένο καλλιτέχνη και δάσκαλο που εκτιμώ ιδιαίτερα!  Εδώ στη Σπάρτη, έχουμε την  δυνατότητα να δούμε σπουδαίο αγιογραφικό του έργο στην Ιερά Μονή Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.

Άλλο ένα έργο που αγαπώ, είναι  του Ιάπωνα καλλιτέχνη Χιροσίγκε  με τίτλο: «ΞΑΦΝΙΚΗ ΜΠΟΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΟΧΑΣΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΤΑΚΕ». Το βρίσκω υπέροχο και μου θυμίζει την δική μας παλιά γέφυρα του Ευρώτα. 

 

Η συνεντρυξη δόθηκε υπο την εποπτεία των καθηγητών: Μαρίας Δεμοιράκου, Παρασκευής Ζουρντού και Απόστολου Παπατσίρου  

Έργα του Αθαναίου Σισμάνη

ΒΙΒΑΛΝΤΙ Ο ΕΜΟΣ

Η ΣΕΛΗΝΗ ΠΑΙΖΕΙ ΦΛΑΟΥΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ 

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΚΟΠΕΛΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΔΕΛΦΙΝΙ

ΤΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εικονογράφηση από το βιβλίο του «Ο Ορφέας που σαγηνεύει τα ζώα»

Ο Χάρος με την μορφή του ζωγράφου

Σύντομο Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969.

Παρακολούθησε μαθήματα σκηνοθεσίας στη Σχολή Κιν/φου-Τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου και φωτογραφίας στο «Κολέγιο Πετρά».

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Τήνου, με δασκάλους τον Γιάννη Μανιατάκο, Παναγιώτη Πανταζόπουλο και Γιώργο Συλίκο. Έργα του έχει παρουσιάσει σε ομαδικές εκθέσεις και στην πρώτη του ατομική το 2018.

Έχει εικονογραφήσει βιβλία κι έχει φιλοτεχνήσει ποιητικές συλλογές.

Είναι συγγραφέας των βιβλίων: ΑΝ Μ’ΑΓΑΠΑΣ και Ο ΟΡΦΕΑΣ ΠΟΥ ΣΑΓΗΝΕΥΕΙ ΤΑ ΖΩΑ, από τις εκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦΗ.

Από το 2006 ζει κι εργάζεται στην Σπάρτη.